Menu

New York City
Witaj w mieście, które nigdy nie zasypia

13/09/2026

[KP] Are you such a dreamer to put the world to rights?

Declan "Didi" Doyle
13 listopada 1994 rok Nowojorczyk z urodzenia, nie wiadomo kto z pochodzenia, Irlandczyk z wychowania starszy brat, a kiedyś syn kiedyś prawny opiekun siostry, dzisiaj przyjaciel żołnierz w okresie przejściowym - zakaz wyjazdu na misje US Army Corps of Engineers wieczorowy student NYU na kierunku cyberbezpieczeństwa Queens

Uważnie patrzy, zanim zrobi cokolwiek więcej, jakby przez lata nauczył się, że najpierw należy sprawdzić, co dzieje się dookoła, dopiero później zdecydować, czy można sobie pozwolić na reakcję. Spokojny nie z natury, lecz z przyzwyczajenia, czujny nie dlatego, że wszędzie spodziewa się niebezpieczeństwa, ale dlatego, że armia skutecznie nauczyła go nie lekceważyć nawet tego, co na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajne. Z chłopca, który szerokim uśmiechem odpowiadał na każdy przejaw zainteresowania, zostało niewiele; może tylko to, że wciąż potrafi śmiać się z cudzych żartów, choć własne zachowuje dla siebie, jakby nie miał już potrzeby być tym, który rozładowuje napięcie i przyciąga uwagę. Nie stracił poczucia humoru, stracił raczej beztroskę potrzebną, by bez zastanowienia się nim dzielić.

Nie jest człowiekiem milczącym dla samego bycia cicho. Zwyczajnie waży słowa, zanim pozwoli im opuścić usta, a myśli poprzedzają dźwięk o chwilę dłużej. Nie mówi po to, by zapełnić ciszę i nie czuje potrzeby udowadniania własnej racji głośniejszym głosem, ostrzejszym tonem. Twardo stąpa po ziemi, może nawet zbyt mocno, jakby każdą grudę najpierw sprawdzał pod kątem tego, czy ma szansę wytrzymać zderzenie z rzeczywistością. Nie oznacza to jednak chłodu. Potrafi być uprzejmy, pomocny i zwyczajnie dobry, tylko jego dobroć nie jest szczególnie widowiskowa – częściej objawia się tym, że pamięta, co ktoś powiedział kilka tygodni wcześniej, niż tym, że znajdzie dla tego kogoś odpowiednio wzniosłe słowa.

Zbyt dobrze zna ludzi, by patrzeć wyłącznie na to, co mówią. Zwraca uwagę na drobiazgi: zmianę tonu głosu, dłuższą pauzę, sposób, w jaki ktoś odkłada szklankę, nagłe wycofanie się z rozmowy albo przeciwnie – nadmierną energię, która pojawia się bez wyraźnego powodu. Choroba siostry nauczyła go tego jeszcze zanim wojsko zrobiło z obserwowania nawyk. Przy Carze nauczył się wychwytywać najmniejsze zmiany nastroju i samopoczucia, ponieważ czasami różnica pomiędzy zwyczajnym zmęczeniem a czymś, co wymaga natychmiastowej reakcji, mieściła się w kilkunastu oddechach. Później wojsko tylko wyostrzyło tę umiejętność, odbierając jej niewinność i nadając zupełnie nowy cel. Dzisiaj rejestruje ludzi niemal odruchowo, nie zawsze nawet zdając sobie z tego sprawę.

Nie szuka konfliktów, ale też przed nimi nie ucieka. Ma w sobie cierpliwość człowieka, który nauczył się znosić znacznie więcej, niż powinien, i upór kogoś, kto zbyt wcześnie zrozumiał, że nie wszystko można naprawić, ale niemal zawsze można próbować. Nie romantyzuje własnych doświadczeń, nie opowiada o wojsku jak o przygodzie i nie potrzebuje, by ktoś podziwiał to, co przeżył. Jeżeli już mówi, robi to konkretnie, bez ozdobników, pozostawiając innym miejsce na własne wyobrażenia. Nie lubi, gdy robi się z niego bohatera, bo sam pamięta przede wszystkim te momenty, w których bohaterem nie czuł się ani trochę.

Najłatwiej dostrzec w nim człowieka odpowiedzialnego, czasami aż przesadnie. Tego, który przyjdzie pierwszy i wyjdzie ostatni, upewni się, że każdy dotarł bezpiecznie do domu, zapamięta numer telefonu i sprawdzi dwa razy, czy drzwi zostały zamknięte. Nie dlatego, że uważa innych za nieporadnych, ale dlatego, że zbyt wcześnie przyzwyczaił się do świadomości, iż wystarczy jeden telefon, jedna noc i jedno zdarzenie, żeby całe dotychczasowe życie rozsypało się bez pytania o zgodę. Odpowiedzialność stała się więc jego drugą skórą, a czujność czymś więcej niż wojskowym nawykiem. Mimo wszystko, jakaś dawna część tego co utracił w wyniku dorastania w rytm marszu w Es-dur, wystaje spod kartki skóry narzuconej przez wojsko. Nie gryzie, bo woli pożreć w całości.

Declan "Didi" Doyle

Przyszedł na świat w chłodną, listopadową noc, swoim krzykiem konkurując z ratującymi życie matki, lekarzami. W dniu narodzin nie miał jednak zostać sierotą, a dzieckiem dziecka, bo przecież tym właśnie była ta, która wydała go na świat, ale nigdy nie przytuliła do piersi. Adoptowany w pierwszych miesiącach życia, krzykiem zaczął rozdzierać idylliczne przedmieścia Nowego Jorku, gdzie płoty do kolona wyznaczały granice działek, chroniąc jedynie długość trawnika w ich obrębie.

Para która go adoptowała dała mu na imię Declan, bo gdy nie zajmował się krzykiem, to posyłał wszystkim szerokie, bezzębne uśmiechy i pewnie robiłby to nadal, gdyby nie to, że z miękkich dziąseł wyszły zęby, które częściej zaciska niż pokazuje.

Był psotnym, ciekawym świata dzieckiem z apetytem na naukę i ruch, aż do utraty tchu. Uczył się dobrze, słuchał mamy i taty stając się po czasie tym, przez którego w ich domu pojawiła się druga istota, której zdawało się, że nikt nie chciał. Cara, bo miała być jego przyjaciółką i tak się stało, gdy pierwszy raz dostał ją w ramiona jako podrostek i za główny cel ustanowił sobie chronić ją od wszelkiego cierpienia i zła. Przez kilka lat szło mu to dobrze, aż do ciepłej, sierpniowej nocy, kiedy na imprezie u kolegi dostał telefon, który zmienił jego życie.

Państwo Doyle zginęli w wypadku. Dom, który zbudowali z dwójką małych nieszczęść, zmieniając je w chodzące radości, zachwiał się w posadach, a Declan musiał dorosnąć w jedną noc.

Z młodego dorosłego, który miał przed sobą całe życie, został ojcem bez matki u boku – prawnym opiekunem dla siostry, którą, aby móc utrzymać i zagwarantować ubezpieczenie medyczne, zmuszony był i tak zostawić pod opieką babci. Stał się mistrzem papierowej gimnastyki, gdy wizja nieleczonej cukrzycy pojawiła się na horyzoncie, a wojskowy kontrakt zmusił do wyjazdu. Najpierw do Missouri na szkolenie, później na chwilę do Kosowa, gdzie przyjemny spokój pozwolił myśleć, że cała służba może mu tak minąć. W Somali przestał się łudzić, ale nie zrezygnował – tylko słabi rezygnują, a Cara wciąż nie miała dwudziestu jeden lat. Gdzieś między Kosowem a jedną z baz wojskowych w Afryce zaczął zapominać, jak to jest żyć normalnie. Młody umysł szybko wchłonął wojskową rutynę, odnajdując w niej sens, cel i bezpieczeństwo w niebezpieczeństwie. Uzależnienie od adrenaliny. W Syrii zaczął zapominać o normalności.

Fort Leonard Wood w Missouri, Kosowo, Somalia. Później Syria. I wypadek, który w swoim tragizmie stał się przepustką do wolności, której wcale nie chciał, bo ucieczka od rzeczywistości była łatwiejsza.

Declan "Didi" Doyle
♣
Odautorsko
Witam serdecznie, w tytule ukochane Radiohead. Pozdrawiam ciepło i zapraszam do siebie.

Poniższe wpisy mogą zawierać treści przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.

90 komentarzy:

  1. [Ciężary, ciężary, jak my lubimy wciskać naszym postaciom takie problemy na promocji, dwa cierpienia w cenie jednego, czy coś 😅 Ciekawie bardzo się tu u was zapowiada! Doświadczenia z frontu to duży bagaż do dźwigania, więc mam nadzieję, że nie planujesz dorzucać mu tam dodatkowych kamieni. Niech teraz chłopak troszkę nacieszy się życiem, dobrze? 😂 Baw się świetnie z kolejną postacią, niech wena nigdy Cię nie opuszcza! 🧡]

    Brant Dawson
    & Tanner Morgan

    OdpowiedzUsuń
  2. [Same przystojne mordki na tym blogu ostatnio… 🤤 ale, ale! Wygląd to nie wszystko, a Declan wydaje się kimś, kto przeżył wystarczająco dużo, że aż ma się ochotę powiedzieć, żeby po prostu usiadł i odetchnął.
    Cudownie czytało mi się treść całej karty, choć sama historia wcale tak cudowna nie jest…
    Nie gryzie, bo woli pożreć w całości – jeśli rzucić w niego czekoladą, to czy istnieje szansa na negocjacje, czy pożarcie to jedyna opcja? 🤔😂 Trzeba to sprawdzić!
    Baw się wspaniale na bloszku z kolejną postacią, bo każda kolejna zachwyca jeszcze bardziej! ❤️]

    Rei Bothwell 🧚‍♀️✨

    OdpowiedzUsuń
  3. [Jesus! Chwilę człowieka nie ma, a tu tyle zmian i nowych postaci, nie idzie nadrobić! Niemniej gorąco witamy z nowym panem, który jest wręcz uroczy i taki w sam raz do ukochania (przynajmniej przeze mnie ;>) i życzymy z nim wielu fascynujących wątków, bo jest w czym rzeźbić. Obie z Tilly zazdrościmy mu tylu miejsc w których przyszło mu być, choć w skrajnie niesprzyjającym czasie.
    Najpierw muszę wyjść z zaległości i posłać nasze panie w melanż, ale w razie chęci zawsze też coś jeszcze spróbujemy udźwignąć, gdybyś miała ochotę :)
    Weny, pomysłów i fajnych wątków z Declanem Ci życzymy <3]

    Mathilde Stevenson

    OdpowiedzUsuń
  4. [Cześć! Jaki on przystojny! :D
    Więcej mundurowych, więcej! Panny będą ustawiać się sznurem w kolejce do nich.
    Miło widzieć, że wena wam wszystkim dopisuje, a Ciebie to bym chętnie porwała na wątek w każdej konfiguracji, więc jak tylko żyćko się uspokoi, to możemy coś rozpisac, a teraz już zaczać myśleć. A jak. ♥ Wiesz, gdzie mnie szukasz.
    Baw się dobrze z nową postacią. ♥]

    Andrea Wilson, Debbie Grayson & Evan Roth

    OdpowiedzUsuń
  5. [Dzień dobry, witam Cię serdecznie z kolejną postacią ☺️ My to nie potrafimy dać spokojnego, bezproblemowego życia tym naszym postaciom, prawda? Declan pod pewnymi względami wydaje mi się być podobny do mojego Iana, więc wiem, o czym piszę 😉 Charakterki z ta ich powściągliwością, to oni mają raczej trudne, ale skoro w przypadku Iana znalazł się ktoś, komu to nie przeszkadza, a wręcz odpowiada, to mam nadzieję, że w przypadku Declana będzie dokładnie tak samo ☺️
    Udanej zabawy z nową postacią i mnóstwa czasu na pisanie 🧡]

    IAN HUNT & MAXINE RILEY

    OdpowiedzUsuń
  6. Kolejka do stolika nie kończyła się od prawie godziny. Rei była o tym przekonana, bo co jakiś czas podnosiła wzrok, uśmiechała się do kolejnej osoby, słuchała drżących słów, pytań i pochwał. Ludzie podchodzili do niej z egzemplarzami Soli w koronie, z tomami Królestwa rzeczy utraconych, z zakładkami, notesami, czasem z telefonem trzymanym przy piersi. Nad stolikiem wisiał niewielki baner: Lynn R. Well / Reilynn Bothwell – spotkanie autorskie i podpisywanie książek. To było nieco… dziwne. Przez lata Lynn R. Well była tarczą. Kimś bez choroby, bez protezy, bez blizn, bez tych wszystkich rzeczy, które czasem paraliżowały Rei. Bothwell była bardziej skomplikowana. Miała gorsze noce, tendencję do mówienia rzeczy, których potem żałowała o drugiej nad ranem, i zamiłowanie to katastrof, a teraz siedziała tu jako obie w jednej osobie. Rei była ubrana w czarną sukienkę z miękkiego materiału, która miała długie rękawy i sięgała kostek – do kreacji założyła wygodne półbuty, które pasowały do wszystkiego. Tak naprawdę jednak Bothwell nie wyróżniała się dzisiaj niczym szczególnym, bo wybrała wygodę.
    — Dla kogo podpis? — zapytała, unosząc długopis.
    — Dla Agnes — odpowiedziała dziewczyna, może dziewiętnastoletnia, z oczami mokrymi od emocji.
    Rei kiwnęła głową, otworzyła książkę na stronie tytułowej i napisała: Dla Agnes – obyś zawsze znajdowała drogę, nawet jeśli mapa nie wskazuje konkretnego miejsca. Lynn R. Well / Reilynn Bothwell. Kiedy podała tom dziewczynie, ta przycisnęła lekturę do siebie tak mocno, jakby Rei wręczyła jej coś bezcennego.
    — Dziękuję — powiedziała.
    Całe wydarzenie wydawało się nieco monotonne: kolejna osoba, kolejny egzemplarz, kolejne imię i kolejne serce podane jej na chwilę razem z książką, ale Rei cieszyła się, że mogła tutaj być. Po publicznym wywiadzie wszystko zmieniło się szybciej, niż przewidywała. Internet przez trzy dni zachowywał się jak stado smoków po cukrze. Komentarze, artykuły, fragmenty live’a pocięte na krótkie filmiki, ludzie piszący: czekałam na to, wiedziałam, to ona. Były też gorsze rzeczy, oczywiście, bo Internet bez okrucieństwa nie mógłby istnieć.
    — Dla kogo? — zapytała następnego czytelnika.
    — Dla Olivii.
    Podpisała się i oddała książkę, uśmiechając się lekko. Po dwóch godzinach czuła już zmęczenie i ból w plecach, a palce nieco już drętwiały. To był pierwszy raz, kiedy zorganizowała spotkanie autorskie – do tej pory odmawiała pokazywania się i sprzedawała podpisane egzemplarze książek przez stronę internetową. Teraz jednak chciała zrobić to inaczej. I w całym tym amoku była jednocześnie przerażona i… szczęśliwa. Ludzie przyszli tutaj dla niej, podchodzili, nawiązywali rozmowę, opowiadali o książkach i bohaterach, których stworzyła. Chyba nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej historie żyły gdzieś poza tym, co wykreowała, że stawały się częścią czegoś większego.
    Tłum przesuwał się wolno, większość rozmawiała półgłosem, trzymając swoje egzemplarze książek – Rei poczuła nagłe, ostre wzruszenie. To naprawdę się działo, naprawdę była tutaj jako pisarka, po tym, jak ujawniła, że jest Lynn R. Well, po tym, jak pokazała twarz i pozwoliła, żeby pseudonim przestał ją zasłaniać. Bała się, że od tej chwili wszystko będzie czytane przez pryzmat jej choroby. Że każda rana w jej książkach stanie się medyczną metaforą, każda bohaterka jej autoportretem, każdy happy end prośbą, której nie umiała wypowiedzieć na głos. Bała się, że ludzie przestaną widzieć opowieść, a zaczną dostrzegać tylko biedną dziewczynę… ale tak się nie stało.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na stoliku stała butelka wody, kubek herbaty, której nie zdążyła wypić, i mały talerzyk z ciastkami, które ktoś z wydawnictwa położył obok niej. Rei zjadła jedno ciastko w przerwie między podpisami, choć pewnie gdyby nie praca, słodycze zniknęłyby bardzo szybko.
      — Jeszcze kilka osób i robimy krótką przerwę — szepnęła Marianne, jej wydawczyni, pochylając się do niej.
      Rei skinęła głową, a potem podniosła wzrok do następnej osoby. Mężczyzna stojący naprzeciwko był olbrzymem. To była pierwsza rzecz, którą zarejestrowała, bo musiała unieść głowę trochę bardziej niż wcześniej. Nie minęła jednak chwila, gdy coś w jej głowie kliknęło. Zamarła z długopisem w ręku. O nie. Nie, nie, nie. To był on, to musiał być on! Powinna coś powiedzieć. Była przecież profesjonalistką, autorką na spotkaniu autorskim. Osobą publiczną, do pewnego stopnia, choć nadal brzmiało to dla niej dość abstrakcyjnie. Miała podpisywać książki, uśmiechać się i zadawać pytania o dedykację, a nie czuć, że właśnie traciła grunt pod stopami.
      — O nie — powiedziała. Świetnie, bardzo profesjonalnie. Poczuła, że jej policzki robią się cieplejsze. Nie tak bardzo jak dawniej, kiedy każde zawstydzenie było natychmiastową katastrofą, ale wystarczająco, żeby wywołać w niej irytację. Naprawdę? Teraz? Po dwóch godzinach rozmów z czytelnikami, po ujawnieniu się światu jako Lynn R. Well, po przeżyciu setek komentarzy w Internecie, jej organizm uznał, że największym zagrożeniem jest żołnierz, którego spotkała w szpitalu i z którym wymieniała się listami przez jakiś czas?
      — To znaczy… — zaczęła od razu, bo oczywiście musiała zacząć sprzątać bałagan, który uciekł z jej ust. — To nie było nic osobistego. Po prostu… nie spodziewałam się pana tutaj. W sensie… oczywiście, że teoretycznie mógł pan przyjść, bo to otwarte wydarzanie, każdy mógł się tutaj zjawić, ale… wrócił pan.
      Wrócił z miejsca, o którym nie mógł jej nic powiedzieć, a o które Rei nigdy nie zapytała. Listy, które wymienili między sobą, były krótkie; Bothwell pisała o tym, co działo się w Nowym Jorku, jak idzie jej tworzenie historii, rzucała żartami, choć była pewna, że nie były one tak śmieszne, gdy się je czytało samemu. Rei postrzegała tę przyjaźń jako coś dziwnego, trochę przypadkowego i zaskakująco bezpiecznego. Nie było w niej wielkich deklaracji. I całe szczęście. Rei nie ufała wielkim deklaracjom, bo zwykle brzmiały dobrze tylko w książkach, a w życiu miały tendencję do psucia się w rękach. Dlatego kiedy zobaczyła go teraz przed swoim stolikiem, nie poczuła, że świat się zatrzymał – był za to spokój, zaskoczenie, ulga oraz ta szczególna, ludzka radość, gdy spotykało się kogoś, kogo dawno się nie widziało.

      Rei Bothwell ✍️📚

      Usuń
  7. Nie miała pojęcia, czy jest zadowolona, była raczej zaskoczona i w ogóle nie spodziewała się, że żołnierz poznany w szpitalu stanie naprzeciwko niej i to podczas podpisywania książek. Nie czuła się tym przytłoczona, tak właściwie dobrze było wiedzieć, że wrócił, że był cały i że cisza z jego strony nie była spowodowana tym, że coś się stało. Nie był jej oczywiście winny kolejnych listów, choć gdy te przestały przychodzić, Rei poczuła się z tym dziwnie i długo zastanawiała się, czy powinna może napisać coś innego, zapytać, czy wszystko w porządku, ale zdała sobie sprawę z tego, że to może być różnie odebrane, a ona nie chciała, żeby Declan pomyślał, że się narzuca.
    — Przepraszam. — Zaśmiała się nieco nerwowo. — Po prostu… nie spodziewałam się ciebie tutaj… znaczy się, to nie tak, że się nie cieszę, jestem po prostu zaskoczona.
    Przyjęła od niego książkę, pogłaskała palcami stronę, gdzie miała się podpisać, i potrząsnęła głową.
    — Nie, nie zastarzałeś się, wglądasz dobrze — rzuciła luźno, może trochę zbyt luźno, bo raczej nie wypadało jej komplementować faceta tak otwarcie, ale trudno, już tego nie cofnie, a jej twarz chyba nie zacznie płonąć. — Nie mówię tego w żaden dziwny sposób — zaczęła natychmiast, bo oczywiście musiała pogorszyć sprawę. — Po prostu stwierdzam fakt…
    Zamilkła, zacisnęła usta w wąską linię i wydusiła z siebie:
    — Boże, przepraszam, to… — Pochyliła głowę nad książką, żeby ukryć własne rozbawienie i zakłopotanie jednocześnie. Palcami jeszcze raz przesunęła po stronie, a potem parsknęła cicho. — „Panią”? — powtórzyła, unosząc brew. — Czyli najpierw protestujesz przeciwko mojemu „panu”, a potem sam wyciągasz „panią” jak broń? Hipokryzja w czarnym T-shircie!
    Posłała mężczyźnie wesoły uśmiech, który sprawił, że jej nos lekko się zmarszczył.
    — Dla Declana, tak? — zapytała, chociaż przecież wiedziała, że tak. Jednak dopiero, gdy kiwnął głową, zaczęła pisać: Dla Declana – czasem wszystko zaczyna się od jednego spotkania i pierwszego listu. Obyś zawsze znalazł coś, co będzie w stanie zająć Twoją głowę. Napisała to szczerze i miękko, doskonale pamiętając, co mu powiedziała wtedy w szpitalu. Declan nie mógł wyznać, gdzie wyjeżdża, a ona poradziła mu, aby wziął ze sobą książkę – którą, jak się przyznał w liście, zabrał. Ostatecznie podpisała się: Reilynn Bothwell / Lynn R. Well. Przez sekundę patrzyła na oba nazwiska obok siebie. Nadal wyglądały dziwnie, niemal jak dwie wersje tej samej osoby, które dopiero uczyły się koegzystować. Ale dziś ten podpis miał sens. Szpitalna Rei, Lynn R. Well, Reilynn Bothwell – wszystkie mieściły się na jednej stronie. Oddała mu książkę z uśmiechem.
    — Hmmm, w przyszłym tygodniu moja dostępność jest bytem niepewnym — powiedziała, posyłając mężczyźnie krótkie spojrzenie. — Zarządzają nią aktualnie wydawnictwo, lekarze, kot i badania.
    Zerknęła w bok. Kolejka była już wyraźnie krótsza, zostało tylko kilka osób, a Marianne krążyła obok, informując o końcu spotkania autorskiego.
    — Ale właściwie — powiedziała, zanim jej zdrowy rozsądek zdążył wnieść sprzeciw — zaraz kończę podpisywanie. To znaczy nie zaraz-zaraz, bo jeszcze kilka osób czeka i nie mogę ich porzucić jak bohaterów drugiego tomu w połowie oblężenia. Ale kawa może być dzisiaj. I ciastko też. Właściwie ciastko powinno być obowiązkowe.
    Uśmiechnęła się lekko, tym razem mniej nerwowo. Oczywiście mógł odmówić, mieć inne ważne rzeczy lub wymyślić cokolwiek innego, jeśli nie chciał spędzić z nią popołudnia.
    — O ile oczywiście nie masz planów — dodała szybko. — Tylko uprzedzam, że jeśli wybierzesz ciastko z rodzynkami, nasza znajomość skończy się bardzo szybko.
    Trochę sobie żartowała, a trochę nie, po prostu nie lubiła rodzynek w słodkościach. Zerknęła jeszcze raz w stronę czekających czytelników, a potem pochyliła się nieco.
    — Poczekasz? — zapytała ciszej. — No wiesz, jeśli już przeszedłeś przez całą operację zaskoczenia mnie, głupio byłoby odpaść przed etapem kawy i ciastka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A potem wróciła do podpisów, co okazało się trudniejsze, niż powinno. Nie dlatego, że nie lubiła czytelników. Lubiła. Naprawdę. Każda kolejna osoba, która podchodziła z książką i z wypiekami przy twarzy, robiła z jej sercem coś, co powinno być karalne. Ale teraz, kiedy Declan stał gdzieś z boku, poza kolejką, oparty pewnie o ścianę albo regał, Rei nie patrzyła, absolutnie nie patrzyła, poza tymi trzema razy, które się nie liczyły, rozpraszała się jego obecnością.
      Kilkadziesiąt minut później Marianne pojawiła się obok z tym swoim profesjonalnym uśmiechem, który oznaczał koniec kolejki i spotkania autorskiego. Porozmawiały chwilę, zrobiły ostatnie zdjęcia, a kiedy Rei podniosła się z krzesła, poczuła, jak bardzo jest zmęczona. Chwyciła jednak laskę, poprawiła sukienkę i przez moment stała przy stoliku, zbierając się do ruchu. Złapała za swoją torbę, wzięła głębszy oddech i ruszyła wolno w stronę Declana, który na nią czekał.
      — No dobrze — rzuciła. — Przetrwałeś etap czekania. — Uśmiechnęła się z rozbawieniem. — Idziemy? Niedaleko jest kawiarnia, w której serwują urocze desery, na przykład galaretkę w kształcie zwierzątek, ale kawę też podobno mają niezłą. Nie, żebym wybrała akurat to miejsce, bo chcę zobaczyć, jak jesz cute rzeczy.

      Reilynn Bothwell 🍰☕

      Usuń
  8. Owszem, nie miała problemu z opisywaniem kochanków, scen erotycznych, czasem dość wyuzdanych, ale swoją inspirację brała z filmów porno lub innych, a nie przeżywała to osobiście. Nie miała nawet okazji, żeby móc się zakochać, przeżyć swój pierwszy raz i wzdychać do faceta, który też byłby nią tak naprawdę zainteresowany. I to nie tak, że nie wiedziała, jak to jest pożądać kogoś albo lubić bardziej niż koleżeńsko, po prostu Rei miała dość trudny charakter i szybko się wycofywała, zasłaniała żartami i próbowała dbać zawsze o kogoś innego, a nie o siebie. To dlatego często rezygnowała z jakiejś relacji, bo nie chciała być ciężarem ani sprawiać nikomu kłopotów. Zresztą kto by chciał spotykać się z chorą dziewczyną, która nawet nie wie, czy dożyje swoich trzydziestych urodzin?
    Przez moment chciała powiedzieć, żeby się nie wygłupiał i że da sobie radę, więc nie musiał podawać jej ramienia. To był odruch, dokładnie ten odruch, który kazał jej odpowiadać „wszystko dobrze”, kiedy nie było dobrze, i udawać, że krzesło jest wystarczająco wygodne, nawet jeśli jej plecy zaczynały pisać testament. Ale ból w kręgosłupie i lekkie zmęczenie po dwóch godzinach podpisywania książek natychmiast zgłosiły sprzeciw. Poza tym to chyba nie było nic wielkiego, prawda? Nie oświadczyny pod ostrzałem, nie dramatyczna scena ratunkowa, po prostu praktyczność. Declan ustawił się tak, żeby mogła skorzystać z jego pomocy, ale nie tak, żeby musiała być za to wdzięczna przez resztę swojego życia. Dlatego skinęła delikatnie głową.
    — Dziękuję — powiedziała, wsuwając dłoń pod jego ramię ostrożniej, niż planowała, jakby obawiała się, że jej palce będą za ciężkie, choć przecież Rei była chudzielcem, którego Declan pewnie podniósłby jedną ręką. — Mhm, mogę coś wybrać, chociaż nie wiem, co lubisz właściwie jeść. — Zerknęła krótko w jego stronę. — Wolisz czekoladę czy coś owocowego? Albo kwaśnego?
    To były bardzo proste, niemal początkowe pytania, które zadawało się, żeby poznać lepiej drugą osobę. I choć Rei znała Declana w jakiś sposób, to w listach nigdy nie przyszło jej do głowy spytać, co właściwie lubił jeść. Zawsze były inne tematy do rozwinięcia, bo listy Rei zawsze miały co najmniej kilka stron i bywały ozdobione małymi rysunkami; jeden z nich przedstawiał Rei siedzącą przed biurkiem, a inny Declana, który był w mundurze. Robiła to, bo swoje listy pisała zazwyczaj partiami, aby napisać to, co chciała i niczego nie zapomnieć.
    Spojrzała w jego stronę, gdy wyznał, że wrócił do Nowego Jorku na dłuższy czas. To było… zaskakujące. Spodziewała się raczej, że przyszedł po to, aby się przywitać i że za tydzień będzie już gdzieś indziej. I znów nie będzie mógł powiedzieć, gdzie jedzie, a ona nie zapyta, bo wiedziała, że nie może nic zdradzić.
    — To… dobrze — odparła nieco niepewnie, próbując wybadać, czy faktycznie to dla niego w porządku. — Nowy Jork ma sporo fajnych miejscówek, no i, jak będziesz mieć czas, to możemy pójść do tych restauracji, o których pisałam w liście…
    Zawahała się, bo to zabrzmiało prawie zbyt swobodnie. Jakby zakładała, że będą się widywać, a przecież nie mogła być tego pewna. Może Declan miał dość napięty grafik i to spotkanie dzisiaj było jakąś lukę w jego harmonogramie.
    — W ten weekend będzie też event książkowo-artystyczny w Bryant Park — dodała. — Stoiska z niezależnymi wydawnictwami, ilustratorzy, jakieś miniwykłady, kawa i mnóstwo dobrego jedzenia. — Zerknęła w jego stronę z ukosa. — Nie mówię, że musisz iść, ale jeśli byś chciał się wybrać, to... no wiesz... możemy iść razem.
    Gdy zapytał o szpital i badania, Rei lekko zacisnęła usta w wąską linię. Nie dlatego, że pytanie było złe. Nie było. Właściwie było bardzo konkretne, ale trochę niewygodne.
    — Tisch Hospital — odpowiedziała po chwili, patrząc przed siebie. — Czemu pytasz?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jakiś czas później Rei zatrzymała się przed kawiarnią, o której wspominała. Miejscówka miała szyld w kształcie kota śpiącego w filiżance, a pod nim ręcznie wypisane menu na tablicy: Animal Jelly Garden – coffee, cakes & tiny edible creatures. W witrynie stały małe lampki w kształcie grzybów, ceramiczne lisy między doniczkami i rzędy deserów wyglądających tak, jakby ktoś postanowił połączyć cukiernię i bajkowy las. W przezroczystej chłodziarce połyskiwały galaretki w kształcie zwierzątek: przezroczyste króliczki z owocami w środku, małe żabki z kiwi, koty z mlecznej galaretki, niedźwiadki herbaciane i coś, co Rei uznała za pingwina, choć pingwin wyglądał, jakby dostał wylewu.
      Gdy pierwsza przekroczyła próg, nad drzwiami zadzwonił mały dzwoneczek, a zapach kawy, wanilii i czegoś owocowego natychmiast uderzył ją w twarz. Wnętrze było jeszcze bardziej absurdalne niż witryna. Na ścianach wisiały ilustracje leśnych zwierząt w ubrankach, przy barze stał wielki pluszowy królik z tabliczką please wait to be seated, a nad stolikami zwisały papierowe lampiony w kształcie księżyców i liści. Część krzeseł miała oparcia stylizowane na uszy królików. Na półkach siedziały ceramiczne wiewiórki, lisy i małe smoki.
      Zanim cokolwiek powiedziała, podeszła do nich dziewczyna z obsługi w jasnym fartuszku, z opaską z kocimi uszami na głowie i uśmiechem człowieka, który widział już wszystko: pierwsze randki, rodzinne kryzysy przy serniku i turystów robiących zdjęcia galaretkom.
      — Dzień dobry! Dla dwóch osób? — zapytała, a potem, bez cienia zawahania, wyciągnęła z koszyczka dwie opaski. Jedną z lisimi uszami, drugą z białymi króliczymi. — Dzisiaj do każdego stolika dokładamy uszka. Nie są obowiązkowe, ale pozwalają wczuć się w nastrój.
      Rei zerknęła w stronę żołnierza, który jej towarzyszył, chcąc zobaczyć jego reakcję, ale nawet nie pozwoliła Declanowi nic powiedzieć, bo złapała za lisie uszka i wyciągnęła się, żeby mu je założyć – musiał jej w tym trochę pomóc, bo nie sięgała, a potem ubrała te królicze.
      — To co, panie lisie, idziemy coś zjeść? — zagadnęła, uśmiechając się szeroko.
      Dziewczyna z obsługi zachichotała i poprowadziła ich do stolika przy ścianie, trochę z boku, gdzie można było usiąść bez wrażenia, że cały lokal uczestniczy w ich rozmowie. Rei opadła na krzesło z ulgą, której nie udało się całkiem ukryć. Zaraz potem zawinęła kosmyk włosów za ucho i sięgnęła po menu. Na jednej stronie były kawy, herbaty i czekolady. Na drugiej desery: sernik bez rodzynek, ciasto czekoladowe z malinami, matcha roll, tartaletki owocowe i cała sekcja zatytułowana Tiny Jelly Friends. Rei pochyliła się nad kartą z pełnym skupieniem.
      — Okeeej — odezwała się. — Mają królika z liczi, żabę z kiwi, kota z mlecznej galaretki, niedźwiedzia z herbaty brzoskwiniowej i pingwina kokosowego. — Zerknęła w stronę Declana. — Czeka nas poważna decyzja jedzeniowa — mruknęła, podsuwając menu tak, aby mężczyzna też zobaczył wszystkie pozycje. — Co byś chciał spróbować?

      Rei Bothwell 🐰

      Usuń
  9. — Ja… lubię wszystko, no, oprócz rodzynek w serniku — odparła, bo tak naprawdę Rei po prostu uwielbiała słodycze i mogłaby je jeść zamiast normalnych posiłków, tylko że była dorosła i musiała jakoś o siebie dbać, więc jej dieta składała się też ze zdrowszych produktów. Nie umiała jednak gotować, choć ostatnio zaczęła się starać, więc nie przypalała już naleśników. Jednak jej popisowym daniem i tak było spaghetti z sosem kupionym w markecie.
    Pokiwała głową, gdy uznał, że mogą iść i do restauracji, i na event w Bryant Park. Cóż, nie spodziewała się, że ot tak da jej twierdzącą odpowiedź, ale w sumie może i lepiej, bo gdyby jej odmówił, musiałaby przełknąć wstyd i to nie ten uroczy wstyd, który pojawiał się po tym, jak powiedziała o kilka słów za dużo, a ten, który sprawiał, że myślała o sobie jak o ostatniej kretynce.
    Posłała Declanowi krótkie spojrzenie, gdy wspomniał o swoich badaniach. Nie wyglądał jak ktoś chory, choć to oczywiście nic nie znaczyło, a Rei nie chciała oceniać kogoś po tym, czy przypominał chodzącego trupa, czy też nie.
    — W porządku — odpowiedziała krótko, bo niby co więcej miała powiedzieć? Skoro jej to proponował, to musiał być tego pewny i nie mówił o tym, żeby ją pocieszyć czy być bohaterem. Miał własne problemy i musiał odwiedzić Margaret Cochran.
    Kawiarnia zdecydowanie była kiczowata i pełna kolorów, ale miało to swój urok. Rei czuła się tak, jakby przeniosła się do innego świata, który trochę przypominał jej rzeczywistość wykreowaną przez jakąś cukierkową wróżkę.
    — Dzielę się jedzeniem — powiedziała i uśmiechnęła się. — Myślę, że to całkiem ekonomiczne, no i, można spróbować więcej rzeczy, więc… weźmy wszystko.
    Gdy wspomniał o cieście czekoladowym z malinami, pokiwała głową, jakby akceptowała i aprobowała jego wybór.
    — Skoro tak… to ja wezmę jeszcze lody bananowe z czekoladą — skwitowała. — Jesień tuż za rogiem, więc trzeba cieszyć się lodami, zanim każdy wejdzie w tryb jesieniary.
    Rei lubiła jesień, a przede wszystkim Halloween. Nie to amerykańskie, głośne i rozświetlone plastikowymi dyniami już od września, chociaż te również z czasem pokochała. Uwielbiała jednak tamtą jesień. Szkocką, mokrawą, chłodną, pachnącą mokrymi liśćmi i czymś starym. Miała czternaście lat, spędzając swoje ostatnie Halloween w Szkocji. Wieczór był zimny, a wiatr ciągnął od strony wzgórz tak, że wilgoć wchodziła pod rękawy i czepiała się karku, i że chodziła od domu do domu w kostiumie wielkiego pająka. To było przed tym wszystkim; przed szpitalem, chorobą, amputacją i przed Nowym Jorkiem, pseudonimem, przed dorosłością, która przyszła za wcześnie i bez pytania o zgodę. Wtedy miała czternaście lat i wierzyła jeszcze, że strach może być czymś fajnym, jeśli był wybierany świadomie. Że można założyć kostium pająka, udawać królową ponurych wrzosowisk, wrócić do domu z kieszeniami pełnymi cukru i nie mieć pojęcia, że za rok słowo „strach” będzie miało zupełnie inne znaczenie.
    — Tak sądzisz? — spytała, gdy wspomniał o uszach, a chwilę później mimowolnie dotknęła ozdoby. — Mhm, ogromny zaszczyt. — Przewróciła oczami z rozbawieniem i zmarszczyła nos. — Wiesz, może w tym roku nie będę musiała szukać przebrania i w Halloween po prostu zamienię się w królika? Tylko żeby było bardziej strasznie, to królik jadłby lisy, a nie lis królika. Odwrócenie łańcucha pokarmowego! Horror psychologiczno-przyrodniczy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Parsknęła śmiechem, wiedząc, że to, co mówiła, było absurdalne, ale Declan czytał już gorsze rzeczy jej autorstwa, więc raczej nie przejmowała się tym, co teraz wyszło z jej ust. Gdy kelnerka podeszła do stolika, Rei poprosiła zestaw zwierzaczkowych galaretek, wspominając przy tym o parze sztućców, a poza tym wzięła lody, o których wcześniej mówiła, i dużą kawę latte z bitą śmietaną.
      — Tak właściwie… — odezwała się, gdy dziewczyna z kocimi uszkami oddaliła się, aby przekazać zamówienie dalej. — Obchodzisz w ogóle Halloween? Ja w tamtym roku siedziałam z przyjaciółką w domu, ale w tym? Chyba chcę zaszaleć, no wiesz, przyznałam się światu, że hej, to ja jestem Lynn R. Well, więc czemu nie iść za ciosem i nie przeżyć imprezy życia? Zawsze chciałam rzygać czerwonym ponczem i żelkami.
      Oczywiście żartowała, bo akurat alkohol w jej obecnym stanie byłby bardzo głupim pomysłem, a Rei unikała sytuacji, w których mogłaby stracić nad sobą kontrolę. Chodziło jednak o samą ideę halloweenowej imprezy.

