Menu

New York City
Witaj w mieście, które nigdy nie zasypia

04/10/2026

[KP] Prawda nie zawsze jest ukryta. Czasem po prostu nikt nie chce jej zobaczyć

Lucien GIAN Valmont
17 LISTOPADA 1992, GENEWA - SPECJALISTA DO SPRAW SKRADZIONYCH DZIEŁ SZTUKI - EKSPERT SĄDOWY - W NOWYM JORKU OD 9 LAT - 126 BELLMONT STREET, APT. 3C, FOREST HILLS, NY 11375 - ŚWIEŻO ROZWIEDZIONY - W PRACY KIERUJE SIĘ ZASADĄ: JEŚLI NIE DA SIĘ UDOWODNIĆ POCHODZENIA, NIE DA SIĘ UDOWODNIĆ WŁASNOŚCI - KOLEKCJONER BILETÓW LOTNICZYCH - WSPÓŁUDZIAŁOWIEC W FIRMIE ZAJMUJĄCEJ SIĘ CYFROWĄ DOKUMENTACJĄ DZIEŁ SZTUKI - ZAWSZE WYBIERA SCHODY - SREBRNY SYGNET NA PRAWEJ DŁONI - PROGRAMY KULINARNE JAKO GŁĘBOKO SKRYWANE GUILTY PLEASURE - SYN KURATORKI SZTUKI EUROPEJSKIEJ W MUSÉE D'ART ET D'HISTOIRE W GENEWIE I CZŁONKA ZARZĄDU SZWAJCARSKIEGO BANKU PRYWATNEGO

Lucien odkąd pamiętał dorastał pomiędzy ciszą muzealnych sal a rozmowami, które prowadzono za zamkniętymi drzwiami. Właśnie dlatego nauczył się patrzeć na ludzi i przedmioty w sposób inny niż zakładały codzienne normy. Nigdy nie fascynował się tym, co było oczywiste. Interesował się tym, co było niewidoczne na pierwszy rzut oka i ciężkie do odnalezienia. Pierwsze lata nauki upłynęły mu pośród kamiennych murów szkockiego uniwersytetu, gdzie zdobył licencjat z historii sztuki. Z czasem samo dzieło przestało mu wystarczać. Ruszył do Anglii, by zgłębić kryminologię i zrozumieć, co dzieje się ze sztuką, kiedy przestaje być jedynie przedmiotem zachwytu, a staje się przedmiotem pożądania, kradzieży i oszustwa. Edukację zakończył w Genewie, poświęcając się prawu dziedzictwa kulturowego. W końcu jego naziwsko zaczęło pojawiać się przy sprawach, których inni eksperci nie chcieli przyjmować, uznając je za stracone. Niektórzy zaczęli nawet uważać, że Lucien posiada wiele informacji ze źródeł, które nigdy nie powinny do niego trafić. Prywatnie można nazwać go chodzącą sprzecznością w starciu ze światem zawodowym. Nie kolekcjonuje obrazów, lubi nocne spacery i muzykę odtwarzaną ze starych winyli. Potrafi długimi godzinami rozmawiać o historii sztuki bez wspominania o żadnych osobistych szczegółach. Czyta książki rozpoczynając je od ostatniej strony, nim przejdzie do pierwszego rozdziału, zupełnie, jakby już na samym początku chciał mieć świadomość końca historii. Nigdy nie opowiada o swoich planach na przyszłość, nie przyznaje się do tego, co wzbudza w nim największy strach. Nawet w relacji z byłą żoną cechował się głęboką uwagą, nie pozwalając sobie na przekroczenie pewnych granic. Ludzie zapamiętują go jako spokojnego, nie mając najmniejszej świadomości, że zawsze podczas rozmowy Lucien siada plecami do ściany i zapamiętuje, w ktorym kierunku udać się do wyjścia, co wcale nie ma związku z brakiem zainteresowania i kultury.

Posiada bardzo szeroko rozwniętą umiejętność zapamiętywania ludzkich twarzy, wszelkich kodów, czy dat. Można wręcz odnieść wrażenie, że ciągi cyfr szybciej gnieżdżą się w jego pamięci niż ludzkie imiona. Nigdy się nie śpieszy, na miejsce spotkań przybywa punktualnie, nie tolerując najmniejszych spóźnień. Kompletnie nie potrafi gotować, poza trzema potrawami, które najczęściej goszczą w jego kuchni. Uparcie twierdzi, że trzy potrawy w zupełności wystarczają człowiekowi do przeżycia. Unika wiadomości tekstowych na prywatnym telefonie zawierających naprawdę istotne dane. Wierzy, że wysłana wiadomość przestaje należeć bezpożrednio do nadawcy, zwiększając ryzyko przechwycenia treści przez niepowołane ręce. Największą słabością Luciena jest jego własna siostra, wobec której jego codzienna rezerwa w pełni rozmywa się w powietrzu. Pozwala jej na więcej niż komukolwiek innemu, miękknąc pod wpływem jej słodkiego uśmiechu. Nigdy nie powiedział tego wprost, dla Luciena młodsza siostra pozostaje jedną z niewielu osób, dla których bez wahania złamałby własne zasady. Ma też jedną cechę, której sam w sobie nie lubi — bardzo trudno przychodzi mu odpuszczanie. Jeśli coś nie zostało wyjaśnione, Lucien będzie do tego wracał, nawet po latach. Nie dlatego, że nie potrafi pogodzić się z porażką. Po prostu nie znosi historii z brakującym zakończeniem.



Moje delulu było silniejsze ode mnie i właśnie o to powstał Lucien. Szukamy wszystkiego, łącznie z nowym partnerem :) Przygarniemy też uroczą sąsiadkę dokarmiającą go w obawie przed tym, że puści własną kuchnię z dymem XD Zapraszamy!

85 komentarzy:

  1. [Mrużyłam oczy i mrużyłam, ale w końcu chyba odkryłam, co takiego znajomego w tej twarzy, a potem mnie ugryzło, że powiązanie to mam nawet w imieniu własnej postaci. Bardzo ciekawą ma robotę, chociaż z pewnością nie dla każdego. Myślę sobie, że to musi być strasznie ciężkie tak nie móc odpuścić, oby mu to na dłuższą metę nie zaszkodziło. Bardzo przyjemnie czytało mi się kartę postaci.
    Samych przyjemności, a w razie chęci na wątek albo jakieś powiązanie, zapraszamy!]
    Magnus/Philip

    OdpowiedzUsuń
  2. [Dobry wieczór. 🤎
    Od zawsze mi się podobało, że potrafisz dobierać nietypowe i ciekawe zawody dla swoich postaci. Lucien pod tym względem wcale nie odbiega od reszty. Coś też tak czułam, że Twoja nowa obsesja zmieni się w postać na blogu i bardzo mnie to cieszy! Interesujący wyszedł Ci ten pan, to trzeba przyznać. Jakbym miała kogo mu podesłać na sąsiadkę to z pewnością bym to zrobiła, a póki co zostaje mi życzyć, abyś dobrze się z nim tutaj bawiła i pisała same wciągające wąteczki! 🤎]

    Bestie 🤎

    OdpowiedzUsuń
  3. [Może są jakieś zawirowania gmailowe, ale żadnej wiadomości nie dostałam, będziemy wyczekiwać.]
    Magnus Valtersson

    OdpowiedzUsuń
  4. [Cześć, hej! Ale intrygujący pan, z bardzo oryginalnym zawodem! Zazdroszczę mu tej pamięci do przeróżnych kodów i dat. Czytając Twoją kartę wpadł mi do głowy pewien pomysł, więc jeśli masz ochotę, to odezwij się do mnie na maila: czywieszgdziespiewajaraki@gmail.com
    Życzę wspaniałej zabawy na blogu i mnóstwa wciągających wątków!]

