2152. Can you hear me screaming "Please don't leave me"

Loving and fighting Accusing, denying

I can't imagine a world with you gone

The joy and the chaos, the demons we're made of

I'd be so lost if you left me alone

~ Chord Overstreet "Hold On" 

13 sierpnia 2016

Nie pamiętała ostatnich dziesięciu dni.

Dzisiejszy dzień bez pomocy najbliższych byłby katastrofą. Budzik ustawiony na siódmą nie był w stanie jej ściągnąć z łóżka, w zasadzie to udawała, że go nie słyszy. W łóżku było bezpiecznie, ciepło i tylko tam chociaż przez parę chwil mogła udawać, że wszystko jest w porządku, bo wiedziała, że gdy tylko otworzy oczy, cały koszmar powróci. Dziś za to wszystko było nie tak - sukienka za bardzo ją opinała i miała wrażenie, że widać każdą jedną fałdkę. Buty, choć jej ulubione i chodziła w nich często teraz przy każdym kroku obcierały, brakowało jeszcze chwili, aby szpilka jednak wbiła się w pięty. Włosy miała za bardzo ściśnięte i idealnie ułożony kok teraz ciągnął, ale starała się na te drobnostki nie zwracać uwagi. Makijaż robiła w pospiechu, nie zwracając uwagi na to, aby był wykonany poprawnie. I wcale nie był. Dziś to jednak wcale nie było coś, czym zamierzała się przejmować. Dopiero w kościele ktoś zorientował się, że nie pomalowała rzęs w lewym oku i cicho zwrócił na to uwagę, jakby naprawdę brak tego cholernego tuszu do rzęs teraz był największym problemem z jakim się borykała.

Cała ceremonia oraz pochówek zlewały się w jedno. Lynette i Jonathan szli obok niej, mama podtrzymywała ją za ramię, jakby miała za moment się przewrócić, co w tej sytuacji było całkiem prawdopodobne. Przez cały czas tępo wpatrywała się przed siebie z nadzieją, że to wszystko to koszmar, z którego zaraz się przebudzi, a wszystko w końcu wróci do normalności. Cały czas mijała znajome twarze, jednak nie potrafiła do nich dopisać imion. Z tyłu głowy cały czas słyszała cichy głosik, który kazał się jej ogarnąć. Nie mogła spędzić reszty życia w takim stanie. Z osobami, które nad nią skaczą i głaszczą po głowie byle delikatnie, bo w końcu w każdej chwili będzie mogła się rozlecieć. Nie była jedyną osobą, która teraz cierpiała. Widziała twarze jego rodziców, Marcel i Christine również przeżywali śmierć, już drugiego ze swoich dzieci. Nikt nie miał sił wybierać odpowiedniego koloru trumny, nikogo nie obchodziło z jakiego będzie drewna i jakim materiałem będzie wyłożona w środku. To wszystko nie miało przecież żadnego znaczenia tak naprawdę. Nie ważne co by wybrali, nic nie zwróci Mattowi życia. Żaden garnitur, żadna trumna dębowa, sosnowa czy jeszcze inna nie sprawi, że wszystko wróci na swoje miejsce i będzie tak, jakby nic się nie wydarzyło. Nie chciała się z nim żegnać, nie była gotowa na to, aby powiedzieć ostatnie żegnaj i spróbować ułożyć sobie życie bez niego. W głębi siebie wiedziała, że kiedyś będzie musiała w końcu zrobić ten pierwszy krok naprzód, ale nie dziś. Nie jutro, nie za tydzień. Wzięła do dłoni odrobinę ziemi, dopiero w momencie, gdy zbliżyła się do wykopanego grobu i wrzuciła ziemię na trumnę po raz pierwszy w tym dniu poczuła na policzkach łzy.

To te ciche uderzenie ziemi o wieko trumny sprawiło, że dotarło do niej, że Matthew odszedł.

I już nie wróci.

~*~

Dom należący do Marcela i Christine Dooley mieścił się na przedmieściach Filadelfii. Był to typowy amerykański dom z ogromnym ogrodem, nawet z basenem z tyłu i białym płotem, który oddzielał dom od sąsiedniej posiadłości. Było to spokojne miejsce, o które się zabijano. Dom Dooley’ów zwykle był radosny. Młode małżeństwo wprowadziło się tu chwilę po ślubie, a niedługo później powitali na świecie pierwsze dziecko. Matthew przez kilka lat był oczkiem w głowie młodej pary. Po sześciu latach od wprowadzenia się do domu, który przez cały ten czas dzielnie remontowali, ściany domu wypełnione były nie jednym dziecięcym śmiechem, a dwoma. Do rodziny dołączyła młodsza siostra, która prędko stała się ulubienicą młodego Dooley’a. Od lat Conshohocken było dobrą dzielnicą. Taką, do której zło nie sięga. Większość rodzin była tu szczęśliwa, nikt tak do końca nie wiedział co dzieje się za zamkniętymi drzwiami u sąsiadów, jednak nie było też nigdy sytuacji, które wskazywałyby na to, że ta codziennie uśmiechająca się sąsiadka skrywa mroczny sekret. W tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim, niecałe osiemset metrów od domu państwa Dooley wprowadziła się kolejna rodzina i w tamtym czasie nie podejrzewali, że w przeciągu następnych piętnastu lat ich losy zwiążą się na długie lata.

Dzisiaj jednak ich dom nie był wypełniony śmiechem. Przechodziła przez niego duża ilość osób, wszyscy coś przynosili; od lazanii po ciasta, znalazło się nawet parę butelek alkoholu. Słychać było zapłakane babki, starsze ciotki, ciągle ktoś składał kondolencje, jeszcze inni opowiadali sobie, jakim cudownym i odnoszącym sukcesy mężczyzną był Matthew. Jak bardzo niesprawiedliwie było to, co się wydarzyło. Kręcili się znajomi z liceum, niektórzy przyjechali jeszcze z Nowego Jorku, aby uczcić pamięć Matthew. Joycelyne za nich wszystkich była wdzięczna, za ich obecność. Tylko oni nie potrząsali jej dłońmi, nie zostawiali na policzku perłowej szminki po masie pocałunków, jakby te cokolwiek miały zmienić. Dom wypełniała masa różnych, mieszających się ze sobą zapachów. Zapach potraw i ostrych, mocnych perfum się ze sobą mieszkał tworząc nieprzyjemną mieszankę, od której kręciło się w głowie.

Półtora roku temu siedziała na tej samej kanapie, którą zajmowała teraz. Na skórzanej kanapie było widać ślady po tym, gdy z rozpaczy wbiła w nią paznokcie. Gotowa była znów to zrobić i teraz, jednak zamiast tego siedziała w ciszy, wpatrując się w kominek przed nią. Ludzie nadal rozmawiali, wszyscy współczuli, ale nikt nie był w stanie sprawić, aby poczuła się lepiej. Drgnęła czując na swoim kolanie cudzą dłoń. Z trudem przekręciła głowę natrafiając wzrokiem na swojego ojca, który nie musiał nic mówić. Sam pewnie nawet nie wiedział, czy istnieją odpowiednie słowa na to, aby cokolwiek blondynce powiedzieć. Co mówi się komuś, kto w przeciągu niespełna dwóch lat stracił dziecko i narzeczonego? Jest mi przykro? To niesprawiedliwe i nie powinno się wydarzyć? Wszyscy wiedzieli, że to jest niesprawiedliwie i że nie powinno się wydarzyć. Powinni być tutaj we trójkę, Adeline i Matthew. Adeline skończyłaby w czerwcu rok. Może byłaby taką samą blondyneczką, jaką była Joyce, a może miałaby burzę ciemnych loków, tak jak Matthew. Wiedziała, że byliby szczęśliwą rodziną. Taką, jak z obrazka. Idealną. Jednak idealne wyobrażenie Joycelyne o rodzinie runęło półtora roku teraz, a to, co pozostało z jej wiary w idealizm dziesięć dni temu zniknęło już na dobre.

Nie chciała tu przed wszystkimi się rozklejać. A była blisko, a może raczej była bliska tego, aby wybuchnąć, ileż można było słuchać z ust znajomych z liceum, którzy opowiadali, jaki był cudowny, choć wcale go nie znali? Widzieli go ostatni raz kilka dobrych lat temu, nie wiedzieli jakim mężczyzną się stał, jak świetny był w swojej pracy i ilu ludziom pomógł. Mieli niewyraźne wspomnienie roześmianego chłopaka z liceum, który pomagał starszym ludziom przejść przez ulicę i przepuszczał ich w kolejce w sklepie, ale w żaden sposób nie mogło się to równać z tym kim Matthew tak naprawdę był.

— Chcesz stąd wyjść? — Głoś Jonathana dobijał się do blondynki jak zza grubej szyby. Spojrzała na niego i kiwnęła tylko głową. Obawiała się, że gdyby się odezwała, to rozpłakałaby się na miejscu. Ojciec pomógł jej wstać i oboje przeszli przez drzwi tarasowe. Ogród był przepiękny, choć w żaden sposób nie mógł równać się z tym, którym zajmowała się Lynette, jej mama. Było tu jednak cicho, spokojnie. Nie było starych ciotek, które skakały dookoła piejąc o ogromnej stracie. — Przynieść ci coś, słońce? — Garść xanaxu, może?

— Joy…

— Nie, wszystko jest w porządku — skłamała. Usiadła na huśtawce, leżały na niej rozłożone poduszki, wzięła jedną z nich i wtuliła się w nią. — W zasadzie to nie jest…

— Wiem, kochanie.

Pod wpływem ciężaru Joycelyne i Jonathana huśtawka głośno zaskrzypiała. Delikatnie się kołysali. Sierpień był tego roku piękny, było gorąco, ale nie duszno. Wiał teraz lekki wiaterek, który dawał ochłodzenie po długim dniu. Normalnie byłaby zachwycona pogodą, może chciałaby zjeść kolację na ogrodzie, teraz ciężko było jej dostrzec te drobne rzeczy, które zawsze uważała za piękne.

— Chciałabym, żeby to się skończyło… ta szopka, ci ludzie — urwała czując ogromną gulę w gardle, która nie pozwoliła mówić jej dalej. Nie miała prawa nikomu zabraniać być w żałobie, mieli w końcu spore rodziny i wielu znajomych, nie mogła tylko nic poradzić na to, ile fałszu dziś tu widziała.

— Możemy zawsze uciec. Chciałabyś?

Wahała się, choć bardzo chciała. Zdawała sobie sprawę, że nie powinni uciekać i wychodzić, była tym wszystkim przytłoczona i czuła się tragicznie. W odpowiedzi skinęła jedynie głową. Jonathana nie czekał wcale długo, tylko chwycił dłoń córki. Wyszli bramką omijając wchodzenie do domu, od razu wsiadając też do samochodu. Cofając, blondynka zauważyła przed drzwiami własną matkę ze zdezorientowanym i zaniepokojonym wyrazem twarzy. Nie chciała, aby się martwiła i tylko podniosła dłoń do góry krótko jej machając.

