[KP] Mylisz niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu

— Nie nauczyli mnie leczyć — powiedziała gorzko. 

— Nauczyli mnie zabijać, tłumacząc, że w ten sposób będę mogła ratować. To było wielkie kłamstwo, Koniku. Okłamali mnie.

 

POWDER SMITH

Jest trochę jak wyrwana z innego świata, nieco oderwana od rzeczywistości, pochłonięta tysiącem myśli na minutę i otoczona lękiem, że stare życie kiedyś po nią wróci. Na kartkach papieru spisuje swoje sny, dokładnie opisuje senne mary i koszmary, jakby miały być ostrzeżeniem o którym nie może zapomnieć. Wpycha je głęboko w stare, skrzypiące szuflady. Wraca do nich w momentach słabości, nocami kiedy nie jest w stanie zmrużyć oka, bo wspomnienia wracają do niej i pochłaniają każdą z jej myśli. Wtedy nachodzą ją wątpliwości, czy ucieczka od rodziny była dobrym pomysłem i co tak naprawdę jest Niebem, a co Piekłem. Czasami chciałaby wrócić, czasami uciec jeszcze dalej. Zawsze ma spakowaną torbę, tak na wszelki wypadek, jakby coś mogłoby pójść nie tak...

Jest słodka jak bez i cierpka jak agrest. Tworzy ją zbiór paradoksów, a ona, niczym kameleon próbuje się do nich dopasować. Nienawidzi życia w mieście, a jednocześnie je uwielbia, mając wrażenie, że może zniknąć w tym tłumie. Z jednej strony chciałaby wrócić na farmę, do natury z którą zawsze żyła w harmonii, do zwierząt, które kocha całym sercem, z drugiej zaś wie, że tutaj jest anonimowa i bezpieczna. Naiwnie wierzy, że szanse by ktoś znalazł ją tak daleko od domu są naprawdę małe.

Jest trochę jak dziecko, infantylna i lekkomyślna. Zawsze słucha swojego serca i uczuć, którym pozwala by nią kierowały. Choć usiłuje zbudować wokół siebie mur i choć raz posłuchać głosu rozsądku, to w środku, w jej sercu, liczne uczucia walczą ze sobą. Od dwóch lat ciągle ucieka i jak do tej pory nigdy nie zagrzała nigdzie miejsca na dłużej. Próbuje odkryć własną tożsamość, która została jej ukradziona już w dniu urodzin. Od dziecka musiała się wpasowywać w schematy, które narzucali jej rodzice. Nigdy nie była wolna, a teraz kiedy już jest, nie za bardzo wie co z tą wolnością zrobić.

Ukojenie odnalazła w pomocy innym, szczególnie zwierzętom. Aktywnie pomaga jako wolontariuszka w schroniskach, poświęcając zwierzętom dużą część swojego wolnego czasu. Właściwie, to z nimi dogaduje się o wiele lepiej niż z ludźmi, których często nie jest w stanie zrozumieć. Nie rozumie całego tego pędu, który opanował współczesny świat. Nie chce brać udziału w tym wyścigu, nie interesują ją telefony, social media ani telewizja. Zamiast tego woli posiedzieć w parku z książką, czy iść na spacer do lasu. Być może przez to, że większość swojego życia spędziła na wsi, z dala od wszelkich technologi, dziś tak trudno jest jej się przystosować do tętniącego życiem miasta. 

Tak naprawdę nazywa się Eve Lilith Nicholson, ale od kilku lat posługuje się innym imieniem i nazwiskiem — urodzona 22 kwietnia 2006 roku w Utah — córka pastora i gospodyni domowej, najmłodsza z piątki dzieci — przez siedemnaście lat wychowała się w izolacji, na farmie o nazwie Niebo, znajdującej się poza obszarami miejskimi, nie mając żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym — uciekła od rodziny w siedemnaste urodziny, kiedy rodzice ogłosili jej zaręczyny — niedawno została wyrzucona z ciasnej klitki na Bronxie, tymczasowo pomieszkuje u znajomego — pracuje w jednej z gorszych spelun w mieście, jakby liczyła, że w złym miejscu nie znajdą jej źli ludzie.

Cześć! Kiedyś już tu byłam, miło do Was wrócić po dłuższej przerwie. Powder jest dla mnie eksperymentem, ale liczę że się zadomowi i trochę światła wkroczy do jej życia. Przy jej tworzeniu inspirowałam się serialem Niebo. Szukam kogoś znajomego, kto byłby skłonny ją przenocować, dopóki nie znajdzie sobie nowego lokum, kogoś, kto będzie jej szukał i próbował wciągnąć na nowo do starego życia. Na wizerunku Anya Taylor Joy, cytaty to Andrzej Sapkowski. Znajdziecie mnie również tutaj: srebrnakrolowa@gmail.com