[KP] Liekinheitin

M I K A E L    V I R T A N E N

34 lata  | Fiński chłód odziedziczony po ojcu, po matce zaś amerykański upór | Powrót do Stanów po pięciu latach przebywania w Finlandii | Lekarz medycyny ratunkowej | Samotny Wilk | Relacje 

Wycieraczki miarowo zgarniają z szyby rzadkie krople deszczu, a przed Tobą rozpościera się ocean czerwonych i białych świateł. Jedną ręką luźno kontrolujesz kierownicę, drugą unosisz do ust, by wziąć ostatni, głęboki łyk dymu z dopalającego się papierosa. Przedzierasz się przez nocną gęstwinę, a przed Twoimi oczami wyrasta on – potężny, rozświetlony milionem punktów Nowy Jork. Z głośników uderza bezkompromisowy, surowy riff gitarowy. Jon Bon Jovi z charakterystyczną chrypą wyrzuca z siebie słowa:

Shot through the heart, and you're to blame...

Uśmiechasz się blado pod nosem. Ten tekst uderza dziś dziwnie znajomo. Postrzał prosto w serce. Przez długi czas myślałeś, że z takiej rany się nie wychodzi. Ta miłość – ta, która miała być na całe życie, pisać scenariusze i przenosić góry – okazała się jedynie perfekcyjnie utkanym pasmem iluzji. Obietnice były jak ten dym, który właśnie wypuszczasz przez uchylone okno: gęste na początku, a potem znikające bez śladu przy pierwszym silniejszym podmuchu rzeczywistości. 

You give love a bad name – krzyczy wokalista, a Ty czujesz, jak te słowa ostatecznie tracą nad Tobą władzę.

Bo już nie czujesz żalu. Ten toksyczny jad w końcu wywietrzał. Już nie jesteś czarną owcą rodziny. Już nie jesteś chłopakiem, który uciekł na pięć długich lat do Europy, by zaszyć się w Finlandii – surowych, zimnych, rodzinnych stronach Twojego ojca. Mimo wszystko wyszło Ci to na dobre. Potrzebowałeś tego skandynawskiego chłodu, bieli śniegu i nieskończonych lasów, żeby uciszyć pożar, który palił Cię od środka. Tam się wyszumiałeś. Tam przetrawiłeś każdą nieprzespaną noc, kiedy sufit zdawał się walić na klatkę piersiową, i tam w końcu wyciszyłeś ten rozrywający krzyk w głowie.

Dzisiaj jesteś już kimś zupełnie innym.

Masz 34 lata. Jesteś poukładanym, szanowanym lekarzem, który ratuje ludzkie życie  i potrafi chłodno oceniać sytuację w momentach największego kryzysu. Ten dawny, młodzieńczy, buntowniczy styl bycia? Pogrzebałeś go głęboko. Skórzaną kurtkę i wieczny gniew zamieniłeś na stetoskop, profesjonalizm i wewnętrzny spokój. Kiedy patrzysz w lusterko widzisz dojrzałego mężczyznę, który wie kim jest. Składanie siebie na nowo w mroźnych zakątkach Finlandii zadziałało. Piosenka powoli dobiega końca, a Nowy Jork wciąga Cię w swoje rozjarzone arterie. Czas na nowy rozdział. Zaciskasz mocniej palce na skórzanej kierownicy, czując pod dłonią pewność i kontrolę, jakiej nie miałeś nigdy wcześniej. Twoje oczy błyszczą w świetle neonów. Wciskasz gaz.

Wróciłeś.

---------------------

Cześć!

[KP] But now all I can see is you undressing for me

 

GABRIEL ALEXANDRO SORETTI

 1992, Rzym - Obecnie Manhattan  • Tytuł adwokata porzucony na rzecz swojej pasji • Obecnie całkiem nieźle rozchwytywany fotograf • W Nowym Jorku od 4 lat • Futrzasty współlokator o imieniu Thorn • Posiadacz jak i miłośnik starych aut  • ❤️ Od niedawna w związku małżeńskim z Theą Campbell 

Stoisz przy barze w "The Blue Note Whisper", a wilgotny dym papierosowy wisi w powietrzu jak mgła nad Tybrem. Jazzman na scenie – stary czarnoskóry trębacz o oczach zamkniętych w ekstazie – zdaje się grać melodię, którą znasz, choć nigdy jej nie słyszałeś.   To Twoja melodia. Melodia o wolności i samotności, o tęsknocie za czymś, czego nie potrafisz nazwać.

Od czterech lat, od dnia, w którym Nowy Jork stał się Twoim więzieniem, ten klub był Twoim jedynym azylem. Tutaj nie musisz być nikim: ani byłym prawnikiem, ani czarną owcą, ani nawet utalentowanym fotografem. Jesteś tylko cieniem, który pije szkocką, słucha bluesa i w końcu oddycha pełną piersią. Twoja tarcza – aparat – spoczywa w torbie pod nogami, uziemiona, choć ty wciąż czujesz się, jakbyś dryfował nad ziemią.

 Wiesz, że jesteś żywym dowodem na istnienie wyjątku od grawitacji. Ciało jest tutaj, w Nowym Jorku, ale dusza… ta jest gdzieś pomiędzy, zawieszona nad oceanem, niezdolna do powrotu do Rzymu, ale i do pełnego zakotwiczenia się w tej betonowej metropolii.

 Właśnie wtedy, gdy trębacz dociera do swojego crescendo, a Twoje myśli stają się płynne jak whisky, a spojrzenie pada na stolik przy scenie. Ona. Siedzi sama, z kieliszkiem czerwonego wina, a głowa lekko kołysze się w rytm muzyki. Jej obecność w tym dymnym, ciemnym wnętrzu jest jak zbyt jasne światło. Ma włosy tak ciemne, że zdają się pochłaniać blask, i uśmiech, który nie jest ani smutny, ani wesoły – jest po prostu prawdziwy.

 Włoski samotnik w Tobie podpowiada: Obróć się. Nie spuszczaj gardy. Nie przywiązuj się. Ale artysta, ten wieczny poszukiwacz ukojenia, zmusza Cię, abyś stał i patrzył. Wiesz, że za chwilę możesz  popełnić błąd – ten jeden, jedyny wyjątek od Twojej zasady dystansu. Jazz milknie, światła gasną, a Ty łapiesz się na tym, że zamiast iść do domu, mocno zastanawiasz się , czy zrobić krok w Jej stronę.

 

________________

Dobry wieczór. Karta odświeżona, niegdyś zakopana na milion lat w notatniku. Damiano David na wizerunku, my się witamy i zapraszamy! ;) 

W tytule oczywiście Cigarette after Sex ❤️