Bladego pojęcia nie miała, gdzie wywoził ją ojciec. Liczył się przede wszystkim fakt, że nie była już w tamtym domu. Rozpuściła włosy, potrzebowała ulgi od uciskającego ją koka. To była niewielka rzecz, a w dziwny sposób sprawiła, że Joy poczuła się lepiej. Jechali w ciszy niemal przez pół godziny, byli w Filadelfii, jednak teraz nie rozpoznawała tych miejsc.

Nawet po zaparkowaniu nie rozglądała się, aby rozpoznać miejsce. Szła po prostu obok ojca, jak kilkuletnie dziecko, które bało się, że nagle się zgubi.

— Poznajesz?

Wszędzie biegały dzieciaki i było głośno. Dopiero teraz zaczęła dopuszczać do siebie to, co działo się dookoła niej. Poznawała to miejsce, aż za dobrze. Skinęła głową w odpowiedzi. Oczywiście, że poznawała to miejsce. Została na zewnątrz, zajmując dla nich stolik. Wszystkie były białe, miały białe krzesełka i tylko serwetki na stolikach były kolorowe. Niemal każdy stolik miał inny kolor. Siedziała wpatrując się w niebieską serwetkę, czując chęć, aby ją porwać na mniejsze kawałki. Potrzebowała zająć czymś ręce, ale nim zdążyła podjąć decyzję o wyjęciu jednej wrócił ojciec z tacą, na której było pełno jej ulubionych słodkości.

Słaby uśmiech pojawił się na twarzy blondynki, kiedy postawił przed nią pucharek zapełniony karmelowymi oraz miętowymi lodami z bitą śmietaną i skrojonymi w mniejsze kawałki owocami kiwi.

— Wiem, że to nie pomoże ci za bardzo, ale…

— Jest świetnie. Dziękuję — powiedziała spoglądając na niego z wdzięcznością. Może wcale nie czuła, że jest świetnie, ale wiedziała, że chciał dobrze. I o wiele bardziej wolała być w ich ulubionej lodziarni niż w domu Dooley’ów i słuchać tych wszystkich ludzi, którzy tak naprawdę nie wiedzieli nic. Na dziś miała już całkowicie dość słuchania, jaka to świetna była z nich para, jakie to nieszczęście ją spotkało. Lody wcale nie pomogą, ale mimo to zanurzyła łyżeczkę w zimnym deserze.

~*~

Powrót do Nowego Jorku był trudny.

Przekroczenie progu wspólnego mieszkania jeszcze trudniejsze. Nie sprzątała tu od dnia wypadku. Wszystko nadal leżało na swoim miejscu, nawet ta cholerna kolacja. W powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach, bała się zaglądać do kuchni. Nie wiedziała co mogłaby znaleźć na stole, na którym zostawiła przecież pozostałości kolacji. Zaraz za blondynką weszła jej mama, gdyby nie obecność Lynette nie przekonałaby się do tego, aby tu wrócić. Do miejsca, które dzieliła z Matthew. Do ich łóżka, wspólnej przestrzeni. Miejsca, które było wypełnione nim. Tuż po przekroczeniu progu na szafce w przedpokoju stało ich wspólne zdjęcie. Doskonale pamiętała ten dzień, byli w Central Parku po raz pierwszy, a raczej to ona tam była pierwszy raz. Miała na nim osiemnaście lat, pstro w głowie i bladego pojęcia, jak bardzo zakocha się w swoim przyjacielu.

— Zajmę się kuchnią.

Głos Lynette wyrwał ją z zamyślenia. W odpowiedzi tylko skinęła głową, nie chciała na nią niczego zrzucać. Sama powinna się tym wszystkim zająć, dziś jednak nie potrafiła. Wciąż było dla niej za wcześnie Rzuciła dość cicho, że pójdzie się wypakować i zamknęła się w sypialni. Torbę z własnymi rzeczami zostawiła przy szafie i przysiadła na łóżku po stronie, na której spał mężczyzna. Od trzeciego sierpnia nikt tu nie leżał. Przesunęła dłonią po poduszce, na której, gdyby się przyjrzeć mogła znaleźć parę włosów mężczyzny. Odrobinę trzęsącymi się dłońmi wyjęła telefon. Bała się wejść na pocztę głosową, choć wiedziała, że w końcu musi to zrobić. Możliwe, że było za wcześnie, że nie powinna się zmuszać, ale skoro już była w mieszkaniu, to lepszej okazji nie znajdzie. Odetchnęła głębiej, długo wpatrując się w komórkę. Zupełnie, jakby liczyła na to, że samo się włączy. Wystarczyło kilka kliknięć.

Tylko tyle.

— Joyce?

Mężczyzna spodziewał się tego, że – znowu – trafi na pocztę głosową. Resztkami sił powstrzymał się przed przewróceniem oczami, przecież i tak tego nie będzie widziała. Ale będzie wiedziała, ona czuje w kościach, kiedy to robisz. Matthew pokręcił głową, ale nie rozłączył się. Minęło wystarczająco wiele czasu, a raczej minęło go tyle, aby byli w stanie znowu ze sobą rozmawiać. Kończył się lipiec, lato trwało w pełni. Miesiąc temu mogli obchodzić narodziny córki, termin wyznaczony przez lekarza też powinni spędzić razem. Tymczasem on był w Nowym Jorku, a Joyce siedziała w Filadelfii, do której uciekła chwilę po pogrzebie Adeline. Ich narzeczeństwo stało pod znakiem zapytania od dłuższego już czasu i tak naprawdę przez te miesiące widywali się rzadko, a blondynka przy każdej okazji wyjeżdżała z Nowego Jorku. Jakby nawet na niego nie mogła patrzeć.

— W końcu odsłuchasz tę wiadomość i… stoję na promie Rockaway, wiem, że nie lubisz i twierdzisz, że nie ma tu ładnych widoków, ale ja go lubię i… Brakuje mi cię cholernie, Joyce. Wiem, że tyle się działo — przerwał robiąc głębszy wdech — ale to już trzy miesiące. Chciałbym, żebyś wróciła już do domu. Do mnie i do Nowego Jorku. Nie powiem, że to co się stało to nic, bo oboje dobrze wiemy, jak bardzo nasz Adeline zmieniła i… i że nie powinno tak być. Po prostu… po prostu wrócić do domu, dobrze? Wciąż jesteś moją narzeczoną, wciąż mamy przed sobą ślub i całe życie do spędzenia, wciąż możemy mieć rodzinę. Może nie w tym roku ani w przyszłym, może potrzebujemy kilku lat, aby znowu spróbować. Wiem, że też tego chcesz.

To był długi monolog. Chodził po pokładzie promu, opierając się o barierki, słuchając fal i mew, ignorował ludzi dookoła. Przebywanie na promach go uspokajało, czuł się na nich dobrze. Nie przeszkadzało mu to kołysanie, które wielu ludzi doprowadziło do rewolucji żołądka. Matthew je uwielbiał.

— Tęsknię za tobą, blondi. Bardzo. Więc, może mogę przyjechać w weekend i cię zabrać? Chciałbym wiedzieć na czym stoimy, tyle tylko, Joyce. Po prostu… nie wiem, odbierz w końcu i się odezwij, dobrze?

Minęło już ponad pół godziny, ale wraz się nie rozłączył. Nie potrafił i nie chciał. Przez większość czasu głównie milczał. Czasem wtrącał coś o widokach, specjalnie denerwując tym blondynkę, bo doskonale wiedział, że nie lubi tego konkretnego promu, tak po prostu i bez powodu.

— Powinnaś tutaj być. Wracaj już do mnie. I do zobaczenia.

Odłożyła telefon na łóżko. Nawet nie wycierała łez, które jak wściekłe spływały jej z twarzy na szyję i dekolt. Przez ten niecały miesiąc zdążyła zapomnieć już jak brzmiał ton głosu mężczyzny, jak się zmieniał, gdy nazywał ją blondi. Jak wiele by dała, aby w tamtym roku nie zmarnowali tych trzech miesięcy, aby nie uciekała przed nimi, bo ich całe życie się posypało. Wzięła głębio wdech, przetarła oczy. Nie była gotowa, aby pogodzić się z tym, co się stało i wiedziała, że minie jeszcze masa czasu, zanim to się stanie, ale wiedziała, że ma przy sobie odpowiednie osoby, które jej pomogą ten okrutny czas przetrwać.

I na ten moment to jej w zupełności wystarczyło.

Każdemu wytrwałemu rzucam winem lub ciasteczkami, co wolicie. Długo we mnie siedziało, aby jakoś ten moment z historii Joy opisać, a i tak nie opisałam tego tak, jak chciałam. Mam nadzieję, że dało się to jakoś przeczytać i szczególnie mocno was nie zanudziłam. :) 

W tytule, jak i w samej notce Chord Overstreet. 

2088. It's you and me, alright?

23.12.2012, Nowy Jork 

To dźwięki miasta były powodem pobudki. Jadące samochody, ludzie spieszący się do pracy i przebijające się przez ciemne zasłony promienie słoneczne. Budzik nie zadzwonił, co oznaczało, że musiało być jeszcze wcześnie. Zagrzebał się bardziej w kołdrze obejmując jedną z wielu poduszek, które każdej nocy towarzyszyły im podczas snu. I po chwili zauważył, że w łóżku jest całkiem sam. To jednak go nie zmotywowało do tego, aby się ruszyć z miejsca i sprawdzić, gdzie podziała się Joyce. Była niedziela, a to oznaczało tylko tyle, że dopiero wróciła z porannych biegów. W ostatnich dniach miała obsesję na punkcie biegania i robiła to cały czas. Dwa raz wyciągnęła go nawet, ale zima skutecznie go powstrzymała od kolejnych wypadów. Przekręcił się na drugi bok, macając szafki w poszukiwaniu telefonu. Znalazł go po chwili, całkiem rozładowany. Zmarszczył brwi, przetarł oczy i usiadł na łóżku odrzucając od siebie kołdrę. Dopiero teraz poczuł, że zrobiło mu się zimno, a w mieszkaniu temperatura była chyba taka sama jak na zewnątrz. 

— Joyce? Jesteś w domu? — zawołał, jednak nie doczekał się odpowiedzi. 

Mruknął coś pod nosem i zszedł z łóżka. Naciągnął na siebie leżące obok łóżka dresy, bo jednak było mu za zimno i również bluzę. Zamierzał poszukać jeszcze skarpetek, jednak na to okazał się być dziś za leniwy. 

Zupełnie nie zdawał sobie sprawy z tego, jaka była dziś data. Ostatnie tygodnie były naprawdę dla niego ciężkie. Chodziło głównie o treningi, które pochłaniały większą część jego czasu, a także w pracy spadło na niego sporo nowych obowiązków, ale na to akurat nie mógł narzekać. Na pewno nie narzekał, kiedy dostawał wypłatę. Życie w tym mieście pochłaniało dość sporą część ich wypłat, ale żadne z nich nie zarabiało źle i oboje woleli zagryźć zęby, przestać kupować zachcianki byle tylko nie musieli rezygnować z mieszkania w Wielkim Jabłku. Byli tutaj już cztery lata, ale dopiero od roku jako para. Na samą myśl, ile podchodów robili, aby zaprosić się na randkę, aż się uśmiechał. Nie wyobrażał sobie jednak życia bez blondynki. Znali się całe życie, dość długo traktował ją jak młodszą siostrę, ale gdy tylko sam z siebie zauważył, że wyrosła na naprawdę piękną młodą kobietę, to doskonale wiedział, że już więcej nie będzie między nimi relacji brat-siostra. I się nie pomylił. 