      Rei Bothwell 🐇🎃

      Usuń
  10. — O, to całkiem niezły pomysł — stwierdziła, słysząc jego propozycję, i kiwnęła głową. Rei nie była raczej typem kogoś, kto sięgał po seksowne przebranie w czasie Halloween. Jako dziecko lubiła wcielać się w czarownicę, złe elfy albo górskiego trolla, a gdy dorosła, ograniczała się raczej do czegoś prostszego. Dwa lata temu przebrała się za ducha, ale wtedy była w szpitalu, więc nie była w stanie wymyślić niczego wow, zresztą wcale o to wow nie chodziło.
    — Mówisz? — Spojrzała w jego stronę. — Czyżbyś był popularnym chłopakiem, za którym oglądała się każda dziewczyna?
    Uśmiechnęła się z rozbawieniem. Nietrudno było sobie to wyobrazić, bo Declan był obiektywnie przystojny i zapewne wyróżniał się przez swój wzrost.
    — Mnie ominęły te wszystkie imprezy i licealne życie, przez chorobę kończyłam szkołę w trybie indywidualnym — wyznała, bo to był ważny aspekt tego, że chciała napić się ponczu i rzygać żelkami, bo dla Rei to wydawało się ciekawsze, niż rzyganie po lekach. Zawinęła kosmyk włosów za ucho. Przestała już tak bardzo przeżywać liceum, choć jeszcze parę lat temu czuła złość, gdy o tym myślała, bo straciła coś, czego nie dało się już przeżyć; nie była już dłużej nastolatką, ominęła ją licealna miłość, randkowanie i bal – ostatecznie jednak wciąż żyła, więc może to było w tym wszystkim najważniejsze.
    — Kiedyś? — powtórzyła. — Więc wciąż jest szansa, że znowu zaczniesz. Mam wrażenie, że Halloween jest trochę uzależniające, zaczniesz raz, a później chcesz więcej!
    Zaśmiała się cicho, a słysząc jego pytanie, wzruszyła lekko ramieniem. Nie wiedziała, czy to rok jakichś szalonych zmian, ale z pewnością zrobiła wiele rzeczy, które zmieniły jej życie. Podjęła decyzję o ujawieniu swojego prawdziwego ja, bo była najwidoczniej dość samolubna i pragnęła czegoś dobrego – kto wie, ile jeszcze zostało jej czasu, zanim umrze? Nie chciała więc niczego żałować ani zastanawiać się, co by było, gdyby zrobiła coś inaczej. Chodziło też o to, żeby przeżyć swoje życie w najwłaściwszy sposób i żeby uznać, że było ono całkiem niezłe.
    — Nie wiem — przyznała szczerze, odpowiadając w końcu. — Ale chyba chciałam coś nadrobić. No wiesz, ominęło mnie liceum, dramy i inne rzeczy, więc uznałam, że hej, to ja decyduję o swoim życiu, więc co mnie blokuje przed tym, żeby pokazać się światu jako pisarka? No i, pomyślałam też, że jeśli umrę, to nikt nie będzie wiedział, że Lynn R. Well to tak naprawdę Reilynn Bothwell, a chyba to by mnie zasmuciło.
    Ostatecznie chciała przynajmniej wiedzieć, że nie pozwoliła strachowi podpisać jej życia cudzym nazwiskiem. Że gdzieś, w archiwach Internetu, w wywiadach, w zdjęciach ze spotkań, w dedykacjach zapisanych drżącą ręką, zostanie po niej ślad. Może było to głupie, ale Rei właśnie do tego dążyła.
    Zerknęła w jego stronę znad deserów i upiła łyk swojej kawy. Była trochę gorzka, ale miała mnóstwo bitej śmietany.
    — Wojskowe Halloween? — To wydawało się dość interesujące. — Mogłeś się przebrać za ducha, jeśli umiesz dobrze się kamuflować. Declan The Ghost! — Wymyśliła tę ksywkę ot tak i była zupełnie niepoważna. — No nie wiem, Maeve uznała, że jeśli ja nie wyjdę z domu, to Halloween przyjdzie do mnie. Skończyło się na tym, że siedziałyśmy u mnie. Ona była duchem jakiejś tragicznie porzuconej narzeczonej marynarza, a ja przeklętą autorką gotyckich romansów, czyli zasadniczo sobą po dodaniu koronki i ciemnej szminki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Uśmiechnęła się szerzej i wzięła kolejny łyk kawy. Tamten wieczór był dla niej naprawdę ważny.
      — Oglądałyśmy stare horrory, jadłyśmy za dużo słodyczy i zrobiłyśmy konkurs na najgorszy opis fikcyjnego potwora. Maeve wymyśliła demona, który żywi się nieoddanymi pojemnikami po jedzeniu na wynos, a ja upiora, który pojawia się tylko wtedy, kiedy człowiek napisze scenę erotyczną, której nie da się w praktyce wykonać. — Parsknęła śmiechem, a potem sięgnęła po telefon. Odblokowała szybko ekran i weszła w galerię. Zaczęła szukać zdjęć z tego wieczora, a gdy je znalazła, pokazała fotografie Declanowi. Jedno ze zdjęć było lekko rozmazane, bo Maeve najwyraźniej robiła je jedną ręką, drugą trzymając miskę popcornu. Rei siedziała na podłodze swojego mieszkania w Queens, w czarnej koronkowej sukience, z ciemną szminką podkreślającą usta, dramatycznie rozmazanym cieniem przy oczach i piórem wsuniętym we włosy. Kolejne
      — W tym roku? — Wydała z siebie ciche hmm. — Chyba marzy mi się Halloween poza domem, najlepiej, żeby był labirynt z kukurydzy… może jakaś farma za miastem? Dynie, ciepłe wino, ognisko i jabłka w karmelu!
      Przesunęła łyżeczką po lodach bananowych i uśmiechnęła się lekko.
      — Chyba po prostu chciałabym mieć Halloween, które będzie… inne. Nie tylko „siedziałyśmy z Maeve i było miło”, chociaż było. Po prostu chciałabym mówić: a pamiętasz, jak prawie zgubiliśmy się w kukurydzy, a potem ktoś kupił dynię większą niż jego głowa? — Zawinęła kosmyk włosów za ucho. — A ty jak chciałbyś spędzić swoje Halloween?

      Rei Bothwell 👻🌽

      Usuń
  11. Spodziewała się, że to powie, bo Declan wydawał się kimś, kogo łatwo było lubić, a poza tym miał to szczęście, że był przystojny. Rei, oczywiście, nie oceniała, bo daleko jej było do tego, żeby stwierdzić, czy to dobrze, czy źle, ale cieszyła się chyba z tego, że miał jakieś dobre wspomnienia z tamtym okresem i że mógł jej co nieco opowiedzieć o licealnych przygodach. Ona za to większość czasu spędziła w domu, mając nauczanie indywidualne, a przy okazji walcząc o to, żeby dalej żyć. I udało się, więc to też był jakiś sukces.
    — Tak, co prawda, miałam w tym małą pomoc, ale cieszę się, że to zrobiłam. — Uśmiechnęła się do niego. Decyzja o tym, żeby się ujawnić nie była aktem desperacji, tylko czymś, co przemyślała chyba z milion razy. Ostatecznie posłuchała samej siebie, tego, co czuła, i bardzo dobrze zapamiętała też słowa Tannera, który pewnego wieczoru powiedział, że powinna pokazać się światu; pokazać swoje myśli, historie i cały ten świat, który miała w głowie. Więc to zrobiła, a wydawnictwo odnotowało zwiększoną sprzedaż książek, zlecono nawet dodruk kilku wcześniejszych pozycji, bo zostały wyprzedane. Rei była za to wdzięczna.
    Upiła łyk kawy, słuchając tego, co mówił Declan, i pokiwała lekko głową. Nigdy nie uczestniczyła w żadnej zorganizowanej imprezie halloweenowej, bo do tej pory każde Halloween raczej spędzała w domu. Owszem, pojawiała się podczas bankietów czy siedziała w pierwszym rzędzie, gdy Maeve grała koncert, ale to było coś innego, bardziej oficjalnego.
    — Wymieńmy się numerami, co? — zaproponowała, oddając mu swój telefon, aby wpisał ciąg liczb. — No wiesz, żeby być w kontakcie, gdyby ta impreza doszła do skutku.
    Nie miała problemu z tym, żeby wymienić się kontaktem z Declanem. Listy raczej już odpadały i chyba nie były zbyt dobrym nośnikiem, jeśli chodziło o szybkie zgadanie się i wyjście. Zjadła trochę lodów, odwracając wzrok, gdy Declan sprawdzał swój telefon. Ewidentnie dostał od kogoś wiadomość, a dostrzegając jego reakcję, domyśliła się, że to nic dobrego. Zmarszczyła się lekko, nie wiedząc, czy powinna zapytać, czy może jednak przemilczeć sprawę i odpuścić?
    — Declan… — Przesunęła wzrokiem po jego twarzy. — To… w sumie to szkoda, ale pewnie będą inne okazje. — Posłała mu uśmiech, a potem dojadła lody. Czy powinna zapytać? Zacisnęła usta w wąską linię, a potem odezwała się nieco niepewnie: — Wycieczka do Calverton nie wydaje się czymś, co planowałeś ani… tym, co byłoby fajne. Chcesz o tym pogadać? Znaczy się… rozumiem, jeśli nie, ale gdybyś chciał, to chyba umiem też całkiem nieźle słuchać. Poza tym… no wiesz, nie musisz udawać, że wszystko jest okej. Gdy czytałeś tę wiadomość, nieco się spiąłeś, i to nie tak, że się jakoś przyglądałam, po prostu nauczyłam się wychwytywać takie rzeczy.
    Nie chciała, żeby poczuł, że ciągnęła go za język albo że w ogóle oczekiwała prawdy i tylko prawdy. Ostatecznie to od niego zależało, czy cokolwiek jej powie. Wiedziała, że czasem bywało z tym trudno, bo mówienie o złych rzeczach wydawało się cholernie ciężkie. Rei miała zresztą podobnie; wolała mówić o wszystkim innym, a nie o raku, zmęczeniu czy kolejnej chemii.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Mruczek jest pewnie pogodzony ze swoim losem — odparła i schwyciła za widelczyk, żeby również posmakować kota. — Ale jeśli zjesz mu ogon, to będzie wyglądał jak mój Pumpkin. — Uśmiechnęła się lekko, a potem zdała sobie sprawę, że Declan może nie wiedzieć, że została kocim niewolnikiem. — Jakiś czas temu znalazłam małego, czarnego kocura przy śmietnikach. Nie ma połowy ogonka i jest prawdziwym demonem… i stwierdziłam, że dam mu dom. No wiesz, pomyślałam, że nieszczęścia się przyciągają i do siebie pasujemy.
      Posłała mu spojrzenie, bo nie mówiła o tym ze smutkiem, a raczej z lekkim rozbawieniem. Kot nie miał ogona, a ona dolnej kończyny – i taka była rzeczywistość. Rei już dawno przestała się tym przejmować, choć zdecydowanie był to jej kompleks, bo była kobietą i chyba jak każdej kobiecie zależało jej, aby wyglądać dobrze.

      Rei Bothwell 🐱

      Usuń
  12. Podpisała go w kontaktach jako Declan i dodała emotkę liska, bo nosił lisie uszy i całkiem mu one pasowały. Uśmiechnęła się do niego, gdy pokazywała mu jego numer, a potem spoważniała, słysząc o chłopaku, z którym służył w Somalii, i o pogrzebie. Pogrzeby były smutne, miały w sobie coś ludzkiego i nieludzkiego jednocześnie, i z całą pewnością należały do żywych. Rei wiele razy myślała o własnym ostatnim pożegnaniu; zawsze powtarzała, że chce pogrzeb humanistyczny, żadnego księdza i smętnej stypy. Miała też kilka wersji testamentu, bo nie chciała tego odkładać, szczególnie że w czasie, kiedy było z nią naprawdę źle, nie wiedziała, czy dożyje kolejnego miesiąca.
    — Masz z kim jechać? — spytała ostrożnie. Zdawała sobie sprawę z tego, że być może była teraz bardzo bezczelna, ale znała Declana, a przynajmniej tego z listów, i sądziła, że się przyjaźnią. Nie chciała więc, żeby musiał przeżywać pogrzeb bez wsparcia kogoś bliskiego, choć może tak naprawdę był ktoś, kto był jeszcze bliżej niego. Nie wiedziała tego, dlatego zaryzykowała. — Jeśli chcesz, mogę pojechać z tobą… — dodała, przyglądając się jego twarzy. — Myślę, że podczas pogrzebu nikt nie powinien być sam.
    Wyciągnęła dłoń i chwyciła rękę Declana, ściskając lekko i dodając mu otuchy. Jej ojciec często tak robił, gdy nie wiedział za bardzo, co powiedzieć. W ten sposób jednak okazywał swoją obecność i troskę, bo czasem słowa były zupełnie niepotrzebne. Rei nauczyła się to wszystko rozumieć, a przez te lata po prostu dojrzała; nie była już nastolatką, która wierzyła w cuda, a dorosłą kobietą zdającą sobie sprawę z tego, że niektóre emocje i sytuacje były trudne, i że nie zawsze dało się ochronić swoich bliskich przed bólem. Gdyby było to możliwe, z całą pewnością nie chciałaby, żeby jej tata tak bardzo się dla niej poświęcał. Odłożył swoją karierę w czasie, przesiadywał z nią w szpitalu i dopiero teraz realizował się zawodowo. Był genialnym architektem, którego projekty zachwycały.
    — Sabat czarownic? — Uśmiechnęła się pod nosem. — To w sumie całkiem niezły pomysł. Chcesz dołączyć? Oferuję owocowe czwartki i darmową kawę.
    Rei za to dorobiła się sporego majątku, nie miała żadnego kredytu i spełniała się zawodowo, a to i tak nie gwarantowało szczęścia. Jej konto pękało w szwach, ale nie żyła tak, aby dało się to ot tak stwierdzić – prowadziła się dość skromnie, wydając krocie tylko w księgarniach czy kawiarniach lub restauracjach. Uwielbiała czytać i jeść dobre jedzenie, była też niezłym nerdem. Pieniądze więc nie były problemem i pewnie gdyby Declan wspomniał jej o kredycie i o tym, że mu ciężko, zaproponowałaby mu pomoc. Bo co niby miała zrobić z tymi milionami? I tak częściej kupowała coś dla bliskich niż sobie.
    Wzięła od niego trochę ciasta i zamruczała cicho.
    — Całkiem niezłe — przyznała. — Ale chyba wszystko mi tutaj smakuje. Nie jestem zbyt wybredna, bo tak naprawdę moja dieta to słodycze i… słodycze. — Uśmiechnęła się z lekkim zażenowaniem. — Znaczy się, staram się jeść też zdrowo, bo wiadomo, że gdybym jadła tylko słodkie rzeczy, to długo bym tak nie pociągnęła.

    OdpowiedzUsuń
  13. Uniosła lekko brew, gdy Declan wspomniał o ostatnim liście. Przełknęła ciasto, oblizała dolną wargę i ostrożnie złapała za zapieczętowaną kopertę. Uśmiechnęła się lekko i pogłaskała ją palcami, jakby wręczył jej coś cennego.
    — Wiesz, pisanie z tobą było jednocześnie najtrudniejszą i najłatwiejszą rzeczą w moim życiu — przyznała, odwracając do niego głowę. — Z jednej strony lubiłam to robić i czekałam, aż odpiszesz, bo wydawało mi się to takie inne i, jakby to powiedzieć?, znaczące w czasach, w których technologia nieco wypiera listy, ale z drugiej strony… gdy odpowiedź się opóźniała, myślałam o tym, że albo się obraziłeś, bo napisałam coś nie tak, albo że coś się stało.
    Schowała kopertę do swojej torby, aby o niej nie zapomnieć. Później przeczyta list, skoro jego nadawca siedział tuż obok.
    — O czym ostatnio pisaliśmy? O książkowej premierze i o tym, że myślałam o studiach? — Upiła kolejny łyk kawy i uniosła lekko palec. — Mały update: nadal nie wiem, czy powinnam w ogóle zacząć studia. Chciałabym spróbować, ale boję się, że nie dam sobie rady. No i, jestem już dość stara! — Zaśmiała się cicho. — Dwadzieścia sześć lat to nie jest już takie nic!

    Rei Bothwell 📨

    OdpowiedzUsuń
  14. Pokiwała głową. W jej geście była troska i otucha, nie robiła tego po to, aby mu się przypodobać albo żeby coś zyskać. Nie była kimś, kto udawał takie rzeczy, bo szkoda jej było czasu, by to robić. Poza tym daleko jej było do wyrachowanej i cynicznej kobiety. Choroba wiele ją nauczyła, a ostatnio zrozumiała, że nie powinna wszystkiego odkładać czy się wycofywać tylko dlatego, że się bała. Poza tym znała Declana i nie był dla niej pierwszą lepszą osobą z ulicy.
    — Nie zawsze wszystko jest przyjemne, ale chyba liczy się to, z kim się wtedy jest — odparła luźno i posłała mu uśmiech, a potem wysłała Declanowi swój adres zamieszkania, żeby wiedział, że traktuje to poważnie. — Napisz tylko do mnie później, o której mam być gotowa i tak dalej.
    Nie chodziło tutaj o wielkie szykowanie się, ale przygotowanie do jazdy. Musiała zabrać swoje lekarstwa, zadbać o to, żeby czuć się komfortowo i mieć dość czasu, aby przywdziać czerń. To był pogrzeb, nie chciała pokazać się tam w za dużej bluzie czy koszulce ubabranej ketchupem.
    — Myślę, że byś się nadawał — stwierdziła i wzruszyła ramieniem z rozbawieniem. — Ale zamiast czarownicą… byłbyś czarnoksiężnikiem. Rzucałbyś w innych kulami ognia albo sprowadzał pioruny prosto z nieba.
    Zaśmiała się cicho, wiedząc, że to było całkowicie abstrakcyjne, ale Rei raczej się tym nie przejmowała. Pisała o fantastycznych światach, bohaterach i istotach – czasem tworzyła w ogóle coś nowego i pokręconego, mając z tego naprawdę sporo zabawy. Popatrzyła w jego stronę, gdy wspomniał o tym, że przypomina sobie, jak może smakować jedzenie. Spodziewała się, że chodziło o to, że przez większość czasu był gdzieś daleko, nie mając obok nawet sklepu, żeby móc sobie coś kupić. Rei uświadomiła sobie więc, że to nie mogło być łatwe – i nie chodziło jedynie o jedzenie, a o życie, które wciąż trwało, a było zupełnie inne.
    — Mhm, to dobrze. — Pokiwała głową. — Ale skoro wróciłeś do Nowego Jorku, powinniśmy odwiedzić kilka restauracji. No wiesz, rozpieścisz nieco swoje kubki smakowe i zobaczysz, jak zmieniło się miasto. — Posłała mu uśmiech i zjadła trochę innego zwierzątka, nie przejmując się tym, że przełknęła właśnie tułów.
    Przechyliła lekko głowę, gdy wspomniał o listach i o tym, że wiele dla niego znaczą. Tak, dla niej też były ważne. Rok temu traktowała je jak coś poważnego, jakąś furtkę do tego, aby się nie poddawać; chciała mieć siłę, żeby odpisywać i opowiadać Declanowi historie, dlatego czasem nawet jeśli nie była w stanie trzymać długopisu, to i tak to robiła. Poznali się w końcu w szpitalu, wiedział, że chorowała, a ona była świadoma, że wyjeżdżał – w jednym i drugim przypadku istniało ryzyko, że któraś ze stron nie odpowie.
    — Trzymam te listy w specjalnym pudełku — wyznała i uśmiechnęła się, przysuwając się nieco, aby szturchnąć ramieniem jego ramię, bo zauważyła, że wbił wzrok w talerzyk, a nie chciała, żeby odpływał myślami. Upiła łyk kawy. Nie wiedziała, co się stało, że jej nie odpisał, nie miała pojęcia o wypadku ani o jego dłuższej przerwie od wojska. Tak właściwie była pewna, że Declan za niedługo będzie musiał znów ruszyć w świat.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rei przez chwilę milczała, patrząc w jego stronę z miną kogoś, kto właśnie dostał pytanie zdecydowanie zbyt poważne jak na zwykłą rozmowę przy kawie. Czy w życiu jest na cokolwiek za późno? Przez ostatnie lata tak właśnie myślała; za późno na pierwszą miłość, beztroskę, za późno na rzeczy, które dla innych były totalnie normalne. A jednak siedział przed nią człowiek po trzydziestce, który właśnie mówił, że zaczął kurs dla weteranów i nie próbował udawać, że jego życie potoczyło się zgodnie z instrukcją. Po prostu robił kolejny krok.
      — Chyba przez dłuższy czas myślałam, że tak — przyznała cicho. — Że istnieje jakiś termin ważności na różne rzeczy. Że jeśli nie zrobię czegoś w odpowiednim wieku, to potem już tylko pozostaje mi udawać, że nigdy tego nie chciałam. — Potarła palcami kubek z kawą. — Choroba bardzo skutecznie nauczyła mnie liczyć czas. Wizyty, badania, operacje. Wszystko miało i ma datę, więc chyba zaczęłam robić to samo z życiem.
      Opuściła wzrok na filiżankę i wzruszyła lekko ramieniem.
      — Ale może masz rację. Może nauka nie ma terminu ważności. Miłość też nie. Ani pierwszy pocałunek, ani pierwszy wyjazd, ani nawet pierwsza próba zrobienia czegoś kompletnie idiotycznego — stwierdziła, a kącik jej ust drgnął lekko. Spojrzała w stronę Declana. — Nie wiem, czy w życiu naprawdę nie ma rzeczy, na które jest za późno. Chciałabym wierzyć, że nie. Ale chyba pierwszy raz mam ochotę przestać pytać, czy jest za późno, i po prostu to sprawdzić. I może po prostu pójdę na tę literaturę?

      Rei Bothwell 🎓

      Usuń
  15. Posłała mu rozbawione spojrzenie i uśmiechnęła się szerzej.
    — Nie wyglądasz jak czarny charakter — stwierdziła, przesuwając wzrok po jego twarzy, jakby jednak mogła dostrzec jakąś cechę złola, ale nic takiego nie zobaczyła. — Ale pomocnik? Hmm, to prędzej! Chociaż może lepiej byłoby zrobić z ciebie jednego z głównych bohaterów? Takiego, który wraca po latach i okazuje się, że bez niego świat zostałby zniszczony.
    Rei inspirowała się wieloma osobami, pisząc. Czasem podbierała wygląd, innym razem jakąś cechę czy zachowanie, ale jej postacie zawsze były sobą – starała się, żeby nikt nigdy nie poczuł się dotknięty, czytając jej historie, mimo że niektóre rzeczy były dyskusyjnie moralne. W swoich książkach tworzyła królestwa, rozpisywała intrygę za intrygą i uśmiercała bohaterów, bo fabuła była czymś, co uwielbiała budować. Owszem, pisała o uczuciach, seksie, konfliktach wewnętrznych i zewnętrznych, ale przy tym starała się zaciekawić czytelnika czymś innym.
    — Więc zrobimy sobie wycieczkę — uznała, kiwając głową. — W niektórych miejscach też jeszcze nie byłam, więc to dobra okazja, żeby tam zajrzeć.
    Nie wychodziła tak często z domu, jak mogłoby się wydawać. Nowy Jork był ogromny, pełen miejsc, które teoretycznie były tuż obok, a mimo to wiele z nich znała tylko z map, zdjęć albo cudzych opowiastek. Jej życie przez ostatnie lata miało dość przewidywalną trasę: mieszkanie, szpital, apteka, czasem księgarnia lub kawiarnia, jeśli akurat miała więcej siły. Reszta miasta mogła sobie istnieć gdzieś dalej. Trochę szkoda było przyznać, że mieszkała w Nowym Jorku, a czasami zachowywała się tak, jakby turystyczną atrakcją była dla niej własna lodówka. Może właśnie dlatego ten pomysł tak bardzo jej się podobał. Nie chodziło nawet o konkretne miejsca, a bardziej o to, że mogła po prostu gdzieś pojechać, zobaczyć coś nowego i nie mieć ku temu żadnego powodu poza tym, że miała ochotę. Zwykła wycieczka. Jakby była normalną dziewczyną, która pewnego dnia postanowiła pozwiedzać własne miasto.
    A ona nie spodziewała się w ogóle pierwszego listu. Tamto spotkanie było dość abstrakcyjne, ale przyjemne, długo je pamiętała i wykorzystała później w książce, ale i tak nie przypuszczałaby, że Declan do niej napisze, że zdecyduje się to zrobić, bo może uznał, że była interesująca albo że ta rozmowa sprawiła, że coś kliknęło. I było to też w jakiś sposób wygodne. Nie musiała zaczynać rozmowy od tego, że jest chora – Declan o tym wiedział, był tego świadomy, zresztą sporo mu pisała o szpitalu, chorobie i operacjach, czasem narzekając, że jeszcze trochę, a będzie jedną wielką chodzącą blizną. I co najważniejsze, zdążył ją poznać przez pryzmat wszystkich tych rzeczy. Może dlatego te listy tak szybko stały się dla niej czymś więcej niż zwykłą korespondencją. W nich mogła być po prostu Reilynn, dziewczyną, która miała za dużo książek, ogromny chaos w głowie i zdecydowanie za mało rozsądku w kwestii słodyczy.
    — Mhm, i oboje będziemy studentami? I co wtedy? Będziemy chodzić na imprezy studenckie i grać w beer ponga? — Zaśmiała się cicho, bo potrafiła to sobie wyobrazić. Poza tym była niemal pewna, że Declan miał lepszego cela o niej i pewnie by wygrał. Pozwoliła, aby złapał jej dłoń, i zerknęła w dół, obserwując jak jej ręka znika w tym łagodnym uścisku. Uśmiechnęła się ciepło.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pytanie, które zadał, zaskoczyło ją bardziej, niż powinno. Przez chwilę wpatrywała się w twarz Declana, próbując zdecydować, czy odpowiedź powinna być szczera, czy może lepiej obrócić wszystko w żart. Problem tkwił w tym, że lista rzeczy, których nie zrobiła „w odpowiednim czasie”, była prawdopodobnie dłuższa niż lista rzeczy, które faktycznie zdążyła zrobić. Pierwsza miłość, zwyczajne randki, spontaniczne wyjazdy, imprezy, po których człowiek wracał nad ranem, nauka czegoś tylko dlatego, że było ciekawe. Pierwszy koncert, gdzie poczułaby się przytłoczona liczbą stłoczonych osób, włóczenie się po mieście bez celu, pierwsza praca, której nie potrzebowała, ale chciała spróbować. Zgubienie się w obcym miejscu i odkrycie czegoś przypadkiem czy wakacje, podczas których jedynym planem było nie mieć planu. Miała całą kolekcję takich rzeczy, tylko nigdy nie odważyła się nazwać jej listą, bo lista sugerowała, że można coś odhaczyć, a przecież dało się nadrobić życia jak zaległych zakupów.
      — Mam — odpowiedziała w końcu, z lekkim uśmiechem. Zastanowiła się przez moment. — Chyba najbardziej chciałabym gdzieś pojechać. Odkąd przeprowadziłam się z tatą ze Szkocji do Nowego Jorku, to właściwie nigdzie nie wyjeżdżałam. Zawsze było coś ważniejszego. Szkoła, potem pisanie, lekarze, szpitale, kolejne badania… — Wzruszyła lekko ramieniem. — Nawet kiedy miałam trochę czasu, zwykle wydawało mi się, że wyjazd jest zbyt dużym przedsięwzięciem.
      Objęła filiżankę palcami i upiła łyk kawy. Była naprawdę dobra.
      — Chciałabym pojechać gdzieś, gdzie nie będę musiała wiedzieć, co jest następnego dnia. Po prostu wstać rano i zastanawiać się tylko, gdzie zjem śniadanie. Albo w ogóle go nie zjeść. — Zaśmiała się. — Zobaczyć coś, czego wcześniej nie widziałam.
      Przez chwilę pomyślała o tym, jak absurdalnie zwyczajnie to brzmiało. Nie chciała jednak wielkiej podróży życia. Nie potrzebowała od razu przemierzać kontynentów ani zdobywać miejsc z listy rzeczy, które trzeba zobaczyć przed śmiercią. Chciała po prostu któregoś dnia spakować torbę, i to nie tę, którą miała do szpitala, i mieć pewność, że przez kilka następnych godzin jedynym problemem będzie wybór między pójściem w lewo a w prawo, kawą a herbatą, muzeum a włóczeniem się bez celu. Czymś tak banalnym, że aż luksusowym.
      — No i, chyba chciałabym mieć wreszcie jakieś wspomnienia, które nie zaczynają się od słów „wtedy byłam w szpitalu” — dodała ciszej.

      Rei Bothwell ✈️

      Usuń
  16. — Hmm, myślę, że cały świat. — Uśmiechnęła się lekko. — Oczywiście po drodze musiałbyś przeżyć trochę dramatów, nieco się wykrwawić i zdobyć kobietę, którą kochasz, ale ostatecznie wszystko jakoś by się ułożyło. Zazwyczaj staram się dawać swoim bohaterom szczęśliwe zakończenie.
    Rei nie pisała po to, aby prezentować jakąś pesymistyczną wizję świata. Owszem, czasem dochodziło w jej książkach do tragedii, ktoś umierał, a bohaterowie często mierzyli się z najgorszym złem, ale ostatecznie każdy odnajdywał swoją drogę, nawet jeśli oznaczało to pogodzenie się ze stratą. Lubiła pisać, bo wierzyła, że nawet w najbardziej okrutnej historii powinno znaleźć się coś pozytywnego, dobrego. Może właśnie dlatego tak bardzo kochała tworzyć. Wymyślanie świata od początku dawało jej coś, czego rzeczywistość nigdy nie potrafiła zagwarantować, czyli poczucie, że nawet jeśli nie można cofnąć tego, co już się wydarzyło, da się jeszcze zdecydować, co wydarzy się dalej. Mogła stworzyć bohaterkę, która przeszła przez piekło, odebrać jej wszystko, a potem dać jej możliwość znalezienia czegoś nowego. Lubiła też moment, kiedy postać przestawała być już tylko pomysłem zapisanym w notatniku i zaczynała mieć własne reakcje, lęki, zdanie i nagle robiła coś, czego Rei wcale dla niej nie zaplanowała. To było trochę jak poznawanie kogoś, kogo sama stworzyła, a potem odkrywanie, że ma własną wolę.
    Najbardziej jednak lubiła to, że mogła dawać swoim bohaterom rzeczy, których sama nie zawsze potrafiła sobie wyobrazić dla siebie. Dom, bezpieczeństwo, drugą szansę, czas. Może dlatego jej historie tak często były opowieściami o ludziach, którzy tracili coś ważnego, a mimo to, upadając, potrafili się podnieść. Rei nie chciała pisać o świecie, w którym nic złego się nie wydarzyło. Chciała pisać o miejscach, w których złe rzeczy nie przesądziły o wszystkim. I może właśnie dlatego tworzenie światów było dla niej czymś więcej niż pracą. Stało się sposobem przypominania sobie, że człowiek nie zawsze mógł coś zrobić z tym, co zostało mu odebrane, ale czasem może zdecydować, jaką ścieżką pójść dalej.
    — W porządku. — Pokiwała głową, szczerze podekscytowana tym pomysłem. Nie myślała o tym za wiele, po prostu się zgodziła. Chciała chyba wyjść gdzieś z Declanem, porozmawiać o wszystkim i o niczym, bo to była forma kolejnych listów, tylko już nie taka papierowa. No i, był tutaj, w Nowym Jorku, więc nie musiała czekać, aż jej odpowie. Nie zastanawiała się, jak to wyjdzie, co się stanie, gdy wybiorą taką lub inną trasę. Rei próbowała być samodzielna i zawsze wolała robić wszystko bez pomocy; nie chciała być dla kogoś ciężarem. Jeszcze kilka miesięcy temu uciekała przed zaangażowaniem, relacjami, które stawały się nieco bardziej skomplikowane, bo łatwiej było się wycofać, niż przyznać, że jej zależy albo mierzyć się z tym, że kiedyś jej zabraknie i będzie w czyimś życiu niczym więcej jak wielką ziejącą czarną dziurą, której nie da się zapełnić. Teraz jednak nieco dojrzała, a w jej życiu działo się tyle, że próbowała to sobie ułożyć. Czasem panikowała, a innym razem po prostu działała, bo zaczęła po prostu żyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Mhm — odparła ze śmiechem. — Zapowiada się wręcz wybornie… nie jestem chyba jakąś wielką feministką, myślę raczej, że każdy powinien dostosowywać swoje życie do możliwości, które ma. No wiesz, ja nie wniosę lodówki na trzecie piętro ani nie ugotuję pysznego obiadu… — Przewróciła z rozbawieniem oczami. — Pamiętasz, jak w jednym liście wspomniałam o tym, że chciałam zrobić lasagne, ale prawie spaliłam kuchnię?
      Zmarszczyła lekko nos. Od tamtej pory nauczyła się robić jakieś podstawowe dania, aby nie jeść tylko przetworzonych rzeczy czy nie ograniczać się do płatków z zimnym mlekiem. Zamrugała, gdy usłyszała proste to jedźmy. To było… niespodziewane. Ostatnim razem, kiedy wyjechała z miasta, wybrała zły adres i koniec końców wypad okazał się bardziej survivalem, ale całkiem przyjemnie to wspominała, więc dlaczego nie spróbować jeszcze raz?
      — Nie wiem tylko, czy będę dobrą towarzyszką. Zawsze chce mi się jeść i dużo chodzę do toalety — wyznała brutalnie szczerze i zacisnęła usta, aby się nie roześmiać. Była zdecydowanie passenger princess i ani trochę się tego nie wstydziła. Słabo też ogarniała nawigację, o czym zdążyła się przekonać, ale z całą pewnością umiałaby zaplanować wyjazd, obczaić miejsca, które warto zobaczyć, uwzględniając koszt biletów i godziny otwarcia, żeby móc wszędzie zajrzeć.
      — Zawsze chciałam zobaczyć Montauk Point Lighthouse… i może wejdziemy do wody, jak będzie ciepło? Ditch Plains to podobno miejscówka dla surferów, ale możemy udawać, że też umiemy łapać fale. — Posłała w jego stronę rozbawione spojrzenie i zrobiła pozę, jakby tu i teraz miała przeciąć wodę i zaliczyć szczyt.