    Love Iris Anderson

    OdpowiedzUsuń
  5. [Dobry wieczór ☺️ Widzę, że stworzyłaś nam tutaj bardzo ciekawego pana ☺️ Od razu pomyślałam sobie, że jeśli chodzi o gotowanie, Lucien jest całkowitym przeciwieństwem Leonadra xD On na pewno nie zgodziłby się, że trzy potrawy są człowiekowi wystarczające do przeżycia.
    Życzę udanej zabawy z nową postacią 🧡]

    IAN HUNT & MAXINE RILEY

    OdpowiedzUsuń
  6. Kończy pracę o dwudziestej pierwszej, przebiera się z uniformu w swoje ubrania i znajduje zgrabną wymówkę, żeby uniknąć wyprawy na piwo z chłopakami. Aby nie wyjść na kompletnego buraka, obiecuje, że następnym razem na pewno dołączy – nauczył się bowiem, że nie wolno mówić nie chce mi się, bo przeciętny Amerykanin potrafi wziąć do siebie nawet cudze chęci czy zmęczenie, jakby te wycelowane było bezpośrednio w niego. Nawet więc jeśli Valtersson najchętniej powiedziałby, że po dwunastu godzinach roboty naprawdę dosyć ma oglądania ich przemęczonych facjat, stawia na taktyczne rozwiązanie: zmyślanie. Poza tym, wysłuchał tego dnia trzech nowych żartów z serii wchodzi gej do baru… i tylko jeden był zabawny.
    Żegna się więc z towarzystwem pod magazynem, odpina zabezpieczenie i wskakuje na rower może odrobinę zbyt żywiołowo by wymówka o tym, że pada na ryj nie zaczęła wyglądać podejrzanie. To problem na następną zmianę. Na razie interesuje go jedynie, by jak najszybciej znaleźć się w mieszkaniu, wziąć prysznic, zjeść coś i wyjść. Nie ma szczególnych planów, oprócz może dobrego drinka i rozmowy z ładnym facetem, który potrafił będzie złożyć ze sobą słowa w sensowne zdania. Właściwie nie muszą być nawet sensowne.
    W słuchawce słyszy dźwięk informujący, że bateria jest na wykończeniu i przyspiesza, nie mając najmniejszego zamiaru jechać bez muzyki. Przy okazji rozwiązuje się dylemat wyboru drogi powrotnej i kiedy dojeżdża do skrętu na parking, którego używa jako skrótu, wjeżdża w niego na pełnej prędkości. Ta szybko spada do zera, gdy rower brutalnie zatrzymuje się na masce samochodu. Nie ma w tym starciu żadnych szans. Siła uderzenia wyrzuca go na chodnik i Magnus ma na tyle ograniczony czas reakcji, że jedyne, co udaje mu się osiągnąć to przewrócenie głowy na bok, by nie zaryć centralną częścią twarzy w krawężnik.
    Impet wyciąga z płuc urwane sapnięcie i Valtersson przewraca się na plecy z niemałym trudem. Właściwie od razu wie, że jest w tarapatach i wina za wypadek leży po jego stronie, dlatego też zamiast skupiać się na pulsującym bólu w przedramieniu, podnosi się na łokciach, żeby spojrzeć czy przypadkiem nie wyrządził jakiejś szkody. W tym samym czasie słyszy głos kierowcy i zauważa rysę na karoserii. Stęka przeciągle, kładąc głowę ponownie na chodniku.
    — Jezu, błagam, wjedź we mnie drugi raz, żebym nie musiał tego słuchać… — mamrocze pod nosem, wciskając śródręcze obu dłoni w oczodoły. Magnus, w teorii, wie że nie wszystkie myśli powinny zostać wypowiedziane na głos, ale czasami rozsądek nie ma żadnej mocy w starciu z językiem. Facet ewidentnie nie należy do tych, którzy odpuściliby zniszczenia, jednak jako że zamiast zapytać czy jest w jednym kawałku, martwi się o metalową puszkę, nie dostaje prawa do uprzejmości i grzecznego kajania się.
    Przeciera twarz dłońmi i w końcu podnosi się do siadu, wzrok przenosząc na właściciela pojazdu. Usłyszany przed momentem głos nagle brzmi znajomo. O ile nie ma wstrząśnienia mózgu, doskonale wie do kogo należą te uważne oczy i surowe oblicze.
    — Lucien — mówi miękko, głoski odnajdują swoje miejsce w pamięci i Magnus rozciąga usta w łagodnym, szczerym uśmiechu. Podpiera się dłonią o chodnik, przygarniając mężczyznę do uścisku. Właściwie w tym samym momencie dostrzega, że skóra na ręce, którą go obejmuje, od łokcia aż do nadgarstka, jest w całości zdarta. Odsuwa się w obawie, że go ubrudzi, co najpewniej byłoby już przesadą, skoro zdążył zarysować mu auto.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zaraz jednak spogląda po sobie, oceniając szkody. Oprócz kolan, które spotkał los podobny do ręki, czuje szczypanie po lewej stronie żuchwy i kiedy dotyka jej opuszkami palców, na tych również zostaje krew. Nie zakłada tragedii, jest jej niewiele, więc najpewniej to tylko kolejna powierzchowna rana. Zdaje się, że najbardziej oberwał lewy bok, bo nieprzyjemne kłucie w żebrach i pieczenie spójne są z upadkiem i obiciem. Nic więc nie sprawia, że ma ochotę panikować; za największą szkodę uznaje tę na twarzy, ale nawet ona wypada akurat w tygodniu, w którym nie ma żadnych występów, więc gotów jest przymknąć oko na niedogodność.
      Kiedy już stwierdza, że mogło być dużo gorzej, wraca wzrokiem do przystojnej twarzy, orientując się, że nie widzieli się z Lucienem blisko dziesięć lat i o ile w kiepskim świetle może ktoś zarzuciłby mu, że nic się przez ten czas nie zmienił, Magnus nie jest naiwny na tyle by w to uwierzyć.
      — Musisz wyobrazić mnie sobie bez ubrań, jeśli nie pamiętasz imienia — mówi więc, a wesoły uśmiech wciąż błąka się w kącikach ust.

      Magnus

      Usuń
  7. — Niestety? — pyta lekko rozbawiony, unosząc brwi.
    Magnusowi ciężko sobie wyobrazić do czego dokładnie mężczyzna pije, ale też nie zależy mu zupełnie by temat ciągnąć. Tym szczególniej, że surrealizm spotkania wywiera na nim dużo większe wrażenie niż słowa. Własne imię na cudzych ustach brzmi jednak obco, jakby Lucien wymawiał je po raz pierwszy.
    Przygląda mu się uważniej, nieszczególnie przejęty ostentacyjnością spojrzenia; dziesięć lat bez kontaktu rości prawo do bezpardonowego zawieszania wzroku na przystojnej twarzy choćby po to żeby porównać ją z obrazem w głowie. Kiedy się poznali, Lucien był bardzo przystojnym chłopakiem, miał sporo uroku osobistego i sprawiał, że Magnusowi miękły kolana. Valtersson nie może jednak obejść się wrażeniu, że kucająca przy nim wersja podoba mu się dużo bardziej, nawet jeśli radość z przypadkowego spotkania ewidentnie jest jednostronna. Nie może mu się szczególnie dziwić: gdyby był w związku małżeńskim, pewnie nie czułby zachwytu, spotykając swoich byłych kochanków. Magnus tego problemu nie ma i łatwo stwierdza, że to dobry dzień, żeby mieć oczy. Przesuwa wzrokiem po całej sylwetce stającego przed nim mężczyzny, każdą widzianą rzecz poddając kontrastowi do tego, co pamiętał. Nietrudno zauważyć różnice, bo dekadę wcześniej Lucien z pewnością nie woził się lśniącymi samochodami i nie chadzał w dobrze skrojonych garniturach.
    Chwyta dłoń mężczyzny i podnosi się do pionu, a uwadze nie uchodzi fakt, że uścisk trwa może odrobinę zbyt długo. Ignoruje jednak tę myśl, otrzepuje się ze żwiru i brudu, co na niewiele się zdaje, nadal nie wygląda najlepiej. Przesuwa spojrzenie na rower, gdy tylko słyszy o złomie, zaraz unosząc oczy ku niebu, bo ostatnie czego potrzebuje to kolejny wydatek. Szybko jednak wraca nimi do Luciena, bo o ile nie miałby nic przeciwko podwózce, destynacja nie pasuje mu wcale.
    — Daj spokój, to kilka draśnięć — mówi lekceważąco. — Śmialiby się ze mnie, gdybym im chciał głowę zawracać takimi głupotami — dodaje z typową zadziornością w głosie, raz jeszcze spoglądając w stronę roweru. Zaraz jednak wzrokiem przesuwa po chodniku i kawałku parkingu obok nich. Jedną słuchawkę znajduje kilka metrów dalej, doskakuje do niej odrobinę za prędko żeby nie odczuć tego przy schylaniu. Drugą zauważa dopiero z nowej perspektywy, tuż przy stopie Luciena. Sięga po nią, spojrzenie kierując ku górze, co by upewnić się, że głupie pomysły o szpitalu opuściły głowę towarzysza. — Za to straciłem transport, więc jeśli w imię starych, bardzo dobrych czasów chciałbyś mnie podrzucić to na pewno nie odmówię — wyrzuca z siebie, wracając do pionu. Obdarza go pełnym uśmiechem, którego zazwyczaj używał na przystojnych barmanach, gdy liczył na darmowego drinka.