— Daj mi chwilkę! 

Głos dochodził z łazienki. Czyli tam się schowała. Przewrócił oczami schylając się, aby podrapać za uchem Elvisa. Po jego niezbyt zadowolonej minie widział, że jeszcze najchętniej spałby przez kolejne dwanaście godzin. Albo i dłużej. Był wciąż młody, bo miał jakieś dwa lata, ale chyba na duszę zamienił się z jakimś starym psem, który chętnie wychodził jedynie za potrzebą. I nie aby to komukolwiek przeszkadzało, a zwłaszcza w zimie, kiedy człowiek najchętniej zamknąłby się w ciepłym mieszkaniu. Czekając na Joyce postanowił przejść się do kuchni. Obrał banana, który miał być jego zagryzką przed śniadaniem i wstawił wodę na herbatę. Kawę oboje jeszcze zdążą wypić, a herbata - z dodatkiem imbiru i cytryną - przyjemnie rozgrzeje ich w ten zimowy, chłodny poranek. 

Siedział przy stole, mieszając w kubeczku łyżeczką i niecierpliwie czekając, aż Joycelyne opuści łazienkę. Już nie chodziło nawet o sam fakt, że siedzi tam… dość długo. To było zupełnie bez znaczenia. Zaczynał się tylko zastanawiać, czy przypadkiem o czymś nie zapomnieli. Odnosił takie wrażenie. Cudem dostał wolne do końca roku, wczoraj wrócił dość późno ze swojej zmiany i nawet jeśli Joyce mu coś mówiła, zupełnie tego nie pamiętał. 

Po kilku chwilach usłyszał jak drzwi od łazienki się otwierają. 

— Jestem, jestem! 

Wpadła do kuchni jak strzała, w międzyczasie zapinając kolczyka. Był zdziwiony widząc ją, o tej porze, ubraną i gotową do wyjścia. Pomalowana, że zrobionymi włosami i ubrana. Coś mu świtało, a przynajmniej zaczynało. 

Zanim się w ogóle odezwała, stanęła w drzwiach jak wryta spoglądając na swojego partnera. Milczała, zwyczajnie milczała, bo nie wiedziała co mogłaby dodatkowego powiedzieć. Przygryzła lekko wargę, następnie dla uspokojenia się, spojrzała na psa. Ten jednak był zajęty swoimi sprawami, aby w ogóle zwrócić uwagę na nich. 

— Powiedz mi, że tak nie jedziesz. Powiedz mi, że nie jesteś jeszcze gotowy. 

— Gotowy na co? Śniadanie chyba mogę tak zjeść, nie? Z tego co wiem to jeszcze nie przestępstwo — zażartował puszczając dziewczynie oczko. 

— Matt — jęknęła wzdychając przy tym ciężko i z trudem. Naprawdę miała nadzieję, że to jednak tylko żarty. — Wiesz, że za pół godziny musimy stąd wyjść? I ogólnie pojechać do domu? 

— Nie! To nie miało być dziś! 

— Dwa dni. Dwa dni, Matty. Mówiłam ci — przypomniała — dwa dni przed świętami. Mama już do mnie wydzwania. Dopiero wstałeś? Co z tobą? 

W tym momencie wszystko mu się przypomniało. Nie kłopotał się nawet tym, aby cokolwiek jej powiedzieć. Złapał kawałek suchej bułki i biegiem wrócił z powrotem do sypialni. Blondynka nawet nie zdążyła się odezwać słowem. W zasadzie to nie zamierzała. Nie mogła mieć mu za złe tego, że zapomniał. Swoją drogą, ona sama zawiniła, bo przecież mogła go obudzić. Aczkolwiek wątpiła, że uśmiechałoby mu się wstawanie w okolicach szóstej, gdy spokojnie mógł jeszcze trochę pospać. W tym całym zamieszaniu dobre było jedynie to, że dzień wcześniej ich spakowała. Nie musieli przynajmniej tracić czasu na to. Naprawdę chciała dotrzeć wcześnie do rodziców. Teraz dwa dni przed świętami wszyscy będą wyjeżdżać, a to co się będzie działo na drodze mogłoby zniechęcić każdego. Niby to były tylko dwie godziny, ale zanim w ogóle uda im się wyjechać z Nowego Jorku też minie sporo czasu. Mimo to nie mogła się doczekać. Czuła, że te święta będą wyjątkowe. 

— Zgubiliśmy się. 

Spojrzała na niego, trochę z wyrzutem i rozbawieniem. Jeździli tędy milion razy i nigdy im się nie zdarzyło zgubić drogi. Sama kilka miesięcy wcześniej jechała tędy po raz pierwszy, a jej jedynym towarzyszem był śpiący na fotelu pasażera Elvis. Tymczasem byli tu we dwoje, mieli GPSA i telefony, a mimo to się zgubili. Joyce nie potrafiła się nie śmiać z tej sytuacji, bo była zwyczajnie komiczna. Nawet fakt, że będą spóźnieni nie miał już znaczenia. 

— Nie zgubiliśmy się. Tylko zjechaliśmy z trasy. 

— W wolnym tłumaczeniu: nie wiem, gdzie jesteśmy, ale udaję, że wiem — przetłumaczyła sobie podśmiewając się pod nosem. Rysowała palcem po szybie różne szlaczki. Nie jej problem, że Matt zgubił drogę. Pewnie powinna mu pomóc, ale nie mogła nic poradzić na to, że to było zwyczajnie śmieszne. — Mówiłam, żeby się zapytać na stacji. To nieee. 

— Ja się nie pytam o drogę! 

— Jasne, jasne. Pan policjant zna wszystkie drogi, ale chyba tylko te w Nowym Jorku i tylko te, które prowadzą do zakładów z pączkami — dogryzła mu wystawiając język. Nie mogła nic poradzić na to, że lubiła się z nim droczyć, a teraz miała świetną okazję. Sam się jej podkładał. A przecież nie zrezygnuje z takiej okazji, prawda? — Wiesz, może, jak pomyślisz o pączkach, to automatycznie twój mózg cię poprowadzi do tej kawiarni, gdzie sprzedają te cudne pączki z lukrem. 

Na swoją propozycję w odpowiedzi dostała jedynie mrożące w żyłach krew spojrzenie. Jakoś nie potrafiła się tym szczególnie przejąć, więc tylko wybuchła śmiechem. Patrząc na zegarek powinni już dawno dojeżdżać, albo nawet być już w domu. Podkręciła ogrzewanie i włożyła rękawiczki. Sam się prosił o te żarty, ale jednak coraz bardziej zaczynała się bać, że mogą jednak nie dotrzeć na czas. Śnieg też sypał coraz bardziej i tak jak zazwyczaj go uwielbiała, to teraz miała serdecznie dość białego puchu. Czuła, że na drodze jest ślisko i jeszcze Matt nie był w najlepszym humorze. Mimo wszystko czuła, że może być nieciekawie. Siedziała przez następne pół godziny w ciszy, a oni nadal krążyli i wydawało się, że skończą dzwoniąc na pomoc. W myślach wyobrażała sobie jak znajomi z komisariatu Matta się dowiadują o tej sytuacji. Na pewno nie daliby mu żyć, a ona byłaby na czele tych, którzy się z niego śmieją. 

— Telefon mi padł — mruknęła wrzucając go z powrotem do torebki — swojego nie naładowałeś, nie? 

— A niby kiedy miałem? 

— Wiesz, co nie musisz być opryskliwy. To nie moja wina, że się zgubiliśmy! Ty kierujesz, ty źle pojechałeś na skrzyżowaniu i nawet nie chcesz się spytać o drogę! 

— A ty jesteś teraz irytująca, wiesz? — odwarknął mocniej zaciskając dłonie na kierownicy. 

Te święta miały być idealne. Mieli spędzić je razem i z jej rodzicami, a potem pojechać do jego. Tymczasem wszystko wskazywało na to, że ona spędzi je u swoich, a on u swoich. Może i to była tylko głupia sprzeczka z nerwów. Byli… nigdzie. Robiło się coraz ciemniej i zaczynało brakować cierpliwości do tej podróży, która powinna trwać dwie godziny, a ciągnęła się znacznie dłużej. Nie miała już nawet miejsca na szybie, aby rysować swoje głupie szlaczki. 

Nie odpowiedziała mu już, chociaż bardzo chciała odpyskować i kazać mu spadać. Dodatkowo mogłaby jeszcze tupnąć nogą i kazać się zatrzymać, ale na to była zbyt wielkim tchórzem i jednak nie pokłócili się na tyle, aby rezygnowała z jazdy w ciepłym samochodzie. Próbowała poszukać jakiegoś wspólnego tematu, ot dla rozluźnienia atmosfery, ale nic nie wpadało jej do głowy. Dopiero, kiedy usłyszała ciche piszczenie z tyłu i spojrzała na Elvisa się odezwała. 

— Trzeba wypuścić psa — powiedziała zerkając na Matta — zatrzymaj się, dobrze? Za pół kilometra masz parking — zauważyła, gdy z powrotem się odwróciła do przodu. 

— Dobrze. 

Powiedział tylko tyle. Chwilę później już zatrzymali się na wskazanym wcześniej przez blondynkę parkingu. Wysiadła z auta pierwsza, otwierając też drzwi na psa. Zanim jednak go wypuściła, zapięła mu smycz. Nie chciałaby w tym momencie, aby gdzieś jej uciekł. Biały pies i śnieg, a także ciemność nie wróżyły niczego dobrego. Odeszła kawałek dalej, naciągając na głowę kaptur, a dłonie chowając w kieszeniach płaszcza. Nie odwróciła się, aby spojrzeć czy Matt również wyszedł. Raczej nie było potrzeby, aby i on wychodził, skoro to było tylko szybkie załatwienie psiej sprawy. Drgnęła lekko, kiedy usłyszała zatrzaskujące się od samochodu drzwi, ale nie odwróciła. Skupiła się tylko na psie i na tym, aby jak najszybciej wrócić do samochodu. Skrzypiące pod śniegiem kroki, które zbliżały się w jej stronę też nie zrobiły na niej większego wrażenia. Nikogo tu poza nimi nie było, więc czego albo kogo miałaby się niby bać? 

— Joycelyne Esther Starling. 

— Nie mam ochoty na żarty. Możesz po prostu poszukać drogi powrotnej? Jestem głodna, zmęczona, zimno mi i też mi się chce siku — jęknęła żałośnie. Gdyby tylko to było lato, nie byłoby żadnego problemu uciec w stronę lasu, ale to jednak była zima. A na samą myśl o tym, aby zdjąć z siebie cokolwiek przechodził ją dreszcz. Coś ją jednak pokusiło, aby się odwrócić. 