      Rei Bothwell 🏄🏻‍♀️

      Usuń
  17. Zdecydowanie powinna umieć ugotować coś więcej niż makaron czy usmażyć kilka naleśników. Wątpiła w to, że kiedykolwiek będzie wielkim kulinarnym mistrzem, ale chyba warto było mieć jakieś swoje popisowe danie, szczególnie jeśli miało się już dwadzieścia sześć lat i próbowało się być dorosłym. Rei przez te miesiące zrozumiała kilka rzeczy. Przede wszystkim przestała się ukrywać za pseudonimem, a tak poza tym w końcu chciała żyć, tak po prostu. Podjęła kilka świadomych decyzji, aby stać się tą wersją Rei, co teraz, i niczego nie żałowała.
    Uniosła brew, słuchając jego kolejnych zapewnień, jakby właśnie próbował przekonać ją, że wyprawa gdzieś poza dom mogła nie okazać się koszmarem. Cóż, może i tak, ale z całą pewnością wymagało to jakiegoś planu. Rei była całkiem niezła w improwizacji, jednak znała własne ograniczenia i raczej nie próbowałaby przesunąć własnych granic tylko dlatego, że chciałaby coś sobie udowodnić.
    — Wiesz, że właśnie powiedziałeś mi, żebym sikała do butelki albo w krzakach? — zauważyła z niedowierzaniem, choć rozbawienie szybko wygrało z oburzeniem. — A ja naprawdę próbowałam być odpowiedzialną osobą i ostrzec cię przed logistyką podróży ze mną…
    Przewróciła oczami i roześmiała się krótko. Właściwie im dłużej o tym myślała, tym bardziej absurdalne wydawało jej się to, że jeszcze chwilę temu naprawdę próbowała stworzyć całą listę problemów, które mogłyby pojawić się podczas zwykłego wyjazdu. Toaleta, jedzenie, ból... Wszystko miało swój osobny punkt, jakby podróżowanie wymagało jakichś specjalnych wymagań, a Rei chciała po prostu gdzieś pojechać.
    Zerknęła w stronę deseru, podziękowała krótko i zjadła galaretkę. Cóż, była całkiem niezła, a miejsce, choć może niektórych odstraszałoby kiczem, to wydawało się urocze i z całą pewnością było dość spokojne, żeby móc normalnie porozmawiać.
    — Przejść się? — powtórzyła i odwróciła głowę w stronę Declana. Nie chodziła jakoś dużo, raczej tylko po to, aby wyjść do sklepu lub załatwić coś, czego nie dało się zrobić przez internet. Czasem organizowała sobie krótką wycieczkę, jeśli miała lepszy dzień i jej ciało akurat łaskawie pozwalało jej udawać, że jest zwyczajnym człowiekiem. Dłuższe chodzenie nadal potrafiło szybko przypomnieć jej o własnych ograniczeniach. Plecy zaczynały boleć, pojawiało się zmęczenie, a proteza po pewnym czasie przestawała być neutralnym narzędziem i stawała się kolejną rzeczą, o której musiała pamiętać przy każdym kroku.
    — Tak, możemy iść. — Uśmiechnęła się i poprosiła o rachunek przechodzącą kelnerkę. Dziewczyna kiwnęła grzecznie głową i chwilę później przyszła z kwitkiem, ale zanim odeszła, spytała:
    — Możecie chcecie zdjęcie? — Pokazała polaroid, który trzymała w dłoniach.
    Rei zamrugała, zaskoczona propozycją. Przez pierwszą sekundę miała ochotę odmówić. Nie była szczególnie przyzwyczajona do fotografowania się z innymi, a już zwłaszcza do proszenia o uwiecznianie chwil, które nie miały żadnej szczególnej okazji. Potem jednak zerknęła w stronę Declana i pomyślała, że właściwie dlaczego nie. Może już nigdy nie będą w takim miejscu jak to.
    — Chętnie — odpowiedziała, a przy jej twarzy pojawił się ciepły uśmiech. — Declan? — Nie chciała podejmować decyzji za niego, bo może nie lubił zdjęć albo po prostu nie miał ochoty tego robić.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kelnerka poprosiła ich, żeby przysunęli się do siebie. Rei stanęła bliżej Declana, opierając laskę tak, by nie przeszkadzała w kadrze. Przez krótką chwilę nie wiedziała, co zrobić z rękami, więc ostatecznie położyła jedną na stole, a drugą dotknęła swoich uszek. Nie próbowała wymyślać żadnej wyjątkowej pozy. Po prostu spojrzała w obiektyw z uśmiechem, który tym razem nie wymagał od niej żadnego wysiłku. Potem nastąpił błysk i jeszcze jeden.
      — Gotowe! — oznajmiła kelnerka, odkładając aparat i czekając, aż obraz zacznie powoli wyłaniać się na papierze w dwóch kopiach; jedno zdjęcie było dla Bothwell, drugie dla Declana.
      Rei przyglądała się zdjęciu z niemal dziecięcą ciekawością. Najpierw pojawiły się zarysy ich sylwetek, później twarze, aż wreszcie fotografia nabrała wyraźnych kolorów. Nie była idealna. Światło padało trochę krzywo, a Rei miała wrażenie, że wyglądała nieco pokracznie, mimo to cieszyła się, że je zrobiła.
      Kiedy dziewczyna podała im rachunek, zerknęła na kwotę i zapłaciła za całość, zostawiając napiwek.
      — To ja zaproponowałam kawę, więc to oczywiste że ja płacę — oznajmiła, gdyby Declan chciał się kłócić o to, kto powinien uiścić rachunek.

      Rei Bothwell 📸

      Usuń
  18. Być może Tilly byłaby pierwszą kobietą na jego drodze, która na wiadomość o tym, że zaraz może zniknąć i absolutnie nie jest materiałem na trwałą relację, przybiłaby mu piątkę i stwierdziła Same. Być może nawet przeszedłby ją dreszczyk ekscytacji, że w końcu ktoś z jasnymi zasadami i krótkim czasem przydatności na obopólne uciechy. Przyzwyczaiła się do tego, że to ona musiała zawsze stawiać sprawę jasno i często też kończyć, bez cienia emocji. Pod tym względem przypominała trochę dziecko, które znudziło się już jakąś zabawką. Nie szukała od razu nowej, raczej chciała wtedy odpocząć. Spotkania choćby i na szybki, przelotny seks wiązały się zawsze z pewnym nakładem wysiłku, a przede wszystkim czasu i logistyki. Po paru takich spotkaniach, zwyczajnie chciała się zrelaksować i wrócić do prozy własnego życia.
    Lubiła jednak bawić się w podrywanie, kokietowanie i testowanie cudzych granic, choć nie znosiła randek. Czuła się na nich nieswojo, dziwnie, zupełnie nienaturalnie. Do kin chodziła tylko na ambitniejsze filmy, restauracje zwiedzała z przyjaciółmi, a na kwiaty reagowała alergicznie, okładając nimi pajaca który kiedykolwiek zdecydował się wręczyć jej jakikolwiek bukiet. Mathilde lubiła za to konkrety, terminy i jasne zasady. Jeśli Doyle faktycznie chciałby ją poznać bliżej, na pewno by się wszystkiego dowiedział. Choć, może lepiej by ktoś ostrzegł go zawczasu.
    — Przepraszam, że zabrałam Cię na kolację. Nigdy więcej. — zaśmiała się wesoło, gdy Tamsin nawrzucała jej z przekąsem, że to przez wspólne jedzenie jest teraz tak nieprzytomna. Stan ten na szczęście był jednak przejściowy, bo za chwilę jasnowłosa ochoczo poderwała się z miejsca i zabrała resztę znajomych, zostawiając Mattie samą z mężczyzną na którego udzie spoczywała jej dłoń.
    Gdy zostali sami, skracając między sobą dystans, dłoń Tilly powędrowała wyżej, choć wciąż jeszcze kilka milimetrów od krocza nowopoznanego kolegi.
    Skręcając głowę w bok, w kierunku swojego rozmówcy, jej wzrok z pełnego kokieteryjnego zacięcia, stał się poważny, a na ustach nie błąkał się nawet cień zalotnego uśmiechu. Nie przeszkadzała jej ta nikła odległość, jaka teraz ich od siebie dzieliła. Mogła poczuć jego oddech na własnych wargach, zapach perfum, doskonale obserwować detale twarzy. A mimo to stwierdziła, że warto zaryzykować i zadać pytanie, które mogło wypaść źle w towarzystwie, ale skoro zostali już sami, on się o nie dopominał, to raz kozie śmierć. Najwyżej Tammy zabierze ją pod pachę i zaciągnie do mikrofonu.
    — Chciałam się spytać jak to jest zabijać ludzi za pieniądze. — odpowiedziała spokojnie na jego pytanie, przyglądając mu się z bliska jeszcze przez chwilę, a następnie podstawiła zarówno Declanowi, jak i sobie po szocie.
    Zdecydowanie nie było to pionierskie zagranie w celu podgrzania atmosfery, ale jeśli Doyle nie obrazi się od razu i łaskawie zechce zaspokoić ciekawość Mathilde, okazałby się tym ciekawszym człowiekiem, którego na pewno warto by było jeszcze troszkę popodpuszczać i powodzić za nos, zanim dostałby to na co ewidentnie miał ochotę. W zasadzie oboje mieli.
    — Mieliśmy ich upić, a sami uniknąć śpiewania. Poszło jakoś zbyt łatwo. — zauważyła, wskazując na trójkę znajomych, którzy w najlepsze dawali popis artystyczny przy wykonaniu hitu Bon Joviego.
    Gdy utwór się skończył, Tilly bez zastanowienia wypiła swojego szota, czując jak w głowie znowu zaczyna niebezpiecznie szumieć, ale czy nie tego właśnie teraz chciała? Utrzymywać bezpieczny poziom przyjemnego rauszu i lekkości bytu.
    Na pewno też chciała poczuć Declana w sobie, na to jednak miała jeszcze masę czasu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Idę potańczyć z przyjaciółką. — oznajmiła jakby nigdy nic, wstając od stolika i udając się żywym krokiem w kierunku Tammy, z którą zamierzała pobawić się jeszcze tej nocy, skoro miały mieć swój babski wieczór.
      Na resztę przyjemności Declan musiał jeszcze poczekać, a najlepiej w ogóle sobie zasłużyć. Przede wszystkim powinien zrozumieć, że nie zamierzała zostawiać przyjaciółki, skoro dopiero co pojawiła się z nią w kręgu jej znajomych. Chciała się jeszcze razem pobawić.
      Złapała więc swoją przyjaciółkę w pasie, serwując jej na dzień dobry obrót, a dopiero potem pozwoliła sobie na swobodę zabawy i wesołych podskoków w rytm muzyki. Choć zdecydowanie wolała tego typu rozrywkę w o wiele ciemniejszych miejscach, do szybszych i bardziej regularnych dźwięków, nie zamierzała dzisiaj wybrzydzać.
      I tylko sporadyczne, nieśmiałe spojrzenia w stronę ich stolika pozwalały jej sprawdzać, na ile nowo poznany żołnierz dalej jest zainteresowany jej osobą. I czy faktycznie zechce ją dzisiaj zabrać do domu.

      Mathilde Stevenson

      Usuń
  19. Przywiązanie do rutyny rozumiała z całą powagą, bo sama była niewolnikiem drobnych przyzwyczajeń. Lubiła schematy, terminowość, planowanie, a mimo to potrafiła być elastyczna i działać spontanicznie, jak chociażby dzisiejszego wieczoru. Już dawno nauczyła się, że nie da się funkcjonować w ściśle nałożonych na siebie ramach, a poza tym, zmianowość w pracy, w jej przypadku też wiele rzeczy ograniczała. Należało przestrzegać rzeczy ważnych w ich odhaczaniu w codziennym kalendarzu, ale odejście czasem od reguły, nie wiązało się od razu z utratą stabilności psychicznej.
    Widząc zmianę jaka momentalnie zaszła w postawie Doyle’a, wiedziała już czego może się spodziewać, więc westchnęła tylko cicho pod nosem.
    A więc trafiła jednak na pana Marudę.
    — Nie?… — zmarszczyła czoło i skrzywiła się lekko, odpowiadając na jego zarzuty, jakoby bardzo spłaszczała jego profesję. Po to właśnie zadała pytanie, żeby dowiedzieć się czegoś więcej i znać jego perspektywę, może nawet motywy wstąpienia do wojska. Owszem, pytanie było skonstruowane w sposób dość prowokacyjny, przed czym nie zamierzała się bronić, uwielbiała to robić, ale samo w sobie nie wiązało się z żadną utartą ścieżką myślenia. Tilly nie miała zdania, żadnego. Chciała po prostu wiedzieć.
    — Mh, jeśli kogoś takiego spotykam to tak, choć technicznie rzecz biorąc zajmują się trochę innymi rzeczami. — odpowiedziała spokojnie, wzruszając obojętnie ramionami widząc jak męskie ego się unosi i nie jest w stanie przyjąć zwykłego pytania, nie jako formy ugodzenia w jego osobowość i całe życie. A Mathilde wypytywała nie raz, nie dwa, wszystkich wymienionych przez niego specjalistów. — Policjantów często wypytuje o różne rzeczy, ze strażnikami więziennymi regularnie rozmawiam na oddziale, a lekarz jak spieprzy swoją robotę jest ciągany po sądach, choć nie widziałam nigdy, żeby ktoś robił to z premedytacją. Nie poznałam nigdy anestezjologa od eutanazji. — dodała zastanawiając się nad tym chwilę. Gdyby jakiegoś spotkała na swojej drodze na pewno zadałaby mu podobne pytanie, choć raczej w mniej pruderyjnych okolicznościach. — Wiem, co mówią o moim zawodzie, sprowadzając to do podcierania innym tyłków, co nie jest zupełnie prawdą, ale nie jest też kłamstwem. — zauważyła jeszcze, niejako chcąc mu pokazać, że naprawdę nie ma o co się unosić i obrażać.
    I kto tutaj twierdził, że kobiety są nadmiernie emocjonalne?
    — Nic mi się nie wydaje. Panie bez odpowiedzi. — rzuciła jeszcze w jego stronę, zanim zniknęła w wesołych pląsach u boku Tamsin, zupełnie jakby ta krótka wymiana zdań pomiędzy nimi w ogóle nie miała miejsca. Nie żałowała niczego, nie przeszkadzało jej też to, że chwilowe napięcie między nimi opadło. Dzisiejsza noc miała upłynąć jej pod kątem zabawy i nie zamierzała by cokolwiek stanęło jej na drodze do wykonania tego celu.
    Nie wiedziała ile czasu spędziła z przyjaciółką na parkiecie, tańcząc i krzycząc do różnych piosenek, czasami wydzierając się zwyczajnie dla zasady, wspominając z Tamsin inne ich wyjścia, czy też naradzając się z chytrym planem co powinny jeszcze razem zmajstrować. Był to moment, kiedy była już porządnie wstawiona, ale od wysiłku fizycznego czuła wystrzał endorfin, które dawały przyjemnego kopa niemal jak na haju, a zatem i dodawały szalonych pomysłów, przed którymi nie zamierzała się cofać. Wyjątkiem byłoby śpiewanie do mikrofonu, ale kto wie? Może dwa szoty więcej przechyliłyby szalę w kierunku artystycznego debiutu Mattie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widząc, jednak Pana Marudę przy barze, który uważnie przygląda się zarówno jej, jak i Tammy, przeprosiła przyjaciółkę na chwilę i podeszła do Declana, roześmiana, z żywymi rumieńcami na twarzy, bezpardonowo chwytając jego szklankę, z której upiła łyk whiskey i wręczyła mu ponownie.
      — Nie spotkałeś jeszcze takiej wariatki, co? — zapytała go wesoło, mając na myśli oczywiście siebie. — Nie ma o co się dąsać. — pacnęła go otwartą dłonią delikatnie w pierś, by następnie zsunąć ją niżej na jego brzuch, a finalnie przez lędźwia wpakować do tylnej kieszeni spodni.
      — Dalej chcesz odmrozić sobie swoje jędrne cztery litery? — zapytała, zadzierając głowę do góry i wlepiając w niego swoje oczy, które miały ten łobuzerski, zalotny błysk, a usta wykrzywiały się w rozmarzonym uśmiechu. Na potwierdzenie własnych słów ścisnęła mocno jego pośladek, żeby sprawdzić, czy nie myliła się w jego ocenie. Po przyjemnym pomruku jaki z siebie wydała, można było stwierdzić, że jest zadowolona.
      Z boku mogło się wydawać, że zdecydowanie posiada fetysz na punkcie cudzych pośladków. Najpierw Tamsin, teraz on. No cóż, może coś w tym było, ale nigdy się nad tym nie zastanawiała.

      hihi, Tilly

      Usuń
  20. Zdecydowanie miał rację. Lubiła prowokować dla własnej, egoistycznej satysfakcji. Czasami nie zważała na cudze uczucia, przede wszystkim zważała na nie w znacznie mniejszym stopniu w przypadku płci przeciwnej. Nie miała pojęcia, gdzie Declan był, co widział i robił, bo nie zaszczycił ją takimi informacjami, a z przyjemnością by o tym posłuchała. Jeśli jednak uderzyła w jego czuły punkt, mógł odwdzięczyć się jej tym samym. Nie uniosłaby się, a ze spokojem odpowiedziała, na pytanie o to, co chciałby o niej wiedzieć. Lubiła być szczera do bólu.
    Dobrze, źle, łatwo… Otwarta była na wszystko. Zadowoliłaby ją jakakolwiek odpowiedź, może poza sztampową, wyuczoną formułką, na którą wywróciłaby oczami i skwitowała Booooringgg. W dorosłym życiu Mattie alergicznie reagowała na narodowy patriotyzm, którego nie rozumiała, jako jednostka z jako-taką wiedzą o świecie i historii nie tylko własnego kraju. Oczekiwała raczej niełatwych odpowiedzi, szarości, tego że wszystko zależy, a poza tym, pytanie pozwalało doskonale sprawdzić, jak ślepo w instytucję dla której pracował Declan, sam był zapatrzony. Był częścią militarnej potęgi, która zapewniała Ameryce bycie w miejscu, do którego właśnie dotarła. Światowej hegemonii, na którą już przez pryzmat ostatnich wydarzeń patrzyło się mniej spektakularnie i dumnie. Przynajmniej tak czuła sama Tilly. Doyle mógł to widzieć zupełnie inaczej.
    Oczywiście, mogliby porozmawiać na temat ostatnich wydarzeń, co sądzą oboje o politycznej grze i tym czym skończy się to dla zwykłych obywateli, ale był to wieczór zabaw, a nie poważny dyskurs o dorosłym życiu. Więc jeśli chciała dowiedzieć się czegoś o nim i jego skomplikowanej profesji, wolała to robić w sposób, który wiązał się niejako z rozrywką. Natomiast jeśli kiedykolwiek zdobyłaby jego zaufanie, wtedy już z mniej prowokacyjnym podejściem, z przyjemnością i uwagą należytą dla słów oraz doświadczeń by go wysłuchała.
    Czy była pijana? Oczywiście, że tak. Nie jakoś mocno i tak, że miałaby zaraz tego żałować, ale trucizna krążąca w kołobiegu robiła swoje. Oczy nabrały więcej blasku, ciało większej swobody i gibkości, a sama Tilly nabrała jeszcze +10 punktów do szaleństwa. I nie zamierzała zwalniać.
    — Łobuziara… — zastanowiła się przez moment. — Podoba mi się. — stwierdziła z zalotnym uśmiechem, odprowadzając dłoń Declana z pustą szklanką, która wylądowała na barze. Z przyjemnością dała się dotykać, jak i przyciągnąć bliżej siebie.
    — Czy ja coś sugeruję? — przeciągała chwilę z odpowiedzią, nie mając najmniejszego problemu z tym, jak bardzo dystans między nimi się zmniejszył. Wsunęła drugą dłoń do drugiej, tylnej kieszeni jego spodni, jednocześnie wdrapując się na palce, żeby zmniejszyć dzielącą ich wysokość wzrostu. — Ja wprost marzę żebyś mnie gdzieś przeleciał. — powiedziała prosto w jego usta, uważając na to, by przypadkiem nie musnąć ich aż nadto. W końcu nie lubił pocałunków.
    Opuszczając pięty na podłogę, wyswobodziła obie dłonie i zaśmiała się słysząc jego propozycję.
    — To. Jest. Bardzo. Dobry. Pomysł. — uśmiechnięta celowała palcem w jego pierś, robiąc wymowną pauzę po każdym słowie, po czym postukała się palcem wskazującym po głowie, przygryzając jednocześnie koniuszek języka, jak na łobuziarę przystało. — Jest to bardzo sprytny plan. Ale nikt nie może się o nim dowiedzieć.
    Obejrzała się przez ramię, żeby sprawdzić, gdzie jest Tamsin i co robi. Ponieważ jasnowłosa bawiła się w najlepsze, Mattie też nie miała poczucia że musi już do niej wracać. Koniecznie jednak powinny ustalić datę swojego babskiego wieczoru!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Zanim jednak skwerek… Chcesz ze mną zatańczyć, Dec? — wyciągnęła w jego kierunku dłoń, jasno dając do zrozumienia, że absolutnie nie obchodzą ją społeczne konwenanse i to, kto kogo powinien prosić o wspólny taniec. Bo Tilly, jak to Tilly, mówiła i robiła to, na co akurat miała ochotę. A w tym wypadku chciała sprawdzić jak porusza się pan żołnierz.
      Zakołysała biodrami w rytm muzyki dobiegającej z głośników, wlepiając w Declana rozpalone spojrzenie i celując palcami w charakterytycznym geście wskazującym, że ma go na oku, jednocześnie niemo recytując słowa utworu.
      — What’s your name? Who’s your daddy?

      Mathilde Stevenson

      Usuń
  21. Tamsin miała wszelkie prawo i zadatki na to by być adorowaną! Sama Tilly uważała, że akurat tej prześlicznej dziewczynie się to należało. Tammy była nie tylko ładna, ale do tego zdolna, ambitna i miała w sobie ogrom ciepła, a przy tym umiała wcale nie ustępować samej Mattie w szalonych pomysłach. Lubiła to, że choć były zgoła inne, potrafiły doskonale dopasowywać się w tej znajomości, tworząc z niej coś wyjątkowego. Mathilde sama czasem zastanawiała się na tym, że gdyby kompas jej seksualności wypadał bardziej w stronę bi lub zainteresowania kobietami, zdecydowanie spróbowałby swoich sił, bo grzechem by było tego nie zrobić!, choć z drugiej strony, życzyła przyjaciółce spełnienia w zdrowej, pełnej ciepła i miłości relacji, o której ta marzyła. Na pewno nie z takim harpaganem jakim była ona. Tym samym, to za Tamsin będzie tęskniła najbardziej, gdy już zdecyduje się przeprowadzić, gdzieś do lepszego europejskiego świata. A raczej za Tamsin i Gabrielem, który był jej najlepszym przyjacielem z pracy, a na którego ślubie i tak będzie musiała pojawić się w przyszłym roku jako jedna z druhen.
    Dlatego też zgadzała się z Declanem, że bezpieczniej było odprowadzić Tammy do domu, żeby mieć pewność, że nic jej nie grozi. Odciążyłoby to również głowę Tilly, która akurat gdyby była w położeniu, gdzie Doyle zaproponowałby jej samej odwiezienie, jeszcze by się z nim pokłóciła, że ona sobie sama doskonale da radę i nie będzie jej żaden chłop odprowadzał, skoro 30 lat ponad dawała sobie radę całkiem sama. I pewnie dla potwierdzenia własnych słów po złości poszłaby na piechotę do domu, nawet jeśli miałaby tam iść pół nocy. Przez swoją zwykłą i głupią wręcz upartość, a także niechęć do podporządkowania się mężczyznom.
    Na słowa Declana o ich wspólnym sekrecie przyłożyła palec do ust, uznając to za dopełnienie przyrzeczenia, że nikomu ze znajomych nie wyjawią swojego sprytnego planu. Natomiast gdyby tylko wiedziała, że sława wyprzedza ją w tym kręgu znajomych, zdecydowanie bardziej przygotowałaby się do poznania ludzi z najbliższego otoczenia Tamsin. Może nawet miałaby w zanadrzu jakąś sztuczkę albo inny popisowy numer. Na razie jedyne co sprawdzało się z kwestii, z których zapewne była znana, to sposób w jaki podeszła do Declana. Miała pełną świadomość, że nie są niewidzialni dla innych, a to co robili raczej nie umknęło uwadze całej paczki. Oczywiście, byłoby ciekawiej gdyby nikt o niczym nie wiedział, ale nie byli dziećmi żeby się wstydzić tych podchodów. Z resztą, Mathilde nie była szczególnie subtelna w swoich podrywach. Co do zasady bardzo szybko dawała znać o tym, co chodziło jej po głowie.
    W przypadku Doyle’a nie była tego znowu tak zupełnie pewna. Oczywiście, że jej się podobał i miała na niego ochotę, ale był też uroczy w całej tej swojej oszczędności słownej i chwilowym naburmuszeniu, choć oczywiście to na szczęście minęło szybko. Dzięki temu przynajmniej znała jego czuły punkt, w który nie zamierzała bez powodu więcej uderzać. Choć oczywiście chciała teraz znać prawdę i jego historię dwa razy bardziej. No nic, jeśli noc okaże się owocna, a Dec będzie miał ochotę pobawić się z nią jeszcze trochę, to może kiedyś uda jej się co nieco usłyszeć. Opowieści tego typu z pierwszej ręki ceniła sobie najbardziej.
    Mattie pozwoliła się prowadzić tylko przez chwilę, utrzymując kontakt wzrokowy ze swoim partnerem, uśmiechając się do niego co chwilę w wyrazie dobrej zabawy, by finalnie jednak odwrócić się do niego plecami, spleść ich dłonie i pozwolić sobie na zdecydowanie bardziej prowokacyjne ruchy, delikatnie, acz zmysłowo ocierając się pośladkami i łopatkami o ciało mężczyzny w rytm muzyki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Jesteś zdrowy? Nie przywiozłeś z żadnego zakątka świata kiły, różyczki, wzw b ani aids? — zapytała rzeczowo, odchylając głowę w jego stronę, ponieważ były to dla niej bardzo ważne informacje. Mogli się przekomarzać i wodzić za nos do samych drzwi Tamsin, ale jeśli miało do czegoś faktycznie dojść dzisiejszej nocy, Tilly musiała wiedzieć, że nie złapie żadnego syfu. Zwłaszcza od kogoś trudniącego się fachem jak Declan. W wojsku i na misjach nie trudno było złapać cokolwiek. Nie miała też zamiaru przez chwilę zapomnienia zrujnować sobie reszty życia.
      Przy okazji pozycja ta dawała jej dobre spojrzenie na Tamsin, którą mogła w ten sposób niemo zapytać, czy wszystko u niej ok. Jeśli przyjaciółka potrzebowałaby pomocy przy nachalnych adoratorach, wystarczyło jedno słowo czy gest, a Tilly zaraz znalazłaby się przy jej boku, zapominając zupełnie o swoim towarzyszu nocy.
      — Lubię jak się mnie ciągnie za włosy. — powiedziała jeszcze na ucho Declanowi, przygryzając delikatnie jego płatek. Lubiła też gryźć i drapać, ale o tym mógł się dowiedzieć w drugiej kolejności.
      — Nie toleruje bicia, poniżania, ani duszenia. Jesteśmy też za starzy na seks bez zabezpieczeń nawet jeśli ciąża mi nie grozi. Ale… — zgrabnym ruchem obróciła się tak, by znów być na przeciwko jego twarzy i wodzić błyszczącym z podniecenia wzrokiem po jego twarzy, przenosząc spojrzenie to z oczu, to na usta. — Wystarczy o mnie. Na co Ty masz ochotę, Dec?
      Wlepiła w niego oczekujące spojrzenie, szalenie ciekawa tego co może od niego usłyszeć.
      Może jednak nie była wcale aż tak mocno pijana?

      ta bardzo osobliwa Tilly

      Usuń
  22. No właśnie, może gdyby Mathilde faktycznie zmieniła miejsce zamieszkania i opuściła Stany na dobre, wyszłoby to wszystkim na lepsze? Tamsin miałaby zawsze lokum do dalszych podróży, mogłyby robić sobie jakieś europejskie tripy kilkudniowe i generalnie, może wcale nie byłoby tak źle z kontaktem przy użyciu obecnej technologii? Fajnie byłoby mieć mete u kogoś w dziwnym zakątku świata, a Szwajcaria choć poza swoją neutralnością, była zwyczajnie mało rozpropagowanym na świecie krajem, o którym sama Stevenson niewiele wiedziała. Na pewno nie posiadała informacji w takim zakresie, który chciałaby mieć, ale zakładając istnienie technologii i praw człowieka, a także godziwych wynagrodzeń w sektorze ochrony zdrowia oraz akceptowalnego na tej podstawie poziomu życia, więcej mogła dowiedzieć się dopiero po swojej przeprowadzce. Głowę miała na to otwartą.
    W sumie, gdyby Declan miał ochotę ją kiedyś odwiedzić, pewnie też by mu na to pozwoliła. Musiał najpierw jednak pokazać, że warto go w pierwszej kolejności w ogóle zapraszać.
    Mattie też lubiła jasne zasady, przejrzystość działania, bo zwyczajnie znacząco ułatwiały życie. Domysły były fajne do pewnego etapu, potem zaczynały męczyć, jeśli wymagały zbyt dużego zaangażowania. Intelektualne potyczki w flircie trwające trochę dłużej niż przysłowiowe kilka minut były zarówno nużące, co i nudne, bo i do czego miały prowadzić? Jeśli wiadomo było czego oczekują od siebie obie strony, czy warto było brnąć w zaparte, byle tylko dowieść bardziej enigmatycznej, zawoalowanej w słowa potrzeby, a tym samym zyskać egoistyczną przewagę na polu umysłowym? Sprowadzać coś tak prostego jak seks, do tak zagmatwanych zabiegów, zdecydowanie ją nie kręciło.
    Co innego, wskoczenie na Declana, choćby za chwilę.
    W przeciwieństwie do Doyle’a Tilly nie uważała śmierci za skrajnie poważny temat, bo przyzwyczaiła się do niej. Przyzwyczaiła się do oglądania zwłok, ich oporządzania, wszechobecności. Po jakimś czasie zwyczajnie nie trobilo to na człowieku aż takiego wielkiego wrażenia, a w bezpiecznym towarzystwie około medycznym można było opowiadać różne anegdoty odnoszące się śmierci, które nie wiązały się zawsze ze strachem. Może nie był to poziom wygórowanego poczucia humoru, ale były i dobre historie, które przywoływały uśmiech na twarzy.
    Co się tyczyło zabijania, o tym nie wiedziała nic. Nic poza ewentualną aborcją, o której wiedziała wiele, choć nie traktowała jej w ramach zabójstwa. Miała natomiast swoje wyobrażenia, pomysły jak mogłaby wyglądać wymierzana na własną rękę kara i co mogło się z nią wiązać. I chciałaby poznać z czyjejś opowieści informację jakie to uczucie. W ułamku sekundy komuś kończył się cały świat, ktoś inny ratował swój własny, a jednak czy dało się w takich chwilach w ogóle nie myśleć o człowieku nie przedmiotowo? Zbyt wiele emocji, na pewno ograniczało działania, a w stresujących chwilach, to akcja-reakcja miała największe znaczenie.
    A mimo to, wiedziała o tym tak niewiele. Zastanawiała się czasem czy to taki sam wystrzał adrenaliny jak przy głupiej pijackiej bójce w barze? Czy coś zupełnie innego. Czy to jak narkotyczny haj? Czy jest ono przyjemne, czy też odwrotnie?
    Zdecydowanie miała w tym temacie wiele pytań.
    Na hasło o wszach Tilly momentalnie zamarła, obracając głowę ponownie na Declana, tym samym obserwując z największą uwagą jego twarz i włosy w poszukiwaniu małych, czarnych kropeczek, które radośnie szukałyby swojego miejsca na ciepłej i wilgotnej skórze. I choć wystarczyłby szampon oraz reżim higieniczny, by się ich pozbyć, Mathilde momentalnie dostawała ciarek i świądu całego ciała na myśl o tym. Mogła widzieć ludzi w różnych ekskrementach, sikającą żywo krew, zmiażdżone kończyny, ale nic jej tak nie ruszało jak wszy.
    Na szczęście Doyle mówił szczerze, bo nic nie zauważyła na jego skórze, ale chwilowa niepewność pozostała w niej na dłuższy moment.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tilly uśmiechnęła się z zadowoleniem, czując jak ciśnienie w spodniach mężczyzny znacząco przybiera, a dumna z tego faktu dziewczyna uśmiechała się sama do siebie pod nosem. Zamruczała nawet przyjemnie z tego tytułu, już nabierając powietrza, by powiedzieć mu w najdrobniejszych szczegółach jak widzi ich dzisiejsze zbliżenie, gdy poczuła jak palce splatające się jeszcze przed chwilą na jej kręgosłupie zupełnie zniknęły. Tak jak i sam mężczyzna, który był nagle przy Tamsin.
      Zaskoczona obróciła się w stronę zamieszania, przez chwilę sparaliżowana, jak nie ona. Nie wiedziała jak zareagować w momencie, gdy zwyczajnie nie była już potrzebna. W pierwszej chwili też chciała podejść do przyjaciółki, ale widząc, że Tammy nic nie grozi, pobiegła po telefon, by móc udokumentować twarz nachalnego typa, gdyby jednak zdecydowały się coś z tym faktem zrobić. Zniszczenie komuś życia w dzisiejszych czasach było aż nazbyt łatwe. Ale i pomocne. Czasem.
      Strasznie dziwnie było stać tak z boku, po drugiej stronie tego typu wydarzeń, gdy zazwyczaj to Stevenson lubiła się wyzywać i straszyć. Rozumiała jednak teraz jak wpływa to na otoczenie. Patrzyła zatem na całą scenę podejrzanie cicho, niejako zafascynowana tym, jak szybko Declan się nakręcił i jak spasyfikował wątpliwego amanta Tammy. Przez chwilę zastanawiała się czy nie poleje się krew, czy Doyle zatrzyma się w swoim furiackim zrywie, i choć nie była z tego dumna, jakaś cząstka jej bardzo chciała tego doświadczyć. To było głupie.
      — Masz rację, poradziłabyś sobie. — Tilly objęła uspokajająco Tamsin ramieniem, przytakując jej złości, gdy znalazła się już obok niej, w chwili, gdy Doyle odprowadzał typa do drzwi. Obie nie raz, nie dwa znajdowały się w podobnym położeniu i musiały sobie radzić. Nie zawsze był obok ktoś, kto z takim zapałem likwidował opozycję.
      — A Ty faktycznie mogłeś się nie wtrącać. — zarzuciła Declanowi, ustawiając tym samym wściekłą dwójkę do pionu. O dziwo, to nie ona w tym całym zamieszaniu dyszała ciężko i rzucała przekleństwami.
      — Nie warto jednak żebyśmy mieli przez to popsuty wieczór, mhh? — rozejrzała się po całej ich piątce, widząc jednak, że atmosfera jest na tyle gęsta, że nie da się cofnąć czasu i z równą lekkością wrócić do wcześniejszej zabawy. Nawet jakby chwyciła teraz za mikrofon i epicko sfałszowała jakiś znany utwór, ani Tammy, ani Dec nie wyglądaliby na specjalnie zadowolonych.
      Wywróciła więc oczami i westchnęła ciężko.
      — Myślę, że spacer dobrze nam wszystkim zrobi. — złapała przyjaciółkę za rękę, tym samym kierując je w stronę ich stolika by mogły zabrać swoje rzeczy.
      Gdy Passalis jeszcze się ubierała, Tilly podeszła do Declana, jednocześnie zakładając swoją marynarkę, w której o tej porze dnia, a raczej nocy, będzie jej zdecydowanie zbyt chłodno.
      — Nie musiałeś zgrywać rycerza na białym rumaku, Dec. — powiedziała do niego ciszej, oglądając się w kierunku ich stolika. Powinna pożegnać się jeszcze z Caytlin i Taylorem. — Komu chciałeś zaimponować i coś udowodnić? — spojrzała na niego nie tyle ze złością czy smutkiem, co pewnego rodzaju rozczarowaniem, faktem jak krótki ma on ląt. Mimo to przesunęła dłonią po jego ramieniu, w geście tego, że nie wszystko jeszcze dzisiaj stracone.
      Zmarszczyła natomiast gniewnie brwi, gdy padło do niej pytanie, które jakby nagle wykluczało Tammy. Była to jedna z tych rzeczy, która akurat ją doprowadzała do szału - gdy mężczyzna decydował za nią.
      — My na pewno idziemy. — wskazała palcem na siebie i Tamsin, Doyle’a besztając wzrokiem. Nie podobało jej się to, by ktoś nią rozporządzał i zdecydował za nią.

      Usuń
    2. — Jak nadal chcesz zgrywać bohatera, to myślę że sobie poradzimy. Ale jak będziesz grzeczny, to nie widzę problemu. — odpowiedziała już chłodniej, tym samym zostawiając go samego i udając się do znajomych Tammy, by się z nimi pożegnać i wesoło przypomnieć, że widzą się w takim razie ponownie na ich wspólnym występie. Bardzo była przecież ciekawa tego innego wydania muzycznego Passalis.
      Z przyjaciółką pod ramię ruszyła do drzwi, oglądając się leniwie przez ramię, czy Declan w ogóle za nimi podąża.
      Zdawało się zatem, że Doyle musi mieć jakieś problemy z agresją. Być może nie koniecznie wymierzone w płeć przeciwną, bo póki co prezentował się raczej jako ten dobry, ale znając go tak krótko Tilly nie mogła mieć żadnej pewności, że karta się nie odwróci i w najmniej spodziewanym momencie nie byloby to skierowane przeciwko niej. Umiała się wprawdzie obronić, pytanie tylko czy warto w ogóle było ryzykować?
      Niestety… Ponieważ było to niepewne, było też szalenie pociągające. Choćby miała wracać na czworakach do siebie.