    Magnus

    OdpowiedzUsuń
  8. Wzrusza ramionami, uznając temat za zamknięty. Nie uderzył się w głowę, wszystkie jego zranienia wydawały się być powierzchowne i nawet grzmotnięcie w bok choć bolesne, raczej nie należało do kategorii zagrażających życiu. Magnus nie przyjmuje więc do głowy podobnego scenariusza. Przyjmuje więc z ulgą, że Lucien nie walczy i nie próbuje wmówić mu, że wie lepiej. Wykorzystuje zaproszenie zanim mężczyzna zdążyłby się rozmyślić i wsiada do auta, pobieżnie rozglądając się po jego wnętrzu. Przygarnia rękę bliżej torsu, co by nie zakrwawić tapicerki jeszcze zanim mężczyzna w ogóle wsiadłby za kierownicę.
    — Nie mieszaj do tego mojej godności, Valmont — mówi, odbierając od niego telefon i zanim ma okazję dokończyć, że godność najpewniej nigdy szczególnie się go nie trzymała, żart grzęźnie w gardle, bo wolną dłoń wsuwa do kieszeni, w której powinny znajdować się portfel i klucze. Pośpiesznie dokańcza wpisywanie, co by uwolnić drugą rękę i sprawdza resztę możliwych miejsc, a słysząc uszczypliwy ton Luciena, spogląda na niego kątem oka.
    — Od ciebie nie wymagam niczego, wyluzuj — stwierdza luźno, otwierając drzwi. Opiera dłoń na klamce i unosi się, żeby wyjść z auta. Ostatnie czego w tej sytuacji potrzebuje to kąśliwe uwagi i zdecydowanie woli sam bawić się w szukanie przeklętych kluczy niż kajać za to, że w trakcie wypadku te mogły wylecieć z kieszeni.
    Nie takiego Luciena pamięta i może nie powinno go to wcale dziwić; minęło dziesięć lat i ewidentnie poza zyskaniem nowego auta, ktoś wręczył mu order buca.
    Wyciąga z kieszeni telefon i prawie parska śmiechem, widząc zbitą szybkę. Pociera skroń, tym razem już szczerze rozbawiony nieprzychylnościami wieczoru. Zagląda z powrotem do samochodu, chwyta cudzy telefon zostawiony na fotelu i znów wychyla się na zewnątrz, włączając latarkę. Rozgląda się dookoła. Gdzieś przecież muszą leżeć. Nie rozpłynęły się. Schyla się nawet żeby zobaczyć pod samochodem, tylko po to żeby się rozczarować.
    Coś odbija światło, kiedy przechodzi nad studzienką kanalizacyjną i wie, co tam zobaczy zanim jeszcze decyduje się poświęcić do środka. Nie ma już siły na więcej złośliwości losu, te wręcz przestają go dziwić, bo w natężeniu nie robią już takiego wrażenia. Wraca do samochodu, wsiada do środka i odrzuca telefon na cudze kolana, szczypiąc nasadę nosa.
    — Moje kluczyki są na dnie studzienki i zanim zdecydujesz się jakkolwiek to skomentować, uprzedzam, że jestem bardzo blisko, żeby cię zdzielić — mówi, opierając się o zagłówek. Wypuszcza powietrze z płuc, szukając rozwiązania, które byłoby dogodne dla nich obu. Póki co, pewien jest, że dla Luciena dogodne byłoby jedynie, gdyby rozpłynął się w powietrzu i przestał być problemem. — Dobra, słuchaj, jesteś zwolniony z całej odpowiedzialności, blablabla, miło było cię zobaczyć, ale chyba zamówię sobie po prostu ubera.
    Nie bardzo wie gdzie, ale jest gotów uciąć sobie rękę – najlepiej tę zdartą – że kierowca ubera będzie patrzył na niego chociaż odrobinę przychylniej.

    OdpowiedzUsuń
  9. O tej porze budynek NYPD pachniał kawą, środkiem dezynfekującym i czymś, czego Mina nigdy nie potrafiła nazwać, ale co chyba było stałym elementem każdego miejsca, w którym krążyła śmierć. Pracowała tu dopiero od niedawna, choć miała wrażenie, jakby znała te korytarze od lat. Jako specjalistka od identyfikacji i rekonstrukcji twarzy dołączyła do zespołu NYPD, zostawiając za sobą pracę w laboratorium antropologii sądowej. Przyjmując tę posadę, myślała o tym, że będzie mogła robić więcej i że zajmie się sprawami, które już dawno obrosły kurzem. Stała przy metalowym stole sekcyjnym, pochylona nad fragmentami ludzkich szczątków rozłożonymi przed nią w określonym porządku. Kości zostały oczyszczone i zabezpieczone, ale wciąż nosiły ślady tego, co wydarzyło się wcześniej. Ziemia tkwiła w drobnych zagłębieniach, a przy jednym z fragmentów widoczne były przebarwienia, których nie dało się już pomylić z naturalnymi zmianami pośmiertnymi. Poprawiła okulary i przesunęła lampę, kierując światło dokładnie na leżącą przed nią kość. Złamanie było wyraźne; kąt, przebieg pęknięcia i charakter uszkodzenia wskazywały na działanie dużej siły. Nie było wątpliwości, że uraz powstał przed śmiercią. Przesunęła wzrok na pozostałe części.
    — Kobieta — powiedziała spokojnie. — Około trzydziestu lat. Może dwadzieścia osiem do trzydziestu pięciu.
    Technik, który stał po drugiej stronie stołu, uniósł głowę znad formularza, jakby spodziewał się, że ustalenie tych rzeczy zajmie o wiele dłużej. Cóż, słyszał, że nowa rekonstruktorka jest dobra, ale chyba nie wierzył, że aż tak.
    Mina przesunęła palcem wzdłuż kości udowej.
    — Uraz powstał przed śmiercią. Widoczna reakcja tkanki kostnej nie pozostawia większych wątpliwości — dodała. Sięgnęła po czaszkę i obróciła czaszkę tak, aby światło padło na lewą stronę. — Mocne uderzenie tępym narzędziem. Punkt kontaktu znajduje się tutaj. Pęknięcie promieniste odchodzi od miejsca uderzenia… najprawdopodobniej jedno silne uderzenie.
    — Najprawdopodobniej? — dopytał technik.
    — Nie wykluczam drugiego, ale pierwsze było wystarczające. — Przesunęła czaszkę z powrotem na podkładkę. — Obrażenia żeber też powstały za życia. Trzy złamania po lewej stronie. Jedno z nich mogło spowodować odmę albo krwawienie do jamy opłucnej. W połączeniu z urazem głowy nie miała zbyt wielkiej szansy, aby to przeżyć.
    — Więc co zabiło ofiarę? — mruknął mężczyzna.
    — Ciężki uraz czaszkowo-mózgowy. Obrażenia klatki piersiowej mogły się przyczynić do zgonu, ale to uraz głowy był bezpośrednią przyczyną śmierci.
    Mina zapisała ostatnie zdanie w raporcie, sprawdziła jeszcze raz numery fotografii i porównała je z oznaczeniami szczątków. Wszystko się zgadzało. Zabezpieczyła czaszkę, zapakowała kości do oznaczonych pojemników i przekazała technikowi dokumentację. Podpisała protokół, wpisała godzinę zakończenia badania i zamknęła sprawę w systemie. Dopiero wtedy zdjęła rękawiczki. Wyrzuciła je do pojemnika, umyła ręce i wróciła do swojego biurka. Kiedy sięgnęła po telefon, zobaczyła nieodebrane połączenie z CUNY. Oddzwoniła.
    — Sallow — rzuciła.
    — Wilhelmina? — Usłyszała męski głos. — Mówi doktor Reynolds z Graduate Center. Mam dla pani wiadomość dotyczącą wniosku grantowego.
    — Tak?
    — Komitet zaakceptował finansowanie pani projektu.
    — Całego? — dopytała.
    — Całego. Otrzyma pani pełną kwotę przewidzianą we wniosku. Oficjalne potwierdzenie dostanie pani jeszcze dzisiaj.
    Grant oznaczał pieniądze na badania, dostęp do materiałów, czas i przede wszystkim możliwość przeprowadzenia projektu dokładnie tak, jak planowała. Przez ostatnie miesiące poprawiała wniosek tyle razy, że zaczynała podejrzewać, iż komisja przyzna jej finansowanie wyłącznie po to, żeby przestała go wysyłać. A jednak się udało. Mina uśmiechnęła się pod nosem.
    — Dziękuję za dobrą wiadomość, doktorze Reynolds — odpowiedziała, a gdy połączenie się zakończyło, napisała krótką wiadomość do June: Dostałam grant. Musimy to opić.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kilka godzin później siedziała przy barze z pierwszym kolorowym drinkiem przed sobą. Była ubrana niezbyt wow; zwykłe jeansy, czarny top i ciemna marynarka. Nie przyszła tutaj, żeby znosić męskie podrywy, a po to, aby uczcić swój sukces, więc dzisiaj akurat ani trochę nie starała się wyglądać atrakcyjnie</i. Po prostu miała zamiar dobrze się bawić i opić ten sukces ze znajomymi, w tym z Lucienem, który ani trochę nie pasował do barowego picia, ale odpisał, że po nią przyjdzie. To musiało jej wystarczyć. Świętowanie z rodziną przesunęła o jeden dzień, aby wszystkim pasowało; Tate miała swoje projekty, a Brant pracę, więc trzeba było wybrać dogodny termin, choć i tak posypały się już gratulacje, a jej młodsza siostra nagrała dla niej filmik, który śmiało mógłby zastąpić wszelkie motywacyjne przemówienia.
      Miała lekko zaczerwienioną twarz, ale nie była pijana. Nigdy nie doprowadzała się do takiego stanu, gdy przebywała poza domem, bo zwyczajnie obawiała się tego, co może się stać, a dziwnych typów kręcących się po Nowym Jorku nie brakowało. Poza tym znała wiele spraw morderstw, które mroziły krew w żyłach, i z całą pewnością nie chciała skończyć jako sprawa, którą ktoś musiałby się zająć. Wyszła z baru i odetchnęła głęboko, czując zimny powiew powietrza. Chwilę później dostrzegła Luciena – jak zwykle punktualny. Uniosła rękę, żeby dać o sobie znać, a kiedy podszedł bliżej, uśmiechnęła się szeroko.
      — Mhm, wyjątkowo udany — przyznała bez najmniejszego zawahania. Objęła go krótko, odwzajemniając ciepłe powitanie. Odsunęła się chwilę potem, robiąc krok w tył i wypięła dumnie pierś. — Dostałam grant — oznajmiła, a jej twarz wykrzywił grymas satysfakcji. Ten, kto znał Minę, wiedział doskonale, jak ambitna i pracowita była; praca znaczyła dla niej niemal wszystko. — Mój projekt. Ten, nad którym siedziałam wieczorami i przeklinałam komisję.
      Odsunęła się jeszcze o krok, żeby nie czuć smrodu papierosa. Nie lubiła, gdy ktoś obok niej palił, ale też nie robiła z tego powodu afery. Po prostu używała zbyt ładnych i drogich perfum, żeby prześmierdnąć tytoniem.
      — Tak więc dostałam świetną wiadomość, wypiłam zdecydowanie za dużo i uznałam, że najlepszą decyzją będzie nie sprawdzać, czy potrafię jeszcze samodzielnie wrócić do domu. — Uśmiechnęła się niewinnie. — Dlatego zadzwoniłam po ciebie. Jesteś moim planem awaryjnym.
      Przechyliła lekko głowę, przyglądając mu się z rozbawieniem.
      — Poza tym... Skoro twój dzień też był tak cudowny, możemy uznać, że oboje mamy co świętować, prawda? — skwitowała i wskazała ręką budynek. — Chcesz się ze wszystkimi przywitać, czy od razu jedziemy?