Z wrażenia upuściła smycz, a dłonie od razy przyłożyła do ust. Niczego się nie spodziewała, a już na pewno nie tego. Przed chwilą jeszcze się kłócili, a teraz stali na śniegu po środku totalnego pustkowia. Nawet niczego nie podejrzewała ani o tym nie myślała. Zwyczajnie było za wcześnie! Minął dopiero rok, a to było o wiele za wcześnie. Tak przynajmniej się jej wydawało, że jest za wcześnie. Zresztą, co ona wiedziała? 

— Joycelyne Esth… 

— Nie — przerwała, ale sama chyba była zaskoczona tym co powiedziała — to znaczy, tak, znaczy nie wiem. 

— Mogę? 

Pokiwała głową. 

— Joycelyne Esther Starling. Jesteś niesamowitą, młodą kobietą, która wiele lat temu stanęła na mojej drodze i Joy, och, Joy, przyniosłaś tyle radości do mojego życia. Stałaś się najważniejszą osobą w moim życiu i nie wyobrażam sobie nikogo innego na tym miejscu. Myślałem… byłem pewien, że zanim to zrobię, to muszę zadbać o wystrój, jakaś orkiestra w tle i wiele innych, ale wiem, że liczysz się tylko ty. I fakt, że sprawiasz, że jestem najszczęśliwszym facetem na ziemi. Mam szansę budzić się każdego dnia przy cudownej kobiecie i niczego więcej nie mógłbym chcieć. I jeśli pozwolisz, będę sprawiał abyś czuła się tak jak ja, przez resztę naszego życia. 

Milczała przez dość długi czas. Stojąc w miejscu, przykładając dłonie do ust, a w międzyczasie po policzkach spływały jej łzy. Nawet Matt się nie spodziewał, że to wyjdzie teraz. Miał wszystko zaplanowane. Mieli dojechać do jej rodziców, w świąteczny poranek, dokładnie za dwa dni, gdy będą otwierać prezenty miał się jej oświadczyć. Siedząc jednak w aucie, zdał sobie sprawę jak bardzo nie chce robić z ich oświadczyn szopki. Żadne z nich tego nie potrzebowało. To był tylko ich moment i jeśli miała odmówić, wolał, aby to zrobiła bez świadków. 

— Chyba mi łzy zamarzają na policzku. 

Takiej odpowiedzi z pewnością się nie spodziewał, aczkolwiek rozbawiła go. Roześmiał się, kręcąc głową z niedowierzaniem. Chyba nie tak sobie wyobrażał odpowiedź na to pytanie. 

— Wstawaj, masz całe spodnie mokre od śniegu — powiedziała nieco łamliwym głosem, wyciągając też w jego stronę ręce — chodź tu. 

Trochę drżały jej dłonie, ciągle pociągała nosem i nadal płakała, ale uśmiechała się też. Od ucha do ucha i w sposób w jaki nie uśmiechała się nigdy wcześniej. 

— Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek zakocham się w swoim najlepszym przyjacielu. Z którym będę chciała spędzić resztę swojego życia — odpowiedziała i niemal natychmiast objęła go za szyję złączając ich usta w pocałunku. 

Zmoczyła nie tylko swoją twarz, ale teraz także i jego. Tak samo jak ich szaliki. Jeszcze chwilę temu się kłócili, a teraz stali pośrodku drogi w nieznanym miejscu, gdzie właśnie zgodziła się za niego wyjść i nie wyobrażała sobie, aby ten moment mógł wyglądać lepiej. 

— Tak. Chcę, żebyś mnie uszczęśliwiał do końca życia, Matt. Chcę cię. Na resztę swojego życia. 

Na chwilę się odsunęli. Tylko po to, aby Dooley mógł zdjąć z jej dłoni rękawiczkę. Wszystko szło dobrze, przynajmniej do momentu, gdy nie otworzył małego, białego pudełeczka, w którym znajdował się pierścionek. Nie był może ogromny i z wielkim diamentem, ale skromny i idealnie wpasowywał się w gust blondynki. W ich gust. Joycelyne wypuściła powietrze z płuc, aby jakoś się przygotować na to, że zaraz naprawdę będzie czyjąś narzeczoną. Trzymał jej dłoń w swojej, ale w momencie, kiedy miał wsunąć pierścionek na jej palec po prostu coś poszło nie tak i zamiast na jej dłoni, wpadł do śniegu. 

— O mój Boże! 

— O, przepraszam. Nie wiem jak… Matko on mi wypadł! 

Teraz już nie była pewna czy ma zacząć płakać czy się jednak śmiać. Dookoła nich było cholernie ciemno, śnieg sypał jak pokręcony, a pod nimi również było kilka centymetrów śniegu. Matt niemal od razu opadł na ziemię, aby zacząć szukać pierścionka. Chwilę potem dołączyła do niego Joyce. W dwójkę przecież raźniej, prawda? 

— Ale nie chcesz się wykręcić, co? — zapytała z lekkim uśmiechem i wciąż zaszklonymi oczami. Wolno przeszukiwała śnieg, aby nic jej nie umknęło. Można uznać, że nawet kawałek dalej Elvis dołączył się do poszukiwań, bo wyczuł coś w śniegu i co chwilę wsadzał w biały puch nos. 

— Przejrzałaś mnie — odparł odwzajemniając uśmiech — nie znajdziemy go. Jest za ciemno. Kupię jutro nowy. 

— Nie! Chcę ten — zaprotestowała — i znajdziemy. Nie mógł spaść daleko. Matt…? 

— Tak? 

— Kocham cię. I… dziękuję. 

— Możesz podziękować, jak znajdziemy pierścionek. 

Zaśmiała się krótko. 

Zajęło im przynajmniej z kolejne piętnaście minut zanim w końcu trafili na skryty pod warstwą śniegu pierścionek. Żadne z nich się nie spodziewało takiego obrotu spraw, a na pewno nie Joycelyne, która nawet nie podejrzewała, że Matthew mógłby coś takiego planować. W końcu byli razem tylko rok, a to wcale z kolei nie tak dużo. Czuła jednak, że postępują słusznie. To nie było ważne, że był jej pierwszym partnerem na poważnie. Czuła, że jest tym jedynym i że to z nim spędzi swoje życie. Była kochliwa, czasem wyobrażała sobie zbyt wiele, ale teraz nie miała żadnych wątpliwości. Matthew był tym jedynym i tego zamierzała się trzymać. 

— Powiedzmy im w święta. Chcę się jeszcze dziś nacieszyć tym, że wiemy tylko my. 

— Tak zrobimy.

Wesołych świąt kochani! Notka powstała zupełnie przypadkiem, ale skoro już się napisała, to nie chciałam jej trzymać na dysku. Każdemu kto wytrwał ślicznie dziękuję, i przesyłam moc wirtualnych uścisków oraz sałatkę jarzynową! W tytule Przyjaciele.

2073. We were always meant to say goodbye

♫You Me At Six - Take On The World♫

2018 r., Staten Island, Nowy Jork

  Zawsze kiedy musiała zamknąć w swoim życiu pewien rozdział, czuła się podle. 

  Teraz również tak było. Jej mieszkanie nie wyglądało jak jej mieszkanie. Wszystko było teraz takie... obce. Ekipa z przeprowadzkami już dawno wyjechała i teraz było tu po prostu pusto. Mystic i Venus grzały miejsce w Nashville z jej rodzicami, którzy przez czas jej nieobecności mieli się nimi zająć. Choć nie wyobrażała sobie życia bez nich, tam ich zabrać nie mogła. Nie teraz. Stała w środku pustego mieszkania i pękało jej serce. To ile przeżyła tutaj przygód, ile rzeczy się wydarzyło i jak bardzo pokochała to miejsce było nie do opisania. A tymczasem musiała to wszystko porzucić. Mimo to wiedziała, że robi dobrze. Gdyby została... Wszystko posypałoby się jeszcze bardziej. Miała zamiar tu jeszcze trochę zostać. Powspominać, ale odgłosy dochodzące z mieszkania obok, które należało do jej najlepszej przyjaciółki, skutecznie wytrąciły ją ze stanu skupienia.I w tej właśnie chwili uświadomiła sobie, że możliwe, ale nigdy więcej już tego nie usłyszy. 

  Przełknęła ślinę, zacisnęła mocno powieki, a w myślach policzyła do dziesięciu, aby się nie rozpłakać. 

  — Hannah, wszyscy są gotowi, idziesz? 

  Głos Zachariasza przerwał jej, kiedy była na liczbie siedem. Wypuściła powietrze z płuc i skinęła głowa. 

  — Idę. Już idę... wiesz, że w tym miejscu rzuciłam w ciebie kieliszkiem? — Zapytała, uśmiechając się słabiutko na to wspomnienie. — Jak się dobrze przyjrzeć, to widać u ciebie taką małą bliznę, wiesz? 

  — Myślisz, że dlaczego teraz mam grzywkę? — uniósł lekko brew w górę. — To właśnie na tej klatce wpadliśmy z Maxem na pomysł, aby poznać Jessie z Jensenem. Sądziliśmy, że on pomoże jej się ogarnąć — westchnął cicho. — Przy tych drzwiach próbowałem cię pocałować. Sądziłaś, że chcę się oprzeć, bo mi niedobrze. Nie chciałem wyprowadzić cię z błędu, tym bardziej, że słyszałem, jak na dole Jessie się śmieje. 

  Nawet nie zauważyła, kiedy opuścili jej mieszkanie i znaleźli się na klatce schodowej, a ona zamykała drzwi od swojego mieszkania. Klucze w drodze na dół miała tylko wrzucić do skrzynki na listy, aby właściciel mógł je sobie zabrać, skoro nie mógł ich odebrać dziś osobiście.

  — Pamiętam to! I nie jestem teraz pewna, czy dostałbyś za to po głowie czy bym go odwzajemniła — wykrzyknęła, tym razem uśmiechając się nieco bardziej szczerze i weselej, ale nadal było jej daleko do prawdziwego i wesołego uśmiechu Hannah. — A ten pomysł z Jensenem… nie był chyba najlepszy, nie? Wyszło z tego więcej kłopotów, niż pożytku. Ale wiem, że była szczęśliwa. Przez jakiś czas. Teraz chyba też jest. Choć… ta cała sytuacja z Drakiem jest po prostu cholernie dziwna. I przerażająca. Nie powinniśmy ich zostawiać wtedy samych. 

  — Byli z Tylerem. Kto wiedział, że wezmą ślub? Kurde… Jessie była raz mężatką. Drake… To Drake. To nie miało prawa się wydarzyć. Ale zauważyłaś, że na dziwny i przerażający sposób są szczęśliwi? Od kłótni z Jensenem Jessie uśmiecha się tylko przy mężu. 

  — Po cichu jestem na nią obrażona. Chciałam być druhną. Skoro przyczyniłam się do rozpadu jej pierwszego małżeństwa… Boże, pamiętam jak do mnie przyszła i siedziała na balkonie. Czułam się okropnie, bo nic nie wiedziała. Ale… masz rację. W jakiś głupi sposób są szczęśliwi. Może Jessie odnalazła swoją drugą połówkę czy coś. On chyba pracował w liceum, gdzie oboje chodziliście w Chicago, nie? 