      Slightly confused, Tilly

      Usuń
  23. Mattie oczywiście nie mogła się wypowiadać za Tamsin, ale rozumiała jej złość. Miała prawo do obrony we własnym zakresie, w sposób w jaki uznałaby za słuszny, a oni, jako że byli w pobliżu mogli zareagować w każdej chwili. Wystarczyło dać drobniutki sygnał, małą sugestię. Declan oczywiście wystrzelił jak katapulta, choć nie otrzymał wezwania, a Mathilde, cóż… próbowała nie dać w ogóle wejść sobie na głowę myślom, że może była złą przyjaciółką, że przeoczyła taki moment, bardziej skupiona na podrywaniu mężczyzny, którego wcale nie znała. Ale przecież chwilę wcześniej patrzyła na Tamsin i nic nie zapowiadało takiego obrotu spraw!
    Trzeba dodać, Stevenson bawiła się w najlepsze podrywając mężczyznę, który w dodatku okazał się marudą, furiatem i strasznie ją denerwował. A mimo to, miała na niego ogromną ochotę, za co mogła sobie tylko dokładać do nieprzyjemnych przemyśleń, które będą piętrzyły się na szali sumienia, nie pozwalając zasnąć w dniu, gdy już całkiem wytrzeźwieje.
    Zdając sobie doskonale sprawę z tego, jak wygląda życie dorosłej kobiety w wielkim mieście, Mathilde wychodziła z założenia, że musi umieć liczyć tylko na siebie. Oczywiście, pomagała zawsze dziewczynom, gdy widziała że coś się niepokojącego działo, ale wciąż, nie posuwała się nigdy do tak bezpośrednich metod jak Declan. Wolała subtelniejsze formy działania w przypadku wyjątkowo nieprzyjemnych mężczyzn. Choć niektórych zdecydowanie chciałaby pobić, jeśli nawet nie zlać na kwaśne jabłko. Doylowi też najchętniej przyłożyłaby teraz w twarz w ramach ocucenia, ale nie porywała się na takie ekstrema. Tortury zaś w kwestii płci przeciwnej rozważała bardzo często w kontekście byłego męża Tammy, do którego żywiła szczerą nienawiść, od chwili gdy poznała kulisy tej relacji.
    — Może warto byłoby się nauczyć… — Tilly mruknęła pod nosem, bo kwestia dyplomacji, niewątpliwie należała do kulejących aspektów, jego osoby. Zrobiła to jednak na odchodnym, przejmując od Tamsin swoją torebkę, a następnie kierując się ku wyjściu.
    Sprytny plan, który posiadali, odnoszący się odstawienia Tamsin, był podniecający, bo owiany tajemniczością, nikt ze znajomych o nim nie wiedział, choć wszyscy mogli się domyślać jego zakończenia. W obliczu jednak zaistniałych wydarzeń, nikt raczej nie był już o niczym przekonany, poza faktem, że Passalis ma bezpiecznie wrócić do domu. To był zdecydowanie największy, wspólny mianownik, który łączył w tej chwili Mattie z Declanem. Jeśli nie jedyny.
    — Nie. — odpowiedziała Tilly dosadnie, wtulając się mocniej w bok przyjaciółki, unosząc się tym samym teraz swoją kobiecą dumą. I choćby skały srały, szczęka jej latała i skończyła z zapaleniem płuc, nie przyzna się temu pajacowi do tego, że jej zimno. Absolutnie nie ma mowy. Nie da mu żadnej ponownej okazji do zgrywania bohatera.
    Dlatego całą drogę do mieszkania Tamsin nie zwracała na niego uwagi i traktowała jak powietrze, swoją uwagę skupiając na przyjaciółce i starając się zwrócić ich myśli na przyjemniejsze tory w kontekście minionych wydarzeń. Nie warto było je rozpamiętywać teraz. Mogą się zdzwonić jutro i ustalić już na trzeźwo, co z tym faktem zrobić.
    — To co? Wpadniesz do mnie w przyszłą sobotę na babski wieczór? Jak myślę o tym brownie, to już mnie skręca z podniecenia. — zaproponowała Tilly, widząc, że zbliżają się do miejsca zamieszkania Tammy. — W razie co możemy się jutro zgadać. Domówić też inny termin i koniecznie musisz mi powiedzieć, kiedy przyjść was posłuchać! Wiesz, że tego Ci nie daruję. — uszczypnęła lekko przyjaciółka w bok, po czym przytuliła mocno na pożegnanie i ucałowała jeszcze soczyście w policzek. — Śpij spokojnie. Dziękuję za dzisiaj.
    Pomachała jej jeszcze na dowiedzenia, a gdy została już sama z Declanem, zmierzyła go surowym spojrzeniem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Idiota. — skwitowała krótko, zakładając ręce na piersi, cały czas wpatrując się groźnie w jego twarz. — Co to niby miało być? Nie panujesz nad sobą? Chciałeś komuś przywalić dla zasady? Czy wolałeś udowodnić, że Tammy sobie nie da rady? Z resztą… Jak masz problemy z agresją, to to się leczy, wiesz? — wyrzuciła mu, po czym opatulając się mocniej marynarką, zamierzała spektakularnie obrócić się na pięcie i pójść do siebie. Bez ochrony, sama, unosząc się swoją dumą.
      — Idę do domu. — oznajmiła chłodno, traktując to jak pożegnanie. Na ten moment nie miała mu nic więcej do powiedzenia.
      Nie uszła jednak dziesięciu kroków, gdy odwróciła się na pięcie i cofnęła do niego, niemalże na niego wpadając. Dysząc ciężko, oczami przepełnionymi złością i obłędem, patrzyła dłuższą chwilę, by ostatecznie zacząć okładać go pięściami po klatce piersiowej, wystarczająco mocno by poczuł, ale na tyle lekko by nie zrobić mu krzywdy.
      — Dlaczego… musisz… być… tak… kurwa… głupi?! — dyszała ciężko, akcentując każde słowo, pomiędzy którymi następowała przerwa na zaczerpnięcie powietrza. A gdy w końcu złapał ją za nadgarstki, próbowała się najpierw wyrywać, by ostatecznie przykleić się do niego i pocałować. Zachłannie, zuchwałe i z ogromnym pożądaniem, za chwilę przygryzając mocniej jego dolną wargę. I gdyby miała na to tylko fizyczną możliwość, pewnie by na niego wskoczyła.
      — Weź mnie, Dec, błagam. Wyruchaj mnie do nieprzytomności. Mieszkam niedaleko stąd… — wymamrotała wprost w jego usta, wręcz jęcząc z podniecenia, nie mogąc się powstrzymać.
      Czy miał już rollercoster w głowie? Tak? To dobrze, bo ona trochę też. Czy była labilna? Być może. Albo zwyczajnie głupia. Może jeszcze trochę pijana. Ale nikt nie odmówi jej odwagi, skoro chciała tego spróbować. A zdecydowanie nie był to akt desperacji.

      bardzo głupia baba, Tilly

      Usuń
  24. Rei podziękowała mu za ten dzień, bo spędziła naprawdę miłe popołudnie, a potem pożegnała się z szerokim uśmiechem, wysiadając z ubera. Tak naprawdę nie spodziewała się spotkania z Declanem. To było… niesamowite i nieco dziwne. Do tej pory widzieli się jedynie raz, gdy zagadał do niej w szpitalu, a potem wszystko toczyło się w listach, były mniej lub bardziej intymne rozmowy, wyznania, snucie planów i opowiadanie sobie o tym, co siedziało w głowie. Rei naprawdę to wtedy doceniała, a listy stały się czymś, co dodawało jej otuchy. Dlatego chciała mu się jakoś odwdzięczyć. Nie potrafiła zwrócić mu tych wszystkich godzin, podczas których jego słowa były dla niej czymś dobrym. Nie mogła oddać mu tego, ile razy otwierała jakiś jego list w gorszy dzień i po przeczytaniu czuła się odrobinę mniej samotna. Mogła za to być przy nim teraz i to nie przez to, że uważała, że była mu coś winna. Po prostu wiedziała, że czasem obecność drugiej osoby jest jedyną rzeczą, którą naprawdę można komuś dać.
    Gdy wróciła do domu, zajęła się przede wszystkim pracą. Musiała sprawdzić maile, odpowiedzieć wydawcy, przejrzeć kolejne materiały promocyjne i upewnić się, że nic ważnego nie umknęło jej podczas popołudnia spędzonego z Declanem. Otworzyła laptopa przy stole, zaparzyła sobie kawę i przez następne kilka godzin przeskakiwała między skrzynką mailową, dokumentami i kolejnymi plikami związanymi z książką. Westchnęła cicho, ale nie mogła powiedzieć, że jej to przeszkadzało. Lubiła tę część swojego życia, nawet jeśli czasami miała wrażenie, że jej skrzynka mailowa rozmnaża się szybciej niż problemy w jej własnych fabułach.
    Następnego dnia poprosiła Maeve, aby pomogła jej się spakować. Poinformowała też wszystkich, że spędza weekend poza miastem, więc będzie niedostępna, chociaż i tak właściwie była pod telefonem w razie potrzeby.
    — Nie patrz tak — mruknęła Rei, kiedy Maeve znalazła w walizce trzy książki, ładowarkę, dwie pary skarpet i zupełnie niepasujący do reszty rzeczy sweter.
    — Sweter zostaje w domu. — Maeve spojrzała w jej stronę wymownie.
    — Czemu? Jest ciepły i całkiem wygodny.
    — I prawie w nim pływasz — wytknęła Maeve, kręcąc głową. — Przestań w końcu nosić te workowate rzeczy. Wyglądasz zajebiście i powinnaś to podkreślać.
    Rei westchnęła ciężko. Może i Maeve miała rację, ale nie potrafiła tak po prostu wyrzucić z siebie tego odruchu. Luźne ubrania były bezpieczne. Nie wymagały zastanawiania się, jak wygląda jej ciało lub jak układał się materiał. Ostatecznie jednak odłożyła ten sweter. Potem wspólnie przejrzały rzeczy, które chciała zabrać, odłożyły te zupełnie niepotrzebne i dopisały kilka rzeczy do krótkiej listy: leki, ładowarka, dokumenty, kosmetyczka.
    Gdy Declan się pojawił, Rei uśmiechnęła się i kiwnęła lekko głową. Wydawało jej się, że była gotowa, przynajmniej tak się czuła. Wiedziała, gdzie będą spać, jak wygląda apartament i że tak naprawdę nie powinna się niczym przejmować. Była ubrana w prostą, elegancką czarną sukienkę sięgającą za kolano, z długimi rękawami i niewielkim dekoltem; pod nią miała ciepłe rajstopy, więc nie martwiła się o to, że zmarznie. Sukienkę przykrywał ciemny płaszcz z grubszym podszyciem, a stopy ładnie prezentowały się w wygodnych, dłuższych butach, w których mogła bez większego problemu poruszać się z protezą. Włosy miała proste, spięte po bokach wsuwkami, żeby nie wyglądały niechlujnie, a makijaż ograniczyła do minimum. Nie chciała wyglądać tak, jakby próbowała zdobyć uwagę. To nie był jej dzień ani jej historia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W ręce trzymała niewielką czarną torebkę, w której poza telefonem, dokumentami i kluczami znalazły się również leki, chusteczki i kilka rzeczy, których wolała nie potrzebować. W drugiej ściskała niewielką walizkę. Przez chwilę poczuła znajome napięcie gdzieś pod żebrami. Nie bała się samego pogrzebu, a tego, że nie będzie wiedziała, co zrobić, gdzie stanąć, kiedy podejść, co powiedzieć. Że znajdzie się w miejscu pełnym ludzi, dla których zmarły był kimś ważnym, podczas gdy ona będzie tylko osobą towarzyszącą. Ale Declan wiedział, po co tam jedzie, a ona po co jedzie z nim. I to wystarczało.
      — Gotowa — odpowiedziała, żeby to wybrzmiało, a potem zamknęła mieszkanie, poprawiła płaszcz i pozwoliła, aby Declan odebrał od niej walizkę. Podziękowała mu za to, a potem dała poprowadzić się do auta. Zajęła zaszczytne miejsce obok kierowcy, niemal od razu znajdując sobie wygodną pozycję, a potem zsunęła z ramion płaszcz, bo nie chciała się niepotrzebnie pocić.
      — Jak się czujesz? — spytała nieco niepewnie, bo cała ta wycieczka zaczynała się dość ponuro. Przez moment przyglądała mu się uważnie, jakby próbowała wyczytać odpowiedź z jego twarzy, zanim jeszcze ją usłyszy.
      — Jeśli potrzebujesz dzisiaj po prostu mieć obok kogoś, kto nie będzie zadawał głupich pytań, to mogę spróbować. Mam wprawę w byciu cicho przez całe... — urwała i skrzywiła się lekko. — Dobrze, nie, właściwie to nie mam. Ale mogę się postarać.
      Uśmiechnęła się blado, próbując choć odrobinę rozładować atmosferę. Nie wiedziała, czego Declan będzie potrzebował podczas pogrzebu. Nie miała pojęcia, czy będzie chciał rozmawiać, czy raczej przejść przez wszystko możliwie szybko i dopiero później pozwolić sobie poczuć cokolwiek. Wiedziała jednak, że nie miała zamiaru pozwolić, aby robił to sam.

      Rei Bothwell 🚗

      Usuń
  25. Z ludźmi chyba generalnie tak już było, że nikt nie posiadał uniwersalnej, sprawdzonej instrukcji, która pozwalałaby zrozumieć drugą osobę, jak i płeć. Z resztą, każdy był inny i ciężko było szukać standaryzacji zachowań, nie wiedząc uprzednio z kim ma się do czynienia. Bez empatii nie było jednak mowy żeby w ogóle znaleźć wspólny język z kimkolwiek. Relacje międzyludzkie wymagały też otwartości na drugiego człowieka. Bez tych dwóch rzeczy, nie było mowy, o nawiązaniu jakiejkolwiek nici porozumienia.
    Co się zaś tyczyło Mattie, Declan nie powinien jej w żadnym wypadku brać jako przykład zachowań przeciętnych kobiet, bo jak zdążył się już zorientować, w jej zachowaniu wiele było sprzeczności i pomieszanej logiki, która z boku mogła wyglądać co najmniej dziwnie, ale samej właścicielce najwidoczniej służyła. Była jednak totalnym wyjątkiem od reguły, a jak sam zdążył zauważyć, uparte z niej było babsko z wariackim zacięciem.
    Mathilde wywróciła oczami sugestywnie, gdy Tammy zagroziła Doylowi, że ten ma ją odprowadzić i być grzeczny. Na tamten moment nie chciała żadnej z tych rzeczy, co jak oboje się przekonali, zmieniło się bardzo szybko. Cieszyła się jednak widząc uśmiech na twarzy dziewczyny, a całusem wymierzonym w ucho, nie zamierzała się w ogóle przejmować.
    Niewykluczone, że Stevenson nie była ostoją spokoju i też skrywała w sobie odrobinę złości oraz frustracji, które musiała czasem sobie upuścić. Nie zrobiła mu jednak krzywdy, na pewno nie takiej poważnej, bo ciało nie będzie miało znaków po jej ciosach, a psychika mężczyzny raczej też poradzi sobie z tym wieczorem, jakkolwiek chaotyczny i dziwny by się nie okazał. Nie miała już w planach dalej się z nim bawić w kotka i myszkę, zmieniać nastroju i stosunku wobec niego, no chyba, że by ją sprowokował, znowu chcąc zgrywać bohatera. Na ten moment po prostu chciała się z nim przespać. Albo raczej dać mu się sponiewierać, o ile jeszcze będzie chciał.
    — No dobra. — mruknęła pod nosem, łapiąc za materiał kurtki na wysokości suwaka, tak by móc ją przytrzymać na swoich ramionach i ogrzać się zarówno od niej, jak i od naturalnego ciepła bijącego od idącego u jej boku mężczyzny. Zadzierając głowę do góry, spojrzała na jego profil z głupim uśmiechem satysfakcji. — Tam. — wskazała mu palcem stronę w którą powinni się udać, jeśli zamierzali dojść do jej mieszkania.
    Nie było mowy ani o tym, by była teraz pijana, przynajmniej nie zbyt mocno, bo emocje i chłód nocy zrobiły swoje, co więcej, absolutnie nie wchodziło w grę, by czegokolwiek żałowała, nawet jeśli rano niewiele by pamiętała, na co zdecydowanie się nie zanosiło. Ciężko było zatem myśleć, że to ona zostanie jakkolwiek wykorzystana, skoro robiła dosłownie wszystko, pokazując mu, jak to bardzo sama chce wykorzystać jego.
    — 3 piętro. Schody. — oznajmiła, gdy znaleźli się pod jej kamienicą. Złapała go też za rękę i wciągnęła bezpardonowo do środka budynku, prowadząc za sobą na odpowiednie piętro, nie dając mu się przypadkiem oddalić zbyt daleko, a gdy tylko znaleźli się już na odpowiedniej kondygnacji, odwróciła się w jego stronę, by ponownie na niego wpaść i znowu, nie mniej namiętnie zacząć go całować, w pełnym pożądania amoku, na czuja i po ścianach, wędrując do drzwi własnego mieszkania, a Doyle’a ciągnąc za sobą.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety, chwilę musiała się namęczyć z kluczem, ale w momencie, gdy zamek wydał w końcu upragniony dźwięk ustępującej zapadki, wciągnęła mężczyznę za sobą do środka. Niezainteresowana zapalaniem światła, nie przestając go całować w przepełnionym pożądaniem szale, zaczęła w ekspresowym tempie pozbywać się elementów swojej dzisiejszej garderoby. A choć była zaślepiona namiętnością, odwiesiła jednak porządnie jego kurtkę i swoją marynarkę na wieszaku przy wejściu, nie dbając natomiast już o to, gdzie wyląduje jej sukienka czy stanik. Miała jeszcze chwile trudności przy pozbyciu się zapinanych na klamrę balerinek, ale i te wylądowały gdzieś w totalnym nieładzie, a ona tym samym została w samych czarnych stringach niewidocznych w słabym świetle nocy wpadającym do mieszkania.
      Wtedy też wydawało się, że na moment miała przejaw jakiejś myśli, ponieważ poklepała Declana po piersi, odsuwając się na moment od niego, a następnie puszczając się w szalonym pędzie do sypialni, skąd wyciągnęła z szafki nocnej prezerwatywę, by z nią wrócić do mężczyzny, na którego zwyczajnie wskoczyła, obejmując mocno nogami w pasie.
      — Blat w kuchni. — wydyszała w przerwie od pocałunków, dając mu bardzo jasny komunikat, gdzie powinien ją teraz zanieść. Nie była to odległość wielka, ponieważ aneks kuchenny otwierał się na salon w zasadzie od razu od wejścia do jej niewielkiego mieszkania.
      Gdy została już usadzona tam gdzie chciała, uśmiechnęła się lekko, przesuwając dłonią po twarzy swojego dzisiejszego kochanka.
      — Niestety nie mam już dwudziestu lat i nie robię się mokra na sam widok ładnej buzi. Potrzebuję, żebyś mi pomógł… a najchętniej widziałabym tą twoją krótko przystrzyżoną głowę między moimi udami. — powiedziała ciszej, trącając nosem płatek jego ucha, by następnie przejechać nim po skórze w zagłębieniu żuchwy i delikatnie przygryźć tam skórę. — Zrób mi dobrze, Dec.

      uparte babsko, łobuziara i wariatka, Tilly

      Usuń
  26. Mattie nie zakładała absolutnie niczego wychodząc dzisiaj wieczorem na koncert Tammy. Wiedziała tylko, że chce posłuchać muzyki klasycznej, a potem zabrać przyjaciółkę na kolację i nadrobić zaległości w ich życiach. Los chciał, że postanowiły zaszaleć tego wieczoru, tym samym pojawiając się na karaoke, gdzie miała okazję poznać Declana. Wykorzystała łatwą okazję, by go podpuszczać, a potem zbajerować na ładne oczy i pikantne słowa, ale zupełnie nie roztrząsała, ani nie zastanawiała się choćby przez chwilę nad zasadnością i przyszłością tej znajomości. Chciała go dzisiaj i tyle zamierzała z tego mieć. Jeśli jednak okazałoby, że bawi się równie dobrze co ona i dodatkowo spisuje w swojej roli, nie widziała przeszkód by nocne igraszki przekuć w niezobowiązującą relację opartą tylko na cielesnych przyjemnościach. Ostatecznie szła zima i dobrze byłoby mieć obok siebie kogoś, kto skutecznie podgrzewał atmosferę. Nie tylko swoim członkiem, ale i osobowością. Szczerze mówiąc, to chciała uszczknąć rąbka tajemnicy jego przeszłości, a do tego podniecała ją myśl, że mogłaby go zobaczyć jeszcze raz w bójce z kimś. Czy by mu wtedy nawyrzucała, jak dzisiaj? Nie miała jeszcze na ten temat zdania, ale jakkolwiek nie widziała zasadności tak ostrej i nagłej pomocy Tamsin w barze, tak szczerze chciała zobaczyć tą jego dziką i nieokiełznaną naturę. Nie w żaden prowokacyjny sposób do tego dochodząc oczywiście, ale gdyby udało się to przy jakiejś okazji…
    W seksie było jak w życiu, Tilly nie chciała dać się całkowicie zdominować, lubiła mieć pewną przewagę nad swoim partnerem, tak jak i lubiła, gdy ten słuchał tego co miała mu do powiedzenia na temat swojego ciała oraz stosunku. Nie ważne jak doskonałym byłby kochankiem, nie znał jej ciała, tego co ją kręciło i sprawiało przyjemność, a jeśli nie zamierzałby słuchać, najpewniej dostałby szybką eksmisję za drzwi, bo co by to była dla niej za frajda? Ona chciała to mieć po swojemu, tak jak lubiła najbardziej. Jeśli zatem druga strona tylko pozwoli prowadzić się za rękę, ona zagwarantuje mu naprawdę wybitne chwile razem. A może nawet zasłuży na dokładkę, jeśli będzie miał jeszcze siłę. Ewentualnie szybkiego bonusa.
    Uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy wsunął rękę w jej włosy i stanowczo odchylił głowę. Z pomrukiem zadowolenia przyjęła te drobne pieszczoty, choć z wyczekiwanym zniecierpliwieniem, chciała go już widzieć na dole. Przyglądała się jednak z zaciekawieniem temu co robi z jej ciałem z góry, a był to widok zupełnie przyjemny, który mogłaby oglądać częściej.
    Komplementu nawet nie skomentowała, nie mając po chwili już możliwości. Westchnęła z podziwem, najpierw gdy zarzucił sobie jej nogi na ramiona, następnie gdy poczuła go w końcu w newralgicznym punkcie swojego ciała.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wzdychając i stękając w trakcie jego oralnych pieszczot, podsunęła się z miednicą bliżej krawędzi blatu, łapiąc go tym samym za potylicę, chcąc zwiększyć przyjemne doznania, wraz z intensywnością których łapanie powietrza stawało się coraz trudniejsze, a zza przygryzanych warg dochodziły gardłowe pomruki, coraz niższe w swoich tonach. Unieruchomiona przez niego skutecznie, mogła jedynie wyginać swoje ciało do tyłu, w którymś momencie, czując jak jeden łokieć się pod nią załamuje, a tym samym ona opada niezdarnie wprost w ceramiczne pojemniczki z przyprawami, które teraz zupełnie jej nie obchodziły. Pokładając się niezdarnie na blacie, stękała coraz wyraźniej, a pobudzana nieustająco łechtaczka, powodowała, że zakończenia nerwowe w jej udach, mimowolnie wywoływały ich częsty, delikatny, mimowolny skurcz, co w jej osobistym odczuciu sprawiało wrażenie, jakby nogi żyły nagle swoim życiem, zupełnie nie należąc już do niej.
      — Kurwa, Doyle… — wydusiła z siebie, głosem nagle przeraźliwie cienkim, jakby conajmniej działa jej się w tej chwili krzywda, co było zupełnie dalekie od prawdy. Pokładając się i wijąc na blacie, to nieudolnie próbując się na nim podnieść, na oślep sięgała wolną dłonią w kierunku Declana, chcą złapać za jego ramię, włosy, choćby i ucho, i pociągnąć do góry, czując że dłużej tak nie wytrzyma. — Wejdź już we mnie i pieprz brutalnie, powoli, w różnych pozycjach, ale… chcę Cię już w sobie.

      bardzo zniecierpliwiona, na skraju wytrzymałości, Mattie

      Usuń
  27. Rei nie wiedziała za bardzo, jak się zachować, nie uczestniczyła nigdy w żadnym pogrzebie i nie miała pojęcia, co zrobić, aby ktoś w żałobie poczuł się lepiej. Dziadków nie poznała, bo gdy się urodziła, nie żyli, a w jej rodzinie śmierć zawsze pozostawała czymś odległym, o czym mówiło się raczej przez telefon niż przy wspólnym stole, szczególnie kiedy zaczęła chorować. Nie miała więc żadnego punktu odniesienia ani doświadczenia, które mogłaby teraz wykorzystać. Wiedziała, że powinno się złożyć kondolencje, że trzeba być cicho, kiedy należy być cicho. Tylko co powiedzieć człowiekowi, który właśnie stracił kogoś ważnego? „Będzie dobrze” brzmiało okrutnie banalnie. „Wiem, co czujesz” byłoby zwyczajnie kłamstwem. Nie wiedziała, co czuł Declan. Mogła jedynie przypuszczać. Dlatego chyba najbardziej obawiała się, że zrobiłaby coś nie tak; że powie za dużo albo za mało, że spróbuje zażartować, kiedy nie powinna, albo zamilknie wtedy, kiedy ktoś powinien coś powiedzieć. Mogła pisać o śmierci przez setki stron, wymyślać bohaterów, którzy tracili całe królestwa i osoby, dla których byli gotowi spalić świat, lub dobierać słowa, poprawiać je, usuwać i pisać od nowa, tylko że w prawdziwym życiu nie było klawisza backspace.
    Przez chwilę patrzyła w jego stronę, milcząc, jakby jego słowa musiały najpierw przebić się przez wszystkie przygotowane w jej głowie scenariusze. Dopiero kiedy wspomniał o jajku, uśmiechnęła się lekko.
    — Okej, postaram się nie obchodzić z tobą jak z jajkiem — powiedziała. — Ale to nie znaczy, że nie możesz być smutny czy coś… jeśli chcesz, to bądź. Jestem tutaj dla ciebie, bo się przyjaźnimy i…
    Urwała, szukając właściwych słów. Zawsze wydawało jej się, że przyjaźń jest czymś prostym, dopóki nie trzeba było jej komuś wyjaśnić. Z Declanem zresztą też nie potrafiła wskazać dokładnego momentu, w którym przestali być po prostu dwojgiem ludzi, którzy przypadkiem spotkali się w szpitalu.
    — …nie musisz przy mnie udawać, że wszystko jest okej — dokończyła w końcu, trochę ciszej i uśmiechnęła się do niego szerzej.
    Zajrzała do środka płóciennej torby i obejrzała zakupione słodycze. Było tego dość sporo, choć Rei wcale nie zamierzała narzekać.
    — Okej. To wygląda jak bardzo dobrze przygotowany prowiant — skwitowała ze śmiechem i wybrała paczkę kolorowych żelek. — I oczywiście masz rację. Powinnam poczekać, aż zjemy śniadanie, zanim zacznę opróżniać zapasy... — Zerknęła w jego stronę z ukosa. — Ale… chyba nic się nie stanie, jak trochę zjemy, co?
    Dopiero wtedy dotarł do niej jego komplement. Ładnie wyglądasz. Rei odruchowo poprawiła sukienkę przy dekolcie, chociaż nie było absolutnie nic do poprawiania. Poczuła ciepło przy policzkach i szybko odwróciła wzrok w stronę szyby.
    — Dzięki — odpowiedziała po chwili. — Ty też wyglądasz dobrze.
    Uśmiechnęła się lekko. Może Declan miał rację i nie musiała obchodzić się z nim jak z jajkiem czy pilnować, żeby przypadkiem nie powiedzieć czegoś niewłaściwego. Może wystarczyło po prostu być obok.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jakiś czas później samochód zatrzymał przed niewielką, wąską knajpką, która wyglądała tak, jakby od kilkudziesięciu lat uparcie odmawiała dostosowania się do współczesnych standardów. Wysokie szyby wychodziły prosto na ulicę, przez które było widać czerwone kanapy ustawione wzdłuż ścian, chromowane stoliki i czarno-białą podłogę w szachownicę.
      — Okej. To wygląda obiecująco — stwierdziła, odpinając pas i chwytając za laskę. Wyszła z auta i spojrzała w stronę Declana, aby posłać mu podekscytowany uśmiech. Zaraz potem zrobiła zdjęcia szyldu i knajpy, chcąc później podzielić się tą fotografią z bliskimi. — Wchodzimy?
      W środku pachniało kawą, tostami, smażonym bekonem i czymś słodkim. Nad barem wisiały stare zdjęcia Nowego Jorku, a za ladą kręciła się kelnerka w klasycznym uniformie, która wyglądała, jakby potrafiła przynieść śniadanie, zanim człowiek zdążył je zamówić.
      — Dzień dobry. — Rei uśmiechnęła się miło, rozglądając się wokół.
      — Dzień dobry! Dwie osoby? — zapytała kelnerka, sięgając po dwa menu, a potem skinęła głową i wskazała im stolik przy oknie, wciśnięty w jedną z czerwonych kanap. — Proszę bardzo. Usiądźcie sobie tutaj. Przy oknie będzie wam wygodnie. Za chwilę do was wrócę.
      Rei podziękowała cicho i ruszyła w stronę stolika, opierając dłoń o laskę. Czerwone obicie kanapy wyglądało absurdalnie wygodnie, a szachownica pod stopami sprawiała, że przez chwilę miała wrażenie, jakby przypadkiem weszła do starego amerykańskiego filmu.
      — Podoba mi się — stwierdziła, a potem pochyliła się nad stołem w stronę Declana. — Czuję się jak w jakimś starym filmie.

      Rei Bothwell 🥓🍳

      Usuń
  28. Mattie wiedziała jedno, jeśli dzisiejszą noc spędzi równie satysfakcjonująco, co jej początek, na pewno nie będzie chciała tak łatwo wypuścić go ze swojego życia, a wszystko wskazywało na to, że Declan bardzo dobrze wiedział co robi. Podobało jej się to, że pozwalał się prowadzić, a jednocześnie dawał dużo od siebie. Była to wyjątkowo łatwa i zajebiscie przyjemna wymiana, które nie należała do często spotykanych. I Tilly naprawdę to doceniała. A ponieważ tak było, tego co dobre, nie chciała się pozbywać. Pytanie tylko czy i Declana interesowała tego typu, czysto fizyczna znajomość na dłuższą metę?
    Choć fakt posiadania wspólnych znajomych nieco komplikował sytuację, Tilly nie miałaby najmniejszego problemu, by przyznać się do niej otwarcie zarówno Tammy, jak i reszcie muzyków, gdyby było to potrzebne. Pytanie to ze strony przyjaciółki z resztą i tak padnie pewnie szybciej, niż później, a ona nie zamierzała niczego ukrywać. Zwłaszcza, że to co mogła powiedzieć, to że z Declanem było… Dobrze. Kurewsko, zajebiście, dobrze. Póki jednak nikt nie zadawał pytań, nie warto było wchodzić w szczegóły.
    Wprawdzie prawie nic o nim nie wiedziała, ale to było nawet lepsze, na pewno bezpieczniejsze i łatwiejsze w celu utrzymania niezobowiązującej relacji. Poza tym, Declan zwyczajnie podobał się jej czysto fizycznie, a z każdą chwilą, ten aspekt jego osoby w zasadzie urzekał ją coraz mocniej. Do woli mogła w końcu wodzić palcami po wyrzeźbionym męskim ciele, ściskając i łapiąc za co tylko miała ochotę. A choć nie należał do szczególnie wygadanych, czasem unosząc się o byle co, chciała dowiedzieć się o nim nieco więcej. Było w nim coś intrygującego, dzikiego, co Mattie chciała zgłębić, a przede wszystkim w końcu usłyszeć, jak to jest trudnić się fachem, gdzie zabójstwo ludzi, jakkolwiek celowe lub nie, jest na porządku dziennym.
    — Naprawdę? — zdziwiła się wesołym głosem słysząc komentarz na temat jego wieku, co generalnie było bardzo dobrą informacją, ale nie miała pojęcia ile może mieć lat. Zakładała, że jednak jest od niej młodszy. Tymczasem wykazywał o wiele więcej cierpliwości i zaangażowania, niż mogłaby przypuszczać, co było cholernie przyjemne. Zdecydowanie wiedział co robi i jak powinien to robić.
    Na początku tylko cicho jęknęła, za moment uderzając mocniej otwartą dłonią w blat, gdy poczuła jego palec w sobie. Cholera, zdecydowanie czasami był za dobry. Nabrała więcej powietrza, wiedząc, że długo już nie wytrzyma jego pieszczot, a nic nie zapowiadało tego, by chciał jej szybko ustąpić, co było okrutnie przyjemne i frustrujące zarazem. Chciała być pobudzona, ale nie zdewastowana, jeszcze nie, mimo to nie miała zamiaru narzekać. Poddawała się jego działaniom z rozkoszą, wydając z siebie pojedyncze, głośniejsze jęki i sapnięcia, ponownie opadając na blacie, gdy fala przyjemności zalewała jej ciało, a także i na pewno wargi Declana.
    Zamruczała rozkosznie, gdy ją pocałował, a ona mogła poczuć to co z nią zrobił i jak słodko dzisiaj smakowała. Strasznie lubiła ten stan, te wilgotne usta i pół twarzy, które wspaniale było scałowywać i kosztować. Tym razem było to docenienie jego ciężkiej i bez wątpienia wspaniałej pracy.
    Na koniec wzięła do ust jego palec, który jeszcze przed chwilą był w niej, by powoli zlizać, niechętnie wypuszczając spomiędzy warg. Coś, co chętnie zrobiłaby z jego inną częścią ciała, jak dalej będzie grzeczny.
    — Klapsy to nie bicie. Są mile widziane. — wydusiła z siebie, z trudem łapiąc powietrze po jego namiętnych pocałunkach i wykorzystując tą krótką chwilę na odpoczynek i regenerację. Dalej czuła, a raczej nie czuła dobrze swoich nóg, które wydawały się obcym ciałem, które przy najmniejszej próbie poruszenia nimi drżały jak po przebiegnięciu maratonu. Miała teraz jednak możliwie najlepszy widok, by w półmroku móc podziwiać jego przystojne, nagie ciało.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Zostańmy tu jeszcze trochę. Będę mogła potem wspominać co nieco przy gotowaniu… — odpowiedziała z lekkim uśmiechem, już teraz lubiąc myśleć o tym co dopiero zrobił, a przecież ledwo zaczynali zabawę. Zdecydowanie będzie o czym myśleć po całym zbliżeniu! Przyjemnie będzie wspominać te chwile, gdy przyjdzie jej gotować sobie coś do pracy.
      Objęła go nogami w biodrach, już na tym etapie czując jak jego talerze biodrowe wbijają się w jej delikatną skórę ud, a po których na pewno będzie miała dzisiaj siniaki, co również będzie stanowić przyjemne i seksowne wspomnienie po nim.
      — Potem, jak jesteś taki silny, Panie żołnierzu, możesz mnie wziąć na ścianie. — wskazała ręką na pobliski kawałek bariery, która oddzielała kuchnię od skromnego przedpokoju, w którym w nieładzie walały się ich rzeczy.
      Tilly jednak nie miała w sobie tyle cierpliwości co Declan. Zwinne palce szybko dosięgły jego naprężonego członka, którego naprowadziła tak, by mógł się znaleźć po chwili w niej, na co zareagowała westchnięciem z wyraźną ulgą, czekając na ten moment z takim upragnieniem.
      — Mocno i głęboko. — poinstruowała go, pomagając nogami i ruchem bioder znaleźć im tak pożądany przez nią rytm, wiedząc już, że Declan jest pojętny i szybki w nauce sprawiania jej przyjemności. Z uśmiechem satysfakcji i drobnymi westchnięciami reagowała na chwile, gdy jego ruchy stawały się wyraźniejsze i mocniejsze, tak jak tego chciała. Jej palce mogły teraz do woli subtelnie wędrować po jego plecach, paznokciami drażniąc momentami jego skórę, a przy jego mocniejszym pchnięciu, wbić się nawet w nią wcale nie delikatnie.
      Gdy jednak ruchy Declana zaczęły niebezpiecznie przyspieszać, a ona czuła, że robi się coraz bardziej przyjemnie, odepchnęła go mocno od siebie, zaskakując zwinnie z blatu, by następnie odwrócić się do niego tyłem. Zakręcając włosy na jedynym palcu w coś na kształt ruloniku, znalazła drugą ręką jego dłoń, wręczając mu w posiadanie ten osobliwy kucyk. Następnie wypięła w jego stronę swoje drobne, choć umięśnione pośladki, mając nadzieję, że tak jak do tej pory, zrozumie ją doskonale i weźmie od tyłu. Jeśli nie, sama naprowadzi go ponownie na wilgotne i pulsujące z niecierpliwości miejsce jej ciała. Każda chwila, gdy nie czuła jego naprężonego członka w sobie, wydawała się wiecznością, która była strasznie irytująca.
      — Pamiętasz, jak masz to robić? — odwróciła w jego stronę głowę z zaczepnym uśmiechem, którego prowokacyjność była wyczuwalna nawet w jej głosie. Poczuła tym samym, jak trzymane przez niego jej włosy, delikatnie pociągają za skórę głowy.
      Chciała go podjudzać, chciała by pragnął jej jeszcze bardziej, do tego stopnia, że nie byłby w stanie się jej oprzeć. Marzyła o tej dzikości, która miała ich połączyć w zwyczajnie cielesnym akcie. Chciała zobaczyć i poczuć ten szał w jego wzroku i działaniach, o chwili gdy niewątpliwa przyjemność, będzie tak doskonałym odczuciem, mieszającym się z czymś na pograniczu bólu. Chciała żeby ją dzisiaj zniszczył. I chyba chciała też żeby robił to o wiele częściej.
      — Możesz drugi raz pokazać, jak zwinne masz palce. Ale tym razem użyj dwóch. — poprosiła w rozkosznym uniesieniu do którego ją doprowadzał.
      Jeśli miały być kolejne noce, zdecydowanie nie powinni ograniczać się wtedy do jej mieszkania. Doyle też gdzieś mieszkał, a i obiecany skwerek wciąż kusił swoim niebezpieczeństwem i niepoprawnością. A ona chciała z nim robić dużo, bardzo złych rzeczy.