      Usuń
  10. Los ewidentnie zrobił swoje, bo Magnus nigdy nie wyobraziłby sobie podobnego scenariusza. Gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl, że to szansa jedna na milion i musi to znaczyć coś, ale póki co myśli tej nie tyka. Skupia się natomiast na narastających problemach. Jest w stanie je rozwiązać – wychodził z gorszych opresji niż zgubione klucze czy zniszczony rower.
    Nie spodziewa się żadnego sprzeciwu ze strony Luciena. Ten od pierwszej sekundy spotkania jawnie daje znać, że nie jest mu ono na rękę i Magnus nie słyszy nic, co sugerować mogłoby, że w mężczyźnie pojawia się choćby cień sympatii podyktowany wspólnie spędzonym czasem. Valterssonowi przechodzi przez myśl, że może czegoś nie pamięta. Może wcale nie rozstali się w przyjaznej atmosferze. Może jego wersja pożegnania różni się od cudzej.
    Pamięta dokładnie tamten dzień. Słońce świeciło wysoko na niebie i Magnus założył okulary przeciwsłoneczne, trochę żeby chronić się przed promieniami, a trochę gdyby przytłoczyć miały go emocje. To nie było poważne, nie było stałe, ale coś się w nim poruszało, jakby mógł nagle oddychać pełną piersią. Gdy wracał do Malmö uczucie znikało, łatwo było więc łączyć to z Lucienem. Nie powiedział mu wielu rzeczy. Nie powiedział właściwie nic. Pocałował go czule, rzucił kliszowym tekstem o tym, że może kiedyś się złapią i tyle. Koniec.
    Oferta przespania się na kanapie dziwi go z wielu powodów. Przede wszystkim jednak zupełnie nie pasuje do bucowatej postaci, którą poznał w ostatnich minutach. Może więc jednak coś w nim siedzi, coś się odzywa. Oczywiście, że mógłby znaleźć alternatywne rozwiązanie. Mógłby pojechać do pracy właściciela mieszkania i poprosić go o zapasowy klucz. Mógłby wybić okno. Mógłby liczyć, że któraś z tajemniczych osób zajmujących inne pokoje wpuści go do budynku, a potem martwiłby się jedynie o wejście do pokoju. Nie są to szczególnie wymyślne rozwiązania, ale istnieją i Valtersson gotowy byłby wykonać każdą z nich. Zamiast tego dłoń z klamki przenosi na kolano i przytakuje.
    — Dzięki — mówi więc jedynie, pewien że wchodzenie w dyskusję skończyłoby się kolejną, niepotrzebną pyskówką.
    Jest dziwnie. Czuje to w całym ciele. Lucien włącza muzykę, ewidentnie odcinając chęć jakiejkolwiek konwersacji. Magnus zaś przymyka powieki, starając się ignorować chłód bijący od mężczyzny, który kiedyś do zaoferowania miał jedynie ciepło. Minęło dziesięć lat, Valmont, którego znał najpewniej przepadł w czeluściach nieubłaganego czasu.
    Otwiera oczy, dopiero gdy mężczyzna parkuje i podąża za nim do mieszkania, decydując że najlepszym rozwiązaniem będzie zachowanie spokoju w napiętej, niezrozumiałej dla niego atmosferze. Przekracza próg, przekonany, że absolutnie nie powinno go tu być.
    — Dzięki — powtarza, gdy dostaje od Luciena czystą koszulkę i ręcznik.
    Zamyka za sobą drzwi do łazienki i wypuszcza głośno powietrze z płuc, starając się dać upust emocjom, które się w nim tlą. Na sam przód wybija się nieprzychylność i bezwzględność gospodarza. Wchodzi pod prysznic, próbując zgadnąć czy Lucien jest wobec niego chłodny przez coś, co faktycznie może kontrolować, czy jednak odzywa się w nim emocja, z którą Magnus nie ma tak naprawdę nic do czynienia. I niby nie ma prawa wiedzieć, ale własne wspomnienia sugerują, że ich spędzony razem czas wypełniony był błogością, spokojem i zabawą, a skoro tak, ciężko doszukiwać się w nim powodów do ataku. Zostaje więc druga opcją, na którą nie ma żadnego wpływu.
    Dba o to, żeby dokładnie wypłukać i przeczyścić każde draśnięcie. Przykleja opatrunek jedynie na przedramię, żeby przypadkiem płytka rana nie zaczęła się sączyć na podłogę Luciena, reszcie pozwala oddychać. Przez moment przypatruje się otarciu na twarzy. Pozbył się skrzepniętej krwi z brody i to właściwie wystarcza, żeby nie wyglądać jak poturbowany menel.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pachnie jego żelem pod prysznic. Jego szamponem. Myje zęby palcem jego pastą. Kiedy więc ponownie staje przed lustrem, w koszulce, która też jest jego, odzywa się to coś, co drgnęło również, gdy go rozpoznał. Wtedy oznaki czułości wcisnął w jego imię. Teraz po prostu wypuszcza miarowo powietrze nosem.
      Pasuje tutaj. Jego zapach mu pasuje. Coś jednak nie; rozgląda się dookoła, próbując zrozumieć, co tak gryzie się z wyobrażeniem, które Magnus długi czas miał na temat Luciena i dopiero po kilku minutach kawałki układają się w zgrabną całość. Oczywiście nie ma potwierdzenia; zauważa po prostu jedną szczoteczkę do zębów i brak kosmetyków, absolutnie każda rzecz w pomieszczeniu jest Valmonta. Może żona wyjechała? Może wyjechała i zabrała całą zawartość łazienki? Magnus nie zakłada nic. To temat na później.
      Wychodzi z pomieszczenia w cudzej koszulce i bokserkach, spogląda na Luciena i uśmiecha się łagodnie, podchodząc do kanapy. Siada na jej brzegu, w punkcie najbliższym do fotela, na którym rozłożony jest mężczyzna. Dłonie opiera po obu stronach, wychyla się lekko do tyłu i rozciąga spięte plecy.
      — Dzięki — mówi po raz trzeci, tym razem uśmiechając się łobuzersko. W końcu pochyla się do przodu, opiera przedramiona na udach i przekręca głowę na bok, spoglądając na Luciena niczym zaciekawione zwierzę. Przez moment myśli nawet, że krążące po głowie pytanie po prostu zignoruje i zapyta go może o pogodę, ale to wyrywa się samo, wypowiedziane konspiracyjnym tonem. — Gdzie żona?