  — Miał wtedy praktyki. Tak cisnął Jessie, że ta prawie nie zdała z tego przedmiotu. Prawie go zamordowała. A potem obudzili się w jednym łóżku i… W sumie to nie wiem, co Max mu nagadał, ale jej odpuścił. Jessie zdała i wyjechała. Ja już raz byłem u niej świadkiem. Ale nie sądziłem, że moja druga połówka też będzie — parsknął cichym śmiechem i zatrzymał się przed drzwiami siostry.    — I szczerze w to wątpię. Daję im maksymalnie trzy lata. Potem będzie albo rozwód, albo morderstwo. Możemy się założyć. A co do pocałunku, to… Możemy się przekonać — mruknął i pochylił się nad Hannah. Złożył na jej ustach krótkiego całusa i dokładnie w tym samym momencie drzwi się otworzyły. Jessie, która od kilku dni nie czuła się zbyt dobrze, zbladła jeszcze bardziej, przypominając sobie inną scenę. 

  — Dlaczego przy tych drzwiach zawsze ktoś musi się całować? — mruknęła, wywracając oczami. — I wchodźcie już. 

  Hannah nawet nie zdążyła zareagować na jego pocałunek. Jednak śmiało mogła stwierdzić, że był on czymś na znak zakończenia ich rozdziału, który wspólnie pisali. Nie wiedzieli czy jeszcze kiedykolwiek się zobaczą, jak potoczy się ich życie. a teraz… To był czas, aby wszystko zakończyć. 

  — Może po prostu wybierasz takie momenty, co? I tylko ludziom przeszkadzasz? — mruknęła brunetka pozwalając sobie też na przewrócenie oczami. 

  Jessie nic nie odpowiedziała. Również wywróciła oczami. Zajrzała do łazienki, aby upewnić się, że na pewno nic nie zostało i dopiero wtedy wróciła do salonu, gdzie siedzieli pozostali. Spojrzała na Castiela, który zadowolony siedział pomiędzy Tylerem a Drake`m. Przez chwilę trwała dość dziwna cisza, którą zmuszona była przerwać. 

  — No właź tu, ty uparty kocie! — krzyknęła, starając się wpakować Castiela do transportera. Okazało się to być znacznie trudniejsze niż się spodziewała, ponieważ kocur ani myślał spełnić jej rozkazu. Zaparł się, a pazury wbił w obicie kanapy. — No właś! — warknęła, starając się zrobić z nim porządek. 

  — Jessie, daj to. Pomogę ci. — Zachariasz stanął obok siostry. Castiel na jego widok prychnął groźne i najeżył się, będąc gotów w każdej chwili na atak. Młody mężczyzna podszedł do sprawy bardziej dyplomatycznie. Mocno chwycił kota i pociągnął go do góry. Nim ten się zorientował, już siedział w specjalnym pudełku. Przez chwilę miauczał przeraźliwie, aż w końcu zdał sobie sprawę, że to na nic, a jego właścicielka tym razem go nie posłucha. — Chyba nie jest szczęśliwy, że wyjeżdża, wiesz?

  — Nie obchodzi mnie, co on czuje — odparła, wpatrując się w transporter. Założyła ręce na wysokości piersi i mocno wbiła zęby w dolną wargę, bo to zawsze pomagało jej się uspokoić. 

  — Nikt nie jest szczęśliwy, że wyjeżdża — mruknęła pod nosem Hannah. To na pewno była fajna przygoda. Wszyscy zaczną nowe życie, co poniektórzy już zaczęli i będzie dobrze. Jakoś sobie przecież poradzą. Jej wzrok padł na Tylera, który w ostatnim czasie miał chyba najgorzej z nich wszystkich. Clearidge przygryzła lekko wargę, próbując się powstrzymać przed zadaniem pytania. Ale przegrała sama ze sobą. — Tyler… jesteś pewien, że chcesz teraz wyjechać? 

  Mężczyzna podniósł głowę i wzruszył ramionami. No nie takiej odpowiedzi oczekiwała, ale w jakiś pokręcony sposób to rozumiała. 

  — Nie ma żadnej zmiany, a ja nie muszę być cały czas obok niej — odparł sucho — jeśli cokolwiek się zmieni wsiądę w samolot i będę tu w ciągu kilku godzin. Ale chyba wszyscy wiemy jakie szanse są w tej sytuacji, prawda? 

  — Szanse są takie, że wszystko może się zmienić w każdej chwili. Ale okej… Macie paszporty, bilety? Żeby nie było zamieszania na lotnisku. 

  — Ja mam — mruknęła Jessie, dokładnie sprawdzając niewielką torebkę, którą miała przewieszoną przez ramię. — Zachariasz? 

  — Tak. Ja też wszystko mam. Tylko kluczy od mieszkania nie mam. Ale ciotka ma być w domu, więc mi otworzy. 

Simple, restauracja Jensena Humphrey'a 

  — Proszę się tutaj zatrzymać! — krzyknęła do taksówkarza, którzy spojrzał na nią niczym na wariatkę. — No, nie patrz się pan, tylko się zatrzymaj!

  — Jessie, nie mamy czasu. Po co chcesz się zatrzymywać? — Zachariasz zmarszczył brwi i położył dłoń na dłoni siostry. — Musimy dojechać na lotnisko. 

  — Wiem, co musimy zrobić. Dajcie mi maksymalnie dziesięć minut — powiedziała. Taksówkarz, mrucząc coś pod wąsem, zrobił to, o co go poprosiła. Zatrzymał się na najbliższym miejscu, a Jessie wyskoczyła z samochodu, przepychając się przez brata. 

W kilku krokach znalazła się w restauracji i rozejrzała się dookoła.

  — Gdzie jest Jensen? — zapytała najbliżej stojącą kelnerkę, która w pierwszej chwili wyglądała, jakby miała zejść. Może nie powinna zachodzić jej od tyłu, ale teraz to nie było ważne. 

  — Chyba na zapleczu — powiedziała. Jessie kiwnęła głową i przepychając się koło ludzi, zmierzyła w tamtym kierunku. Wszystko było dobrze. Dopóki nie zobaczyła przed sobą drzwi i nie zrozumiała, że to naprawdę się działo. Wzięła głęboki oddech, dochodząc do wniosku, że nie może stchórzyć. Nie tym razem. Pchnęła drzwi i bez zbędnego pukania weszła do środka. 

  — Cześć… — powiedziała niepewnie, robiąc krok w jego stronę. — Musimy porozmawiać… Muszę ci coś powiedzieć, Jensen. 

  — Powiedzieliśmy sobie chyba wystarczająco dużo, nie sądzisz? Masz dla mnie jeszcze jakieś newsy? Adoptujecie dzieci, a ja mam zostać ojcem chrzestnym? A może poprawiny i chcesz mi wręczyć zaproszenie? Daruj sobie, dobrze? Mam naprawdę serdecznie dość twoich problemów. 

  — Co? Jensen, to nie o to chodzi — powiedziała spokojnie. Przełknęła ślinę, a w myślach szybko odliczyła do trzech. — Masz prawo być na mnie wściekły. Ale… Ah, nieważne — mruknęła, otwierając torebkę. — Mam coś dla ciebie. Nie wiem, przeczytaj, spal, wrzuć do niszczarki, cokolwiek. Zrobisz co uważasz. 

Po chwili wyciągnęła z torebki białą kopertę, którą zaadresowała do Jensena. Położyła ją na blacie stołu i przesunęła w jego kierunku. 

  — To… Wszystko — powiedziała. — A teraz muszę już iść. Taksówka na mnie czeka. Do zobaczenia, Jensen — uśmiechnęła się smutno, po czym odwróciła się i poszła do wyjścia. Jednak nim nacisnęła klamkę, to odwróciła się. Ten ostatni raz spojrzała przez ramię, chociaż nie wiedziała, co chciałaby ujrzeć. 

  Trzymał kopertę w dłoniach. I niby co miał z nią zrobić? Miał pewną świadomość, że może wszystkiego żałować, ale nie była ona wystarczająco mocna. Po prostu odrzucił kopertę na bok, wracając do swoich spraw. 

  Cokolwiek się w niej znajdowało - nie interesowało go. 

  Ze łzami w oczach nacisnęła klamkę i wyszła z pomieszczenia. Szybkim krokiem, przypadkiem popychając jakiegoś mężczyznę, który zaczął mruczeć coś o niewychowanej młodzieży, wyszła na zewnątrz. 

  — Jedźmy już — rzuciła w kierunku taksówkarza i zatrzasnęła za sobą drzwi.

  — Jessie… — Zachariasz spojrzał na siostrę i przesunął dłonią po jej policzku.

  — Jedźmy już, bo się spóźnimy. 

Port lotniczy Johna F. Kennedy'ego 

  Lotnisko jak zawsze było pełne ludzi. Wszyscy dookoła się żegnali. Niektórzy ze łzami w oczach, a jeszcze inni machali sobie tylko ręką, bo wiedzieli, że zobaczą się za jakiś czas. Cała piątka próbowała przepchać się do przodu. Zupełnie jak na złość dziś było tak wiele ludzi, że ledwo można było się poruszać. Naprawdę akurat dziś wszyscy musieli wyjeżdżać?! 

  — Przysięgam jeszcze jedna osoba na mnie wpadnie i się wkurzę — mruknęła Hannah pod nosem, kiedy jakiś facet potrącił ją ramieniem. Trudno było jej zliczyć ile razy już tak oberwała. Po twarzach przyjaciół śmiało mogła jednak stwierdzić, że nie tylko ona jest tym poirytowana. Każdy się gdzieś spieszył, nie? Wszyscy mieli samolot, taksówkę czy autobus do złapania. 

  Po cichu zastanawiała się też czemu ktoś powierzył jej wszystkie bilety. Jakby jeszcze była osobą odpowiedzialną na to miejsce. Zawzięcie szła przed siebie, ciągnąć za sobą cholernie ciężką walizkę i co jakiś czas poprawiając spadającą z ramienia torbę. I w tym momencie to była jej wina, bo zwyczajnie nie patrzyła przed siebie, kiedy zderzyła się z drobną blondynką. Automatycznie wypuściła z dłoni wszystkie bilety, a te rozsypały się po podłodze dookoła ich nóg. 

  — Przepraszam — wyrzuciła z siebie szybko kobieta. W tym samym momencie wraz z Hannah obie kucnęły, aby pozbierać bilety. — Jestem dziś strasznie roztargniona — dodała nieco drżącym głosem i słabo się uśmiechnęła.

  — Wszyscy tacy jesteśmy, dobra mam bilety. Każdy teraz niech pilnuje swoich — wymruczała, a swoje słowa kierowała do znajomych posyłając im przy tym znaczące spojrzenia. Każdy otrzymywał swoje bilety, a kiedy dotarła do biletu blondynki, aż krzyknęła. — Ojej! Jessie, zobacz Sydney! Joycelyne, mogę ci mówić Joycelyne? Ale Ci faaajnie, a na mnie czeka tylko nudne Los Angeles — westchnęła i wręczyła kobiecie jej bilet. 

