Love Iris Anderson
21 październik 2002, Karolina Północna — ilustratorka książek przyrodniczych
Urodziła się na mokradłach, z dala od miasta, hałasu i zgiełku. Wychowała się tam, gdzie poranki zaczynały się od mgły unoszącej się nad wodą, a wieczory od koncertów żab i nawoływań ptaków wracających do swoich gniazd. Zamiast ulic znała ścieżki wydeptywane przez jelenie, zamiast placów zabaw stare pomosty i brzegi rzeki, a zamiast kołysanek szelest trzcin poruszanych nocnym wiatrem. Dorastała w miejscu, w którym każdy skrawek ziemi miał swoją historię. Znała drzewa po kształcie kory, rozpoznawała ptaki po głosach, a po śladach na błotnistym brzegu potrafiła powiedzieć, jakie zwierzę przechodziło tędy kilka godzin wcześniej. Zbierała pióra, suszyła kwiaty między kartkami starych książek, kolekcjonowała muszle i kawałki kory, a wszystko, czego nie potrafiła nazwać, najpierw rysowała. Z czasem jej szkicowniki zapełniły się roślinami, owadami, rybami, ptakami i zwierzętami, które znała o wiele lepiej niż ludzi. Później zaczęła odtwarzać je z coraz większą dokładnością. Nie interesowało jej jednak samo piękno. Chciała uchwycić szczegóły — unerwienie liścia, ułożenie piór, budowę skrzydeł owada, sposób, w jaki światło przechodzi przez cienką łodygę.
Dorastała sama, choć przez pierwsze lata życia wcale nie była sama. Jej chatka na mokradłach przez pewien czas była domem dla kilku osób, lecz z biegiem lat każdy z członków rodziny opuszczał ją po kolei. Najpierw ktoś wyjechał, obiecując, że wróci, potem ktoś inny przestał przysyłać listy, aż w końcu pewnego dnia Love została tylko z pustymi pokojami, skrzypiącymi deskami podłogi i rzeczami należącymi do ludzi, których już nie było. Nikt nie zrobił tego nagle, jej rodzina rozpływała się powoli, niemal tak naturalnie jak woda znikająca z mokradeł po upalnym lecie. Każde odejście uczyło ją, że ludzie mają swoje powody, których nie zawsze da się zrozumieć, i że obietnica powrotu nie jest tym samym co powrót. Z czasem przestała czekać. Nauczyła się rozpalać ogień, naprawiać przeciekający dach, zdobywać jedzenie i radzić sobie z samotnością. To właśnie wtedy natura stała się jej towarzyszem, nie próbowała jej pocieszać ani obiecywać, że zostanie. Po prostu była. Rosła, umierała i odradzała się w swoim własnym rytmie, niezależnie od tego, kto odchodził. Love nauczyła się więc żyć bez ludzi, zanim jeszcze nauczyła się, jak właściwie żyć z nimi.
Dziś jest dorosła i właściwie nie potrzebuje nikogo by żyć. Być może dlatego wyrosła na samotniczkę, z jednej strony tak bardzo zamkniętą w sobie, z drugiej zaś desperacko spragnionej miłości i ciepła drugiego człowieka obok, choć skrzętnie to ukrywa, nawet przed samą sobą. Zawodowo zajmuje się tym co kocha. Ilustruje książki przyrodnicze, jej prace można znaleźć w atlasach, przewodnikach terenowych i książkach poświęconych botanice oraz zoologii. Ma niezwykłą wiedzę o roślinach, zwierzętach i zależnościach zachodzących pomiędzy nimi. Potrafi godzinami opowiadać o migracji ptaków, rozpoznawać gatunki grzybów, rozróżniać drzewa po liściach i korze, a także wyjaśnić, dlaczego pozornie martwe mokradło jest jednym z najbardziej tętniących życiem miejsc na ziemi. O ludziach, emocjach i uczuciach nie wie jednak nic.
Nowy Jork nigdy nie był jej marzeniem. Wręcz przeciwnie, przez większą część życia wszystko, co słyszała o mieście, tylko utwierdzało ją w przekonaniu, że nie jest to miejsce dla niej. Miasto było dla niej za głośne, zbyt wielkie i zbyt przepełnione ludźmi. Beton zamiast ziemi, światła zamiast gwiazd i budynki, które zasłaniają horyzont. Trafiła tu częściowo przypadkiem, motywowane poszukiwaniem rodziny. Kiedy dostała list od brata, postanowiła go odnaleźć. Jego i swoją ukochaną matkę, jednak jej poszukiwania do tego momentu okazały się bezowocne. Miała zostać tu tylko na chwilkę, przynajmniej taki był plan. Znaleźć rodzinę i zabrać ich tam, gdzie ich miejsce. Początkowo miasto ją przytłaczało. Hałas był wszędzie: syreny, klaksony, rozmowy obcych ludzi, muzyka dobiegająca z otwartych okien. Nawet noc nie była prawdziwą nocą. Love tęskniła za ciemnością tak głęboką, że można było słyszeć własne myśli.
✉️ czywieszgdziespiewajaraki@gmail.com
Przyjmiemy wszystko!