      Usuń
  11. Odruchowo, chwytając szklankę, przesunął opuszkami palców po cudzych. Mechaniczny gest, którego wyzbyć powinien się lata temu, ale ewidentnie bliskość byłego kochanka wyciąga na wierzch nie tylko wspomnienia, ale i bezwarunkowe odruchy. Magnus karci się właściwie od razu; mimo dowodów, ostatnia pewna informacja jaką posiada to, że kilka lat wcześniej Lucien wziął ślub. Nie ma okazji zastanowić się nad moralnością gestu w obliczu dowodów, które znalazł, bo właściwie od razu dostaje odpowiedź.
    Nie do końca wie, co właściwie mówi się w takich momentach. Przykro mi? Gratuluję? Dla Magnusa oznaczało to jedynie tyle, że Lucien nie był dłużej niczyim mężem. Do tej pory nawet nie pomyślał czy interesuje go to, czy nie: obraz w głowie jasno pokazywał go z kobietą, o której nie wiedział nic i nie towarzyszyła tej wizji żadna refleksja, oprócz oczywistej: Lucien był zajęty. Finalnie, zamiast mówić cokolwiek, unosi jedynie szklankę z trunkiem do góry. Mogą wypić toast za cokolwiek: nowy początek, zamknięcie rozdziału, spotkanie, brak złamanych kości. Opcji jest wiele.
    — Łazienka. I sam jesteś gratem — burczy pod nosem z teatralnym oburzeniem. Magnus nie był nawet pewien czy kiedykolwiek rozmawiał z Lucienem o dragu. Może nie. Kiedy się poznali, owszem, próbował różnych stylizacji, ale nie występował w klubach, nie miał nawet imienia. Istnieje więc spore prawdopodobieństwo, że mężczyźnie nigdy o swojej największej pasji nie wspomniał. Nie każdy facet dobrze to przyjmował i Magnus szczerze wątpił by narażał relację z Lucienem zbędnymi informacjami. I tak mieli się nie zobaczyć.
    Teraz jednak się widzą, Valmont siedzi na przeciwko niego, niemal się uśmiecha. A w tym niemal uśmiechu Magnus w końcu dostrzega cień chłopaka, którego znał dziesięć lat temu. Mógłby mu opowiedzieć jak dobrze wygląda w kosmetykach i innych gratach. Zamiast tego sięga po sushi, nie odrywając wzroku od Luciena. Wsuwa kawałek do ust, prawie od razu zapijając alkoholem.
    — Musisz wiedzieć… — mówi nisko, niemalże konspiracyjnym tonem, przesuwając kciukiem po wilgotnej ścianie szkła. — …że piję to tylko z grzeczności.
    Rozciąga usta w leniwym uśmiechu, zastanawiając się, co jeszcze jest w stanie z mężczyzny wyciągnąć, poza tym drgnięciem ust, ledwo widoczną oznaką, że za bucowatą maską kryje się coś więcej.
    — Lojalnie cię ostrzegam, że będę pijany po dwóch drinkach — mówi, a drobny uśmiech wciąż błąka się w kącikach ust, kiedy prostuje się, mechanicznie przeczesując mokre kosmyki włosów opadające na twarz. — Póki jednak kontaktuję to tak. To było pierwsze pytanie jakie przyszło mi do głowy. Ale mam drugie. — Głos zniża prawie do szeptu, jakby czekała na nich ogromna tajemnica. — Czego potrzebuje facet trzy dni po rozwodzie?
    Zaraz po wypowiedzeniu słów, podnosi alkohol do ust i ostentacyjnie wypija resztę jednym haustem. Może lepiej, żeby był pijany?

    OdpowiedzUsuń
  12. Przygryza dolną wargę, powstrzymując śmiech i ściska nasadę nosa, licząc że rozbawienie zniknie. To jednak trzyma się go uparcie, pomimo że sytuacja ewidentnie schodzi na zupełnie inne tory.
    — Jesteś strasznie niecierpliwy — zarzuca Lucienowi z odrobinę udawaną pretensją. Odchyla się na kanapie, plecami w końcu dotykając oparcia. Siada wygodnie, luźno, z pustą szklanką w dłoni. — Deklarujesz, że nie chcesz zgadywać, a sam nic nie mówisz wprost. To zazwyczaj działa?
    Unosi pytająco brwi, nie tracąc rozbawienia. Oczywiście, że wyczuwa napięcie. Iskrzenie, które mobilizowało Magnusa by wsiąść w samolot i przylecieć do innego kraju, żeby przez kilka dni pobyć blisko tego chłopaka wcale nie zniknęło. Wyciszyło się, schowało głęboko, ale nie mogło się rozpłynąć. Teraz, mając go przed sobą, wyczuwa je na nowo, budzące się do życia.
    Pytanie, które zadał było w gruncie rzeczy niewinne. Nie zakładało grzeszności, nie było nawet flirtem. Było jednak wystarczająco otwarte by pozwolić odpowiadającemu wybrać kierunek, w którym chce pójść. Lucien zdawał się zahaczyć o każdy. Wspomina o spokoju i pracy i Magnus spodziewa się, że na tym skończą, ale mężczyzna kontynuuje, mówi o kimś.
    Przygląda się przez moment przystojnej twarzy, po czym wstaje z zamiarem dolania sobie alkoholu. Jako że wcale nie żartował z tempem w jakim wysokoprocentowe trunki na niego działają, ma zamiar trochę pokombinować. Może Lucien ma jakiś sok. Może Lucien zabije go za profanację whisky.
    Zanim jednak rusza w stronę kuchni, opiera dłoń o oparcie fotela, na którym siedzi mężczyzna i pochyla się na tyle, by znaleźć się przy jego uchu.
    — Mógłbym powiedzieć tobie, że za moment będę miał w ustach twojego kutasa, ale gdzie w tym zabawa? — mruczy nisko. — Cierpliwości — dodaje jeszcze, powracając do słów, które padły chwilę wcześniej.
    Prostuje się i wchodzi za kuchenną wyspę. Chwyta stojącą na blacie butelkę i nalewa alkohol do szklanki. Lód też nie jest problemem, bo miejsce przechowywania jest raczej oczywiste.
    — Masz jakiś sok? Albo red bulla? — pyta, zupełnie jakby wymruczane przed momentem słowa wcale nie zostały wypowiedziane. Jest jednak człowiekiem na misji, nie może rozpraszać się kutasami.
    Dziesięć lat temu nie był osobą nieśmiałą, ale też nie kwapił się do tego, żeby testować swoje czy cudze granice, często wycofywał się, bojąc odrzucenia albo negatywnej reakcji. I prędzej spaliłby się ze wstydu niż zasugerował komukolwiek, że chce przed nim klęczeć. Z nieznanych powodów wydawało się to degradujące – Magnus próbował lata później zrozumieć, co właściwie trzymało go wtedy w ryzach, dlaczego mówienie wprost o swoich chęciach miałoby być złe. Jedyny wniosek do jakiego doszedł to, że nauczył się być gejem z telewizji, a kiedy dorastał, ta prezentowała dwie opcje: twój najlepszy przyjaciel gej albo chorujący na aids. Nic pomiędzy. Starał się więc manewrować na granicy grzeczności, żeby przypadkiem nie wypaść z ram akceptowalnych przez społeczeństwo. Teraz zupełnie się tym nie przejmuje: robi co chce, robi to, co kocha nie żałuje porażek i próbuje właściwie wszystkiego, co wydaje się warte uwagi.
    Na przykład Lucien.
    Jego mógłby spróbować.
    — W ogóle nie pytałem o alkohol i sushi — zauważa chwilę później, wracając do dialogu przerwanego robieniem drinka. Nie ma najmniejszego zamiaru odpuścić, tym szczególniej, że Lucien zdaje się utkany ze słów, które mają go obronić. Magnus nie wie tylko przed czym. — Pytałem o to, co chcesz teraz robić, skoro jesteś wolnym człowiekiem, Lucien.
    Lubi wymawiać jego imię. Lubi robić to zaraz po tym, gdy słyszy swoje padające z cudzych. Magnus nie brzmi ostro, jego ton właściwie przez cały czas jest miękki. Podobnie zresztą twarz: nie przebiega przez nią grymas, nie ma złości czy zniecierpliwienia, jest tylko nuta familiarnej wesołości, a poza nią zwyczajowy spokój.