  — Nie chcesz się zamienić, Joyce? — Jessie uśmiechnęła się niepewnie w kierunku blondynki. — Hannah da ci bilet do Los Angeles, a ty jej do Sydney. Im dalej od tej wariatki, tym lepiej — wyszczerzyła się wesoło, ale nie trwało to zbyt długo. Już po chwili oczy znów zaszły jej łzami. Mocniej ścisnęła dłoń Drake`a, jakby to miało jej w czymś pomóc. 

  — Chętnie bym się zamieniła. Miałabym wtedy bliżej do Nowego Jorku — odpowiedziała i na moment się zawiesiła. Przygryzła lekko dolną wargę, a następnie westchnęła cicho. — Przepraszam, ale… muszę się jeszcze z kimś pożegnać. Udanej podróży. 

Nikt jej już nie odpowiedział. Przez chwilę tylko obserwowali jak cofa się do miejsca z którego przyszła. Niewiele można było zobaczyć, ale na pewno wpadła w ramiona jakiegoś wysokiego, ciemnowłosego mężczyzny. I jak widać nie tylko oni mieli tego dnia ciężkie pożegnania za sobą. 

*** 

♫You've Got a Friend In Me♫

  Przy bramkach jak zawsze było zamieszanie. W końcu jednak udało im się przez nie przedostać. Każdy po kolei wkładał swój bagaż, wyjmował z kieszeni przedmioty przez które mogli zostać zatrzymani. Pierwsze i bez problemu przeszły dziewczyny, a chwilę później dołączyli do nich Tyler i Drake. 

  — Zachariasz szybciej — pospieszył go Tyler spoglądając na przyjaciela, który szarpał się ze zdjęciem butów. Przewrócił oczami i usiadł na własnej walizce. Zapowiadało się na to, że sobie trochę na niego poczekają. 

  — No już! — mruknął rudowłosy, pozbywając się butów, które dodatkowo przechylił, aby pokazać, że na pewno nic w nich nie ma. — Co jeszcze? — zapytał, patrząc na resztę przyjaciół, którzy wyglądali, jakby powstrzymywali się od śmiechu. Wsadził buty do specjalnego koszyka, czekając na werdykt. 

  — Bramki! Zachariasz, bramki! — krzyknęła Hannah, mając ochotę popukać się w czoło. 

  Chłopak przeszedł zgodnie z poleceniem przez bramki. Ledwo przeszedł, a światełko zamieszone nad nimi zaczęło świecić się na czerwono i piszczeć, dając znać obsłudze, że coś jest nie w porządku.

Nie obyło się bez “przemacania”. Pozostała czwórka miała niezły ubaw, kiedy Zachariasz musiał stać w lekkim rozkroku i z rozłożonymi rękami, a w tym czasie pracownik lotniska go obmacywał w sprawdzeniu czy nie ma wszystkiem ze sobą niebezpiecznych przedmiotów. Nikomu też nie chciało się wierzyć, że Zachariasz mógłby cokolwiek próbować przemycać. Niezwykle niebezpiecznym przedmiotem okazały się być korony islandzkie, które sobie wymienił i chyba jak na złość dostał same monety. Zachariasz został oficjalnie “oczyszczony” z zarzutów i miał już do nich iść, kiedy woreczek w którym były monety po prostu mu pękł, a pieniądze rozsypały się po całej podłodze, robiąc więcej zamieszania, niż przeszukiwanie rudego.

  — No na nową drogę życia, Jessie i Jensena! — zaśmiał się, zbierając część monet. Jessie zatrzymała się w półkroku. Uniosła głowę w górę i rozejrzała się uważnie po lotnisku, starając się wypatrzeć w tłumie znajomą blond czuprynę.

  Tylko, że Jensena na lotnisku nie było, a w stronę Zachariasza poleciały oskarżycielskie spojrzenia i nikt nie poleciał, aby pomóc mu pozbierać monety, które rozsypał. 

  — Chodźcie, znajdźmy sobie jakieś siedzenia i poczekajmy dopóki jeszcze możemy być razem — wtrącił Tyler. Może nie przyjaźnili się z Jessie, ale wystarczająco dużo o niej wiedział i szanował na tyle, aby nie pozwolić na to, żeby tu stała i czekała na kogoś, kto jej nie chciał. 

  — To dobry pomysł — Zachariasz przytaknął, najwyraźniej nawet nie zdając sobie sprawy z błędu, jaki zrobił. Objął siostrę ramieniem i poprowadził w kierunku trzyosobowej kanapy. — Zmieścimy się — stwierdził. 

***

  — To… To naprawdę koniec? — Jassemine Merrick, choć teraz już Cavanaugh, spojrzała na pozostałych, jakby wciąż w to nie wierząc. 

  — Chyba tak… — mruknął Zachariasz, robiąc krok w kierunku Hannah. — To… Na mnie już czas — powiedział, wyciągając ręce w kierunku brunetki. 

  Hannah wypuszczała co jakiś czas powietrze z płuc, nie miała ochoty się z nikim żegnać. Jessie leciała do Chicago, a Rudy wybywał, aż na Islandię. Wszyscy się rozlatywali w różne strony. Brunetka uśmiechnęła się słabo do Zachariasza i przysnęła bliżej wpadając mu w ramiona. Dopiero teraz chyba do niej docierało, że to naprawdę się dzieje. A jeszcze nie tak dawno wszyscy się świetnie bawili na festiwalu w Vegas. 

  — A może jednak jebnąć tym wszystkim i lecimy gdzieś wszyscy razem? — mruknęła cicho brunetka. To na pewno byłaby wtedy przygoda życia. — Moja babcia ma spory dom pod Paryżem. Pomieści nas wszystkich.

  — Mieszkałam we Francji. Starczy mi — mruknęła Jessie, dokładnie w tym momencie, w którym Zachariasz odsuwał się od Hannah. Wyciągnął ręce w jej stronę i mocno ją do siebie przyciągnął. — Ponadto muszę zająć się Maxem. Tym razem to moja kolej — dodała, wtulając nos w ramię drugiego brata. 

  — Uważaj na siebie, Jessie. 

  Nikomu nie uśmiechało się pożegnanie. Nawet jeśli nie żegnali się na zawsze, to było im mimo wszystko ciężko. Hannah była zaskoczona jak szybko przywiązała się do Tylera i Drake, których wcześniej przecież nawet nie znała, a teraz miała ich w gronie najbliższych przyjaciół. Albo znajomych. Jak kto wolał. 

  Mimo wszystko, najgorszy moment dopiero miał nastąpić. Wszyscy powolnymi krokami szli w kierunku swoich terminali. Jessie, która do tej pory jeszcze się trzymała, zatrzymała się gwałtownie. 

  — Ja… Ja nie mogę — powiedziała dość twardo. — Muszę… Jensen na pewno przyjdzie. A jak nie przyjdzie, to polecę następnym samolotem. 

  — Zwariowałaś? Jessie, pojawiłby się wtedy już dawno. Od Simple na lotnisko nie jest, aż taki kawał czasu. Poza tym ma twój numer telefonu. Mógł zadzwonić. 

  — Nie! On na pewno przyjdzie. Muszę na niego poczekać. — Jessie odwróciła się na pięcie z zamiarem odejścia. — Dobrze wie, że nie odebrałabym telefonu. 

— Tylko sobie zaszkodzisz bardziej, Jessie. Wiesz, że on się nie pojawi. Daj spokój, zaraz odlatujemy. 

  — Nie. Nie lecę. On tutaj przyjdzie! — zawołała, starając się przepchnąć między Drake`m, a Tylerem.

  Drake podświadomie wiedział, że nie będzie w stanie przemówić swojej przypadkowej-żonie do rozumu. Nie mógł powiedzieć, że rozumie przez co przechodzi, ale widział zbyt wiele w ostatnim czasie. Poza tym jak tylko poznał tego całego Jensena, to czuł, że coś z nim jest nie tak. Tym bardziej teraz nie mógł jej pozwolić na to, aby tutaj została. Wycierpiała wystarczająco mocno. 

  — Jeśli w to wierzysz to jesteś naprawdę głupia rzucił mierząc brunetkę uważnie wzrokiem. 

  — Nie jestem głupia, Drake. I to wszystko moja wina. Cała ta chora sytuacja, to moja wina. Muszę to wyjaśnić z nim. Jak go nie będzie, to polecę następnym… — powiedziała, starając się przepchnąć koło Tylera. Jednak zatrzymała się wpół kroku. — Ty też uważasz, że on nie przyjdzie? 

  — Jesteśmy prości w obsłudze, Jess. Wie, że ci na nim zależy, a gdyby czuł to samo… Przyjechałby tu, a raczej zatrzymał jeszcze w Simple. Przestań tracić czas. — powiedział Tyler i westchnął cicho. Miał wrażenie, że wszyscy wyjeżdżając stąd z jakimiś problemami. Jednak chętnie wziąłby problemy Jessie, gdyby to oznaczało, że nic się tamtego dnia nie wydarzyło. — Bierz swoją walizkę i pakuj tyłek do samolotu, albo zaciągnę cię tam siłą i będziemy jeszcze bardziej skłóceni, niż do tej pory.

Jessie nic nie odpowiedziała. Powoli odwróciła się i mocniej chwyciła rączkę walizki. Niczym w transie ruszyła przed siebie. Jej zachowanie było niepokojące, ale w pełni zrozumiałe w świetle ostatnich wydarzeń. 

  Na zakręcie, ten ostatni raz, spojrzała przez ramię. Ale Drake i Tyler mieli rację. Jensena nie było, więc musiała zacząć żyć z dala od niego. 

***

  Myślał nad tym czy powinien przeczytać list od Jessie. 

  Przez pierwszą godzinę go ignorował, a przez następne pół czytał i nie tyle bił się z myślami, co po prostu zastanawiał co powinien w tej sytuacji zrobić. Zdał sobie sprawę z tego, że ma coraz mniej czasu, kiedy dostrzegł, że jeszcze trochę i Jessie na dobre może zniknąć z Nowego Jorku. Rzucił wszystko, wsiadł w samochód z zamiarem powstrzymania jej przed wylotem. Po tym co przeczytał nie liczyło się to, że narobiła głupst w Vegas. Każdy miał jakieś na koncie, a on… jakby powiedział jej wcześniej o Masonie i Monice byłoby wszystko w porządku, być może. Mógł się zastanawiać nad tym co by było gdyby, ale prawda była taka, że takie myślenie niczego nie zmieni. Kiedy dotarł na lotnisko miał wrażenie, że wszystko jest już stracone. Dostrzegł tablicę odlotów i miał jeszcze trochę czasu, niewiele. Wiedział, że bez biletu nie dostanie się za bramki. Dlatego kupił pierwszy lepszy bile, który kosztował o wiele więcej, niż powinien, ale nie zwracał na to teraz uwagi. Przebicie się przez bramki było naprawdę trudne, ale nie bawił się w uprzejmego mężczyznę. Przepchał się przez kilka osób, co oczywiście spotkało się z niezadowoleniem z ich strony, ale to nie miało teraz znaczenia. 

  Ale kiedy odnalazł odpowiedni terminal…

  — Nie, nie nie — jęknął. 

  Mógł tylko stać i patrzeć jak Jessie, która w liście - który okazał się być w zasadzie listem miłosnym - wyznała mu wszystko co czuła, odlatuje w kierunku nowego życia. 