      niecierpliwa i spragniona Tilly

      Usuń
  29. Declan jej się podobał, cholernie podobał. Zarówno pod względem czysto fizycznym, bo jakby nie patrzeć, był przecież przystojny i dobrze zbudowany, co z przyjemnością pooglądałaby w pełnym świetle, czy to za dnia czy w blasku lamp, ale to co przede wszystkim ją w nim pociągało, to stosunek jaki do niej miał. Był rzadkim okazem wśród płci przeciwnej, ponieważ był posłuszny każdej jej prośbę, skwapliwie ją wykonując, co więcej dbając o to, by to jej było dobrze, a pomimo tej uległości, potrafił być władczy i dominujący w trakcie stosunku. I strasznie było to seksowne. Chciała go oglądać w tym wydaniu o wiele częściej w swoim życiu.
    Co prawda nie wiedziała o nim zupełnie nic, zakładając wspaniałomyślnie, że skoro jest znajomym znajomych, to przynajmniej na tym polu może czuć się bezpiecznie, jednak wcale tej gwarancji mogła nie mieć. A mimo to, chciała ryzykować. Nawet z wiedzą, że Declan lubi rzucać się do głupich bójek i strugać bohatera, pod skórą czując, że musi się za tym kryć jednak coś więcej. Poza tym, musiał coś w sobie skrywać i ta pewna doza tajemniczości, również była ponętna. Niemniej, byli dla siebie dwójką zupełnie obcych osób.
    Mattie uśmiechała się z satysfakcją, zarówno słysząc cięższy oddech Declana, jak i z faktu, że mocno złapał ją za szyję, odchylając jej głowę do tyłu. Podobało jej się, jak pewnie i konkretnie ją traktował. Choć był cierpliwy i skupiony na sprawianiu jej przyjemności, te chwile przejawu dominacji, zdawały się tym bardziej pociągające.
    Zamruczała przyjemnie, gdy dostała klapsa, by za chwilę jęknąć przeciągle, w momencie, gdy znów się w niej znalazł, na moment ponownie pokładając się na blacie, potrzebując chwili by powoli podnieść się na dłoniach i przyłączyć do wspólnej uciechy.
    Zrobiła grzecznie o co ją prosił, wystawiając najpierw tylko koniuszek języka, by finalnie opleść jego palce wargami i powoli, a dokładnie oblizać, z niekrytym zadowoleniem. Z równie dużą chęcią, pokazałaby mu co potrafi z jego inną częścią ciała, być może o poranku, a może w jakiś mniej sprzyjających warunkach, chowając się na tyłach jakiegoś podrzędnego baru lub też pozwoliłby jej wejść pod biurko, choć przecież żadne z nich nie miało tego typu pracy. Zawsze mogli jednak coś wymyślić.
    Im bliżej była orgazmu, tym bardziej pokładała się na kuchennym blacie, jęcząc i stękając w sposób iście teatralny, niczym popularna gwiazda filmów pornograficznych, niekoniecznie tylko z powodów własnej satysfakcji, ale wiedząc że męskie ego potrzebuje w takich momentach miłego połechtania, a ona przyzwyczajona do tego typu sytuacji, czasami już gubiła się w tym co było prawdą, a co było udawane. Orgazm jakkolwiek prawdziwy, zawsze był podkoloryzowany za sprawą kobiecego kunsztu upiększania doznań, którego i tak, żaden mężczyzna nie potrafił rozpoznać. I chociaż nie musiała go fałszywie utwierdzać o własnej satysfakcji, chciała żeby jednak wiedział, jak dobrą robotę zrobił, a jej jęki mogły mu się śnić po nocach. Razem ze wspomnieniami, jak smakowała i jak mokra była za sprawą jego pieszczot.
    Poczuła w pewnej chwili, jak nogi się pod nią uginają, gdy pieścił ją zarówno dłonią, a także penetrował od tyłu. Czuła, że długo już nie wytrzyma, bo choć doznanie było niezwykle przyjemne, dokładnie takie, za jakim tęskniła, ciężko nawet było się na nim skupić. Ból i dyskomfort związany z tym jak mocno ją brał, brutalnie, tak jak go o to prosila, a satysfakcja płynąca z pobudzania łechtaczki, mieszały się ze sobą na tyle intensywnie, że Tilly czuła, że dłużej tak nie wytrzyma, choć bardzo by chciała. Jeszcze trochę, i jeszcze, aż do pełnego opadnięcia z sił. A potem znowu. Czy istniał cień szansy żeby mógł ją tak pieprzyć bez końca? Czy istniało gdzieś takie uniwersum?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Gdy przyciągnął ją do siebie po wszystkim, oddychała ciężko, z trudem trzymając się na nogach, rozkoszując się jeszcze przez chwilę tym, że jest w niej, choć czuć go było już zwyczajnie słabiej. Jej klatka piersiowa unosiła się energicznie, a Mathilde spod przymkniętych powiek i głowy opartej na ramieniu Declana, chłonęła zarówno jego zapach, przyspieszone bicie serca oraz równie szybki oddech, jak i ciepło, oraz wspomnienia z tego co właśnie się wydarzyło.
      — Ja pierdolę Declan… — wydusiła w końcu z siebie, gdy mocniej ochłonęła, powoli odwracając się w jego stronę. Gdyby chciała dać mu pełnię satysfakcji, pewnie powiedziałaby od razu, że to było zajebiste, ale chcąc go potrzymać w fazie domysłów, pozostawiła go z niedokończonym zdaniem i przekleństwem, które miały wskazywać na doskonałość zdarzenia.
      W międzyczasie sprawnie nachyliła się do drzwiczek szafki, tak by pokazać mu, gdzie jest śmietnik i gdzie może wyrzucić zużytą prezerwatywę.
      — Całkiem nieźle, panie żołnierzu… — zauważyła z przekornym uśmiechem, przesuwając dłońmi po jego nagich jeszcze ramionach, torsie i plecach, by finalnie zatrzymać się na pośladkach. Chciała się go nauczyć choć trochę, ale potrzeba, by zagłuszyć panującą w pomieszczeniu pachnącym seksem ciszę była silniejsza, a może zwyczajnie chodziło o ten jego jędrny pośladek, na którym złożyła głośnego i soczystego klapsa, który echem rozszedł się po pomieszczeniu spowitym nocną ciszą. Była z siebie bardzo zadowolona, przygryzając w tym momencie dolną wargę w szerokim uśmiechu. — Na drugi raz zrobimy to tak, jak Ty będziesz miał na to ochotę.
      Obwieściła mu zupełnie pewnym głosem, stwierdzając, że drugi raz jest jak najbardziej oczywisty i nie znający sprzeciwu, choć przecież nie znała jego zdania. Wolała jednak zakładać własny scenariusz, który obejmował jeszcze wiele nocy i dni z jego udziałem. Szczególnie tak gorliwym jak ten dzisiejszy.
      — Potrzebuję 5 minut. — powiedziała, powoli odsuwając się od niego i na bardzo niepewnych nogach, na szerokiej podstawie, poszła w kierunku łazienki, by zgodnie z posiadaną wiedzą opróżnić pęcherz, nabrać jeszcze trochę powietrza i wrócić do Declana już trochę mniej zdewastowaną, choć przecież właśnie tego chciała i to też dostała. I smakowało to kurewsko dobrze. Czuła jak obrzęknięte ma wszystko w niedawno używanej części ciała, jak ta okolica pulsuje mocno po brutalnych doznaniach, ale było to poświęcenie, którego była całkiem świadoma i chętna. Lubiła ten stan upodlenia, który jasno wskazywał, że przeżyte chwile były prawdziwie rozkoszne.
      Nalała im po szklance wody, wręczając jedną Declanowi, czy tego chciał czy nie, swoją opróżniając na hejnał. Była okrutnie spragniona po tym wybitnym treningu cardio.
      — Zostajesz, idziesz, czy… — zawahała się przez moment, a może tylko chciała zbudować napięcie, przysuwając się do niego i spoglądając wyczekująco w jego oczy w ciemności. — Czy chcesz się tak pobawić na dłuższą metę? Nie będę ukrywać, było mi zajebiście dobrze z Tobą, Dec, a i tak nie wywiązałeś się ze wszystkich obietnic. — wskazała sugestywnie głową na ścianę, o której wspominała, jeszcze kilka chwil wcześniej, zanim zdecydował się jednak dojść w momencie, gdy miał ją od tyłu. — Cholernie dobrze wyglądałeś między moimi udami. Pasuje Ci to miejsce. — stwierdziła zaczepnie, nawiązując w oczywisty sposób do jego słów, w chwili gdy zgodziła się założyć jego kurtkę. Tą, która jako jedna z nielicznych części ich dzisiejszej garderoby wisiała grzecznie na wieszaku przy wejściu do mieszkania. — Jeśli jednak chciałbyś się pobawić w seks bez zobowiązań, musimy ustalić pewne zasady.

      spragniona więcej Mattie

      Usuń
  30. Jak twierdziła sama zainteresowana, nie było w niej nic ciekawego. Cała bezpośredniość i pewność siebie Tillly była wypadkową wychowania na jakie zdecydowali się państwo Stevenson. Dwójka akademickich dusz uznała po prostu, że chcą postawić mocny akcent na samodzielność i samo stanowczość swojej pociechy, zatem dorastała ona w duchu dużej niezależności i możliwości eksploracji otoczenia. Nie było po drodze traum, ani trudów, raczej spokojne życie zupełnie przeciętnej klasy średniej. Co najwyżej wyróżniały ją autystyczne zamiłowania oraz chęć zgłębiania wiedzy na wiele różnych, intrygujących ją tematów. Pozbawiona jednak była drygu muzycznego, z czym, jak już Doyle wiedział, zupełnie się nie kryła. Co nie zmieniało faktu, że muzykę bardzo sobie ceniła. Zwłaszcza tą klasyczną, choć na codzień obracała się wokół rytmicznych, elektronicznych brzmień, które nadawały takt jej dniu i pracy.
    Oczywiście, że była zadowolona i chciała od niego więcej, ale zdecydowanie nie dzisiejszej nocy. Miała ponad trzydzieści lat i właśnie została porządnie wyruchana, oczywiście zgodnie z własną wolą, ale musiałaby się skrajnie nie szanować, żeby być aż tak zdesperowaną i chętną na jakąkolwiek więcej formę seksualnych doznań jeszcze tej nocy. Ciężko jej było chodzić, nogi nadal miała niepewne, a wszystkie pobudzane niedawno jeszcze tkanki, wciąż pulsowały i paliły żywym ogniem. Potrzebowała zdecydowanie odpoczynku. Zwłaszcza, że był to bardzo długi dzień.
    Dla Mattie nie było w tych chwilach nic niezręcznego, zawsze jasno dawała znać drugiej stronie na co ma w tym momencie ochotę i zazwyczaj było to wyjście za drzwi. Nie była fanką tego, by mężczyźni zostawali u niej na noc po przygodnym seksie, ale z drugiej strony, Declan się dzisiaj wyjątkowo spisał, a ona chciała go jeszcze pooglądać w swoim życiu, a także między innymi częściami swojego ciała, zatem mógł zaznać odrobiny dobrej woli z jej strony. Poza tym, nie był jak wiele z jej dotychczasowych przygód i w jakimś stopniu, zupełnie egoistycznie chciała go zatrzymać przy sobie troszkę dłużej. Tak po prostu.
    — Możesz zostać. — zdecydowała łaskawie po dłuższej ciszy, spoglądając mu wyzywająco prosto w oczy, gdy stanął naprzeciwko niej, tak okrutnie blisko. Ewidentnie szczegółowo rozważała chwilę wcześniej ten temat w swojej głowie. Uznała, że może mu jednak zaufać na tyle, że nie wymyśli żadnych dziwnych, romantycznych akcji w trakcie tych kilku godzin snu. Mogła zatem czuć się swobodnie, wiedząc, że wystarczy jedno słowo, a nie będzie się z nią kłócił i zwyczajnie wyjdzie. — Ale bez przytulanek. — zagroziła, przypominając sobie, że przecież w trakcie dzisiejszego wieczoru, Declan wspominał o tym jako preferowanym objawie czułości, a jednak jej zdaniem, zdecydowanie lepiej szło mu całowanie. Mógł ją obejmować i dotykać, gdzie tylko chciał, byle zbytnio się nie przymilał, ani nie wtulał. To po prostu nie pasowało do okoliczności. Do samej Tilly też nie.
    Mattie nie zamierzała się absolutnie przejmować ubieraniem, ani ciuchami, które w nieładzie walały się po podłodze w przedpokoju i kuchni. Poszła tylko sprawdzić czy drzwi na pewno są zamknięte, uznając, że resztą zajmie się rano.
    Wracając do kuchni, podeszła do Doyle’a, gdy ten oparł się o przeciwległy blat.
    — Więcej pomysłów niż możliwości? Błagam… aż tak słabo się cenisz Declan? Trochę siły w tych rękach przecież masz. — na potwierdzenie własnych słów, objęła dłońmi mięśnie jego ramion, schodząc powoli niżej, przez przedramiona, aż mogła chwycić go mocno za dłonie, choć jej uścisk w żaden sposób nie równał się z siłą, którą miał w sobie mężczyzna, a która nie pozwalała jej jeszcze chwilę temu ruszyć się na tym blacie. — Z resztą nie tylko tam. — uśmiechnęła się sugestywnie, zerkając w kierunku jego bokserek i przygryzając w łobuzerskim geście dolną wargę, pochylając się w jego stronę. Zaraz jednak się odsunęła i wróciła do blatu przy którym jeszcze chwilę temu ją pieprzył, żeby mieć lepszy widok na jego osobę i ocenę tego, jak przyjmie wypowiedziane przez nią informacje.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Oh, ależ oczywiście, doskonale wiem czego bym od Ciebie chciała. — zerknęła na niego z nieskrywanym pożądaniem i zaczepnym uśmiechem malującym się na twarzy. — I myślę, że Ty też dobrze wiesz… — pozwoliła ciszy między słowami budować napięcie. — Chciałabym bardzo żebyś mógł mnie tak pieprzyć jeszcze wiele razy w tym roku. — powiedziała z nieskrywaną satysfakcją, jaką czerpała ze swojej obezwładniającej szczerości wobec niego.
      — Jeśli chodzi o to, co proponuję… — nie spuszczając z niego wzroku, wraz ze swoim łobuzerskim uśmiechem, zaczęła powoli wyliczać swoją listę zasad wspólnych uciech na dłuższą metę. — Bardzo proste zasady. Po pierwsze - spotykamy się kiedy, ktoś ma ochotę i czas. To ważne, bo nie wiem jak Ty, ale ja całkiem sporo pracuję. Po drugie - jeśli sypiasz ze mną, nie sypiasz z nikim innym. Nie chcę dostać w prezencie żadnej kiły czy kłykcin. To samo tyczy się mnie. Jakbyś znalazł w międzyczasie kogoś z kim chciałbyś się spotykać, po prostu daj znać i kończymy zabawę. Po trzecie - żadnych randek i prezentów. Jedynym odstępstwem może być strzelnica, bo tam nigdy nie byłam, a zawsze chciałam, Ty na pewno coś wiesz na ten temat, a prezenty akceptuję tylko w kwestii urodzin i Bożego Narodzenia. Żadnych kwiatów, słodyczy, biletów do kina itp. Chyba, że masz jakiś fetysz na bieliznę, wtedy chętnie przyjmę. Jeśli masz z kolei jakieś inne fetysze lepiej powiedz o nich teraz, żebym mogła się na nie przygotować. Mhh co jeszcze… — zastanowiła się krążąc po pomieszczeniu. — Z grubsza to chyba tyle… Oczywiście nie ma mowy o żadnej poważnej relacji. Nie bawię się w takie rzeczy. — zaznaczyła, chcąc żeby to wybrzmiało, choć nie sądziła aby Declan miał w stosunku do niej jakieś inne plany. Ona na pewno nie miała w odniesieniu do jego osoby.
      Chyba, że miał zdarzyć się cud, w co raczej żadne z nich nie wierzyło.
      — Daj mi swój telefon. — poprosiła wyciągając do niego rękę w oczekiwaniu na uzyskanie przedmiotu. W chwili zaś gdy dostała odblokowany telefon do ręki, wstukała w nim szybko swój numer, następnie nachyliła się w ponętnej pozie do przedniej kamery, aby zrobić sobie selfie z fleszem, zupełnie nie przejmując się tym, że włosy miała w nieładzie, jak i swój minimalistyczny makijaż. Wyglądała dokładnie tak, jak powinna po ostrym seksie. Tym samym Declan nie powinien mieć problemu z odnalezieniem jej w swoich kontaktach. Wysłała jeszcze do siebie wiadomość z emotką bakłażana i oddała telefon jego prawowitemu właścicielowi. — Wiesz już jak się ze mną skontaktować. Gdybyś przypadkiem rano wyszedł wcześniej.
      Posłała mu wesoły uśmiech, a następnie złapała za rękę, by poprowadzić do sypialni.
      — Lubię wysyłać niegrzeczne fotki.— powiedziała ciszej już w pokoju, jakby zwierzała mu się z wielkiej tajemnicy, a następnie pchnęła mężczyznę na łóżko.
      — A teraz idziemy spać. — zarządziła, z głośnym westchnięciem niekrytej satysfakcji rzucając się obok niego na materac, tak by zaraz wtulić się w poduszkę i byle jak nakryć się kołdrą.
      — Dziękuję Dec, to był naprawdę zajebisty seks. — wymamrotała jeszcze półprzytomnie, próbując niezdarnie go dotknąć przed zaśnięciem, w rezultacie celując nieporadnie dłonią w jego twarz.
      Chwilę później spała już zupełnie nieprzytomnie, z otwartymi ustami, w kąciku których zbierała się ślina.
      Ewidentnie była wykończona.

      Tilly, z planem na wszystko

      Usuń
  31. Mattie doskonale wiedziała czego chce tylko na pierwszy rzut oka, a raczej w bardzo krótkiej perspektywie życia. Lata na ziemskim padole nauczyły ją pewnych oczekiwań i świadomości, jak chciałaby żeby pewne sprawy w jej życiu wyglądały, problem pojawiał się jednak w dywagacjach na dłuższą metę. Tutaj zupełnie traciła rezon, bo poza chęcią odzyskania niezależności finansowej, niewiele wiedziała o własnej przyszłości. Chciała by ta była w jakiś sposób dobra, ale nie łudziła się, że będzie też odbiegać daleko od tego, co ma teraz. Nie podskoczy jej dramatycznie status materialny, zaś ten związkowy nie przewidywała by miał się kiedykolwiek zmienić, tak jak i nie przejawiała chęci by kiedykolwiek stworzyć własną komórkę rodzinną. Gdy się dusiła w tym wielkim mieście, a praca mieszała jej mocno w głowie i kompasie emocjonalnym, wydawało jej się że chce uciekać, daleko, gdzieś do Europy, tam szukać mitycznego szczęścia, które w jej wypadku byłoby chyba zwyczajnym spokojem. I to nie tak, że nie doceniała tego życia, które tu miała, bo była świadoma w jak uprzywilejowanej jest pozycji, mimo to, chyba jak każdy śmiertelnik chciała czasami czegoś więcej. I jak większość nie potrafiła doprecyzować czym to magiczne coś w zasadzie jest. Cóż, może okaże się, że bardzo satysfakcjonujący seks z panem żołnierzem w dłuższej perspektywie coś tutaj zdziała, ale na ten moment nie chciała nic zakładać, bo i nie widziała w tym sensu. Chwytała się tego co było, czekając cierpliwie lub troszkę mniej na rozwój wydarzeń oraz tego dokąd ją to zaprowadzi.
    — Jak zdążyłeś usłyszeć dzisiaj, przytulam się tylko z dziewczynami. — zauważyła w odpowiedzi na prowokacyjne pytanie z jego strony, ręce zaplatając na piersiach. — A jeśli by tak wyszło przypadkiem z Tobą, to masz wszelkie prawo do tego żeby mnie odepchnąć, a nawet zrzucić z łóżka. — mruknęła niczym obrażona pięciolatka, dając mu zielone światło na bezczelne obchodzenie z nią, byle tylko mogła postawić na swoim. Ona i przytulanie? Pff, dobre sobie.
    — Oho, wymówki. — mruknęła, gdy usłyszała jego tłumaczenie się problemami z kręgosłupem. Komu jak komu, ale jej nie mógł zbajerować na swoją potencjalnie gorszą kondycję zdrowotną. Gdyby się uparła, za dwa dni dostałby od niej wykaz literatury, który jasno mówił, że aktywność fizyczna w tym wypadku jest jak najbardziej wskazana. A czym było wzięcie jej na ścianie, jeśli nie połączeniem cardio z treningiem siłowym? — Ja też mam z pewnością ze dwie od dźwigania ludzi, a jednak nie robię z tego problemu. Przepuklina to jeszcze nie wyrok. — skwitowała, choć dobrze było słyszeć że przynajmniej coś z tym robi i ma tym samym dodatkowy bodziec do poprawy swojej jakości życia oraz zdrowia przede wszystkim. Uśmiechnęła się zatem lekko, miło połechtana faktem, że jej osoba ma jakiś pozytywny wpływ na jego zdrowotne aspekty. — Postaraj się tam bardziej u fizjo, a ze mną będziesz mógł odhaczać cardio. — stwierdziła wesoło.
    Mina szybko jej jednak zrzedła, gdy usłyszała o potrzebie wspólnego spożywania posiłków. Jasne, jego argumenty brzmiały rozsądnie, nie zamierzała z tym polemizować, ale był to jej zdaniem zupełny zbytek i strata czasu, który mogli wykorzystać na milion innych, ciekawszych sposobów. Zaciągnęła więc głośno tylko powietrze, by wyrazić swoje niezadowolenie na ten jawny przejaw zbytecznej, męskiej kurtuazji, bo była jednak zdania, że rachunki powinno dzielić się na pół, zwłaszcza z mężczyznami, którzy choćby kwestie płatności mogli uznawać jako przejaw swojej materialnej dominacji nad kobietą. A tego nie znosiła. Co prawda Declan nie zapowiadał się na tego typu osobnika, ale nie chciała dawać mu jakiejkolwiek przewagi, ani zależności związanej ze swoją osobą, poza sferą czysto fizyczną.
    — Dobrze, już dobrze. Będziemy chodzić na jedzenie. Ja też nie mam problemu z gotowaniem. — mruknęła niechętnie, bo jakkolwiek była to słuszna uwaga, Mattie nie zakładała nigdy by była szczególnie ważna w utrzymywaniu dość powierzchownej relacji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jedzenie było wprawdzie ważną rzeczą w jej życiu, taką, o którą dbała i pilnowała, co więcej niechętnie się nim dzieliła, zwłaszcza z ludźmi, których szczerze nie lubiła czy szanowała. Średnio jej zatem pasowało przechodzić na taki poziom zaufania do Declana, ale skoro tego potrzebował, rozumiała to i zamierzała wyjątkowo uszanować, skoro nie wtrącał się w żaden z jej pomysłów. To mogło być minimum na które była w stanie przystać.
      Zachichotała, na komentarz o tym, że będzie miał o czym myśleć między spotkaniami, bo już jej głowa była w tym, żeby o to się postarać. A kreatywnością zdecydowanie mogła się popisać, co z resztą lubiła robić. Co zaś tyczyło się jej ciała, to niekoniecznie mogło go coś zaskoczyć. Nie miała rogów ani ogona, ani innych znaków specjalnych. Jedyne co, mogło go zdziwić przy pierwszej fotce, to liczba szkód jakie poniosła w wyniku zbliżenia, bo Tilly nie wątpiła, że siniaków trochę będzie miała. Zarówno na udach, jak i pośladku. Pod tym względem miała akurat skrajnie wrażliwą skórę.

      Mattie obudziła się rano, dotykając ręką nagiego męskiego torsu. Wędrując dłonią wyżej poczuła pod opuszkami palców drapiący zarost, a idąc nią z kolei w dół, wyraźnie nabite mięśnie brzucha i męskie przyrodzenie w stanie spoczynku.
      Kurwa.
      Odsunęła się czym prędzej, zrywając do siadu, czego szybko pożałowała, czując rozpierający ból czaszki, ale mogła tym samym zerknąć na właściciela tego umięśnionego dobytku, przypominając sobie od razu wszystkie wydarzenia minionej nocy. To, że bolała ją głowa, a w żołądku niebezpiecznie ją skręcało, nie znaczyło, że ma problemy z pamięcią. Pamiętała wszystko bardzo wyraźnie, uśmiechając się delikatnie do własnych wspomnień. Ostrożnie też zsunęła się z łóżka i po cichu wyszła z sypialni, starając się nie obudzić Declana, za co sama skarciła się w myślach. Skąd u niej nagle taka troska o obcego typa, któremu pozwoliła zostać na noc?
      No tak, być może zbyt dobre ruchanie odebrało jej resztki rozsądku.
      — Strasznie głupia z Ciebie baba, Tilly… — skarciła się sama pod nosem, zmierzając najpierw do łazienki, żeby wziąć długi prysznic, naiwnie wierząc w to, że gorąca woda pozwoli jej zmyć z siebie nieprzyjemne objawy zatrucia etanolem.
      Po prysznicu udała się do salonu, by ogarnąć trochę bałagan jaki wczoraj urządzili, zbierając swoje ciuchy do kosza na pranie, zaś garderobę Declana przewieszając przez podłokietnik kanapy, układając w sposób, który gwarantował ubraniom możliwie najmniejszy poziom pogniecenia. W prawej przedniej kieszeni spodni, o czym jeszcze nie wiedział, miał schowane jej stringi z wczorajszego wieczoru, tak w ramach małej wspominki ich wspólnych harców, żeby miał o czym myśleć, jak tylko stąd wyjdzie. Mattie odbierze je przy kolejnym ich spotkaniu.
      Wchodząc do kuchni, nalała sobie szklankę wody, którą wypiła szybciutko, rozglądając się jednocześnie po pomieszczeniu z niekrytą satysfakcją. Szkód nie było żadnych, zaś moc upojnych wspomnień przyjemnie rezonowała w głowie, osładzając znacząco trudy dziejącego poranka. Dopiero blask słońca, uświadomił jej, jak bardzo jest nieznośny dla niej teraz.
      Dlatego po szybkim wyczyszczeniu blatu, ruszyła do sypialni, by ubrać się w coś lekkiego i wygodnego, zupełnie mając już w nosie to, jak powinna się prezentować przed Doyle’m. Była u siebie i nie zamierzała tego zmieniać dla byle chłopa.
      Założyła więc stary, mocno wyciągnięty T-Shirt z jakimś dziwnym napisem, który naście lat temu musiała uznawać za odważny i wyzywający. Wciągnęła na siebie jakieś zwykłe majtki i ciepłe skarpetki, przypominając sobie w ostatniej chwili, żeby znaleźć okulary przeciwsłoneczne.

      Usuń
    2. Tym samym Declana obudził niecodzienny widok - Mattie siedziała na nim okrakiem, potrząsając nim delikatnie by go obudzić, włosy mając zebrane na czubku głowy w bardzo niechlujny kok, okulary przeciwsłoneczne zsuwały jej się na nosie pomimo faktu bycia w pomieszczeniu, a koszulka zjeżdżała z jednego ramienia, gdy ona uparcie powtarzała jego imię, byle tylko ten w końcu otworzył oczy. Gdyby się nie obudził w planach miala rzucanie w niego ręcznikiem do skutku. W tym stanie nie było mowy o oralnych pieszczotach na rozpoczęcie dnia, bo musiałaby zaraz biec do łazienki na bliskie spotkania z kiblem.
      — Masz 20 minut żeby się umyć. Potem zjesz ze mną śniadanie i sobie idziesz. — oznajmiła konkretnie, głosem nie znoszącym sprzeciwu. Na pewno nie dzisiaj.
      Nie było żadnego dzień dobry, uśmiechów i przymilania się. Tylko rzeczowe informacje.
      — Mam lekkiego kaca, więc musisz się zadowolić zupą na śniadanie. — nie doprecyzowała wcale jaką, ani faktu, że będzie to raptem składowa posiłku, ale będąc w tym wyjątkowym stanie świadomego zatrucia alkoholem, czy tym ogromnym czy mniejszym, lubiła głównie spożywać posiłki w formie płynów. To zawsze było jej najłatwiej przyjąć i zwyczajnie czuła się po nich lepiej. Skoro Declan potrzebował dużo jeść, nie mógł zatem teraz wybrzydzać. Chociażby z przyzwoitości. — Ręcznik masz na łóżku.
      Zamknęła za sobą drzwi sypialni i ruszyła do kuchni, żeby zabrać się za przygotowywanie posiłku, dając mu tym samym czas na ogarnięcie siebie.
      Chciał jeść, proszę bardzo. Być może Mattie nie była wybitnym szefem kuchni, ale potrafiła zrobić smaczny i dobrze wyglądający posiłek, który jeszcze lata temu mógłby zbierać serduszka na platformie social mediowej. Teraz było tam tego od groma, a ona była za stara żeby bawić się w instagramową influencerkę. Lubiła jednak o siebie dbać i trzymać rygor zarówno w kwestii wysiłku posiłków, wysiłku fizycznego oraz porządku. Czasami sama zastanawiała się czy to zwykłe jej usposobienie czy może już zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, ale dopóki to działało, nie zamierzała na siłę rozstrzygać problemu.
      W planie śniadania miała szybką zupę miso, ekspresowy ryż z ryżowaru, który wielokrotnie ratował jej już życie w kwestii przygotowywania zdrowych posiłków, a także słodko-słony japoński omlet, decydując się jeszcze na przystawkę w formie lekkiej sałatki z glonów i ogórka, bardziej z myślą o pełności posiłku i Declanie, niż o sobie, bo nie było mowy żeby ją zjadła. Na pewno nie o tej porze dnia. Marzyła tylko o ciepłej zupie przyjemnie rozchodzącej się po jej wnętrznościach i odrobinie ryżu, który mógłby ją zapchać. I tłustym jajku, w nadziei, że uspokoi żołądkowe rewolucje.
      Z głośników w salonie dość cicho wydobywała się muzyka jakiegoś względnie neutralnego i spokojnego, elektronicznego setu, w rytm którego Tilly podrygiwała sobie mniej lub bardziej zgrabnie w trakcie przygotowywania samego posiłku, jak i stolika kawowego na którym miała rozłożyć całe śniadanie. Z boku nie wyglądało to zupełnie jakby jej względnie ułożone życie uległo jakiejkolwiek zmianie. Świadczyła o tym tylko dodatkowa para sztućców.

      Mattie, kobieta wielu talentów

      Usuń
  32. Gdyby Mathilde miała się nad tym zastanowić, to lata już nie była na żadnym, porządnym rave, choć z sentymentem wspominała czasy, gdy można było zaszyć się na całą noc, a nawet i poranek w podejrzanym, ciemnym pomieszczeniu, w ścisku energetycznego tłumu ludzi poruszających się w transie do tych samych dźwięków. Było w tym coś ekstatycznego i dzikiego, bardzo wyjątkowego, gdy minuty i godziny płynęły jakoś inaczej, bez względu na to czy korzystało się z imprezowych wspomagaczy czy też nie. Trudno było to porównywać do naprawdę dobrego seksu, ale porządna impreza tego typu pozwalała uzyskać ogrom satysfakcji i tchnąć w ciało nową energię, pomimo fizycznego wyczerpania. Tilly obecnie zdecydowanie ceniła sobie bardziej różnorodność, a to czego słuchała na codzień zależało od aktualnego nastroju. Czasami też, pozwalała by przypadek o tym decydował, gdy utwory załączały się same na playliście. Jeśli miałaby jednak wymieniać, lubiła błądzić gdzieś między melodyjnym i minimalistycznym techno, rzadziej decydując się na wystrzał energii i super szybkich beatów. Poza tym obrosła niejako w melancholię w stosunku do setów, których miała okazję posłuchać na żywo.
    Co zaś się tyczyło śniadania, to finezji w tym wielkiej nie było. Jakkolwiek jej uroda wskazywałaby na azjatyckie korzenie, sama Mattie zamiłowanie do tej kuchni zdobyła tak naprawdę dopiero w dorosłym życiu, rozumiejąc jak prosta i mało pracochłonna jest. Potrafiła zatem zrobić wiele spektakularnie wyglądających rzeczy, ale tylko dlatego, że ich proces przygotowania był łatwy i szybki. Pod warunkiem, że miało się większość produktów.
    Tym samym niewiele w niej było z koreańskiej schedy przodków, choć własnoręcznie ukiszone kimchi stało w lodówce, z prostego faktu, że zwyczajnie je lubiła.
    W kuchni co do zasady też lubiła trzymać się wytycznych, choć czasami na pewne rzeczy machała ręką. Zdarzało się, że podmieniała przyprawy, gdy czegoś brakowało, czas smażenia czy duszenia był dla niej mocno umowny lub też kombinowała z pojedynczymi składnikami, które dodawała odważnie do dań w myśl zasady chuj, zobaczymy, co się stanie. Zdecydowanie łatwiej jednak było uskuteczniać tego typu eksperymenty na własną rękę, gdy poszkodowanym w jedzeniu była najwyżej jedna osoba, nie zaś goście.
    Skoro zatem Declan również tak lubił konkrety, to najwyższy czas by zaczął się do nich przyzwyczajać. O ile dzisiaj mogła być jeszcze trochę pobłażliwa z racji na swój stan, tak przy kolejnym ich spotkaniu, wierząc że nie będzie już tak suto zakrapiane, nie było mowy o taryfie ulgowej, zwłaszcza gdy musiałaby wstawać do pracy. Wtedy eksmisję dostałby w ciągu 10 minut bez żadnego patyczkowania się. Chyba, że to jej przyjdzie uciekać o poranku z obcego mieszkania.
    Okular, które tak nieporadnie wisiały na jej nosie chroniły ją nie tylko przed jasnym światłem dnia, ale świetnie też maskowały podpuchnięte oczy, jak i lekko spuchniętą twarz - efekt, który co do zasady towarzyszył jej po każdej zakrapianej alkoholem nocy. Zdecydowanie nie było to jej najbardziej urocze wydanie, ale chciała jakkolwiek czuć się dzisiaj swobodnie i dobrze.
    — To zwykłe śniadanie. Nie doszukuj się tutaj żadnych podtekstów. Po prostu zjedz i podziękuj. Tyle. Miło będzie jeśli jeszcze by Ci smakowało, ale nie wymagam za wiele. — mruknęła w odpowiedzi na jego uwagę odnośnie śniadania i własnych umiejętności niesienia seksualnego spełnienia, ale uśmiechnęła się pod nosem na tego powitalnego klapsa.
    — Nie schlebiaj sobie, żołnierzu. — wycelowała w niego ostrzegawczo łyżką znad swojej miseczki z zupą, którą przed chwilą popijała z takim zapałem, kiedy usłyszała jak momentalnie wzrosło mu poczucie własnej wartości na widok jedzenia. Zdecydowanie nie zrobiła tego w chłodzie dla jego umiejętności łóżkowych, ani by mile połechtać jego ego, czego jak się właśnie brutalnie przekonała, absolutnie nie powinna nigdy więcej próbować uskuteczniać. Chuj wie, jak się nagle Declan zacznie cenić?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W śniadaniu jej zdaniem nie było niczego imponującego, poza faktem, że wyglądało estetycznie. Było jednak czymś co mogła z satysfakcją przygotować szybko i bez większych trudności, a o to przede wszystkim jej chodziło. No i marzyła o zupie. A tylko taką mogła zrobić w przysłowiowe 5 minut i czuć z tego tytułu satysfakcję.
      Poza tym, to mogło być jej zupełnie zwyczajne, weekendowe śniadanie, bez znaczenia czy Doyle by tu był czy też nie. Porcja byłaby tylko skromniejsza.
      Alternatywą z bezpiecznych i szybkich śniadań były zawsze jeszcze jajka po turecku. Niestety w ostatecznym rozrachunku to kuchnia z kontynentu bliżej położonego Stanom wygrała.
      — Mhh, w takim razie jestem ciekawa czym mnie zaskoczysz. Wolałabym stawiać poprzeczkę wysoko jednak w innych dziedzinach naszej znajomości. — zerknęła na niego z uprzejmym uśmiechem, sugestywnie zerkając zza suniętych na czubek nosa okularów, w kierunku jego bokserek.
      — Mam zmywarkę, poradzę sobie. — mruknęła chwilę po tym, jak usłyszała odważne stwierdzenie z jego ust, że chętnie pomoże w sprzątaniu po śniadaniu, czego absolutnie od niego nie wymagała, ani nie chciała.
      Było naprawdę miło, po co psuć tą atmosferę?
      — Jak Ci ręce do dupy nie przyrosły i zgromadziłeś kilka ekstra minut, mógłbyś wykorzystać je sensowniej. — zauważyła, odkładając swoją skromną i niedojedzoną porcję, bowiem na ten moment nie była w stanie w siebie więcej zmieścić, choć czuła się generalnie o wiele lepiej niż w chwili przebudzenia. Dzień zatem nie należał w pełni do straconych.
      Oparła się o podłokietnik kanapy plecami, jednocześnie zsuwając się na siedzisku nieco w dół, do momentu, aż nie zatrzymały jej oparte o Declana stopy. Uprzednio zgięte kolana rozchyliła szeroko, by móc lepiej na niego patrzeć. Założyła jedną rękę za głowę, drugą podciągnęła koszulkę, by móc delikatnie pogładzić się po pełnym brzuchu.
      — Powiesz mi coś o sobie? Co tam w zasadzie robisz w tym wojsku i jaki masz stopień? Chowasz jakiś elegancki mundur w szafie? — zagadnęła z niekrytym zainteresowaniem, przyglądając mu się uważnie jak ładnie zjada to co przygotowała. — Robisz coś poza pracą i chodzeniem na rehabilitację oraz do barów karaoke? I ile tych minut mówiłeś, że zaoszczędziłeś? — zapytała przekornie, bezczelnie wsadzając jedną stopę między jego uda.

      ekscentryczna Mattie

      Usuń
  33. Może i Declan nie dorobił się wyjątkowego gustu muzycznego, ale dla Tilly nie miało to najmniejszego znaczenia. Kiedy tak patrzyła na niego zza swoich okularów przeciwsłonecznych, rozłożona niczym leniwy kocur na własnej kanapie, zastanawiała się nad tym jak go opisać i im więcej o tym myślała, tym bardziej przychodziło jej na myśl, że był jak cholernie dobry, seksowny riff, który choćby prosty, potrafił sprawić, że człowieka przechodził jakiś elektryzujący dreszcz, nogi jakoś miękły, a biodra same się kołysały. Tak, zdecydowanie z tym by go porównała, gdyby kiedykolwiek miała się na coś podobnego porywać. Poza tym, przeżyła kilka festiwali muzycznych w latach wczesnej dorosłości, wiedziała więc jak odbierać podobnego typu doznania akustyczne, które lubiła wspominać i to z niemałą rozkoszą. Muzyka rockowa, jakkolwiek nikłe miała o niej pojęcie, kojarzyła jej się jednak z zajebiście dobrze spędzonym czasem, wyjątkowo też seksownym, przynajmniej w jej głowie. Miała ona jakąś głębię w porównaniu do popularnych gniotów. Poza tym, na pierwszy rzut oka mogła do Doyle’a zwyczajnie pasować.
    Jeśli natomiast chodziło o gotowanie, to Mattie zwyczajnie lubiła eksperymentować i poznawać kuchnię świata, chodzić po knajpach, choć nigdy nie budowała na tym swojej osobowości. Lubiła dobrze zjeść, a skoro sama miała tendencję do takich posiłków, nie widziała zasadności czemu jej gość miałby jadać inaczej. Nawet jeśli był to względnie nieznany jej mężczyzna z którym przeżyła kilka miłych chwil. Potrafiła być konkretna i surowa, ale nie była znowu całkiem zimna i bez serca. Declan ostatecznie zasłużył sobie na takie minimum dobroci z jej strony.
    Prawdą niestety było to, że był to całkiem przyjemny poranek we dwoje. Miłe było masowanie po stopie, na której nie miała łaskotek, tak jak i miłe było tak leniwe spędzanie czasu. O dziwo. W wolny dzień, przy kacowym śniadaniu, z perspektywą równie miłego spędzenia poranka, nawet jeśli wisiało nad Doylem widmo rychłej eksmisji z jej mieszkania. Było miło i swobodnie, niebezpiecznie wręcz, co należało czym prędzej ukrócić, bo jak wiadomo, do dobrych rzeczy człowiek przyzwyczajał się wyjątkowo szybko, a przecież żadnemu z nich na tym nie zależało. Nikt nie chciał się przyzwyczajać, nikt nie chciał budować czegoś więcej i psuć bardzo wygodnego układu, który służyć miał im obojgu.
    Dlatego należało działać, plus, co przychodziło jej z trudem, przyznać niestety Declanowi rację. O ile Tilly bardzo chciała, żeby przeleciał ją na tej kanapie, tak zdawała sobie sprawę, że niewiele byłoby w tym z dzikiego stosunku i namiętności, gdy podczas szybkich ruchów mężczyzny oboje słuchaliby, jak duża ilość spożytych od wstania płynów, bardzo mało subtelnie przelewałaby się jej w żołądku. Byłoby to oczywiście zabawne, nie chodziło im jednak o stworzenie ciepłej i bezpiecznej relacji, gdzie stosunek opierałby się na podobnych założeniach, ale na tej pociągającej, zwierzęcej potrzebie spełnienia, która nie miała z tym nic wspólnego. Musiała się zatem obejść smakiem i wytrzymać jakimś cudem do ich kolejnego spotkania, pozwalając wtedy Doyle’owi pieprzyć się według jego upodobań, czego była szalenie ciekawa. Dlatego chciała się o tym przekonać możliwie najszybciej.
    — Myślę, że Twój czas sierżancie właśnie się skończył. — wymruczala, w chwili gdy tylko się od niej odsunął, a za moment oboje usłyszeli powiadomienie z jej telefonu. Nie miała pojęcia, kto wypisuje do niej o tej porze w dzień wolny, ale jeśli nie była to faktycznie Tammy, mógł być to jedynie Gabriel.
    Niespiesznie podciągnęła się na kanapie i niezdarnie pozbierała naczynia ze stolika, by zanieść je do kuchni, tam zostawiając na odległe kiedyś, które miało oznaczać pojawienie się ich w zmywarce. Tym samym dawała Declanowi czas na ubranie się, nie chcąc być zbyt blisko niego, wiedząc, że pokusa jest ogromna. Ktoś jednak powinien trzymać pion.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Czyli masz biurko i papierkową robotę. Nie uwierzę, że tak było zawsze, ale o tym będziesz mi musiał opowiedzieć już innym razem. — zauważyła, początkowo przyglądając mu się znad blatu, o który rytmicznie wybijała takt utworu opuszkami palców, by następnie podejść już do ubranego mężczyzny i odprowadzić go do drzwi.
      — To był naprawdę miły wieczór Dec, nie mogę się doczekać dogrywki. — uśmiechnęła się do niego delikatnie, decydując się na to, by ostatni raz się do niego zbliżyć, na tyle by stykać się bezpośrednio z jego ciałem. Wsunęła obie dłonie w tylne kieszenie jego spodni, dokładnie tak jak wczorajszego wieczoru w barze. — Naprawdę masz ładne pośladki. Choć, inne części ciała też masz niczego sobie. — wymruczala wprost w jego usta, by ostatecznie się od niego odsunąć i jakby nigdy nic otworzyć drzwi.
      Był wolny.
      — Pomyśl o tym mundurze. — zauważyła, poprawiając włosy na czubku głowy, zupełnie nie przejmując się faktem, że ktoś z sąsiadów mógłby podejrzeć ją w tym osobliwym wydaniu. — Na pewno jest Ci w nim ładnie. Mnie może też by było nie najgorzej. — uśmiechnęła się kokieteryjnie do własnych myśli i wyobrażeń, patrząc na Doyle’a, jak przekracza próg jej mieszkania. Faktycznie chciała go zjeść w całości ponownie, najlepiej jak najszybciej.
      Gdy zniknął na schodach, zamknęła z impetem drzwi, po drodze zgarniając swój telefon, by dowiedzieć się kto z samego rana ma zamiar zawracać jej dupę, skoro jedyne czego potrzebowała teraz to błogi relaks.