    OdpowiedzUsuń
  13. Wzrusza luźno ramionami.
    — Pewnie, że jestem niecierpliwy — mówi całkiem otwarcie, odkładając butelkę bliżej krawędzi blatu, żeby i Lucien mógł do niej dosięgnąć. — Moja pewność siebie sprawi, że będziesz dzisiaj bardzo zajęty — dodaje już całkiem wprost.
    Zaskakuje go odrobinę sposób w jaki Lucien podchodzi do chęci – do faktu, że te zdają się być niemal nieosiągalne. Dla Magnusa to całkowicie niewyobrażalne. Nie ma pojęcia za czym innym miałby iść, co miałoby go inspirować i wznosić.
    Otwiera lodówkę, wyjmuje sok i wlewa go do whisky, bardzo teatralnie przewracając oczami. Dyskusja o jego poczuciu humoru musi poczekać; Magnus póki co zajęty jest czymś innym. Nie kłopocze się nawet z zabieraniem swojego drinka.
    — Co jest rozsądne? — powtarza z niedowierzaniem, bo to ostatnia rzecz, którą chciałby usłyszeć. Oczywiście, podstawy należy sobie zapewnić, ale cała reszta zdaje się w pełni otwarta do interpretacji: czemu więc ktokolwiek miałby się ograniczać tak wąską kategorią jak rozsądek?
    Dzieli ich może kilka kroków, które Magnus pokonuje leniwie, choć zamiast wrócić na kanapę, staje przed mężczyzną. Nie spieszy mu się. Mogą przecież niecierpliwić się do rana. Wsuwa jednak kolano między cudze, rozwierając je wystarczająco by zrobić sobie miejsce. Jednocześnie wykonuje ruch, który w tym momencie zdaje się zwyczajnie naturalny. Chwyta go za szczękę, wystarczająco by zyskać kontrolę nad kierunkiem obrotu głowy, ale nie robiąc mu przy tym krzywdy.
    — A więc czego chcesz? — pyta, głos zniżając prawie do szeptu. Pochyla się wystarczająco by drugą ręką podeprzeć się o podłokietnik, głowę Luciena odchylając do tyłu. Ich twarze dzieli teraz zaledwie kilka centymetrów, ale Magnus tej odległości nie zmniejsza. Jeśli zaś mężczyźnie brakowało mówienia o swoich chęciach, Valtersson zamierza podarować mu to z nawiązką. Przesuwa palce z fotela na udo; gładzi je jedynie opuszkami palców i mruży lekko oczy, w kącikach ust błąka się ten sam, łobuzerski uśmiech. — Chcesz żebym ci obciągnął, hm? Czy chciałbyś żebym wziął cię na kanapie za stare, dobre czasy? — pyta całkiem luźno, choć zachrypnięty szept zdecydowani sugeruje, że wcale nie żartuje. — Czego chcesz, Lucien? Zmienić zdanie?

    OdpowiedzUsuń
  14. Nie ma nic przeciwko temu, że Lucien w końcu pozwala sobie na odrobinę więcej swobody. Ewidentnie wciąż trzyma mury wysoko, ale Magnus dostrzega te drobne elementy, świadczące o tym, że gdzieś za nimi znajduje się człowiek, którego pamiętał. Albo po prostu człowiek, który posiada większy zakres emocjonalny niż burknięcia i kąśliwości.
    Nie mówi nic. Pozwala mu działać – nie po to zapytał czego chce, by teraz wycofywać się z oferowanego pokazu. Uśmiecha się za to zawadiacko, gdy mężczyzna wstaje i w żaden sposób nie oponuje podczas kolejnych manewrów, bo przecież nie musi. Lucien zdaje się potrzebować natychmiast uzupełniać luki w kontroli, które spowodował Magnus. I może powinien z tym walczyć, ale nie widzi najmniejszego powodu, by robić sobie pod górę. Wszystko co robi jest zwyczajnie przyjemne.
    Przymyka na moment powieki, pozwalając by inne bodźce zintensyfikowały się. Pierwszy dreszcz przyjemności przemyka wzdłuż kręgosłupa do lędźwi, gdy mężczyzna dotyka go pierwszy raz, budząc do życia dziesiątki wspomnień. Zdaje się, że i w Lucienie ożywają, bo słysząc jego kolejne słowa, prawie parska śmiechem.
    — Pewnie, bo dziesięć lat temu mogłem potrzeć kutasem o kanapę i pewnie bym się spuścił — odpowiada faktycznie rozbawiony. Nie ma pojęcia jak wyglądało życie Luciena w ostatnich dziesięciu latach, wie natomiast, że jego własne pełne było najróżniejszych przygód, ludzi i spotkań. Jest otwarty, chętny i bezczelny – doświadczenie to zbierał skrupulatnie przez ostatnią dekadę i pewien jest, że porównywanie go do dziewiętnastoletniej wersji, która najpewniej nie wiedziała, gdzie znajduje się prostata, jest dużym niedomówieniem. — Powiedz mi, czemu miałbym tobie przerywać, hm? Spytałem czego chcesz i widocznie chcesz mi zwalić. Bardzo ładnie sobie radzisz — kończy niemal protekcjonalnym tonem, ale ma ogromną ochotę wyprowadzić go z równowagi, zobaczyć, co dzieje się, gdy maska opada. Potem zaś może bawić się w odbieranie kontroli, do której Lucien tak bardzo jest przytulony.
    Jakby na potwierdzenie swoich słów unosi rękę i wsuwa palce we włosy mężczyzny, przytrzymując go przy sobie. Czuje się robi się twardy i zupełnie mu to nie przeszkadza, daje temu upust cichym sapnięciem.

    OdpowiedzUsuń
  15. — To się nazywa nazywa błyskotliwość — mruczy zadziornie wprost do cudzego ucha, zaczepnie trącając płatek językiem.
    Póki co własne ruchy ogranicza do tej drobnicy i w innych okolicznościach pewnie chciałby doprowadzić mężczyznę do szału samym oddechem, sprawdzić jak ten rozpada się na jego oczach. Lucien, według wcześniejszych spostrzeżeń, jest jednak wybitnie niecierpliwy. Magnus zauważa z pewnym rozbawieniem, że cechę tę powinien dostrzec już w samochodzie. Wtedy jednak nie spodziewał się, że doprowadzić może to do cudzych ust na swoim ciele w tak ekspresowym tempie. Nie ma zamiaru narzekać. Z przyjemnością przyjmuje, że ewidentnie musi mu się podobać: dziesięć lat rozłąki nie tylko wzmocniło valtersonową pewność siebie, było też czasem ciężkich treningów – te niewątpliwie się opłaciły i sprawiły, że z chuderlawego nastolatka przekształcił się w pełni uformowanego faceta. Drag, wbrew pozorom, jedynie to wzmocnił.
    Odwzajemnia pocałunek, smakując ust, których istnienie w jego pamięci zdążyło się zatrzeć. Jest w tym wszystkich jednak coś znajomego, co w ciągu kilku sekund odzywa się, szepcząc natrętnie, że przecież wie dokładnie jak wargi mężczyzny rozwierają się i wpuszczają go do środka.
    Nie sprzeciwia się, gdy Lucien popycha go w stronę kanapy, decydując jednocześnie, że to dobry moment, żeby pokazać mu, że nie jest wcale bierny na otrzymywane pieszczoty. Za nic przecież nie chciałby, żeby mężczyzna się zniechęcił. Zaciska palce na krawędzi koszulki i pociąga go w górę, właściwie w tym samym czasie, w którym jego plecy opadają na kanapę. Ściąga materiał i odrzuca go niedbale na bok, dłońmi przesuwając po napiętej skórze na łopatkach. Niewiele dostaje czasu na jakiekolwiek reakcje, bo Lucien nie zwalnia tempa i zanim ma okazję powiedzieć cokolwiek, przystojna twarz już znajdowała się przy jego kroczu: a kimże by był, żeby czegokolwiek Valmontowi zabronić?
    Wciska rękę pod głowę, co by mieć na niego lepszy widok, palce drugiej dłoni odgarniają z cudzego czoła niesforne kosmyki włosów, zanim zaciskają się na głowie, gdzieś w okolicy potylicy mężczyzny. Trzyma ją tam nieruchomo i wpatrzony w oczy Luciena porusza biodrami w górę. Oczy iskrzą mu się wesoło, usta choć delikatnie rozwarte, pozostają rozciągnięte w śmiałym uśmiechu.
    — Naprawdę marnowałeś się z kobietą — mówi nisko, nie mogąc się powstrzymać przed tym zawoalowanym komplementem na temat cudzych umiejętności. Rozbawienie, choć Magnusa w pełni nie opuszcza właściwie nigdy, schodzi na dalszy plan. Oczy ciemnieją. — Chciałbym pieprzyć twoje usta — dodaje całkiem spokojnie, choć w słowach kryje się wyzwanie.