Dla niego było już za późno.

  — Wiedziałam, że przyjedziesz.

2058. Home Sweet Home

2008, kwiecień, Filadelfia.

— Nie rozumiem co do mnie mówisz.

   Przewrócił oczami, dogaszając papierosa. Ich rozmowa miała wyglądać zupełnie inaczej. Nie potrafił sobie przypomnieć od jakiego czasu mówiła o tym, że chce stąd wyjechać, a teraz nagle nie potrafiła zrozumieć kilku prostych zdań. Jeszcze niecały tydzień temu planowała co zrobi po zakończeniu szkoły, a do tego zostało jej naprawdę bardzo mało czasu. Teraz musiała tylko podjąć odpowiednią decyzję, uświadomić rodziców i po odebraniu dyplomu wyjechać.

   — Mówię, że…
   — Wiem, że czym mówisz — przerwała mu. Ponownie wywrócił oczami, powoli zaczynając tracić cierpliwość. Wiedział jak jest, zdążył się przyzwyczaić. Do niej i do jej dziwnego charakteru, którego po latach jeszcze nie zdążył rozgryźć. — Tylko… Sam widzisz jak to wygląda. Nigdy nie pozwolą mi wyjechać. A już na pewno nie tak daleko i to samej.

   — Będziesz ze mną, prawda? A z tego co pamiętam to nie tak dawno twój ojciec mi mówił, że jestem jednym osobnikiem płci męskiej, któremu mógłby powierzyć swoją małą córeczkę. Myślisz, że teraz zmieniłby zdanie?

   — Myślę, że sobie to uroiłeś, albo cię podpuszczał — odparła. Westchnęła ciężko. Chciałaby pojechać, naprawdę bardzo by chciała, ale wiązało się to z wieloma problemami. Rodzice nie chcieliby jej puszczać tak daleko. Mimo, że by ich odwiedzała przy każdej możliwej okazji i przecież oni też by do niej zaglądali, jeśli będzie taka potrzeba. Poza tym jeszcze nie skończyła nawet osiemnastu lat. Miała całe życie przed sobą i… I co jeśli w Filadelfii czeka na nią przygoda życia? Jeśli zdecyduje się wyjechać to zostawi wszystko. Będzie musiała rozpocząć całkiem nowe życie w zupełnie nieznanym jej miejscu. Gdyby tylko Matt nie patrzył na nią tymi niebieskimi oczami pewnie już dawno by go wykopała i kazała znaleźć inną, która z nim pojedzie. Planowali to wspólnie, bo on też chciał zamieszkać w Nowym Jorku. I mogli to planować razem. Ich rodzice się znali i lubili, może nie będzie z tego tyle problemów ile Joyce myślała, że będzie. A jeśli… Naprawdę nie wiedziała co robić. Może po prostu tu zostanie i będzie żyła takim spokojnym życiem? To była dobra myśl.

   — Joyce, sama tego chcesz. Bardziej niż myślisz. Co będziesz tutaj robić po skończeniu szkoły? — spytał. Czy tego chciała czy nie musiała szczerze, sama przed sobą przyznać, że naprawdę nie ma pojęcia co takiego chciałaby robić. Zaraz skończy szkołę, a ona nie miała konkretnych planów. Chciała tylko stąd wyjechać. Wyjechać do Nowego Jorku.

   W odpowiedzi na jego pytanie wzruszyła ramionami. Siedziała chwilę z łokciami, które ułożyła na kolanach, a brodę oparła o dłonie. Wpatrywała się w popielniczkę, szukając jakiegoś dobrego rozwiązania. Rodzice się na wyjazd nie zgodzą, nie ma nawet o tym mowy, ale z kolei… Będzie pełnoletnia. I będzie mogła podejmować własne decyzje. Pewnie inaczej by zareagowali, gdyby jechała tam na studia, a tak naprawdę nie miała pomysłu co będzie tam robić. Na studia może w każdej chwili przecież dołączyć, to nie będzie problem. Pierwsze co by tam zrobiła to poszukała pracy. Jakoś trzeba będzie opłacić rachunki, czynsz, kupić jedzenie i coś dla siebie. 

   — Zastanowię się i dam ci znać, dobrze? Tylko… nie nastawiaj się zbytnio, okej? — poprosiła podnosząc wzrok na chłopaka i uśmiechnęła się lekko. Bardziej, niż pewne było to, że nie pojedzie. Była zbyt młoda na samodzielne mieszkanie. Zwłaszcza tak daleko od rodziców. I była ich jedyną córką, normalne, że się o nią martwili. — I przestań palić. Strasznie cuchniesz.

   — Dopiero ci zaczęło to przeszkadzać? — zapytał z łobuzerskim uśmieszkiem na twarzy — pogadaj z rodzicami, mała. I nie daj im sobie wejść na głowę. Nikt za ciebie życia nie przeżyje.

   Wiedziała doskonale, że Matt ma rację. Rozmowa z rodzicami mogła jakoś załatwić sprawę. Może jeśli przedstawi im wszystkie zalety tej wyprawy to przestaną się tak o nią martwić? I przecież z Filadelfii do Nowego Jorku nie było wcale tak daleko. Dwie godziny drogi. Patrząc tylko na mapie wydawało się, że to daleko. Dojechaliby tam nawet pociągiem! Joyce nie chciała przez resztę życia chodzić po kawiarni mamy i zbierać zamówienia. To było dobre na okres szkolny czy wakacje. Po wyjściu Matta długo myślała nad tym wszystkim. Notesie rozpisała czego może potrzebować na taki poważny wyjazd. Miała sporo zaoszczędzonych własnych pieniędzy, na początek na pewno wystarczy. Zanim nie znajdzie jakiejś pracy, nawet tej słabo płatnej. No i mieli wynajmować razem przecież mieszkanie. 

   Była naprawdę pełna nadziei, że to się uda. 

~*~

   — Chyba sobie żartujesz — rzucił Jonathan spoglądając na córkę. Joyce opierała się o blat kuchenny, bawiąc się frędzlami od spódnicy. Wiedziała, że to się tak skończy. — Słyszałaś ją?

   — Aż za wyraźnie.

   Skąd wiedziała, że to się tak skończy? Zaciskała mocno usta, aby nie powiedzieć czegoś, czego mogłaby żałować. Czemu nie mogli zrozumieć jej planów? Długo rozmyślała nad rozmową z Matthew. I w końcu podjęła konkretną decyzję — jedzie do Nowego Jorku. Szkoda tylko, że rodzice nie wyglądali na chętnych do zrozumienia jej. Nie mogla tutaj zostać, nic nie czekało na nią w Filadelfii. Nie chciała spędzić całego życia pracując w kawiarni mamy, to było dobre jako dorywcza praca, ale nie na zawsze. Na samą myśl o parzeniu codziennie kawy — robiło się jej niedobrze. 

   — Porozmawiam z Bree, może wybije mu ten durny pomysł z głowy — powiedziała Lynette. Choć z drugiej strony chciała bardzo córce pomóc w ukształtowaniu życia, ale jednak Nowy Jork był daleko, a w dodatku miała jechać tam z Matthew. Oczywiście, lubiła chłopaka, był bardzo miłym, ale nie ufała mu na tyle, aby powierzyć swoje jedyne dziecko.

   — Nikt z nikim nie będzie rozmawiał! — Zaprotestowała głośno. — Chcę tam pojechać i tam pojadę, mam odłożone pieniądze, zapewnione mieszkanie i znajdę jakąś pracę, żeby się utrzymać. Poradzę sobie.

   Nikt nie wątpił w zaradność dziewczyny. Chodziło tu o zwyczajny rodzicielski strach. Joyce była ich jedynym dzieckiem, dzieckiem, którego nie chcieli stracić. Ale jednocześnie nie chcieli jej ograniczać i obiecali sobie, że nie będą córki powstrzymywać, kiedy będzie chciała spełniać swoje marzenia. To naprawdę była skomplikowana sytuacja. 

   — Uważam, że temat jest zakończony. Teraz masz szkołę, przed tobą ostatnie egzaminy, nie złożyłaś nawet podania na żaden uniwersytet, masz o czym myśleć, a ten Nowy Jork to beznadziejny pomysł. Jeśli Matt chce – niech jedzie sobie sam.

   — Ale tato…

   — Koniec, Joycelyne. Nie będziemy o tym więcej rozmawiać. Ten temat jest zakończony.

   W nadziei, że jej mama coś powie spojrzała na nią. Lynette również nie wyglądała na chętną do tego, aby dalej prowadzić tą rozmowę. Matt był przecież przyjacielem rodziny od lat, tak samo jak jego rodzice! Wszyscy znali się, aż za dobrze. Nie potrafiła zliczyć ile razy zostawała sama z Matthew, ukrywał ją, kiedy zaliczyła pierwszego kaca, wymyślał alibi, kiedy chciała wyjść na imprezę do koleżanki i był niczym starszy brat, którego nie miała, a teraz nagle się okazywało, że wcale nie jest taki godny zaufania jak myślała! To naprawdę było śmieszne, ale nie miała zamiaru się poddać. 

   Dla niej to był dopiero początek.

2008, czerwiec, Filadelfia 

   Wreszcie nadszedł ten czas. 

   Wszystkie egzaminy zaliczyła wręcz śpiewająco, choć rodzice nadal nie byli zadowoleni faktem, że dziewczyna nadal nie wysłała żadnej aplikacji, to nie mówili o tym. Nie licząc tych spojrzeń, które jej rzucali, kiedy któraś kuzynka się chwaliła, gdzie wysłała podanie. Joycelyne miała na siebie zupełnie inny plan, który jak dobrze pójdzie – wypali. Od samego rana była zdenerwowana, czarna toga leżała przygotowana na łóżku. Trudno było jej uwierzyć, że właśnie dziś kończyła szkołę. Zamykała za sobą ten rozdział i rozpoczynała zupełnie nowy. Nie mogła się już go doczekać. 

   Chwilę później w jej pokoju pojawiła się mama. 

   — Jeszcze nie gotowa? 

   — Szykuję się — odparła i cicho westchnęła. To naprawdę się działo. — Trochę się boję — wyznała. 

   — Czego? Kochanie, wszystko będzie w porządku — zapewniła pewnym siebie głosem. Usiadła obok blondynki i objęła ją ramieniem. Farbowane, rude loki połaskotały dziewczynę w twarz, co wywołało u niej lekki uśmiech. Nie pamiętała mamy z blond włosami, farbowała je na rudy od kiedy pamięta. Ale pasował jej ten kolor. O wiele bardziej, niż naturalny blond. 

   W odpowiedzi wzruszyła jedynie ramionami. Naprawdę nie wiedziała czego się boi. Może ich reakcji, może wszystkich ludzi, którzy tam będą. Może życia. Ciężko było wybrać. 

   — Nie martw się. Z tatą mamy miejsca w trzecim rzędzie, będziemy blisko. 

   — Wiem, wiem. Po prostu… Tak jakoś, dziwnie mi. Nigdy więcej już tam nie pójdę. Nie będę siedzieć na biologi i kroić żab, Dom nie będzie rzucał papierkami do kosza, które będą padać obok, a na wf… no nie ważne. 