      Zgodnie z zapowiedzią, dała Declanowi spokój raptem na dwa dni, by po ich upływie wysłać mu fotki swojej obdukcji, dokonanej wieczorem w lustrze w jej przedpokoju, gdzie na tle czarnej bielizny wyraźnie odznaczały się fioletowe plamki na jej pośladkach i udach, co opatrzyła, jakże wnikliwym podpisem To Twoja robota.
      Za kolejne dwa dni wysłała mu fotkę nóg rozłożonych jak wtedy przy wspólnym śniadaniu, w bardzo podobnej stylizacji, gdzie materiał koszulki ledwie zakrywał linię bielizny, a wewnętrzne strony jej ud wyraźnie świeciły się od czegoś mokrego i lepkiego w półmroku jaki dawała lampa. Choć ciężko było stwierdzić, co faktycznie to było, sugestia była oczywista.
      Myślę o tym, co zrobiłeś ze mną w mojej kuchni. Odbierz mnie w piątek po pracy.
      Swoje wiadomości lubiła wysyłać zazwyczaj w godzinach roboczych, w okolicach tak nudnej i przeciętnej 10/11, kiedy zdecydowanie żadne z nich nie powinno w pracy angażować się w podobne wymiany esemesów. Było to jednak o wiele bardziej ekscytujące i podniecające, niż podobne widoki wieczorową porą.

      Przez powrót do pracy dni leciały jej bardzo szybko, choć na wspólną zmianę z Gabrielem Tilly musiała czekać, aż do środy, by w końcu móc znaleźć pretekst do tego, by wygadać się przyjacielowi. Oczywiście zagadnął ją wpierw sam i niejako wyciągał z niej informacje, ale już pierwsza wzmianka o tym, że kogoś poznała, rozbudziła w Filipińczyku niezdrowy poziom ekscytacji.
      — Mattie, Ty stara wywłoko, chcę wiedzieć wszystko! — szeptał do Stevenson znad pacjentki, którą akurat zajmowali się oboje. Choć pani Mudroh była nieprzytomna i niewiele wskazywało na to, by z ich rozmowy miała cokolwiek zapamiętać, minimum przyzwoitości wymagało, by uszanować granice dobrego smaku staruszki i jej wątpliwą chęć słuchania o seksualnych dokonaniach swojej pielęgniarki.
      — Mam Ci opowiedzieć, jak dokładnie mnie brał czy minuta po minucie relacjonować nasze poznanie? — odpyskowala równie cicho, nie widząc zasadności zwierzania się aż tak głęboko, choć akurat z tym nie miała problemu.
      — Bosze Mattie, przecież wiesz… — zapiszczał wręcz z eskcytacją Gabriel, szybko się krygując, gdy kolega z zespołu zerknął w ich stronę podejrzliwie.
      — Mhh, uprawialiśmy dziki seks na blacie w kuchni, a potem wziął mnie od tyłu. Co jednak warto zaznaczyć, kurwa… wiesz jak cholernie dobrze jest znaleźć w końcu kogoś kto potrafi zrobić dobrą minetę?
      — Wiedziałem. Wiedziałem, że to powiesz!
      — I?
      — To ja się pytam, co dalej!

      Usuń
    2. — Nic. — wzruszyła lekko ramionami, jakby temat był już zamknięty, a przecież nawet się na dobre nie rozpoczął. — Odbierze mnie w piątek po pracy. I pójdę się puszczać z przyjemnością dalej.
      — Jezuuuu, Tilly, nie możesz mi tak mówić! Czy my w piątek pracujemy razem?
      — Nie wiem.
      — W takim razie musimy! Chcę go zobaczyć!
      — Po co? — zmarszczyła twarz, zupełnie nie rozumiejąc sensu tego działania.
      — Żeby wiedzieć czy Twoje puszczanie jest w ogóle sensowne! Nie mogę Cię puścić przecież byle komu w ramiona na bolcowanie.
      Mathilde wywróciła na ten argument tylko oczami.
      — Chcę być pewien, że chociaż dobrze spędzisz czas. Poza tym jestem strasznie ciekawy i cholera, kurewsko Ci zazdroszczę. Pamiętam, kiedy sam prowadziłem takie życie…
      — Zawsze możesz odwołać ślub. Ale nie chce być tą, która namawia Cię do złego. — mruknęła.
      — Nie bądź głupia, chcę po prostu posłuchać w niezdrowych emocjach o Twoich przygodach. I chcę wiedzieć wszyyyystko!
      — Wszystkim, to by było słuchanie o wieczorze, gdzie Tammy grała świetnie jak zawsze, potem zjadłyśmy miłą kolację i poszłyśmy trochę zaszaleć. Skończyło się happy endem, ale swoją drogą, ponieważ ja poznałam jej znajomych, uważam, że i ona powinna poznać kiedyś Ciebie, ty stary gejuchu.
      — Pomyślimy o tym. — puścił jej oczko znad pacjentki, uznając tym samym temat na chwilę obecną za zamknięty, bo wypadało się w końcu wziąć do prawdziwej pracy.

      Piątek przyszedł szybciej niż się tego Mathilde spodziewała, zaś sama zmiana była na tyle intensywna, że upłynęła jej nie wiadomo kiedy i dopiero ostre światło jarzeniówek odbijające się w ciemnych szybach przypomniało jej, jak późno już jest, a powinna się przecież jeszcze ogarnąć przed wyjściem, skoro nie wracała do domu, tak jak zwykle. A przynajmniej nie wracała do niego tak zupełnie swobodnie.
      Na ostatnią godzinę przed wyjściem wskoczyła więc na szybki prysznic, zmieniła bieliznę i poprawiła swój minimalistyczny makijaż, by wyglądać choć ciut lepiej, niż po intensywnym tygodniu pracy, którego miała już serdecznie dosyć, a w niedziele i tak miała tutaj wracać na nockę.
      — Umyłaś dupę? — usłyszała pytanie od przyjaciela, gdy wyszli już przed szpital bocznym wyjściem, żegnając się uprzednio z resztą zespołu.
      — Gabriel! — skarciła go Tilly swoim przeciągłym jęknięciem.
      — Kurwa to ważne pytanie. — Filipińczyk wydawał się nie zrażony tą uwagą. — Jako Twój przyjaciel, po prostu o Ciebie dbam.
      — Jezu tak! — odpowiedziała mu w końcu, czując się jak dziecko przesłuchiwane po wywiadówce. A przecież była dorosłą kobietą ze sporym bagażem doświadczeń. Przynajmniej tych konkretnych.
      — Mam nadzieję, że pod tymi smutnymi, zwykłymi ciuchami masz chociaż jakąś seksowną bieliznę. — przyjaciel zmierzył ją wzrokiem, uznając jesienny płaszcz, golf, szerokie jeansy z wysokim stanem i mokasyny za wyjątkowo mało pociągający strój na upojną noc. — Inaczej nie wiem jak to sobie wyobrażasz…
      — Ubrania są najmniej ważne. Bielizna też. Przecież zaraz nie będę ich na sobie miała. — mruknęła.
      — To co założyłaś? — Gabriel wydawał się nieustępliwy.
      — Czerwony, koronkowy komplet. Ten, który kupiłeś mi na ostatnie Walentynki, nazywając je…
      — Wspólnym Świętem posuchy. No dobrze. Bardzo dobrze zrobiłaś. Czasami jeszcze jest dla Ciebie nadzieja.
      — Czasami? Co to w ogóle ma znaczyć? — spojrzała na przyjaciela z zaskoczeniem Tilly, by za chwilę odszukać kątem wzroku postać Declana oddalonego od nich o kilkanaście metrów. Pomachała do niego nad głową, chcąc jasno dać do zrozumienia, że go widzi i już do niego idzie.
      — To on? — zainteresował się pielęgniarz, przyglądając się uważnie w ciemności odległej postaci żołnierza, podziwiając tym samym kolejny podbój swojej przyjaciółki.
      — Mhh. — przytaknęła niespiesznie.
      — Przystojny. — skwitował po chwili milczenia Gabriel, następnie uśmiechając się do Mattie. — Mogłabyś go przetrzymać do mojego ślubu. Miałabyś ładne zdjęcia. — zauważył.
      — Co ty pieprzysz?! — Tilly spojrzała groźnie na przyjaciela.
      — Mówię po prostu co uważam. — wzruszył obojętnie ramionami, dokładnie w ten sam nonszalancki sposób w jaki robiła to Stevenson.

      Usuń
    3. Już chciała coś odpyskować, gdy poczuła gwałtowne szarpnięcie za ramię, które ewidentnie nie było ani przyjemne, ani spodziewane. Nie mógł tego zrobić Declan, który stał zbyt daleko od ich dwójki. Mattie obróciła się więc mocno zdziwiona w kierunku właściciela tego nieprzyjemnego gestu wymierzonego w jej kierunku.
      — Co jest kur… — zaczęła zerkająca na obcego mężczyznę, który nadal usilnie trzymał ją za ramię, którym najwidoczniej chciał za chwilę szarpnąć.
      — Pamiętasz mnie pielegniareczko? To przez Ciebie zmarnowałem wczoraj cały dzień na siedzenie w tym pieprzonym szpitalu.
      — Słucham? — zmarszczyła twarz, nie mając najmniejszego pojęcia, kim jest ten człowiek i czego od niego chce. Niestety jej pierwotna próba zrzucenia z siebie jego ręki spełzła na niczym. — Przykro mi na Pana nieprzyjemne doświadczenia, ale nie sądzę żebym miała z tym coś wspólnego…
      — Właśnie tak się kurwa ludźmi zajmujecie! Teraz mnie nie poznajesz, a wczoraj nawet nie raczyłaś pomóc. — pomachał jej przed twarzą drugą ręką z czego jeden z jego palcy był usztywniony.
      Teraz coś jej świtało.
      — Jakoś dał pan sobie radę. — zauważyła ze zmieszanym uśmiechem patrząc na jego rękę, nie widząc z nią większego problemu. — A oddział ratunkowy to miejsce, gdzie w pierwszej kolejności ratuje się ludzkie życie.
      — A To co niby jest? — coraz bardziej nakręcający się w swojej irytacji mężczyzna wymachiwał jej dalej ręką przed twarzą, ewidentnie przygotowując się by zrobić jeszcze coś więcej.
      — Raptem złamany palec? — zaryzykowała stwierdzeniem, uznając tą absurdalną dyskusję za skończoną. Ponownie chciała wyszarpnąć swoje ramię, ale za moment poczuła bardzo nieprzyjemne ciągnięcie przez obcego za włosy, na co zareagowała krótkim jęknięciem, ale zanim jeszcze udało jej się stanąć obcemu na stopie, poczuła jak szarpanie jej za włosy momentalnie się ukróciło, natomiast obracając się w stronę swojego złoczyńcy, widziała już przy nim Declana. I chociaż powinna być wdzięczna za to że zareagował szybko i jej pomógł, Tilly zmarszczyła tylko lekko brwi w wyrazie ogólnego naburmuszenia.
      — Kurwa, poradziłabym sobie sama… — westchnęła w stronę Doyle’a, jakby zupełnie zapominając co miało miejsce przed chwilą.

      napalona Mattie w opałach i ciekawy wszystkiego Gabryś

      Usuń
  34. Kiwnęła lekko głową. Declan miał rację, a smutek nie był niczym złym czy upokarzającym. Rei również bywała smutna; było w niej wiele emocji, których przez lata nauczyła się nie tyle pozbywać, co ukrywać przed innymi. Czasami nawet przed samą sobą. Przyzwyczaiła się jednak do tego, że ludzie widzieli w niej przede wszystkim dziewczynę, która potrafiła żartować podczas pobytu w szpitalu, pisać książki pomiędzy badaniami i śmiać się z własnych katastrof. Łatwo było wtedy zapomnieć, że pod tym wszystkim nadal znajdowała się osoba, która potrafiła się bać, złościć, tęsknić i zwyczajnie mieć gorszy dzień. Dlatego nie zamierzała męczyć Declana, a po prostu okazać mu wsparcie, które w tej chwili mogła mu dać. Nie musiała przecież wiedzieć, jak sprawić, żeby poczuł się lepiej. Wystarczyło, że będzie obok, kiedy będzie jej potrzebował, i pozwoli mu przeżywać ten dzień dokładnie tak, jak będzie tego chciał.
    Prychnęła cicho i zaśmiała się mimowolnie, gdy uznał, że nie musiała się peszyć, a potem rzucił żartem. Rei nie była przyzwyczajona do komplementów, a przynajmniej nie takich prosto w twarz. Zdecydowanie łatwiej było jej uwierzyć w pochwałę dotyczącą jej książek niż w to, że ktoś naprawdę uważał ją za atrakcyjną. Przez lata nauczyła się patrzeć w swoją stronę przez pryzmat tego, co było nie tak. Zbyt blada, chuda, zbyt zmęczona, z bliznami, protezą i ciałem, które nigdy nie wyglądało tak, jak powinno wyglądać ciało młodej kobiety w jej wieku. Dlatego komplementy często wprawiały ją w większe zakłopotanie niż jakiekolwiek pytanie o chorobę, bo o chorobie przynajmniej potrafiła mówić. Jej reakcja nie wynikała jednak z tego, że poczuła się podrywana, wiedziała, że to coś przyjacielskiego, ale i tak nie potrafiła całkowicie pozbyć się tego charakterystycznego zakłopotania. Komplementy wciąż trafiały w miejsca, które przez lata były dla niej wyjątkowo wrażliwe. Dopiero niedawno zaczęła uczyć się, że nie każdy komplement wymagał natychmiastowego zaprzeczenia; że nie musiała odpowiadać, że ktoś przesadza lub nie ma racji. Ostatecznie zrozumiała, że pozwolenie komuś dostrzec w niej coś pięknego nie oznaczało, że nagle przestawała być świadoma własnych niedoskonałości. Oznaczało tylko, że nie musiała patrzeć na siebie wyłącznie przez ich pryzmat.
    Rei zerknęła w kartę menu, a potem na niego, kiedy zaczął wyliczać warzywa, jakby właśnie prowadził niezwykle poważny audyt żywieniowy. Rozbawiło ją to.
    — Nie przesadzaj. — Zaśmiała się. — Pomidor, sałata, cebula i ogórek? To już praktycznie sałatka.
    Przesunęła wzrokiem po kolejnych pozycjach i uniosła brew, widząc, jak wiele z nich było przesłodzonych. Idealnie. Gdy do stolika podeszła kelnerka, Rei poprosiła o naleśniki z bananem, truskawkami, bitą śmietaną i sporą porcją syropu klonowego, a do tego kawę z mlekiem. Skoro już znalazła się w takim miejscu, nie zamierzała udawać, że przyjechała tutaj pilnować kalorii. Kiedy kobieta poszła w swoją stronę, wbiła wzrok w twarz Declana.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — To zaczyna brzmieć jak finansowa dyktatura — stwierdziła z powagą, choć uśmiech zdradzał, że wcale nie zamierzała się kłócić. — No doooobrze. Nie będę nawet próbować.
      Pamiętała, że poprzednim razem rzeczywiście udało jej się zapłacić za jego kawę, ale najwyraźniej Declan potraktował to jako osobistą porażkę, której nie zamierzał powtórzyć. Dla niej to nie był żaden problem i raczej podchodziła do tego dość luźno, ale skoro Declan chciał opłacić zamówienie, cóż, nie zamierzała wszczynać o to wojny. Poza tym mieli przed sobą całą podróż i podejrzewała, że znacznie rozsądniej będzie zachować energię niż urządzać pojedynek o rachunek przy śniadaniu.
      Kiedy wspomniał o banana split, jej mina od razu się zmieniła. Uśmiechnęła się szeroko.
      — Lubię? — powtórzyła, jakby właśnie zadał jej bardzo dziwne pytanie. — Declan, to jest deser składający się z banana, lodów i bitej śmietany… Lepiej pilnuj swojej połowy! — Zmarszczyła lekko nos. — Co jeszcze pamiętasz z czasów dzieciństwa? Co lubiłeś jeść?

      Rei Bothwell 🥞

      Usuń
  35. Mathilde niewątpliwie lubiła kusić los i pobudzać męską fantazję, zwłaszcza w godzinach najmniej do tego wskazanych, samej czerpiąc z tego nie lada satysfakcję. Siniaki traktowała natomiast jako swoiste trofeum, miłą pamiątkę po palcach, które akurat zaciskały się kurczowo w tych miejscach jej ciała w trakcie niezwykle przyjemnego stosunku, o którym lubiła myśleć w wolnych chwilach. Tak jak i lubiła zastanawiać się nad tym, co by chciała z Doyle’m więcej zrobić i czego jeszcze spróbować. Skoro już miała kogoś przyzwoitego do szaleństw, nie chciała zmarnować tej okazji na totalnie oklepany seks. Miała zamiar szukać dla nich nowych wyzwań i pomysłów, tak by nieustannie podgrzewać atmosferę spotkań. W końcu poza tą fizyczną bliskością nie łączyło ich ze sobą zupełnie nic. No może nie do końca, byli jeszcze wspólni znajomi, co mogło nieco komplikować sytuację, choć zupełnie nie zapowiadało się na to by miało tak być.
    Decydując się na odważne zdjęcia i wiadomości, liczyła, że któregoś dnia Declan jednak nie wytrzyma i wparuje z impetem do jej mieszkania, ewentualnie pracy. To byłoby czyste szaleństwo, ale za to jak seksowne! Przyjdzie niewątpliwie jeszcze i na to czas. Taką przynajmniej miała nadzieję.
    Tymczasem była obecnie w cholernie niezręcznej sytuacji, która wcale jej się nie podobała. Rozkraczona przed szpitalnym wejściem, z przyjacielem za sobą, a Declanem pacyfikującym niezadowolonego pacjenta przed sobą. Średnio widziała na to jakieś sensowne rozwiązanie, marszcząc czoło na całą scenę, wyraźnie niezadowolona takim obrotem spraw, jak i nieco zaniepokojona tym, jak podobne wydarzenie odbije się na jej miejscu pracy. Naprawdę nie chciała niczego zgłaszać, robić z tego afery i opuszczać szpital dopiero za kilka godzin. Liczyła, że do tego czasu będzie już leżała spocona w euforycznym spełnieniu gdzieś obok Doyle’a, ewentualnie na nim. Na pewno nie zaś wnosiła jakiekolwiek zarzuty w świetle jarzeniówek.
    Nauczony z kolei doświadczeniem Gabriel nie chciał kusić losu, woląc dać Mattie przestrzeń na osobiste wyżycie się i bójki, bo nie raz jemu też się dostało, gdy chciał zwyczajnie jej pomóc. Nasłuchał się potem jak bardzo był jej niepotrzebny i że to szczyt mizoginistycznych zapędów, nie uznających kobiecej siły i samodzielności, tak że z czasem zaczął odpuszczać. Do tej pory czasem zastanawiał się komu i co tak naprawdę chciała Stevenson udowodnić, nie będąc szczególnie uniwersalną przedstawicielką płci pięknej, czy może raczej chodziło o sam performance? Ciężko było jednoznacznie stwierdzić, ale wygodniej było się nie wtrącać. Oczywiście do chwili gdyby sytuacja nie stawała się już naprawdę groźna. Chociaż kto wie, czy i wtedy ta głupia baba by się nie pruła, że miała wszystko pod kontrolą, nawet jeśli byłoby to wierutne kłamstwo.
    — Ja pierdolę Mattie, od razu rozumiem o co chodzi. Zdecydowanie robi wrażenie… — wymruczał jej na ucho Gabriel, wachlując się dłonią przy twarzy i oglądając całą bójkę w którą wpakował się Declan, ciekawy tego, kiedy Tilly w końcu wysokoczy ze swoją przebojową samodzielnością, choć do tej pory stała jak zahipnotyzowana, nie wiedząc w co włożyć ręce. Aż dziw, że nie rzuciła się jeszcze na swojego nowego znajomego od niezobowiązujących relacji.
    — Wcale nie. — wydusiła z siebie powoli, kierując obrażone spojrzenie najpierw na przyjaciela, a potem na dwóch dorosłych mężczyzn, którzy najwidoczniej uważali, że danie popisu własnej siły, to najlepsze co mogą robić w piątkowy wieczór. Ona miała na ten temat inne zdanie.
    — Nie oszukuj, że Cię to nie podnieca. — zauważył cicho, z szerokim uśmiechem przyjaciel.
    — Wcale. — odpowiedziała sucho, dobitnie, chcąc uciąć temat, choć właśnie przygryzała mocno dolną wargę w osobliwej zabawie, nie mogąc dla niej znaleźć miejsca między swoimi zębami z żadnej strony. Jej gesty w sposób oczywisty przeczyły wypowiadanym słowom.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Jasne, tak wcale, jak ze mnie jest hetero chłop. Mattie, pamiętaj, zanim wespniesz się na wyżyny swojego agresywnego feminizmu i obrazy majestatu, o co w tym wszystkim chodzi. — Gabriel położył rękę na ramieniu Mathilde, tym samym powstrzymując ją przed jakimkolwiek gwałtowniejszym ruchem.
      — Nie możesz mi tego robić i brać jego strony! — oburzyła się.
      — Mogę. Pamiętaj. Ru-
      — Myślałam, że jesteś moim przyjacielem…
      — Cha-
      — Tylko kłody pod nogi.
      — -Nie. Skup się na pozytywach Tilly. — wyszczerzył zęby, wskazując na konkretnie spacyfikowanego mężczyznę. — Nie powinnaś nieść pomocy jako pielęgniarka swojemu nowemu koledze?
      — Zamknij się. — odpyskowała pielęgniarzowi, tym razem jednak nie zamierzając się z ciosami na Declana. Czy sobie zasłużył? A i owszem. Nie była jednak pijana, jak przy ich wcześniejszym spotkaniu i tym razem miała w sobie trochę więcej powściągliwości. Dlatego, ewentualne niezadowolenie okazywała w mniej agresywny sposób. A poza tym, wcale nie chciała się przyznać do tego, że oglądała całe zajście z lekkimi wypiekami na twarzy. Bo było to w jakiś sposób imponujące. Było też niezdrowo ciekawe i pociągające. A Declan jak się bił wyglądał cholernie dobrze. Czy miało to w ogóle jakikolwiek sens?
      Sama nie wiedziała co o tym myśleć, dlatego być może podchodziła do sprawy tak spokojnie. Albo zwyczajnie odpływała już myślami w przód, rozważając milion scenariuszy jak Declan mógłby ją dzisiaj sponiewierać.
      — Zostaw go. — westchnęła, uznając że nie warto zaprzątać sobie tego typu człowiekiem głowy. Gdyby miała pamiętać wszystkich pacjentów, mózg dawno by jej eksplodował z natłoku informacji. Każdego dnia potrafiły przewijać się przez jej życie dziesiątki osób, których nie sposób było spamiętać, choćby bardzo chciała. Tylko pojedyncze jednostki zachowywały się szczególnie w jej wspomnieniach. Nie było ich jednak wiele.
      Dodatkowo zauważyła, że w stronę ich czwórki zmierza jeszcze Valentina, starsza, latynoska pielęgniarka z ICU, ciągnąc ochroniarza z oddziału ratunkowego. Musiała zatem przyglądać się części zajścia i pobiec po pomoc.
      Świetnie, a więc piekło właśnie się rozpętało.
      — Nic Ci nie jest Tilly, querida? — starsza latynoska podeszła do koleżanki z oddziału intensywnej terapii, chwytając jej twarz w obie ręce i obserwując dokładnie niczym rodzona matka czy nie ma tam żadnych zmian lub zadraśnięć.
      — Nic mi nie jest. — wymamrotała Mattie niewyraźnie spomiędzy ściągniętych policzków, próbując się wykręcić z mocnego uścisku Val. — Chce już iść do domu. To była bardzo długa zmiana.
      — A co tu się wydarzyło w międzyczasie? — wspierając się pod boki, starsza pielęgniarka groźnym spojrzeniem omiotła dwóch mężczyzn, którzy stali w dość osobliwej pozie. Valentina miała przyjemność oglądać tylko początek zajścia, gdy Tilly była ciągnięta za włosy, Gabriel nie chcąc się narażać nie robił nic, a ona pobiegła po znanego sobie dobrze ochroniarza, by ten jakoś załagodził sytuację. Tymczasem wróciła do zupełnie innej rzeczywistości. — A Ty to niby kto, chico? — wymierzyła w Declana groźnie palec, co i własne spojrzenie. Jeśli bójka miałaby trwać dalej, to zdecydowanie ona jako pierwsza zażegnałaby ten kryzys na terenie szpitala, ciągnąc dwóch niesfornych mężczyzn za uszy na karną ławkę u ochroniarzy.
      — Daj spokój Val. — syknął Gabriel, odciągając koleżankę do siebie i w międzyczasie sprzedając jej porozumiewawcze spojrzenia, zerkając sugestywnie to na Mathilde, to Declana.
      Valentina była jednak zbyt mocno skonsternowana, by zrozumieć tą insynuację.
      — Znamy się. — przyznała Tilly, wzruszając ramionami i spoglądając na Doyle’a. — Możesz iść Mark, damy sobie radę. — uśmiechnęła się nieporadnie do ochroniarza, czując się głupio za całe zajście, jakby cokolwiek było jej winą, ale drobna zaczepka rozrosła się do ogromnych rozmiarów i jak widać również plotkarskiego kącika.

      Usuń
    2. — Jesteś pewna, Mattie? — ochroniarz zerknął na nią uważnie, a następnie na Declana i wolnego już pacjenta, który poszkodowany był już dzisiaj na wiele sposobów.
      — Jestem pewna.
      — A chico od kawy i sernika? — w tym momencie, bardziej niż kwestia bezpieczeństwa, Valentinę bardziej interesował fakt, by wyjaśnić jej, kim jest ten młody mężczyzna, którego Tilly najwidoczniej znała i co w zasadzie tu robi, poza plątaniem się w bójki.
      — Kto? — wytrzeszczył oczy Gabriel, słysząc że w tej opowieści pojawia się kolejna, nieznana jej osoba. W dodatku mężczyzna. Ile ich w takim razie kręciło się ostatnio wokół Mattie?
      — Diler. — bezgłośnie wymówiła słowo do Gabriela, obracając się również do Declana, dając im tym samym porozumiewawczo znać o kim mówi ich wspólna koleżanka ze zmiany, tak by wszyscy pozostali byli mniej więcej na bierząco i tak by Val nie zrozumiała tego o co jej chodziło. Nie była to informacja przeznaczona dla jej uszu, ale nie chciała żeby ani Gabriel, ani Declan coś sobie wyobrażali. Naprawdę nie był to ważny element w tej rozmowie i wydarzeniu. — To był tylko pacjent.
      — Oh. Ale jaki miły… — zauważyła Cal, uśmiechając się jakoś cieplej do własnych wspomnień.
      — Być może miły, ale tylko pacjent. A to — tu Gabriel wskazał na Declana. — To jest Tilly wyjątkowy hmm… znajomy. Nie ma sensu im przeszkadzać. Chodź Val, odprowadzę Cię kawałek do domu. — zasugerował, próbując pociągnąć Latynoskę w swoją stronę.
      Kobieta jednak wydawała się niewzruszona, dalej podejrzliwie mierząc Doyle’a wzrokiem.
      — Loco com ella. Są siebie warci. — rzucił do Val Gabriel, uznając że może ten argument przekona kobietę do dania tej dwójce spokoju.
      — Tylko niech wam nic głupiego do głowy nie przychodzi! — Pogroziła palcem Valentina tak samo Mathilde, jak i Declanowi, choć doskonale wiedziała, że ma przed sobą dwójka dorosłych osób, które jednak traktowała jak dzieci. Trudno jednak było brać ich na poważnie, w obliczu całego zdarzenia, które miało miejsce przed chwilą na terenie szpitala.
      — Zawsze, Val. Wiesz o tym. — Tilly odzyskała charakterystyczny dla siebie humor, odpowiadając koleżance w sposób, jak zwykle pełen podtekstów, które tak bardzo kobietę irytowały.
      — Zapamiętam sobie Ciebie, muchacho. Jak coś się Tilly stanie… — ostrzegła Doyle’a starsza pielęgniarka.
      — Val, skąd pewność że ja mu nic nie zrobię? — wywróciła oczami Mattie, słuchając wywodów koleżanki, jej zdaniem zupełnie zbytecznych.
      — Querida, nie wtrącaj się.
      — Kiedy ja naprawdę chciałabym mu zrobić wiele złych rzeczy… — zauważyła Stevenson, uśmiechając się powoli coraz szerzej.
      — Tilly! Nie można tak… — skarciła ją koleżanka.
      — Bezpośrednio? Można. Jestem prawie pewna, że o niczym innym nie marzy. — Tilly zerknęła sugestywnie na Declana, oblizując bardzo subtelnie własne wargi. Niestety Valentina podkładała się jej za każdym razem sama.
      — Mathilde! — oburzyła się latynoska, podnosząc na dziewczynę głos niczym obrażona głowa rodziny, a przecież łączyły je jedynie bardzo ciepłe, ale jednak tylko, stosunki pracowe.
      — Jesteś pewien, że interesują Cię tylko obrażalskie i niespełna rozumu Azjatki? — Gabriel poklepał przyjaźnie i w ramach otuchy Declana po ramieniu, jednocześnie puszczając mu zalotne oczko, zgarniając tym samym Valentinę pod rękę, by dać tej dwójce święty spokój, a o reszcie uslyszeć w swoim czasie. Najpewniej już jutro, bez względu na wszystko.
      — Nie musiałeś tego robić. — zauważyła Tilly, gdy zostali już całkiem sami, łapiąc Declana pod ramię i ciągnąc w kierunku z którego do niej przyszedł. — Dlaczego zawsze chcesz zgrywać bohatera, co? — spojrzała na niego uważnie, trochę zła, trochę podniecona. Czy jej to imponowało? Absolutnie nie. Ale skłamałaby gdyby powiedziała, że źle się patrzyło na to, jak Declan bije się z kimś, mając nad przeciwnikiem znaczącą przewagę. W jakiś sposób było to bardzo hipnotyzujące i bardzo niezdrowe. Inna sprawa, że wcale nie potrzebowała pomocy.