    OdpowiedzUsuń
  16. Magnus dyplomatycznie potrafi wymigiwać się z piwa z kolegami z pracy albo brania zmiany, której nie chce. Nie potrafi natomiast znaleźć zastosowania dla tej umiejętności w innych sferach swojego życia. Lubi swoją niewyparzoną gębę, nawet jeśli wpada przez nią w kłopoty i absolutnie za nic nie wymieniłby jej na zgrabne sposoby oświadczania ludziom swoim intencji.
    Podoba mu się, że Lucien z taką chętliwością bierze go do ust. Wcale z tym uczuciem zresztą nie walczy, byłoby to sprzeczne z hedonistycznymi zapędami, do których tak go ciągnie. Duża część czerpanej przyjemności wynika z samego obrazu: przygląda się kształtnym ustom zamykającym się na nim lubieżnie. Przechodzi mu przez myśl, że może właśnie tego potrzebuje facet trzy dni po rozwodzie i unosi kącik ust pomiędzy przyspieszonymi oddechami.
    Entuzjazm to nie pierwsza cecha, którą określiłby Luciena, ale w kontakcie z jego kutasem, bezsprzecznie coś się zmienia. Obserwuje więc jak ten bierze go coraz głębiej, jak droczy się z nim bezwstydnie i Valtersson rozbawiony kręci z niedowierzaniem głową, gdy łapie cudze spojrzenie. Porusza rytmicznie biodrami w narzucanym przez mężczyznę tempie i raczej nie wyrywa się do przodu, bo właściwie to wspomniał, dzieje się bez jego szczególnej ingerencji. Oszczędza więc siłę, plecy wyginając w zgrabny łuk i przesuwa dłoń spod głowy w dół; chwyta cudzą głowę oburącz bez żadnego specjalnego planu, zwyczajnie lubi widzieć je w otoczeniu ciemnych włosów.
    Lucien odzywa się i widocznie wcale odpowiedzi uzyskać nie chce, bo zupełnie na nią nie czeka. Magnus jednak nie byłby sobą, gdyby jej nie udzielił. Słowa na moment ustępują jednak miejsca niskim jękom, gdy Valmont bierze go do ust ponownie.
    — Nic nie mogę obiecać — mamrocze w przerwie przed głośniejszym sapnięciem. — Ale możesz postarać się bardziej — dodaje już właściwie tylko przez uwagę o jego niewyparzonym języku. Kimże byłby, gdyby w tak kulminacyjnym momencie miał go tej przyjemności pozbawić? Język zresztą najwidoczniej zachodzi Valmontowi za skórę i Magnusowi ciężko nie czuć z tego powodu odrobiny satysfakcji, tym szczególniej po serii niewybrednych tekstów, którymi został obdarowany od kiedy tylko na siebie spojrzeli. — Zaraz dojdę — ostrzega lojalnie, wypuszczając uspokajająco powietrze nosem. Nie ma najmniejszego zamiaru spuszczać się w ustach faceta, który mógłby tego nie chcieć, a nawet jeśli w innych warunkach istniała szansa żeby przypomniał sobie jak było dziesięć lat wcześniej, nie jest to najlepszy moment by wymagać od niego umysłowych fikołków.

    OdpowiedzUsuń
  17. Magnus nigdy nie należał do osób, które pogardzić miałyby przyjemnością, szczególnie gdy ta ubrana była w przystojne ciało i sprawne usta. Jako dziewiętnastoletni podrostek jednak mierzył się z różnymi kompleksami, które w znacznej mierze wpływały na sposoby w jakie przyjemność tę odbierał i się nią dzielił, pewien że o niektórych sprawach lepiej na głos nie mówić czy że reakcje powinny być konkretnie zbudowane pod partnera. Z biegiem czasu, gdy wrósł w mężczyznę, którym był dzisiaj, zaniechał tak kategorycznych ocen na rzecz akceptacji całokształtu, nawet jeśli miał przez to nie przypasować każdemu. Tego bowiem, zdał sobie sprawę lata wcześniej, nie potrzebuje wcale.
    Nie hamuje więc ani przyspieszonego oddechu, ani jęków, czuje się dobrze podążając za instynktem wypychającym biodra do góry i sprawiającym, że palce kurczowo zaciskają się na ciemnych włosach kochanka. Jednocześnie zupełnie nie traktuje tego jako utraty autonomii; gdyby tak miało być już dawno dałby się komuś pochłonąć.
    Lucien, mimo ostrzeżenia, nie wypuszcza go z ust, co dla Magnusa jest jasnym sygnałem, że nie ma nic przeciwko by osiągnął spełnienie w jego ustach. Dochodzi więc chwilę później, dociskając głowę mężczyzny do swojego krocza z bezgłośnym jękiem na ustach i oczami wzniesionymi ku niebu. Gdy ostatni spazm przechodzi przez jego ciało, wypuszcza z płuc wstrzymywane przez dłuższą chwilę powietrze i przeciera twarz dłonią, ściągając z niej kropelki potu.
    Przesuwa spojrzenie na twarz kochanka, niemal rozczulony zadowoleniem jakie się na niej maluje. Unosi kącik ust w leniwym uśmiechu, opuszkami palców przesuwając po zarośniętym policzku, podczas gdy wyrównuje oddech i zbiera siłę w nogach.
    — A czemu by nie? — pyta w odpowiedzi, wolną dłonią sięgając po jeszcze jedną poduszkę, co by trochę się podnieść. Nie wie czy mężczyzna próbuje coś ugrać bądź sobie udowodnić, ale na ten moment dla Magnusa nie ma to większego znaczenia; odpoczywa po przebytym orgazmie, a pobudki Luciena by mu go dać nie mają większego znaczenia skoro obaj najwidoczniej dostali dokładnie to, czego chcieli. — Daj mi chwilę i zaraz ci pomogę — dodaje swobodnie, na myśli mając oczywiście cudzy wzwód, ukryty pod materiałem dresowych spodni. W razie gdyby jednak nie było to w pełni jasne, przesuwa dłoń z policzka na bok zarysowanych żeber i kreśli na nich bliżej niezidentyfikowane wzory, podczas gdy oddech powoli wyrównuje się do zwyczajowego tempa.

    OdpowiedzUsuń
  18. W kwestiach łóżkowych umysł Magnusa nie ma zwarć czy przegrzań, działa prosto. Podąża więc za tym, co przyjemne, nie zastanawiając się nad konwenansami, tym co wypada bądź co powinien. Ironiczny komentarz o łaskawości ignoruje więc, bo daleko mu do wyznawania zasady quid pro quo i w rzeczywistości, gdyby nie miał ochoty wziąć go w usta, najzwyczajniej w świecie by tego nie robił.
    — Powinieneś. To uprzejme — stwierdza z równą swobodą, co wcześniej. — Zadowolę się jednak tym, że powiesz proszę — dodaje po chwili zastanowienia .
    Obserwuje moment, w którym mężczyzna chwyta go za nadgarstek, zastanawiając się czy drobny gest, którym go obdarzył przed momentem zadziałał przeciwnie do zamierzeń i znajdował się poza sferą ewentualnej przyjemności dla Luciena. Postanawia sprawdzić to później, póki co uwagę poświęcając usłyszanym słowom i uśmiecha się łobuzersko pod nosem.
    — Technicznie to nic nie obiecywałem… — zaczyna, bo zdążył zauważyć jak jego pyskaty język działa na Valmonta i testowanie tej wiedzy zwyczajnie sprawia mu niezdrową satysfakcję. Powstrzymuje się przed kolejną wypowiedzią, zdziwiony nagłą czułością, ale zanim ma okazję uważniej się jej przyjrzeć, czuje cudze usta na swoich i pocałunek ten dużo bardziej przypomina to, czego mógłby się spodziewać. Odwzajemnia pieszczotę, smakując warg, na których wciąż czuje własny smak. Podoba mu się to i spija go spragniony, by w końcu oderwać się, choć wcale nie odsunąć. — Musimy popracować nad twoją cierpliwością — mówi niemal karcąco, po czym klepie mężczyznę po udzie. — Usiądź — mruczy jeszcze nisko, wzrokiem przesuwając w stronę pustego skrawka kanapy, w razie gdyby gest nie był jednoznaczny z tym, że mężczyzna powinien usadowić się wygodnie zanim ruszą dalej z atrakcjami.