   — A na wf-fie, co? — Zapytała z zaciekawieniem i uniesioną brwią. 

   — A wf-fie już nie będzie, więc nie będzie też na co patrzeć — wyjaśniła, a przed oczami miała Bena, który bez koszulki grał w kosza ze swoimi kolegami. Będzie jej brakować tego widoku, ale na szczęście miała dobrą pamięć, a parę miesięcy wcześniej okazję, aby się przekonać czy te mięśnie są prawdziwe. 

   Lynette chciała dodać coś jeszcze, ale wołający je z dołuj Jonathan im skutecznie przerwał. Nadszedł czas, aby wyszli. Już i tak brakowało im czasu. Joyce wcisnęła się w togę, a potem zeszła na dół z mamą. To będzie dziwny i jedyny w swoim rodzaju dzień. 

   Ceremonia była naprawdę udana. 

   Wszyscy uczniowie z szerokimi uśmiechami opuszczali szkole mury, choć wiele osób też płakało. Joyce należała do tych osób, które nie mogły powstrzymać łez. Żegnanie się z ulubionymi nauczycielami, rówieśnikami z którymi nie miało się na co dzień kontaktu, ale w szkole bardzo się lubiło, ze wspomnieniami. Do domu wróciła z zapuchniętymi i czerwonymi oczami. Wykorzystała prawie dwa opakowania chusteczek, zamoczyła rękaw bluzki mamy, kiedy ta siedziała z nią na tylnym siedzeniu auta i pocieszała. Mimo łez, pożegnań i świadomości, że niektórych już więcej nie zobaczy, była szczęśliwa. 

   Przez resztę popołudnia szykowała się na pożegnalną imprezę, która urządzała razem ze swoją klasą, a raczej starą klasą. Myślała tez co powie następnego dnia rodzicom i jak to przyjmą. Wyjazd był dopięty na ostatni guzik. Matt poprzedniego dnia pokazał jej mieszkanie, które co prawda nie zachwycało, ale jak na początek było naprawdę dobre. Bała się reakcji rodziców, zwłaszcza mamy, której nie chciała ranić swoim wyjazdem. Jednak decyzja została podjęta i nie miała zamiaru jej zmieniać. 

Następnego dnia 

   Matt czekał na jakąś wiadomość od blondynki. 

   Wczoraj, grubo po północy, odebrał ją z imprezy. Mocno wstawioną, ledwo kontaktowała i obawiał się, że ich plan może się nie udać. Cóż, brał to pod uwagę od samego początku. Znał też jej rodziców i jeśli nie będą chcieli jej puścić, to jej nie puszczą. Odezwała się dopiero po drugiej. Według wiadomości była już ogarnięta i gotowa do drogi, ale kiedy do niej zadzwonił wcale tak nie brzmiała. Nie mogli jednak przekładać wyjazdu na następny dzień, a bez niej nie chciał jechać. Jaki sens byłby w jechaniu do Nowego Jorku bez niej? Dał jej dwie dodatkowe godziny i dopiero wtedy pojawił się pod domem swojej przyjaciółki. Od kwietnia temat wyjazdu ucichł, możliwe, że jej rodzice nawet nie podejrzewali, że właśnie teraz przyjechał, aby porwać im jedyne dziecko. 

   Joyce zauważyła go ze swojego okna. 

   Wyglądała na zdenerwowaną, czemu się wcale nie dziwił. No trudno, będzie musiała jakoś przeżyć to, że przez najbliższe tygodnie jej rodzice mogą mieć do niej o to pretensje, ale musiała zacząć żyć swoim życiem. Czuł się trochę źle, bo dziewczynie do ukończenia osiemnastu lat brakowało jeszcze niecałego miesiąca. Jakby zaczekali mieszkanie przeszłoby im koło nosa, a szukanie czegoś w dobrym stanie i cenie w tym mieście było wyzwaniem. Dlatego było teraz, albo wcale. 

   — Matt! 

   Z rozmyślań wyrwał go głos ojca dziewczyny. Oho, zaczęło się. No trudno, będzie musiał to przeżyć. Chłopak uśmiechnął się do niego i pomachał na przywitanie. 

   — Dzień dobry, panie Starling — przywitał się — ja do Joyce. 

   — Obawiam się, że jeszcze nie kontaktuje — odparł ze śmiechem. Jak dobrze, że nie był, aż tak sztywny. Większość rodziców dałoby pewnie szlaban na całe życie za upicie się, ale dziewczyna miała dobry powód, aby to zrobić. — Wejdź, właśnie Lynette nakładała obiad. Może masz ochotę? 

   Głupio było mu odmówić. 

   Zgodził się więc na zjedzenie obiadu. Dołączyła do nich blondynka, ale nie tknęła nawet trochę. Piła jedynie wodę. Szklanka za szklanką, co rozbawiało jej ojca, a ta posyłała mu groźne spojrzenia. Gdyby sytuacja była normalna, Matt dawno wysłałby ją do łóżka i kazał odpocząć. 

   — Tato, mamo -— zaczęła, choć niezbyt pewnie. Westchnęła cicho i spojrzała na nich — muszę wam o czymś powiedzieć. O czymś co zrobię. 

   — Nie. 

   — A tak. I mnie nie powstrzymacie. 

   — Joycelyne Esther Starling! 

   Jak na zawołanie oboje, Matt i Joyce, przewrócili oczami. Ten poważny, zatroskany ton i wypowiedzenie pełnego imienia wcale niczego nie zmieni. 

   — Z całym szacunkiem, Jonathan, Lynette, ale ona już podjęła decyzję. Wiem, że nie tego się spodziewaliście i pewnie wolelibyście, żeby jechała tam na studia i najlepiej w towarzystwie Pauline, albo Kristen, prawda? Wtedy mielibyście pewność, że nie wydarzy się nic niechcianego, nie? Ale mogę was zapewnić, że chcę dla niej równie dobrze jak wy. Może się jej nie spodoba tam, może do was wróci po tygodniu, albo będzie zachwycona i zostanie na zawsze. Nie blokujcie jej, pozwólcie jej jechać, pozwólcie jej robić co chce… 

   — O tak, z pewnością ty mi będziesz mówił jak mam postępować ze swoją córką. Wychowałeś jakieś dziecko? 

   — O ile liczymy Natalie, to tak. Wychowałem. 

   — Wynoś się. Natychmiast. 

   — Tato! Ale to ja chce jechać! Ja, ja! Ja go prosiłam, żeby mi pomógł, jedzie tam, bo ja chcę! 

   Nie pozwoliła ojcu dojść do słowa. Pobiegła prosto na górę. Słychać było jak tłucze się po swoim pokoju. Miała już spakowaną walizkę, do torby wrzuciła jedynie najważniejsze rzeczy. Ciągnęła ją po schodach, niemal się wywróciła, ale w końcu ściągnęła. 

   — Ty chyba sobie żartujesz! Nigdzie nie jedziesz, Joyce! 

   — Jadę! I koniec, żadne z was nie będzie za mnie powstrzymywać przed podejmowaniem decyzji o własnym życiu! 

   Nie chciała wyjeżdżać w kłótni, ale nie dawali jej wyboru. Gdyby to zaakceptowali wyglądałoby to zupełnie inaczej. Mama pomogłaby się jej pakować, tata pewnie pojechałby pierwszy na miejsce i ogarnął mieszkanie, żeby wyglądało lepiej, niż teraz. Może nawet zawieźliby ją do miasta i tam pożegnali ze łzami w oczach, choć teraz to też było pożegnanie ze łzami. Tylko nie takimi jakie wyobrażała sobie Joyce. 

   — Kocham was, zawsze będę i to się nie zmieni, ale nie poradzę nic na to, że chcę zacząć żyć po swojemu. 

   — Ale tak z dnia na dzień… 

   — To nie była decyzja podjęta z dnia na dzień. Dorosłam do niej, myślałam o tym przez ponad rok i jestem tego bardziej, niż pewna. Wiem, że się wam to nie podoba, ale kiedyś to zrozumiecie. 

   Poczuła się teraz jakby to ona była rodzicem, który wmawia swoim dzieciom, że kiedy będą starsze to doskonale zrozumieją co takiego mają teraz na myśli. Liczyła, że ją teraz zrozumieją. Oczywiście, że chciałaby dalej z nimi mieszkać. Było jej wygodnie z nimi, ale potrzebowała tego. Chciała być odpowiedzialna za siebie, za swoje życie. I chciała spróbować tego w Nowym Jorku. Nawet jeśli ceną tego miały być kłótnie z najbliższymi. 

   — Będę dzwonić, codziennie jeśli tego chcecie. I to tylko dwie godziny drogi, nie wyjeżdżam na koniec świata… 

   Rozumiałaby gdyby powiedziała, że chce nagle wyjechać do Australii czy jakiegoś miasta w Europie. Ale to był Nowy Jork. To było dziewięćdziesiąt siedem mil, a nie tysiące kilometrów. Spokojnie w dwie godziny bez korków się dojedzie. Blondynka westchnęła i podeszła najpierw do taty, który najbardziej był z tego niezadowolony i objęła go z całej siły. 

   — Kocham cię, tato. Zawsze będziesz moim tatą, choćby nie wiem co. Chcę tego, muszę to zrobić. Dla siebie. 

   — Wiem, słońce. 

   I dopiero teraz zaczęły się te właściwe łzy. Na samą myśl, że tą noc spędzi w obcym zupełnie miejscu, bez mamy i taty, chciało się jej wyć. Było teraz tak jak sobie wyobrażała. Wyjechali jednak z Mattem znacznie później. Spakowała z mamą jeszcze więcej rzeczy, zabrała ulubione książki, dostali więcej jedzenia, niż będą w stanie zmieścić, a po cichu, o czym jeszcze nie wiedziała, rodzice zasili dodatkowo jej konto. Wcale o to nie prosiła, ale skoro wyjeżdżała to uznali, że dobrze będzie jeśli to zrobią. Dopiero koło dwudziestej zebrali się do wyjścia, dawno powinni być już na miejscu, ale nikt nie przewidział tego, że w ten sposób się potoczy dzisiejszy dzień. Wyjeżdżała z szerokim uśmiechem, choć na policzkach wciąż miała ślady gorzkich łez. 

   Zaczynała właśnie zupełnie nowy początek swojego życia. W towarzystwie najlepszego przyjaciela. Pewna jej część chciała zawrócić, schować się w ciepłym łóżku, albo na kanapie i włączyć film, który obejrzy w towarzystwie rodziców, a druga, ta bardziej rozgarnięta i mająca większe znacznie, kazała jechać i to właśnie Joyce robiła. 

   Dwie i pół godziny później jej nogi po raz pierwszy stanęły w Nowym Jorku. 

Cześć wszystkim, którzy dotrwali do końca! *ciasteczka dla was* 

Notkę dla tej panny planowałam już od długiego czasu, ale dopiero niedawno dostałam kopa, aby napisać ją do końca. Nigdy nie wiem co tu napisać, więc będę kończyć. Dziękuje z góry wszystkim, którzy dotarli, aż tutaj! :D