      Usuń
    3. — Powinieneś dać mi kiedyś przestrzeń i zobaczyć, że faktycznie umiem sama o siebie zadbać. Na pewno byś się zdziwił jak doskonale sobie radzę w różnych sytuacjach. Może po prostu nie tak szybko jak Ty.
      Westchnęła, łapiąc go pod ramię i ruszając w stronę wyjścia z terenu szpitalu. Chciała już naprawdę zacząć tą przyjemniejszą część wieczoru.
      — Mam nadzieję, że zaplanowałeś jakąś kolację dzisiaj. Jestem głodna i wściekła. — poinformowała go łaskawie z lekkim sapnięciem, by finalnie poprawić agresywnie i nieporadnie torbę na swoim ramieniu, a następnie mocniej przykleić się do boku mężczyzny. Po zmroku dość gwałtownie robiło się zimno.
      Skoro oferował jej koleżeńskie posiłki, to zamierzała z tego skorzystać, chociaż miała też szczególną ochotę na inne rzeczy. Dzisiaj, to jednak nie ona miała o wszystkim decydować, co jak widać przychodziło jej z wyraźnym trudem.
      — A więc, co planujesz dzisiaj ze mną zrobić?— przystanęła, odwracając się w jego stronę, po raz pierwszy tego wieczoru pozwalając sobie, by lekko łobuzerski uśmiech pojawił się na jej ustach. Zgodnie z umową, mieli się dzisiaj bawić według jego pomysłów i fantazji. — Dostanę czapkę? — zagadnęła w nawiązaniu do jego komentarza o tym, jak wyglądałaby w jego mundurze, gdy żegnali się ostatnim razem. Sama była tego z resztą ciekawa.

      pyskata i wyjątkowo grzeczna, Mattie

      Usuń
  36. Cóż mogła powiedzieć czy zrobić, gdy to coś, ten obłęd czy dzikość, bo ciężko jeszcze było jej jednoznacznie stwierdzić, zwyczajnie Tilly się w nim podobały i chciała oglądać tego więcej. Oczywiście nie w wydaniu, gdzie prowokowałaby zagrażające ich życiu sytuacje, ale było coś pociągającego w tej jego postawie. A kusić los lubiła, tak jak i męskie zapędy, by doprowadzać do sytuacji, gdzie ciężko było się im oprzeć. Lubiła się bawić zarówno własną, jak i cudzą wytrzymałością, testując bardzo delikatne granice. Wszystko wtedy zaczynało lepiej smakować i nabierało jakiegoś takiego żywszego kolorytu, głębi i ostrości przede wszystkim. A jak wiadomo, Mathilde nie chciała byle jakiego, całkiem przeciętnego życia. Tworzyła je zatem według własnych pomysłów i potrzeb.
    — Zapamiętam sobie Ciebie, Declan! Dios es mi testigo, tenéis mi palabra! — oddalając się od ich dwójki, dało się słyszeć jeszcze głos latynoski, która odwróciła się w stronę młodych ludzi, chcąc zaznaczyć jeszcze swoją osobę w całym tym zatargu.
    — Jezu, Val, choć już! — jęknął Gabriel, pociągając kobietę w stronę przeciwną do tej, w którą szła Mattie z Doyle’m. A choć życzył przyjaciółce samego spełnienia i jak najlepszych wrażeń, tak szczerze podziwiał chęć Declana na tego typu wyzwania. Bo i owszem, znalazł sobie niezłe ziółko. Bardzo niereformowalne, zacięte, ale za to szalenie ekscytujące. Gdyby jednak w jakiś sposób udało mu się poskromić tą szczupłą złośnicę, pierwszy biłby mu brawo. Szanse na to były jednak skrajnie niewielkie. Wciąż jednak nie niemożliwe.
    — Val dużo mówi, ale się nią nie przejmuj. — Mathilde machnęła ręką na słowa koleżanki, gdy znaleźli się już dalej, poza widokiem ciekawskich oczu. Chciała też w jakiś sposób wytłumaczyć Declanowi cały ten chaos informacyjny, gdy troje pielęgniarzy rozprawiali między sobą w najlepsze. Całe szczęście, że mężczyzna nie słyszał wywodu Gabriela, bo mógłby szczerze zwątpić w poczytalność samej Mattie oraz w dobieranie przez nią znajomych. — A chłopak o którym wspominała, to diler, który czasem podrzuca mi zioło do pieczenia ciast z przyjaciółkami, albo kiedy potrzebuje się zrelaksować sama. Nie zawsze są jurni żołnierze na podorędziu. — spojrzała na niego sugestywnie, trochę rozbawiona własną uwagą. Zresztą, i on nie był na każde jej zawołanie, o każdej porze dnia i nocy. Przynajmniej póki co. — W każdym razie, jakiś czas temu trafił pobity na oddział ratunkowy, z Val spotkał się wtedy pod pracownią CT, a potem przekazał jej ciastko i kawę dla mnie. — wzruszyła obojętnie ramionami. — Nic nas nie łączy, pomimo usilnych chęci swatania mnie z kimkolwiek. Valentina bardzo chętnie widziałaby mnie już w białej sukni typu księżniczka z welonem i przynajmniej trójką dzieci, co oczywiście nie wydarzy się nigdy. Dlatego też tak słodko zawsze sobie dogryzamy. To element lokalnej tradycji. — doprecyzowała z szerokim uśmiechem, zawsze będąc z siebie dumną, gdy napsuła koleżance trochę nerwów swoim głupim gadaniem i tekstami o rozwiązłości seksualnej. I tak cud, że tym razem obyło się bez wznoszenia rąk i litanii do Boga pod nosem po hiszpańsku recytowanych z prędkością karabinu maszynowego.
    — Swoją drogą poznałeś dzisiaj kawał ludzi z mojej pracy. Na pewno tych najbliższych. To trochę dziwne… — zmarszczyła lekko brwi, zdając sobie nagle z tego sprawę. Do tej pory chyba nikt nie miał takiej okazji. Wątpliwej, bo i nikt nie pchał się w bójkę z nią w roli głównej poszkodowanej, a to w dodatku w miejscu jej pracy, ale jednak. Czy wiedział tym samym już o niej za dużo?
    — Gdyby dziewczyny ruszyły mi na pomoc to byłaby kobieca solidarność, w której brak podtekstów. Z mężczyznami już tak nie jest. — pospieszyła wytłumaczyć mu swoją filozofię życia i feministycznych zapędów. — Raz, to prawie zawsze oni zaczynają i ich trzeba się obawiać, dwa, rzadko kiedy jest to całkiem bezinteresowne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wątpiła w dobre chęci Declana, choć umówmy się, po bójce w barze uważała, że sam rwie się do ręcznych zatargów i ma za krótki lont, który mógł zarówno zaprocentować na jego korzyść, jak i kiedyś okazać się całkiem zgubny. Czy jej się to podobało? Niestety cholernie tak, ale póki co nie dawała mu tej satysfakcji, by mógł się o tym dowiedzieć.
      — To też nie jest normalne, że zawsze rzucasz się na pomoc. Oceniasz wcześniej sytuację, że faktycznie jest bezpiecznie? Czy robisz to na głupim, adrenalinowym zrywie i zwykłej chęci pobicia się z kimś? Słuchaj, niewiele o Tobie wiem Dec i nie zamierzam teraz zgłębiać psychologicznych podstaw twojej postawy, wiem natomiast jedno - mężczyźni nie bronią zazwyczaj kobiet ze zwykłej, dobrodusznej chęci pomocy. — rozłożyła bezradnie ręce w geście, który miał świadczyć o tym, że takie ma zdanie na ten temat i nie zamierza go zmieniać.
      — To dobrze. — uśmiechnęła się na uwagę o ciągnięciu za włosy. — To akurat wychodzi Ci bardzo dobrze. Minete też robisz wcale niczego sobie. Miło w końcu komuś nie tłumaczyć jak wszystko trzeba robić. — odpowiedziała mu zaczepnie, gdy tak uważnie się jej przyglądał, zanim zdecydował się objąć ją ramieniem.
      — W takim razie musisz mnie jeszcze nauczyć się Ciebie nokautować. — stwierdziła zadowolona, bo bardzo chciałaby to uczynić. Może była na jego tle filigranowa, jednak pracowała nad sylwetką na tyle, by móc radzić sobie nawet z dużym ciężarem. Musiała przyznać, że wizja znokautowania Doyle’a, jeśli w ogóle możliwa, była bardzo ciekawa i pociągająca. Z przyjemnością by tak nad nim zatriumfowała.
      Gdy bezczelnie zdjął z jej ramienia torbę, przez chwilę rozważała czy faktycznie powinna mu na to pozwolić, a nie trzymać ją mocno przy sobie, rozważając jeszcze przez ułamek sekundy opcję szarpania się o nią, ale finalnie puściła, będąc grzeczną, choć nie przyzwyczajoną do podobnych zachowań. Doyle czasami zachowywał się jakby urwał się z zupełnie innej epoki. A zaraz potem mówił i robił rzeczy, które wskazywały, że było to jednak niemożliwe.
      Declan w swojej ocenie jej rzeczy wiele się nie pomylił, bo faktycznie sporo mieściła torba skórzana w kształcie pieroga, skrywając w sobie całkiem pokaźny dobytek Tilly. Daleko było temu jednak do przeprowadzki.
      — Pff, niektórzy pracują dłużej niż 8 h. — wywróciła oczami i sapnęła na tą uwagę o wprowadzcce do niego. Na czas swojej 12 godzinnej zmiany potrzebowała mieć zapas jedzenia, uprzednio przygotowanego w domu, schowanego do szklanych pudełek, które teraz dźwięcznie obijały się o siebie w torbie. Do tego obowiązkowo bidon na wodę, kosmetyczka, rzeczy na zmianę… było tego trochę.
      — Zawsze chciałam pójść do nepalskiej knajpy. Nigdy nie miałam okazji nic stamtąd spróbować. — stwierdziła całkiem zadowolona, lustrując z lekkim niedowierzaniem tego żołnierza. Jakim cudem zdecydował się na tę dość mało popularną kuchnię i skąd ten nieoczywisty pomysł? Być może potrafił zaskakiwać nie tylko swoją siłą i fizycznością. Co było oczywiście całkiem miłe, za co momentalnie skarciła się w myślach. — Poza tym, chyba jeszcze bardzo mało znam kuchnie z głębi Afryki. Somalię miałam okazję jakiś czas temu odwiedzić, na Sudan zasadzam się w niedalekiej przyszłości, ale zupełnie obce są mi kuchnie Afryki Południowej czy Zachodniej. Jedzenie amerykańskie powiedzmy sobie szczerze nie jest imponujące, europejskie z czasem powszednieje, choć jest bezpieczne, a azjatyckie najwięcej wybacza. Niemniej… lubię próbować nowych, nieznanych sobie dotąd rzeczy. Bez względu na tematykę.
      Nie miała alergii pokarmowych, niewielu rzeczy się bała, poza surowizną, która mogła zagwarantować ciężkie i nieuleczalne powikłania, a świadoma tego nie chciała się narażać. Co do zasady też była wszystkożerna i nie zwykła wybrzydzać, tyle wyniosła z domu. Poza tym, była zwyczajnie ciekawa i otwarta na nowości. Chciała poznawać świat różnymi zmysłami.

      Usuń
    2. — Mam apetyt na różne rzeczy… — wymruczała spoglądając na niego bardzo sugestywnie i bardzo zmysłowo, gdy dłonie zaciskał na jej pośladkach. Uśmiechnęła się szeroko w trakcie pocałunku, wyraźnie zadowolona z tego faktu, jak bezpardonowo ją chwycił i przyciągnął do siebie. Przyjemnie było czuć, jego język we własnych ustach, móc się z nim bawić. Podobało jej się też to jak złapała ją za głowę oraz fakt, jak duże czuła z jego strony podniecenie. Mogła go ugryźć w koniuszek języka, albo wargę, dla samej zasady filuternego psotnictwa, ale się powstrzymała. Rozkoszniej było wspominać jego język i usta na innych częściach jej ciała, z którymi radził sobie z równą wprawą i zaciętością. Podobało jej się, że tak jej pragnął i cholernie pociągający był w takich chwilach, gdy dobierał się do niej bez pytania.
      — Odgrzewana lasagna nie brzmi tak dobrze jak nepalska knajpa. — potwierdziła, leniwie zbierając się za nim, chcąc go trochę podrażnić tym niespiesznym swoim krokiem. Wcale by się nie obraziła, gdyby jednak przerzucił ją sobie przez ramię, dał klapsa i zabrał do siebie. Na pewno by się rzucała, ale wątpliwe by się o to obrażała. — Rozważyłabym ją jednak dwa razy, gdybyś dodał, że masz zaplanowane jak będziesz mnie dzisiaj pieprzył i mi o tym opowiedział. A tak… — zrobiła dłuższą przerwę, zerkając na niego z niekrytym pożądaniem, pozwalając ciszy zawisnąć, gdy sama przygryzała opuszek własnego palca w zalotnej pozie, chcąc dać mu do zrozumienia, że plan zawsze może ulec zmianie, ale to on tutaj decyduje. — Chcę usłyszeć o wszystkim co mi obiecałeś opowiedzieć ostatnio. I o twojej pracy i o tym, na co Ty masz dzisiaj ochotę i plany. Obiecałam, że dzisiaj bawimy się po Twojemu.

      smakoszka kuchni świata i nie tylko, Tilly

      Usuń
  37. Sama Mattie nie czuła się w obowiązku aby cokolwiek tłumaczyć Doyle’owi, a mimo to, to właśnie robiła. Przychodziło jej to naturalnie, chyba z czystej potrzeby posiadania jasnej i klarownej sytuacji, tak by nie było mowy na niedopowiedzeniach. Może też nie chciała kreować dziwnego obrazu swojej osoby, który mężczyzna mógłby tworzyć na podstawie tak wielu, chaotycznych informacji, jakie przed chwilą dopływały do niego z różnych ust. Uważała siebie raczej za rozsądną i już spokojną osobę, czasem tylko z wariackimi zapędami i łobuzerskim zacięciem. Poza tym, była do bólu nudna w swojej względnie zdrowej, codziennej rutynie. Dlatego lubiła ją podkręcać na inne sposoby.
    — Nie, raczej okazjonalnie. Czasami potrzebuję zresetować głowę. Za dużo myślę i sama się nakręcam. Czasami też dzieje się za dużo wkoło i czuję się przebodźcowana, o co nietrudno w szpitalu. Wtedy lubię się odciąć i zrelaksować w bezpiecznych, domowych warunkach. Ale i na to, nie zawsze jest czas. — odpowiedziała mu zupełnie swobodnie i zgodnie z prawdą. Nie uważała, żeby był to jej jakiś większy nałóg, raczej sporadyczna przyjemność i ulga w natłoku myśli, poza tym, nie wiązała z tym większej potrzeby. Jasne, że dałaby sobie radę i bez tego, ale czasem miło było mieć coś zakazanego, tak jak i miło było wspominać czasy zupełnej beztroski. Nikogo też nie krzywdziła w ten sposób. Dawno już wyrosła z nieodpowiedzialnych zachowań w postaci łączenia nałogów z pracą lub zwyczajnie okazało się to życiowo zbyt ciężkie oraz skomplikowane na dłuższą metę. Dlatego paliła sporadycznie, wtedy kiedy naszła ją akurat ochota.
    — Też wymyśliłeś. Wyglądałabym paskudnie. Pas - kud - nie. — stwierdziła że śmiechem, gdy Declan sam popłynął daleko na meandrach Valentinowej fantazji, urzeczywistniając ją w swojej krótkiej wypowiedzi, również czerpiąc z tego duży ubaw. Tak, zapewne Val widziałaby ją jako bezę. Zdaniem samej zainteresowanej byłby to widok okropny.
    — Zwariowałeś? Wcale się nie wstydzę… Nie ma czego. — odchrząknęła, zerkając na niego sugestywnie. Na pewno nie zaprosiłaby go pod swoje miejsce pracy, gdyby miała jakiekolwiek obiekcje w tym temacie. Gdyby się wstydziła najpewniej chowaliby się po kontach wspólnych mieszkań, a tak, cały świat stał dla nich otworem. Mogli robić wszystko i wszędzie, a między innymi korzystać z pomysłu Declana i wynajdywać co ciekawsze regionalne kuchnie.
    — Ostatnim razem sobie zasłużyłeś. Poza tym, nie wmówisz mi, że wyszedłeś na tym stratny. — spojrzała na niego wzrokiem, który dawał mu jasno do zrozumienia, że nawet jakiś objaw rzekomej agresji z jej strony i tak finalnie miał szczęśliwe zakończenie. Dla ich dwójki. Więc niech jej nie próbuje wmawiać, że interes w tym miała tylko ona. — Oczywiście, że interesuje mnie inny rodzaj bólu. A może to nawet nie ból? Raczej chwilowy dyskomfort, który rozkosznie miesza się z przyjemnością. Ciężko to określić i nazwać jednocześnie. — zastanowiła się nad tym, z lekka odpływając w sferę marzeń oraz własnych fantazji, uśmiechając się przy tym kokieteryjnie. Zajebiście dobrze było wspominać ich wspólne chwile razem z ostatniej nocy, a ich pierwszego spotkania.
    — Ludzie prują się o wszystko, z zupełnie błahych powodów, to niemal codzienność tutaj. — wzruszyła ramionami, mając na myśli szpital i szczerze akurat tym aspektem niewzruszona. Gdyby miała mu wymieniać wszystkie powody dla których ludzie chcieli się na nią rzucić czy ją obrazić, nie starczyłoby im nocy. A przecież na nią mieli inne plany.
    — Różnych. — stwierdziła bez większego zainteresowania na pytanie o spotykanych przez siebie typów w życiu. — Nie wiem, pracuje z ludźmi, jeżdżę w dziwne miejsca, a i tak mam wrażenie, że ludzie nie reagują. Mało kto chce się podstawiać czy zwyczajnie coś zrobić. Poza tym, jesteśmy za duzi żeby wierzyć w to, że wszyscy są z natury dobrzy. Bo tak nie jest. Sam na pewno widziałeś to nie raz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zerknęła na niego uważnie, zmieniając już ton rozmowy na bardziej poważny. Ponieważ tak zaciekle bronił wyższych wartości i chęci niesienia pomocy, czy zatem spotykał tylko takich ludzi na swojej drodze? Wydawało jej się to niemożliwe, bo jakby nie patrzeć wojsko nie należało do zbiorowości osób szczególnie moralnych, przynajmniej jej zdaniem i z jej doświadczenia. Dlatego absolutnie nie miała zamiaru się tutaj tłumaczyć, ze swojego braku wiary w płeć przeciwną. Była jednak ciekawa tego, co mógłby jej powiedzieć na ten temat. Już nie o sobie i swojej bohaterskiej naturze, ale ludziach których znał, o innych którzy byli naokoło. Nie zawsze tak wspaniałomyślni jakby się mogło wydawać.
      Po chwili marszu u jego boku rozochociła się dopiero na propozycję wspólnego treningu.
      — A będę miała siłę po śniadaniu? — przewrotnie odwróciła jego propozycję w pytanie, jakby nie chwytając się aspektów tak bardzo niedopuszczalnych jak śniadanie i wspólny czas po nim, ale przyjemniej było ciągnąć tą grę. Z resztą, trening brzmiał niegroźnie, prawda? Sama też musiała przecież ćwiczyć, czemu więc miałaby to robić tylko w pojedynkę?
      — A gdybym to ja stanęła na głowie? — zaśmiała się, gdy chwycił ją za rękę, co przez chwilę wydawało jej się dziwne, ale finalnie nie zamierzała protestować. Poza tym, zmarszczyła lekko brwi w geście zadumy. — Próbowałeś takich rzeczy? Bo ja nie.
      Próbowała to sobie nawet wyobrazić, ale wydawało się jednak zbyt skomplikowane. Frajdy by raczej z tego nie było. A już na pewno nie skutecznej penetracji.
      Gdy zaś chodziło o to, gdzie przebiegały granice tej niezobowiązującej i niepoważnej znajomości, tego nie wiedziała też i sama ich pomysłodawczyni. Nie były stałe, ani konkretne, raczej płynne i giętkie, tak że zmieniały się pod wpływem wielu czynników. Łatwo było narzucić pewne ramy, te jednak pod wpływem życiowych sytuacji często ulegały zmianom. Jak choćby ostatnio. W życiu nie pomyślałaby, że zrobi obcemu facetowi śniadanie i pozwoli zostać do rana. A mimo to zdecydowała się na ten odważny ruch, żałując tylko tego, że nie przeleciał jej drugi raz na kanapie, nie zaś samej decyzji. Bo czas spędzany z Declanem był o dziwo bardzo przyjemny, nawet jeśli nie chodziło o sam seks. W jakiś sposób ją zaskakiwał, całą swoją osobą, zachowaniem i pomysłami. A ona chciała to odkrywać i sięgać po więcej. Był jak bardzo ciekawa wyprawa w nieznane, zaskakująca pozytywnie na każdym kroku.
      A poza tym mogła się z nim pobić i trochę pokłócić, co finalnie i tak nie prowadziło do smutnych konsekwencji, a raczej było stymulantem na tak powierzchownym poziomie znajomości.
      Gdy trafili do lokalu, Mattie wpierw zdziwiła się, jak blisko miała pod nosem całkiem ciekawe miejsce na mapie kulinarnej miasta, bo podobał jej się zarówno ten tandetny szyld, jak i osobliwy wygląd naznaczony upływem czasu, które nadawały miejscu jakiejś autentyczności i oryginalności. Nie znosiła tylko modnych i prostych rozwiązań.
      Z kilkoma sapnięciami po drodze, pozwoliła sobie zabrać płaszcz i rozsiadła się na poduszkach przy niskim stoliku, chwytając z zainteresowaniem menu, by przestudiować je wnikliwie. Cały czas uważnie słuchała tego co ma jej do powiedzenia, jednocześnie zastanawiając się na co ma dzisiaj ochotę, poza siedzącym naprzeciwko niej mężczyzną oczywiście.
      — Ty dzisiaj rządzisz. — odpowiedziała, odrywając wzrok od karty i podnosząc ręce do góry w geście całkowitej kapitulacji w tym temacie, nie mając zamiaru kłócić się w kwestii tego jak powinna wyglądać ta kolacja, zwłaszcza że sama była głodna. Miał jednak rację, dzielenie się posiłkiem było czynnością dość intymną, zarezerwowaną dla tych najbliższych i najważniejszych osób. Ona sama nie robiła tego chętnie z obcymi. Tyle że Declan nie był zupełnie obcy i w zasadzie zrobiła mu już raz śniadanie, więc pierwsze lody już przełamali. A poza tym, to było wyjście do knajpy, to co innego.

      Usuń
    2. — Chce spróbować dal bhaat i koniecznie coś z serem paneer. — stwierdziła ochoczo, odkładając kartę na stolik. — I coś słodkiego! Bo byłam dzisiaj grzeczna i wiele przeszłam. — uśmiechnęła się do niego zalotnie, stawiając jak zwykle własne wymagania oraz decydując się na zadziwiającą konkluzję tłumaczącą ten stan rzeczy. Po prawdzie, nie miała takiego zupełnego braku racji. Obyło się bez ataków, zarówno werbalnych, jak i fizycznych. Niegrzeczną zaś planowała być dopiero po kolacji, chyba że Doyle da jej pretekst do wcześniejszej zmiany zdania w tym konkretnym temacie.
      — Czy doczekam się dzisiaj jakiś opowieści od Ciebie? Póki co, strasznie mnie zbywasz. — zauważyła, by zaraz oprzeć się o poduszki i ściągnąć z siebie swój golf, zostając tym samym tylko w prostej, pasiastej koszuli, rozpiętej do połowy mostka, tak by mógł widzieć zalążek czerwonej koronki jej biustonosza, gdy nachyli się w jego kierunku. Co zrobiła bardzo ochoczo, stawiając brodę na złączonych dłoniach, łokcie opierając o blat, tym samym wbijając w Declana swój wzrok. Świdrujący i pełen pożądania. — A chciałabym się czegoś o Tobie dowiedzieć, panie seksowny sierżancie…

      grzeczna, ale prowokacyjna Tilly

      Usuń
  38. Generalnie i Tilly doceniała zbawienne skutki aktywności fizycznej, którą uprawiała regularnie, ale czasami potrzebowała czegoś więcej niż tylko zajechania się na treningu. Bywały też dni, kiedy i na ćwiczenia zwyczajnie nie miała siły. Ale pilnowała się co do używek, bo wiedziała doskonale jak cienka jest granica popadnięcia w usilną potrzebę ich stosowania. Co do zasady nie lubiła też tracić kolejnych dni na dochodzenie do siebie, ale czasami się poddawała, jeśli wyjście ze znajomymi było tego warte. Nie była do bólu prawilna w przestrzeganiu swoich założeń, bo i ciężko byłoby utrzymać się w społeczności wtedy, ale starała się być odpowiedzialna. Zdecydowanie tak, zachować zdrowy balans między dobrym i zdrowym życiem, a potrzebnymi chwilami zapomnienia.
    Nie chciała już ciągnąć tematu wątpliwych znajomości i ludzi w życiu, bo choćby otaczała się tylko najlepszymi jednostkami, to wkoło i tak był ogrom wcale nie najlepszej szarej masy. Oczywiście, miała swoje wąskie grono bliskich znajomych, co do których była wszystkiego pewna, ale co do reszty… wolała mieć raczej zawsze kredyt nieufności. I oczywiście Doyle miał rację, ale nie zgadzała się z nim w pełni, nie uznając jednak tego za temat do dalszej dyskusji. I tak nie doprowadziłaby ich ta rozmowa gdzieś w konkretne miejsce.
    — No dobrze, sprawdzimy to zatem. — uśmiechnęła się na jego stwierdzenie, że sen i posiłek pozwolą jej odzyskać siły po upojnej nocy. Chciała zarówno pójść z nim na trening, tak po prostu, z ciekawości, ale marzyła też o tym, żeby dzisiaj już nie mieć siły na nic. Szczerze chciała, żeby zniszczył ją tak, jak zrobił to za ostatnim razem. Tylko teraz już zupełnie przytomnie, bez wspomagaczy, być może przy świetle, żeby móc chłonąć widok ciała partnera w trakcie szału uniesień.
    — Tak się umawialiśmy. Dzisiaj Ty rządzisz. — potwierdziła swoje słowa skinieniem głowy, nie zamierzając się kłócić, a dodatkowo bez większych problemów wypowiadając te zdania. O dziwo. Nie łatwo było oddać komuś pałeczkę, ale skoro raz się na to zgodziła, zamierzała dotrzymać słowa. Poza tym, w jakiś pokrętny sposób miała do niego zaufanie i pociągało ją to, co mogłoby przyjść mu do głowy. Nie znając go zbyt dobrze, nie mogła się niczego spodziewać. A to było szalenie ekscytujące! — Tylko się nie przyzwyczajaj. — zaznaczyła spokojniej, zerkając najpierw na jego dłoń, która pojawiła się na jej udzie, a potem podnosząc wzrok na jej właściciela. To, że raz mu pozwoli, nie znaczy, że zawsze tak będzie.
    — Absolutnie nie zamierzam być już grzeczna, swoje odpracowałam. Tydzień był ciężki, więc teraz pora na przyjemności. — stwierdziła uśmiechając się do niego w zaczepnym geście, wyrażającym ogromną chęć na robienie niegrzecznych rzeczy.
    — Dzisiaj akurat wolałabym Cię wyzywać innymi epitetami, kiedy już będziesz robił mi dobrze. — stwierdziła ze stoickim spokojem, zatrzymując wzrok na oczach swojego rozmówcy na dłuższą chwilę. Ponownie przygryzła opuszek swojego palca, pozwalając, by ta cisza między nimi zawisła.
    Swoje zainteresowanie zmieniła dopiero w momencie, gdy usłyszała coś o nim.
    — A więc też byłeś w Somalii… — zauważyła z zainteresowaniem. — Raczej w bardziej gorącym okresie niż ja, to pewne. Szalenie jestem ciekawa co byś mógł powiedzieć na ten temat. — przysunęła się do niego, jakby mogło to spowodować lepsze przyswajanie jego słów i tego co miał jej do powiedzenia. — Syria i Kosowo? No cóż, trochę Cię porzucało po świecie. Wyjątkowo niefortunny dobór miejsc. — dodała ciszej, jedną ręką sięgając do jego ramienia i przesuwając nią powoli przez całą kończynę, delikatnie muskając palcami jego dłoń. Szybko ją jednak zabrała, by móc oprzeć z powrotem swoją brodę na obu splecionych dłoniach, wpatrując się w żołnierza.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Dlaczego mniej interesujące? Ciekawe jest jak wygląda „utrzymywanie porządku” w takich miejscach w chwilach konfliktu. Nie wiem na ten temat nic z perspektywy kogoś kto się tym zajmuje. Więcej czytałam o perspektywie tej drugiej strony. — powiedziała zgodnie z prawdą, nie chcąc jednak żeby odczuł, że umniejsza jego dokonaniom. Na ten temat niewiele po prostu wiedziała. A lepiej było zasięgać informacji u źródła.
      — Miałeś wypadek? — niezdrowo się zainteresowała. Być może Doyle nie wykalkulował dobrze tego, że ktoś jej pokroju zainteresuje się nim od strony medycznej, tego co mu się stało. A Tilly bardzo lubiła zgłębiać tego typu przypadki. W końcu mogło mu się przydarzyć coś bardzo nieprawdopodobnego z medycznego punktu widzenia. — Zdradzisz co się wydarzyło? Czy jeszcze mi nie ufasz? — próbowała zachęcić go do zwierzeń swoim delikatnym, nieco łobuzerskim uśmiechem. Tak jak i faktem, że przysunęła się do niego jeszcze odrobinę bliżej.
      — Mhh, i źle ci na tym zawieszeniu? W sensie, chciałbyś wracać do poprzedniego życia? Bycia częściej na drugim końcu świata niż w domu?
      Sama nie wyobrażała sobie siebie w takim wydaniu, ale rozumiała, że nie każdy posiadał pewną potrzebę stałości i stateczności, która akurat jej pozwalała zachować trzeźwość umysłu oraz życiowy spokój. Potrzebowała jednej stałej żeby czasem nie oszaleć w natłoku własnych myśli i emocji.
      — Uh, czyli jednak masz to biurko w pracy? Bo wiesz… nie chcę się chwalić, ale… bardzo dobrze wychodzi mi wchodzenie pod nie. — zauważyła, tą informację kierując już bezpośrednio na Declanowe ucho, by nikt inny w pomieszczeniu nie był świadomy tej jej wyjątkowej umiejętności.
      Spoważniała i ostygła w swoich kokieteryjnych wypowiedziach dopiero w momencie, gdy pytanie zostało zadane w jej kierunku. Mogła się tego spodziewać, ale jednak myślała, że jakoś jej się upiecze. Declan miał jednak zupełne prawo wymagać od niej tego, co sama chciała z niego wydobyć.
      — Szczerze? Często wcale nie mam ochoty tam wracać, ale mam kredyty do spłaty, co mocno mnie motywuje. — czasami w swojej pracy nie widziała nic ponad zwykłą prozę życia i potrzebę zarabiania pieniędzy. Nie miała życiowego powołania, a ratowanie innych nie zawsze przychodziło jej z ekscytacją i werwą, czasami był to przykry obowiązek. — Poza tym… pracuję na intensywnej terapii, choć brzmi ciężko, to całkiem przyjazne miejsce, dopóki ludzie nie mają nagłego pogorszenia stanu zdrowia. Oglądasz jak ludzie umierają, ale patrzysz też na tych, którzy po ciężkich wypadkach stają znowu na nogi. To na pewno jest w jakiś sposób motywujące. — uśmiechnęła się niezręcznie, bawiąc się kartą z menu, ewidentnie potrzebując czymś zająć ręce. — A poza tym, dorabiam na oddziale ratunkowym, to już jest inna gęstość. Okropne miejsce, ale tam czas płynie dwa razy szybciej i można napatrzeć się na każdą możliwą patologię - tą ludzką, jak i czysto fizyczną. Lubię niestety krwawe i brutalne obrazki. Ludzkie ciało jest zwyczajnie fascynujące. Pomaganie wychodzenia z kryzysów chyba w jakiś sposób też. No i adrenalina. Trzeba działać szybko i konkretnie. To lepsze jak narkotyki i zabawy w podejrzanych miejscach, tylko strasznie wypalające. Z trzy razy chciałam to wszystko rzucić w cholerę. Ale jak widać, nadal tego nie zrobiłam. — podsumowała wszystko lekkim westchnięciem, spoglądając uważniej na swojego rozmówcę, ciekawa jego wniosków i osądów na własny temat. Była do bólu przeciętna, nie miała w sobie niezdrowych ambicji i zapędów, choć na pewno trochę chciała zmieniać świat na lepsze. Problem w tym, że strasznie ją to niszczyło od środka.

      Usuń
    2. — A wyjątkowo idiotyczny pacjent? — zastanowiła się chwilę. Głupich ludzi nie brakowało, ale wybrać kogoś wybitnego spośród nich, tu już było ciężej. Zwłaszcza, że tych starała się szczególnie nie zapamiętywać. Prędzej kogoś, kto wybitnie zalazł jej za skórę, by na drugi raz być równie nieprzyjemną. Poza tym, to jednak było ciężkie pytanie i równie niełatwy wybór. — Ciężko wybrać faworyta. Ludzie w delirce po przebudzeniu potrafią być niesamowici. Gadają dziwne rzeczy, są pobudzeni, nie wiesz na co się nastawiać. Jest wtedy w czym wybierać… Najgorzej chyba nie znoszę roszczeniowych ludzi z problemem alkoholowym. W ogóle roszczeniowych osób. Tak jakby na oddziale ratunkowym nie wiedzieli komu pomagać najpierw. Ale faworyta nie mam.
      Zakończyła swój wywód z przeciągłym westchnięciem, opadając na poduszki i przeczesując swoje włosy. Zdradziła mu już całkiem sporo na swój temat.
      — Gotowy żeby coś zamówić? Naprawdę chciałabym już być u Ciebie…

      równie ciekawska, co przeciętna Mattie

      Usuń
  39. — O nie, nie, nie. To byłoby niedopuszczalne. — zgodziła się z nim, że bycie nudziarą, absolutnie nie jest w jej stylu, zdecydowanie bardziej widząc siebie w roli łobuziary. Tym samym oparła się na jego udach dłońmi, niewiele wyżej nad kolanami, by móc pochylić się nad nim swobodnie. Lustrując tak uważnie jego twarz, uśmiechnęła się łobuzersko, by następnie musnąć ustami jego wargi i przygryźć wcale nie lekko dolną z nich. Niezrażona towarzystwem ludzi siedzących nieopodal. — Ale najpierw grzecznie pójdę umyć ręce. — dodała ciszej, nie przestając się uśmiechać, odsuwając się od niego, by wstać i udać się do łazienki, w celu który podała.
    Wróciła szybko i rozsiadła się ponownie nonszalancko na poduszkach, tym razem wyraźnie bliżej niego, zamieniając się w słuch na tak wyczekiwaną opowieść o wojsku i o tym co mu się w zasadzie stało, skoro w ogóle zdecydował się tym z nią podzielić. Do końca nie wiedziała czy faktycznie to zrobi. Nie musiał przecież, pomimo jej usilnych chęci wybadania go i poznania jakiejś kryjącej się za nim tajemnicy. Nie mieli przecież wedle ustaleń ich układu poznawać się bliżej, a mimo wszystko naturalnie to robili.
    — O kurwa. — zareagowała dość ekspresyjnie na informacje o tym, że wjechali na minę, zakrywając dłonią usta zarówno z szoku, jak i faktu, że przekleństwo wymknęło jej się dość głośno, a nie chciała zwracać na nich uwagi. — Bardzo Cię połamało? To znaczy… przykro mi Declan. — zreflektowała się, by poskromić ciekawość i najpierw w ramach zrozumienia dla powagi sytuacji chwycić go za dłoń, sama nie wiedząc w jakim konkretnie celu. Była przekonana, że nie potrzebował otuchy, ale może ona sama poczuwała się do tego by okazać mu jakieś wsparcie w związku z zaistniałymi okolicznościami. Choć zupełnie nie musiała, a może i nawet nie powinna. Nie dało się jednak wobec takiego wyznania przejść obojętnie, a z drugiej strony Tilly nie chciała się w to zbytnio angażować emocjonalnie. Jakkolwiek straszna nie była to historia, to już się wydarzyła, a ona nie miała na nią żadnego wpływu.
    Nie ulega jednak wątpliwości, że zupełnie nie spodziewała się takiej opowieści, sama do końca nie wiedząc, na co się nastawiała i czy coś mogłoby się kwalifikować jako lepsza historia? Czy jakaś inna forma urazu w trakcie jego pracy dawałaby jej poczucie mniej spektakularnej czy ciężkiej? Raczej niekoniecznie.
    Widziała z resztą jak szybko zmieniła się Declanowi mina, co było zupełnie zrozumiałe. Nie były to miłe rzeczy do wspominania, bez wątpienia, a ona z kolei nie chciała przy okazji spotkania na dziki seks, roztrząsać jego wewnętrznych konfliktów czy ran. Pytanie tylko, czy teraz będzie potrafiła.
    — To naprawdę okropne co Cię spotkało… — przyznała ciszej, siląc się na coś w rodzaju zadumy, albo raczej powagi. Spuściła wzrok, jak zwykle w niekomfortowych okolicznościach, nerwowo przygryzając dolną wargę z każdej możliwej strony w emocjonalnych tiku.
    — I masz siostrę… — zauważyła z niekrytym zdziwieniem, zmieniając tym samym temat, bo jakoś zupełnie jej to do niego nie pasowało. Podejrzewała raczej, że jest samotnym wilkiem, bez rodziny i zobowiązań. A młodsza siostra, jak wywnioskowała na podstawie jego słów, jednak była zdecydowanie pewną przystanią i kimś, dla kogo mógł chcieć wracać. Choćby tylko dla niej.
    — Nie znasz innego życia? Naprawdę nie widziałabyś siebie nigdzie poza armią? — powtórzyła za nim, nie tyle nawet z zaskoczeniem, co ze spokojem, niosącym w sobie możliwości. — Właśnie masz okazję wymyślić sobie niemal każdy możliwy scenariusz na siebie. — zasugerowała troszkę optymistyczniej, bo gdyby była na jego miejscu, na pewno by o tym gorąco myślała. Nawet teraz łapała się na tym, kim w alternatywnej rzeczywistości mógłby być Declan. Podniecała ją wprawdzie wizja munduru, ale nawet jako przeciętny pracownik biurowy miałby w sobie to coś. A może wolałby prowadzić jakiś własny biznes? Albo knajpę z nieoczywistym jedzeniem? Możliwości było wiele. — Poza tym, czekanie chyba jest najgorsze, lepiej już coś robić. Takie mam przynajmniej zdanie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Faktycznie Mathilde nie znosiła zawieszenia i braku działania. Nauczona przez pracę była szybkiego reagowania na problem i co do zasady trzymała się tego w każdym aspekcie swojego życia. Akcji-reakcji. Dlatego pewnie była taką łobuziarą, czasami robiąc więcej rzeczy, niż o nich zawczasu myśląc.
      — Ja też nie wiem wielu rzeczy i co dokładnie chce od życia, ale nie znoszę bierności. Ponieważ coś mi się nie podoba, staram się to zmieniać. Dlatego już jakiś czas myślę o przeprowadzce do Europy. — podzieliła się z nim tą osobistą refleksją, nie zastanawiając się w ogóle czy to dobry pomysł. Chyba bardziej chciała mu pokazać, że są gdzieś na podobnym etapie życia, choć w zupełnie innych okolicznościach.
      — Dwadzieścia osób do patrzenia to faktycznie chyba zbyt duża widownia. — zmarszczyła lekko brwi, niepocieszona takim stanem rzeczy, ponieważ pomysł który narodził się przed chwilą, właśnie zaliczył fiasko. — Ale z przyjemnością Ci pokażę co potrafię w mieszkaniu w takim razie. — zgodziła się bardziej niż ochoczo.
      — Dużo. — przyznała za nim w kwestii komentarza odnoszącego się do jej pracy. — Niestety nie jestem milionerką i kredyty same się nie spłacą. Proza życia. — wzruszyła ramionami, nie mając zamiaru się nad tym rozwodzić. Posłała za to uprzejmy uśmiech, gdy kelnerka przyniosła im zamówione napitki. O ile woda wyglądała znajomo, tak na pozostałe rzeczy Mattie patrzyła uważnie, zaglądając do środka dzbanuszków, żeby się upewnić czym właściwie dane ciecze są.
      — Pijesz pierwszy, w razie gdyby coś miało się wydarzyć. — stwierdziła, podsuwając najpierw w jego stronę herbatę, by zobaczyć jego reakcję, zanim sama zdecyduje się na wzięcie łyku. Gdy Declan zrobił to z niekrytym rozbawieniem, poszła w jego ślady, zachowując wymaganą ostrożność.
      Mhh, smak był zdecydowanie inny niż się spodziewała. Ale nie był zły, tak jak wnioskowała po kolorze suni. Nie będzie to jej faworyt, ale zdecydowanie nie było się czego obawiać.
      — Nie, raczej sporadycznie. Co do zasady jestem szybsza. — uśmiechnęła się, łapiąc go pokazowo za przedramię, w momencie gdy zabierał dłoń z jej twarzy, odnosząc się do pytania o podobne sytuacje, jak ta która miała miejsce dzisiaj przed szpitalem. — Oczywiście czasem jakoś oberwę, zwłaszcza że na codzień mam do czynienia z ludźmi, którzy jednak nie są w pełni przytomni. Ale to nic takiego. — machnęła ręką, przyzwyczajona do tych pewnych niedogodności jakie czekały na nią w pracy. — Jednak co do zasady staram się wyprzedzać ruchy potencjalnego napastnika. — puściła jego rękę, uśmiechając się zaczepnie, przysuwając się odrobinę jeszcze bliżej niego, tak by mógł swobodnie łapać za co tylko miał ochotę. Jeśli znajdzie odpowiedni kąt, chowając się za niskim stolikiem, mogłaby i rozpiąć spodnie jeśli miałby takie życzenie. — Jeśli chodzi za to o Gabriela i Val, to raczej zawsze tak to wygląda. Gabriel jest moim najlepszym kumplem w pracy i jednym z wąskiego grona znajomych w życiu też. A Valentina, to bardzo osobliwa postać, ale zna ją cały szpital. Jakbyś kiedyś potrzebował coś załatwić, to powołanie się na nią, zazwyczaj pomoże.
      Na pytanie o pielęgniarstwo była już przygotowana, bo jakiś czas temu, ktoś już ją o to pytał. Wtedy potrzebowała zdecydowanie więcej czasu do namysłu, ale i okoliczności rozmowy były zgoła inne.
      — Zawsze chciałam zrobić coś dla świata, z czasem chciałam robić coś dla ludzi. Więc trochę tak wyszło i w sumie nie wiem… Czasami żałuję, czasami nie. Nie chciałam szczególnie spektakularnej pracy i uznania, ale nie powiem, że obcowanie z taką ilością ludzi nie jest męczące czasami. — skrzywiła się lekko. — Może nawet częściej niż rzadziej. Natomiast sama medycyna jako taka jest szalenie ciekawa. Super się ogląda jak ludzie wychodzą z ciężkich stanów, tak jak i ogląda się różne przypadki chorób czy wypadków. Pod tym względem zdecydowanie nie żałuję. Resztę rekompensuje sobie podróżami. — odpowiedziała mu, na koniec własnej wypowiedzi sięgając już łakomie po mahi, żeby spróbować kolejnej nieznanej jej rzeczy.

