[KP] We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be

 WAYNE TRAVERS

Myślałem, że rozpacz jest elementem nie do zniesienia, że dławiąca nieumiejętność, by wstać rano z łóżka, umyć się czy zjeść to części spójne z tragedią, jednostajnie paskudne i ciężkie jak ołów. Myślałem, że gdy w końcu wezmę prysznic albo spojrzę w telefon, coś się zmieni. Myślałem, że gdy przestanę wyć, nastąpi akceptacja albo złość, albo inna, równie użyteczna emocja.

Zamiast tego jednak przyszły nicość i odrętwienie, a tęsknota za cierpieniem, jak dokuczliwy efekt uboczny, zawisła w powietrzu kwaśnym posmakiem na języku. Stracony potencjał i niewykorzystane pokłady ambicji, ten dzieciak, który miał przed sobą taką świetlaną przyszłość, a zamiast komponować muzykę, komponował jedynie dźwięki ignorowanych połączeń. Dzieciak, który w końcu wyszedł z łóżka i w milczeniu rozpoczął  wędrówkę przez kolejne lata, jak żołnierz, który wie, że czeka go jedynie stracenie. 

A teraz, gdy minęło zbyt wiele czasu by czuć cokolwiek, udaję. Ciężar maski od lat jest prawie niewyczuwalny, ta zrosła się z moją twarzą. Jak huba. Jestem porośnięty kłamstwem jak grzybem i nie mam pojęcia czy istnieje jakakolwiek część mojej osoby, która wciąż jest prawdziwa. Uśmiech, który zakładam to szereg wyuczonych drgań mięśni. Dzieci uczą się alfabetu, ja nauczyłem się rozciągać usta jak profesjonalista. Z ogromnym zaangażowaniem podchodzę do mojej roli: jestem sercem imprezy, lekkoduchem bez zmartwień, tym typem, o którym mówi się, że po prostu wie jak się dobrze bawić. Z pewnością wiem, jak nie orzygać sobie butów po całonocnym piciu. Jestem cyniczny, płytki i nieszczególnie przyjemny przy każdym bliższym kontakcie; nadzwyczaj wręcz czarujący, gdy tylko nie ma to żadnego znaczenia. Nie utrzymuję przy sobie ludzi i nie utrzymuję siebie przy żadnym zajęciu, chwytam się wszystkiego, byle zająć czas jak najciaśniej, a czy będzie to pośladek, czy kolejna, przypadkowa fucha, nie robi mi większej różnicy. Nie jestem wybredny. Mogę zatopić nos zagłębieniu szyi, a mogę dłonie w brudnej wodzie do naczyń. Póki nie trzeba myśleć. Póki można z uporem maniaka powtarzać: u mnie w porządku.

Dwadzieścia siedem lat, z czego ostatnich dziesięć spędzonych na absolutnie niczym konkretnym. Zero prawdziwej pracy czy wykształcenia, chwytanie się każdej dorywczej roboty, która pojawia się na horyzoncie, od miesiąca na zmywaku, przez dwa tygodnie w sklepie z kanapkami, kolejnych kilka kserując dokumenty. Nic na stałe, nic na poważnie. Zbyt żałosnym byłoby dalsze rozpamiętywanie swojej nastoletniej miłości, tej samej, która trzymana w tajemnicy nie mogła wyjść na światło dzienne, a której żniwo zbiera po dziś dzień, gdy tylko w rocznicę śmierci telewizyjne nagłówki znów poruszają temat zbyt szybko utraconego talentu. Chciałby złościć się za bycie sekretem, za to że nikt nie mógł się dowiedzieć, a więc i po, nie było miejsca dla smutku czy żałoby, ale i na to nie ma siły, bo przecież ten wypracowany uśmiech sam nie rozciągnie się na ustach.

Wayne potrafi być naprawdę świetnym towarzystwem, bo bardzo przykłada się do tego, by nikt nie odkrył jak bardzo nim nie jest. W tytule Kurt Vonnegut, na zdjęciu Anar Khalilow.