      Usuń
    2. — Bez wątpienia. — uśmiechnęła się na jego słowa o tym, że trochę dzisiaj popróbują.
      Trochę w wykonaniu Declana brzmiało jednak dla niej jak naprawdę dużo.
      — Mam nadzieję tylko, że w rozsądnych ilościach. Nie chce zaliczyć śpiączki po jedzeniu, umawialiśmy się na coś innego. — przypomniała mu, celując groźnie palcem wskazującym w jego pierś. — Ciekawa jestem Twojego mieszkania, i tego co ze mną zrobisz, gdy obydwoje będziemy już pachnieć curry. — stwierdziła prowokacyjnie, ponownie zmniejszając dystans między nimi, tylko do chwili, aż na blacie nie zaczęły się pojawiać pierwsze z zamówień.

      równie głodna, co spragniona, optymistyczna Tilly

      Usuń
  40. Jeśli Mattie czuła się w tej chwili źle, to wyłącznie dlatego, że nie spodziewała się takich słów z ust Declana, w całym tym droczeniu się i dopytywaniu od momentu ich poznania, raczej nie podejrzewając tak brutalnych okoliczności powstania jego urazu. Szczerze mówiąc, gdy myślała o tym teraz było to strasznie dziecinne i naiwne myślenie, ale jakkolwiek sam Doyle uważał wypadek za rezultat ludzkiej głupoty i braku pomyślunku, inaczej na to patrzyła, siedząc teraz z nim, słysząc to od mężczyzny, którego w jakiś sposób właśnie poznawała. W końcu czego się spodziewała? W armii o głupi i prosty uraz raczej było ciężko, choć nie mając zbyt wielkiej styczności z osobami z tej profesji, równie ciężko było jej to ocenić. Strażaków czy policjantów częściej widywała to na jednym, to drugim oddziale, na których pracowała, bo byli to ludzie z miasta, którzy trafiali tam w nagłych przypadkach. Jeśli już miała kogoś z wojska tam spotkać, to raczej starszego weterana niż młodego, doświadczonego życiem żołnierza.
    O armii do tej pory myślała trochę inaczej, uznając że każdy wcielający się do niej, jest w pełni świadomy ryzyka jakie może mu przyjść ponieść, a zatem robił to na własną odpowiedzialność. Świadomie i z premedytacją, być może nawet chętnie, co zupełnie nie mieściło jej się w głowie. Adrenaliny naprawdę można było szukać w innych czynnościach niż ryzykowanie własnego życia. Powstające w wyniku tego problemy uznawała zatem za życzeniowe wręcz. Ale kiedy rozmawiała z Doyle’m i wyobrażała sobie sama scenę wypadku, wydawało się to już zdecydowanie gorsze. Bardziej przerażające i dobijające. Przede wszystkim zdecydowanie bardziej namacalne. A ona karciła się w myślach na swój wąski horyzont empatii i myślenia.
    — To nie to samo… — nie zgodziła się z nim w ocenie ryzyka zawodowego innych profesji. Zdecydowanie własnej tak nie postrzegała, były na to przecież protokoły i masa zabezpieczeń. Policjanci o ile nie byli narwani, też raczej dość skutecznie mogli uniknąć kulki. W armii było zupełnie inaczej. Jej zdaniem, gorzej. Rozumiała oczywiście zasadność całej organizacji, ale już jej poczynania i działanie, budziło w niej wiele wątpliwości. Dlatego też nie pojmowała czemu ludzie robią to sobie na własne życzenie. Całe szczęście, że Doyle nie unosił się w tym wszystkim dumą, zwłaszcza w chwili opowieści o wypadku na misji, nie miał w sobie tak częstego patetycznego przesłania jak wielu żołnierzy amerykańskiej armii. W takim wypadku na pewno by wyszła, bo nie znosiła tego idiotycznego patriotyzmu i gloryfikacji czyjejś śmierci. Żadna nie była sensowna i dobra. Tak jak i żaden konflikt nie był czarno-biały. Nie istniało uniwersalne dobro i zło, w które i tak większość społeczeństwa naiwnie wierzyła. Świat niestety był całą gamą smutnych odcieni szarości.
    Czy ją interesowało żeby poznać jego dokumentację medyczną i to co faktycznie sobie połamał? Jeszcze jak! Z przyjemnością przestudiowałaby kartki i opisy badań, nie będąc naiwną, że po czymś takim skończył tylko z przepukliną w kręgosłupie. Musiał być ciężej połamany, przeleżeć swoje i powoli wracać do sprawności, nawet jeśli teraz nie byłaby w stanie gołym okiem stwierdzić co w zasadzie mu się stało. Mimo to uznała, że nie będzie aż tak narwana w tym temacie. Może kiedyś, przy jakiejś okazji się skusi. Tymczasem mieli całą kolację do zjedzenia, a była to jej zdaniem wcale nie mała uczta.
    — To śmieszne. — skwitowała, podstawiając mu talerz, żeby nałożył jej makaronu, samej w międzyczasie pakując sobie pierożka do buzi i szybko go przeżuwając. — W sensie z siostrą. W ogóle nie wyobrażałam sobie Ciebie jako starszego brata. Ale dobrze, jeśli trochę Cię gani i porządkuje. — uśmiechnęła się przekornie, zabierając się za zjadanie swojej porcji z miseczki.
    Zmarszczyła czoło dopiero słysząc o jego pomyśle na siebie jeszcze sprzed lat. Zacmokała głośno z dezaprobatą, skupiając na sobie aż wzrok kilku osób z okolicznych stolików, czego w ogóle nie brała pod uwagę w trakcie tej czynności.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Budownictwo? — przeszła na głośniejszy szept, nie chcąc dalej skupiać tak na sobie uwagi. — W ogóle to do Ciebie nie pasuje. — skwitowała, po chwili już sięgając po kolejną z rzeczy na stole, by nałożyć sobie do miseczki. Nie za dużo, tak by popróbować wszystkiego i zmieścić jeszcze wymarzony deser, na który podobno zasłużyła. Poza tym, chciała mieć już kolację jak najszybciej z głowy i przejść do ciekawszych punktów wieczoru. — Pasowałbyś jeszcze na stolarza. Ale budownictwo? Nope. Powinieneś pomyśleć o czymś bardziej nieoczywistym. I absolutnie nie jesteś na nic za stary. — mrugnęła do niego sugestywnie, widocznie z siebie zadowolona, by za chwilę przysunąć się do niego i wyszeptać na ucho. — Zdecydowanie nie jesteś za stary na wiele rzeczy, które ze mną robiłeś. Myślę nawet, że zaraz będziesz też w odpowiednim wieku na wyrywanie naiwnych małolat. — trąciła nosem jego małżowinę, chwilę jeszcze przyglądając się z bliska jego profilowi, by za moment z zadowoleniem oprzeć się na poduszkach w wygodnej pozycji i wrócić do pałaszowania nepalskich przysmaków. Przy okazji wskazała głową w kierunku stolika znajdującego się kilkanaście metrów od nich, gdzie nastoletnie dziewczę, co i rusz spoglądało nerwowo i z zaciekawieniem w ich stronę, a Tilly szczerze wątpiła, by to jej osoba przykuwała uwagę tych brązowych oczu.
      — Masz mieszkanie, wygodną pracę, rozumiem, że to dla Ciebie coś nowego, ale cholera Dec. Jak nie wiesz co robić z czasem to zapraszam do gotowania i sprzątania u mnie, a potem na dziki seks, choćby i codziennie. — zaoferowała nonszalancko, chwytając za swój kubeczek z herbatą, której pociągnęła konkretny łyk, by dopiero po odstawieniu go, spojrzeć na swojego rozmówcę. Z zawadiackim uśmiechem przeciągnęła się, by finalnie znowu oprzeć obie ręce na jego udach i spojrzeć mu głęboko w oczy, zupełnie nieskrępowana faktem, że akurat jadł. — Nie wiem jak wygląda normalne ludzkie życie, ale mogę pokazać Ci to moje, jeśli zagwarantujesz mi odrobinę dobrej zabawy jak ostatnio. To chyba uczciwa propozycja?
      Pozostała w tej pozycji jeszcze przez chwilę, przypominając sobie dlaczego właściwie tu jest i czego oczekuje od siedzącego obok niej mężczyzny. O dziwo, dobrze jej się z Declanem rozmawiało, podobało jej się też nieoczywiste miejsce na kolację, ale przecież nie spotkali się dla tych przyjemności. I szczerze, wymęczona pracą oraz obowiązkami Tilly, powoli traciła chęć na jedzenie, a coraz bardziej zyskiwała smak na to, by poczuć go znowu w sobie, gdy będzie ją pieprzył podobnie, a może i lepiej jak ostatnio.
      — Myślałam o Szwajcarii i Szwecji. — powiedziała jakby nigdy nic, odpowiadając na jego pytanie, obserwując tym samym stolik i stwierdzając, że spróbowała już wszystkiego, zatem śmiało sięgnęła po deserowe specjały, którymi najwidoczniej nie miała ochoty się dzielić. A mimo to coś mu łaskawie zostawiła. — Nie pytaj dlaczego. Poza świadomością dobrych zarobków i względnie ciekawego państwa, nie mam żadnych więcej argumentów w tym temacie. Nie wiem o nich prawie nic.
      To w tym wszystkim było szalenie zabawne. Bo choć Mattie z reguły lubiła wszystko wiedzieć i mieć dobrze zaplanowane, nie znosząc życia w chaosie, tak bardzo nie przykładała się do reaserchu swojej potencjalnej ucieczki z kraju, być może samej nie do końca wierząc, że się na to finalnie zdecyduje. Był to impuls pewnego rodzaju i jakaś nadzieja, że gdzieś może być lepiej. Chciała rzecz jasna spróbować, ale zupełnie nie potrafiła się za to zabrać. Dlatego, miała jakiś plan, a raczej jego zalążek i być może kiedyś rozwinie go bardziej, gdy przyjdzie jej na to ochota lub zmuszą ją do tego okoliczności. Na razie miała inne rozrywki w życiu, a ta chwilowo najciekawsza z nich, tak się składało, że siedziała obok niej.

      Usuń
    2. — No wiesz co?! Wychodzę. — obruszyła się na tekst o regeneracyjnej drzemce, gotowa żeby zerwać się z miejsca, ale powstrzymał ją silniejszy uścisk męskiej dłoni na jej udzie, który nie pozwolił jej się ruszyć. Prychnęła więc tylko coś niezrozumiałego pod nosem i została na miejscu. — Nie pozwolę Ci dzisiaj kurwa spać Doyle, masz to jak w banku. — posłała mu groźne spojrzenie, choć jeszcze nie przeszła do rękoczynów. Nie wierzyła naiwnie w to, że Dec jurnie przetrwa z nią całą noc, ale co by nie było i tak nie pozwoli mu teraz zasnąć. Z głupiej potrzeby postawienia na swoim.
      — Zaliczyłam jeszcze Kenie, Sudan, Haiti, Wenezuelę, Brazylię… Coś by się pewnie jeszcze znalazło. — odpowiedziała na postawione jej pytanie. — Widziałam ludzi, jak żyją, jak państwa nie funkcjonują i jak to jest trwać w takim tworze. Patrzyłam na brutalną rzeczywistość, a nie na to co oferowały tylko biura podróży. Oczywiście, nie byłam w większości miejsc bez przewodnika, bo nie jestem aż tak zdesperowana na głupią i łatwą śmierć, ale chciałam oglądać zwykłe życie, zwykłych ludzi w zupełnie innej rzeczywistości od mojej. To zawsze daje kopa motywacyjnego do życia w ogóle, plus daje Ci jakieś pojęcie o sytuacji na świecie. Lubię po prostu widzieć i wiedzieć, jak jest. — odłożyła swoją miseczkę i sztućce na stół, stwierdzając że spróbowała wszystkiego, a swoją część kolacji uważa za skończoną.
      — To co? Gotowy zabrać mnie teraz do siebie i wyruchać do nieprzytomności? Pamiętaj, że dzisiaj nie śpisz całą noc. — posłała mu kokieteryjny i zarazem przedrzeźniający uśmiech, gotowa już wstawać z zajmowanego miejsca, by dać się zabrać w ciekawsze okolicznosci, w bardziej ponętnym celu.

      głodna wrażeń, Tilly

      Usuń
  41. Niewątpliwie było wiele grup społecznych i zawodów, gdzie narażało się heroicznie własne życie, co choć potrzebne, dla Tilly wydawało się zwykłym głupstwem. Nauczona tego, że jej własne bezpieczeństwo jest podstawą do tego by ratować innych, nie widziała często zasadności dla niektórych działań, jakkolwiek brutalnie to nie brzmiało. Tego nauczyła ją praca i medycyna, bardzo chłodnej kalkulacji sytuacji. Poza tym, jako dorosła kobieta nie wierzyła zwyczajnie w patetyczność zachowań większości osób decydujących się na heroiczne czyny. Przynajmniej nie zawsze.
    Oczywiście, nie była już tak naiwna jak w wieku siedmiu lat by wierzyć w świat bez konfliktów, bo te niestety musiały istnieć w obecnych realiach dla równowagi sił i rozwoju mocniejszych państw, ale wciąż nie potrafiła jednoznacznie doceniać poświęceń jednostki. Bo jednak, za każdym człowiekiem stała jego historia, bliscy, rodzina, przyjaciele i jakby nie patrzeć, obdzieranie najbliższych z tego wsparcia było okrutne. Kiedy człowiek był całkiem sam, co we współczesnym świecie wciąż było rzadko spotykane, być może dyskusja wyglądałaby zupełnie inaczej. Tylko, że rzadko tak było, by ktokolwiek ze służb, ochotników czy ochrony zdrowia był sam jak palec.
    W kwestii armii miała chyba po prostu tą wątpliwość moralną, że ludzie powiedzmy całkiem świadomie, decydowali się ginąć i zabijać jednak dla pieniędzy. Był to zapewne nie najgorszy finansowo dobór kariery, ale w Mathilde wzbudzał zbyt wiele dysonansów i dylematów. Wiedziała to też po sobie. Piękne i wspaniałe ideały bardzo szybko umierały w zestawieniu z prozą życia.
    Mimo to, uważała, że to dobrze, że z Doyle’m się różnili, mając inne poglądy na różne tematy, tak przynajmniej było ciekawiej. Co jednak warto zaznaczyć, to choć nazwała go panem marudą przy ich pierwszym spotkaniu, teraz zupełnie by się z tym nie zgodziła. Bo pomimo tych ich różnic z Declanem mogła o dziwo normalnie porozmawiać, czyli robić coś, czego absolutnie zarzekała się że nie chce czynić w jego towarzystwie. Ale nie było tu kłótni, ani obrażania, chyba że tego żartobliwego przekomarzania się i droczenia, w celu świadomego podgrzania atmosfery. Brakowało jednak czystej złości, urazy i niechęci, w tym wyzwisk, które w dzisiejszym dyskursie pojawiały się nazbyt często. Ludziom dzisiaj trudno było się ze sobą nie zgadzać i zachować to dla siebie. Woleli rozpętywać burze, o którą w tym wypadku było ciężko. Czy zatem wszystko można było usprawiedliwić zwykłym, zwierzęcym instynktem w postaci pożądania?
    — Trąciłeś, ale jak widać swój nie pozna swego. Pasowałeś mi na samotnego jedynaka. — rozłożyła ręce, ponieważ jako jedynaczka popełniła błąd w swojej ocenie, choć zupełnie nie podejrzewała, że faktycznie Dec ma rodzeństwo, w dodatku młodsze i to siostrę. To też mogło tłumaczyć, czemu tak ochoczo rzucał się na ratunek kobietom. — Rodzice nigdy nie zdecydowali się na eksperyment numer dwa. Musieli albo uznać, że ich to przerosło, albo prototyp jednak okazał się doskonały. — wystawiła koniuszek języka z filuternym uśmiechem, wieńcząc tym swoją odpowiedź.
    Nie należała do przeciętnie wychowywanych dzieci, bo rodzice podchodzili do niej bardzo odważnie i akademicko. Mama ochoczo testowała na niej zagadnienia z psychologii, ojciec wpajał ideę samodzielności oraz polityczne zależności pomiędzy państwami świata. Poza tym, choć nie zdiagnozowana nigdy, zerkając wstecz, uważała że miała pewne autystyczne zapędy i zainteresowania, gdzie bardziej od zabaw pluszakami czy lalkami, ciekawiło ją dociekanie problemów i istoty rzeczy, pochłaniając książki do momentu, aż nie dostała finalnej odpowiedzi na nurtujące ją pytanie. A mimo to wyrosła na ludzi. Choć w początkach dorosłości, gnana dokładnie tą sama dociekliwością i zainteresowaniem, testowała niejako granice własnego ciała. Zarówno pod względem używek, jak i przypadkowych doznań seksualnych.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dość szybko nauczyła się własnego ciała i osobistych upodobań, zdając sobie też dość wcześnie sprawę, jak bardzo do szczęśliwego życia nie była jej potrzebna poważna relacja z mężczyzną, która miałaby ją definiować w jakikolwiek sposób, a w co wpadały tak chętnie jej znajome i koleżanki. Mattie jednak zawsze wolała robić rzeczy po swojemu. Między innymi ze zlepkiem tych rzeczy i doświadczeń miał do czynienia dzisiaj Doyle.
      — Mhh, uważam że to bardzo godziwa wymiana. — zgodziła się zupełnie spokojnie, choć nadgarstki miała przez niego zablokowane w mocnym uścisku. Nie widziała też w tym założeniu absolutnie niczego, co miałoby zakłócać dotychczasowe założenia tej znajomości. Skoro Declan się nudził, Tilly nie miała problemu z tym by dostarczyć mu zadań. A jeśli miała na tym tylko skorzystać podwójnie, to była gotowa oglądać go choćby codziennie. Jako zaciekła feministka, czuła się wręcz w obowiązku żeby pokazać mu, jak wiele jest prozaicznych rzeczy w których może się realizować i pomóc innym, jeśli olaboga narzeka na nadmiar czasu. Ona nie była w tak uprzywilejowanej pozycji. — Możesz być pewien, że wykorzystałabym Cię bardzo dobrze, całkowicie, do cna, aż przestałbyś gadać takie głupoty. No chyba, że by Ci się spodobało… — uniosła lekko brew, spoglądając wyzywająco na niego. Coś co się zaczęło od żartu, wcale nie musiało się na nim zakończyć. Poza tym, nie miała zupełnie pewności, co Declan lubi. Kto wie, może by mu to pasowało? Może i ona potrafiłaby się w tym odnaleźć?
      Wywróciła oczami, gdy usłyszała, że Declan uważa się za starego na studia. Bardzo słaby był to argument z tymi małolatami, bo o ile rozumiała przepaść pokoleniową, tak była pewna, że nawet w tej grupie społecznej dało się znaleźć w porządku osoby. A niewątpliwie większość małolat spoglądałaby na niego wygłodniałym spojrzeniem. Z posiadaną historią, niewątpliwie robiłby furorę wśród tamtejszej młodzieży. Więc nie, jej zdaniem zdecydowanie nie był za stary.
      A poza tym, studia tak naprawdę były od czego innego jak tylko obcowania z małolatami. I jeśli tylko miał ochotę poszerzać swoje kompetencje, naprawdę nic nie powinno go w tym temacie zatrzymywać. Zwłaszcza inni ludzie.
      — Niestety, tylko w Sudanie Południowym. W sumie to mniej więcej dokładnie tak było. — zgodziła się w odpowiedzi na jego pytanie, bo dobór wybieranych przez nią destynacji podróży, opierał się w głównej mierze na potencjalnie zakończonych konfliktach lokalnych, ciekawości z zasłyszanych wiadomości czy reportaży oraz tego, czy panowała tam duża turystyka. Wolała przyczyniać się do powiększania PKB kraju, który dopiero wstawał z kolan, niż napędzać turystykę oklepanych, znanych miejsc. Poza tym, lubiła dowiadywać się o świecie rzeczy, o których nie słyszała w szkole i o których nie mówiło się powszechnie. A to, że nie wszędzie było bezpiecznie… czasami warto było ryzykować. — A co? Załatwisz mi gdzieś przepustkę i obstawę? — Czy była interesowna? Skoro zauważyła gdzieś możliwość, nie widziała przeciwwskazań czemu miałaby z niej nie skorzystać. Wprawdzie w ogóle nie myślała tak o znajomości z Declanem do tej pory, ale jeśli faktycznie mogłaby coś na tym skorzystać, to czemu by i nie?
      Posłusznie i bez marudzenia się ubrała, dając się nie mniej ulegle prowadzić w kierunku zupełnie dla siebie nieznanym. Tak jak i dawała mu robić ze sobą wszystko na co miał do tej pory ochotę, a chwilowy akt namiętności traktując z niemałym zadowoleniem.
      — Spokojnie, panie sierżancie. Nie naliczam Ci godzin i masz na mnie czas do jutra rana. — zaśmiała się z niekrytą satysfakcją, gdy Dec dopadł ją tak gwałtownie, dosłownie chwilę po wyjściu z knajpy. Było to pobudzająco miłe i szalenie przyjemne, gdy czuła wyraźnie rozmiar jego podniecenia. Z niekrytą satysfakcją, ulokowała swoją dłoń na rozporku jego spodni, delikatnie przesuwając nią w górę i dół, po powstałym wybrzuszeniu w materiale, świadoma tego, że po zmroku oraz w jesiennych ubraniach i tak nikt nie zauważy jej gestu. A kierowca Ubera na pewno był świadkiem gorszych rzeczy.

      Usuń
    2. Do taksówki wsiadła równie pokornie, przyglądając tylko temu komicznemu widokowi, jaki prezentował sobą Doyle wciśnięty w wąską przestrzeń za kierowcą. Czasami, zupełnie nieświadomie, potrafił być całkiem uroczy. Co zupełnie do niego nie pasowało.
      — I nadal mi nie zdradzisz jaki masz na mnie plan? — przysunęła się do niego w taksówce po kilku minutach jazdy, decydując się na ponętny szept, dłonią przesuwając zupełnie niegroźnie po jego udzie. — Może jednak uszczkniesz rąbka tajemnicy, co Dec? Albo chociaż powiesz jedną rzecz na jaką masz dzisiaj ochotę… — specjalnie go podjudzała, szepcząc do jego ucha, momentami potrącając jego małżowinę nosem, w dość czułym, choć w gruncie rzeczy zalotnym geście. — A może chciałbyś żeby poszukać czy nic nam nie spadło między Twoimi nogami?
      Dała Declanowi spokój dopiero w chwili, gdy chrząkanie kierowcy stało się zbyt sugestywne, by go nie zrozumiała. Dlatego wtedy usiadła grzecznie na swoim miejscu, wpatrując się z niekrytym uśmiechem zadowolenia w szybę, pozwalając Declanowi tylko trzymać się za rękę.
      Gdy zajechali na docelowe miejsce, pomimo niecierpliwości w zachowaniu Declana, Tilly z największą uprzejmością pożegnała się z kierowcą, ociągając się z wyjściem, robiąc to zupełnie świadomie i z premedytacją, chcąc go nakręcić jeszcze odrobinę ciut mocniej. Tym razem nie chciała być tą, która dyktuje tempo i narzuca swoje preferencje. Choć nie było łatwo, bo też cholernie chciała już, żeby się do niej dobrał, wcale by jej ten ciemny zaułek nie przeszkadzał, choć faktycznie mogłoby być to średnio wygodne i trochę problematyczne.
      — To co? Zabierzesz mnie teraz do siebie i co dalej? — zapytała, stawiając jeszcze granice między nimi i nie pozwalając mu tym razem tak łatwo do siebie dopaść. — Jakie kosmate myśli przychodzą Ci teraz przez głowę, co Dec? Opowiesz mi o nich czy od razu bierzesz się do pokazywania? — dopytywała się z kokieteryjnym uśmiechem, przysuwając się do niego niespiesznie. Gdy jednak był tak blisko, nie sposób było się już opanować i tym razem to ona zupełnie zachłannie wpiła się w jego usta, po omacku znajdując jego dłoń, my mógł ją znowu pociągnąć, tym razem już w stronę odpowiedniego mieszkania, gdzie liczyła, że za chwilę porządnie ją wyrucha. — Dzisiaj chyba jestem mokra już na samą myśl o Tobie… — wymruczala mu prosto w usta, co było zresztą zupełną prawdą, ale nie kryła się z faktem, że wciąż uważała, że pasowało mu miejsce między jej udami. Zdecydowanie. Bardzo korzystnie wyglądała tam jego krótko ścięta czupryna. — Ale do twarzy Ci między moimi nogami.

      tylko zgrywająca cierpliwą, Mattie

      Usuń
  42. Tilly też wychowała się w spokojnym domu, bez krzyków i tragedii, dramatów, bez przemocy, choć miłość bardzo osobliwie była tam okazywana. Nie była to czułość, którą emanowały amerykańskie filmy rodzinne, ale Mattie zawsze czuła się bezpiecznie, chciana i kochana, choć w dość wyjątkowy sposób. Jej jednak zupełnie wystarczał do szczęścia.
    Może dlatego też teraz tak specyficznie patrzyła na świat i ludzi, zdecydowanie rzadko znajdując się na popularnej i powszechnej trajektorii patrzenia na rzeczywistość. Często umykały jej trendy i popularne obecnie rzeczy, z prozaicznych powodów jak brak zainteresowania tym tematem. Nigdy też nie była typową dziewczynką, a potem nastolatką, zaś w latach wczesnej młodości nadrabiając wszystko z nawiązką. Przede wszystkim wszelakie tematy dorosłego życia ogólnie ujętego. Pomimo tego, uważała że skończyła zupełnie nieźle, a przecież możliwości tragedii i niepowodzeń po drodze było mnóstwo. A mimo to siedziała teraz uśmiechnięta w nepalskiej knajpie, gotowa na różne dziwne rzeczy w towarzystwie ledwo jej znanego żołnierza. W zasadzie nie wiedziała czy powinna dalej tak o nim mówić, jeśli jednak za niedługo zdecyduje się na zmianę ścieżki kariery, czego szczerze mu życzyła. Szkoda, żeby stał w miejscu i marnował się w czymś, co zupełnie nie dawało satysfakcji.
    — Cudownie, przygotuję Ci całą listę zadań zatem. — uśmiechnęła się szeroko, na tą jego niepewną zgodę, bo miło było być w tak uprzywilejowanej pozycji. Czy tak właśnie czuli się mężczyźni na co dzień? Uznając z góry podobne formy wymiany i wykorzystania za zupełnie oczywiste? Jeśli tak, to nic dziwnego, że tak zaciekle bronili konserwatywnego podejścia do roli kobiety. Kto by nie chciał żyć tak wygodnie? Jeśli jednak miałaby kiedykolwiek zmienić zdanie w kwestii równouprawnienia, zdecydowanie podobał jej się ten eksperyment, właśnie po to by przekonać się na własnej skórze, jak żyje się w takich realiach, generalnie jakimś cudem obcych płci pięknej.
    Absolutnie nie był to personalny afront w stronę Doyle’a, ale skoro narzekał na nudę, ona mogła zapewnić mu najpierw całą rzeszę zadań do wykonania, a następnie z największą przyjemnością rozłożyć nogi i dać się brać na sto różnych sposobów, paradoksalnie dla własnej, egoistycznej przyjemności, choć nie wątpiła o obopólnej satysfakcji w tym temacie.
    Patrząc na Declana, mogła się zgodzić, że zdecydowanie byłby z niego bardzo fajny i smakowity stolarz. Wtedy też mógłby mieć własny warsztat i biuro z prawdziwego zdarzenia. Na pewno odwiedzałaby go dość często pod byle pretekstem, choć nie wątpiła w to, że sama praca mogłaby się okazać dla niego ciekawą i spełniającą. Na pewno pełną potrzeby twórczego myślenia, ale taką, której efekty widać było dość szybko, co zazwyczaj dodawało motywacji do działania. Może nawet potrafiłby odnaleźć się w tym gdzieś daleko w Alpach, zupełnie przypadkowo wystarczająco blisko jej nowego miejsca zamieszkania… Uh, co za głupie pomysły!
    — Następnym razem zatem nic nie zjemy… — zauważyła na jego komentarz, o tym jaką taktykę powinni obrać przy kolejnym spotkaniu. Nawet się nie łudziła, że przy takim układzie w ogóle uda im się mieć czas na coś tak pochłaniającego, jak wyjście do knajpy z prawdziwego zdarzenia. Między jednym, a drugim stosunkiem, na co nieskrycie liczyła, wierzyła, że wyrobiliby się jedynie z jakimś szybkim jedzeniem na dowóz. I dopiero z czasem, gdy widmo namiętności już by opadło, wtedy dopiero należało myśleć o restauracyjnych doznaniach. Choć tak naprawdę, czy był wtedy jeszcze sens ciągnąć tą znajomość?
    — Spódniczki w zimę? — spojrzała na niego z niekrytym rozbawieniem, doskonale wiedząc, jak irytujące mogą być rozporki, ale nie zwykła chodzić w podobnych stylizacjach. Zdecydowanie wolała bardziej praktyczniejsze ubrania, choć nie mogła mu odmówić sensu w podobnej odzieży. Dobranie się do niej byłoby wtedy o wiele łatwiejsze. Pytanie tylko czy równie ciekawe i smaczne?

    OdpowiedzUsuń
  43. — Zbankrutuje na rajstopach i skończę z zapaleniem pęcherza. — roześmiała się na tą wizję, zupełnie nie widząc się w takiej odsłonie, ale nie mówiła ostatecznie nie. Może na następny raz rozważy założenie czegoś krótszego i łatwiejszego do obejścia w miejscu publicznym. Choć wolała żeby było to jednak coś dłuższego i nie tak infantylnego jak szkolna spódniczka. Będzie musiała o tym poważnie pomyśleć. Na pewno był to doskonały pomysł na przebieranki do zdjęć dla niego.
    — Tak mam, w ogóle się tym nie przejmuj. Dzisiaj pewnie dojdą nowe. — wzruszyła ramionami, podciągając skórę przy pośladkach by zerknąć najpierw na jeden, potem na drugi i znajdujące się na nich żółknące już plamy po jego palcach, coś co zupełnie nie bolało i ją samą nie przerażało. Była do tego przyzwyczajona. Taką delikatną paradoksalnie miała skórę i tego typu pamiątki po upojnych chwilach traktowała raczej jako naturalną konsekwencję działań, nie zaś potencjalną przemoc. Declan zupełnie nie powinien się tym zamartwiać. Raczej traktować to ze śmiechem, obserwując na przestrzeni ich spotkań, gdzie mogą dojść jej kolejne sińce, których byłby zupełnie nieświadomym autorem. — Jak pościskasz mnie jeszcze trochę mocniej za pupę, na następny raz będę miała tam odciśnięte Twoje dłonie. Dosłownie mnie zaklepiesz. — stwierdziła wesoło, uważając że to nawet urocze, że tak się tym przejmuje. Był dosłownie pierwszym mężczyzną, który reagował w ten sposób, jakiego spotkała na swojej drodze.
    — Pamiętaj co mi obiecałeś, żadnego spania. — wolała mu przypomnieć o tej delikatnej kwestii, samej zabierając się za rozpinanie swojej koszuli, po tym jak ściągnęła z siebie niedbale sweter, a jej płaszcz elegancko wisiał na wieszaku wraz z torbą. Zrzucając z siebie byle gdzie pasiastą część garderoby, finalnie została w samej, czerwonej bieliźnie.
    — W takim razie przekonamy się czy faktycznie będzie mi tak ładnie, jak sobie to wyobrażasz. — złapała go za dłoń, ciągnąc za sobą po przestrzeni, której zupełnie nie znała, ale nie był to moment na wnikliwe podziwianie tego, jak Declan sobie żyje. Potrzebowała tylko znaleźć pomieszczenie z biurkiem. Kiedy w końcu z jego podpowiedzią jej się to udało, po uprzednim rozjaśnieniu pomieszczenia jasnym światłem, z niekrytą satysfakcją, choć niespiesznie pchnęła go najpierw na fotel biurowy, by następnie usiąść na nim okrakiem. Z lekkim uśmiechem na ustach przesunęła dłońmi po jego torsie i brzuchu, by wrócić jednak do szyi, by przez kark przesunąć palcami przez jego krótkie włosy, które przyjemnie drażniły jej opuszki. Pozostając w bliskiej odległości od niego, ale nie dając się tak łatwo pocałować, ocierała się niespiesznie własnym kroczem o jego, przytrzymując jego nadgarstki na oparciu fotela, nie pozwalając mu tym samym na żaden gwałtowniejszy ruch. Do chwili, gdy zdecydowała się że czuje go wystarczająco wyraźnie przez koronkowy materiał stringów, by wstać i obrócić się, tym samym siadając mu na kolanach. Złapała go za dłonie, jedną prowadząc pod cienki materiał bielizny, drugiej pozwalając zatrzymać się w delikatnym chwycie na własnej szyi.
    — Widzisz, wcale nie kłamałam. — wymruczała rozkosznie, czując jak z łatwością przesuwa po jej wyraźnie wilgotnej kobiecości, z łatwością zatapiając w niej palce. Westchnęła mu jeszcze niemal do ucha, czując jego bardzo zwinne palce w sobie, a napierającego członka na swoich plecach, by ostatecznie odmówić mu przyjemności tych pieszczot, powoli zsuwając się po jego udach na podłogę. Przechodząc na czworaki, wyjątkowo niespiesznie weszła pod biurko, pozwalając mu w tym czasie podziwiać siebie w tej osobliwej i rzadko spotykanej pozie, by następnie chwycić za nogi fotela i przysunąć go do siebie. — Pomyśl co dalej z tym kneblowaniem, czy tyle Ci wystarczy w kwestii zajęcia moich usteczek. — zasugerowała parafrazując jego uwagę z taksówki, jeszcze przez chwilę walcząc z jego rozporkiem u spodni, następnie dość wprawnie chwytając w dłonie jego wyraźnie nabrzmiały już nieco penis, zadowolona z tego stanu rzeczy, jak i faktu, że miała przed sobą mniej pracy.

    OdpowiedzUsuń
  44. Z wyraźną ochotą i zadowoleniem przesunęła najpierw opuszkami palców po jego członku, następnie pozwalając sobie powtórzyć ten gest własnym językiem, by finalnie objąć go ustami i włożyć sobie na tyle głęboko, na ile pozwalało jej gardło. Robiła to niespiesznie, wyraźnie delektując się chwilą i faktem robienia mu dobrze, a to czego nie była w stanie zagwarantować mu przez oralne pieszczoty, wspomagała przez delikatne, pełne wyczucia ruchy dłoni. Po chwili zaczęła jednak zwiększać intensywność bodźców, starając się zarówno mocno obejmować go ustami, a w chwili gdy odpuszczała nacisk, stymulować go również językiem, którym przejeżdżała wzdłuż naprężonej pełnej długości wzwodu, wyraźnie zadowolona ze swoich poczynań.
    — Pomyśl sobie jakby dopiero było ciekawie, gdybyś jednak nie miał biura z dwudziestoma innymi osobami… — zauważyła z sugestywnym uśmieszkiem na wyraźnie wilgotnych ustach, na moment odrywając się od niego by zaczerpnąć powietrza i spojrzeć na Declana z dołu, spomiędzy jego ud, ciekawa czy faktycznie podoba mu się ten widok, tak jak to zakładał.
    Wróciła do swoich uprzednich pieszczot z wolna przyspieszając swoje ruchy, do moment, gdy usłyszała jego ciche westchnienia i wyraźne nabrzmienie członka.
    — Chcesz dojść w moich usteczkach czy widzisz to jakoś inaczej? — zadała niewyraźnie pytanie, spoglądając na niego z zainteresowaniem ze swojej parterowej perspektywy, nie ustępując w swoich działaniach. Choć nie znali się długo, wyjątkowo z nim nie miała problemu i była w stanie przełknąć to, co ulałoby się wraz z punktem kulminacyjnym oralnych przyjemności. Nie wiedziała jednak co faktycznie Declan lubi. A obiecała dzisiaj spełniać jego fantazje, które w jakiś sposób i tak zahaczały o jej własne. Być może była bardziej interesowna, niż chciała w to wierzyć.

    schowana pod biurkiem, Tilly

    OdpowiedzUsuń