    OdpowiedzUsuń
  19. — Zdajesz się ich potrzebować — uznaje, uśmiechając się zaczepnie, by zaraz podnieść się na łokciach, obserwując oddalającego się mężczyznę. Chwilę później spuszcza stopy na ziemię i wstaje. Kącik ust pozostaje w górze, gdy widzi powab z jakim Lucien siada na kanapie, a pochwycony za nadgarstek robi krok w jego kierunku.
    Właściwie nie planuje ani się z mężczyzną droczyć, ani przeciągać w czasie wspomnianej pieszczoty. Valmont jednak znów się odzywa i do Magnusa dociera, że ten ewidentnie nie wie, kiedy być cicho. Uznaje więc, że każde następstwo usłyszanych właśnie komentarzy winą jest wyłącznie jego kochanka.
    Opiera dłonie na kolanach Luciena, pochylając się do przodu i rozwiera je niespiesznie, by zrobić dla siebie miejsce na ziemi. Zanim jednak przed nim klęka, wsuwa palce za gumkę dresowych spodni i pociąga je w dół, a gdy mężczyzna unosi biodra by mu pomóc, zdejmuje je do końca i rzuca na ziemię, by to na nie opaść kolanami. W innych okolicznościach odpuściłby sobie podobne udogodnienia, ale świeżo zdarte kolana najpewniej pozostawiłyby plamy na dywanie, a nie takie pamiątki chce po sobie zostawić.
    Otwartymi dłońmi sunie po udach kochanka aż po same pachwiny, pochylając się do przodu by wędrówkę jednej z nich powtórzyć językiem. Dociera do linii bokserek, ale nie przerywa i zasysa się na materiale, śliniąc go obficie. Unosi wzrok na przystojną twarz mężczyzny, nawet nie próbując powstrzymać uśmiechu.
    — Skończyłeś się bucić? — pyta, choć odpowiedzi nie oczekuje wcale.
    Zahacza nosem o męskość wciąż ukrytą w bieliźnie i na moment wciska w nią twarz, palcami sunąc ku klatce piersiowej Luciena, by kciukiem zahaczyć o jeden z sutków. Drażni opuszką brodawkę, w tym samym czasie równie leniwym ruchem unosi się odrobinę i dociska język do podbrzusza mężczyzny.
    — Bądź grzeczny — ostrzega, palce wolnej dłoni wsuwając we własne usta by zwilżyć je solidnie i musnąć drugi sutek.

    OdpowiedzUsuń
  20. Magnus się nie spieszy. W związku z nieustającymi komentarzami ze strony kochanka, nie zaprzestaje obranej taktyki. Zamęczy go. Valtersson lubi skrajności: może być ostro i na krawędzi, a może być powoli, w rytmie sensorycznego przytłoczenia. Druga opcja jest wyjściem oczywistym. Jeśli więc Valmont oczekiwał, że skoro niewyparzony język jest zajęty to przestanie być kłopotliwy, grubo się myli. Magnus jest pewien, że pozwoli Lucienowi dojść – zwyczajnie nie zamierza chwili tej przyspieszać. Wręcz przeciwnie, wyciśnie z niego siłę do samego końca, aż zostaną tylko wiotkie kończyny i jęki: doprowadzi na skraj i przeczeka, a potem zrobi to znowu i znowu, i znowu, dopóki widok rozłożonego na kanapie Luciena go nie zadowoli. Dla Magnusa nie jest to kwestia władzy czy kontroli, podobne tematy właściwie w ogóle nie zaprzątają mu głowy – osiągnąć chce dwie rzeczy: sprawić, że mężczyzna przestanie myśleć o wszystkim, poza tym jednym ciałem pomiędzy swoimi nogami i w końcu mówienie zamieni się w jęczenie; oraz dać mu najlepszy orgazm w życiu. Bo trzeba mieć w życiu ciele, a Magnus czerpie ogromną przyjemność z tego, że może zostać zapamiętany.
    Odrywa twarz od wilgotnych bokserek, żeby przyjrzeć się twarzy mężczyzny i pewien jest, że kiedy z nim skończy, będzie na niej jedynie pożądanie i zmęczenie.
    — Nie prosiłem o nic, Lucien — mruczy cicho, zsuwając się w dół by przesunąć językiem po wewnętrznej stronie uda mężczyzny. Pozwala swoim dłoniom pieścić twarde sutki, usta zaś leniwie przesuwają się w górę, przez materiał, gdzie całuje jedynie sztywny trzon, żeby zaraz przesunąć się na drugie udo. Chwyta skórę delikatnie zębami, zaraz zasysając się na niej mocno. Kiedy ponownie unosi głowę na wysokość cudzego krocza, uśmiecha się do Valmonta niewinnie, choć błysk w oku opowiada zupełnie inną historię. — Ale może ty będziesz…
    Na potwierdzenie swoich słów przyciska język do wrażliwej główki, czując nawet przez materiał bielizny, smak preejakulatu. Magnus spija ten smak w całości. W tym czasie dłonie zsuwają się niżej, by paznokcie delikatnie drażnić mogły żebra.
    Na moment odrywa się od ciała kochanka, palce kładzie na jego udach i unosi się aż do cudzej twarzy, żeby skrzyżować wzrok z Lucienem na jego wysokości. Uśmiecha się łagodnie, wysuwa język by jego końcówką zahaczyć zaczepnie o usta mężczyzny.
    — Chciałbyś żebym rozebrał cię do końca? — szepce wprost w te piękne wargi, a niewinny uśmiech ustępuje łobuzerskiemu.

    OdpowiedzUsuń

  21. Lucien się odzywa i Magnus nagle rozumie, co się dzieje. Co właściwie dziać musiało się od kiedy przekroczył próg mieszkania mężczyzny. Gdzieś w tym jednym zdaniu ukrywa więcej informacji niż w ich chaotycznym, krótkim dialogu – który również nabiera sensu – Lucien Valmont nie zniży się do błagania.
    Magnus swoją wolność kocha. Podoba mu się posiadanie możliwości: gdzie mieszka, co robi ze swoim życiem, dokąd idzie i z kim śpi, a potem o której godzinie wróci do własnego łóżka. Wolność ta sprawia, że z dumą wychodzi na scenę, ale i z dumą idzie ulicą, bo w kontakcie ze światem jest szczery. Wizja, że ktoś miałby zabrać ją podczas seksu wydaje się wręcz absurdalna. Magnus nie wierzy w zniżanie się do niczego, w bycie ponad kimś, kiedy dwie osoby odkrywają się i testują granice – nie istnieje hierarchia wyższości, nie istnieją podziały. Powiedzenie więc, że nie zniży się do błagania wydaje się tragicznie smutne i ograniczające; dlaczego Lucien nie mógł po prostu być i czuć? Dlaczego wszystko musiało być konkurencją, gdzie istniał wygrany? Magnusa to zwyczajnie nie interesuje.
    Podoba mu się przygryzienie wargi i przez moment delektuje się delikatnie pulsowaniem. Zaraz jednak wyrzuca z siebie kolejne słowa, na które Valtersson wzdycha i postanawia spróbować czegoś innego. W końcu rozumie, co się dzieje, a to sprawia, że działania też stają się jaśniejsze.
    Chwyta twarz mężczyzny w obie dłonie i krzyżuje wzrok z cudzym.
    — Przestań — mówi miękko, prawie że łagodnie, pozwalając by palce trzymające bok twarzy Valmonta delikatnie masowały skórę. — Nie kazałem ci błagać. Nie musisz robić nic z czym nie czujesz się komfortowo, jasne? Ja z tobą nie walczę o władzę ani kontrolę, nie muszę nic wygrać, więc przestań zachowywać się jakbyśmy konkurowali o… nawet nie wiem o co, Luc. Jeśli czujesz, że ty tego potrzebujesz to okej, wygrałeś, kontrolujesz wszystko i masz przewagę w czymkolwiek chcesz. Ja natomiast chcę zrobić tobie dobrze. Chcę obciągnąć ci tak jak nikt wcześniej ci, kurwa, nie obciągnął i jak będę chciał przy tym jęczeć, błagać czy tracić głos to będę i nie znajdę w tym nic poniżającego. Więc przestań. — Głos właściwie przez cały czas pozostaje spokojny, zupełnie jakby opowiadał komuś, co oglądał w telewizji. Finalnie przecież, jedynym celem tego wszystkiego jest spełnienie Luciena. Pamięta jednak ten jeden szczegół, tę jedną prawdziwą rzecz, którą usłyszał tego wieczoru nikt nie pyta czego chcę. — Mogę wrócić na kolana i wziąć cię w usta czy chcesz czegoś innego?

    OdpowiedzUsuń
  22. Przygląda się przystojnej twarzy, próbując zrozumieć, co dzieje się w głowie mężczyzny i na ile jego słowa mają szansę przebić się przez grubą skorupę. Wątpi, żeby rozpuściła się w całości – to przecież moment, a moment nie wystarczy by w pełni poddać analizie sposób swojego myślenia i zweryfikować rzeczywistość.
    Magnus nie oczekuje więc, że osiągnie cokolwiek, ale udawanie, że nie widzi bądź nie słyszy pewnych komentarzy nie leży w jego naturze. Oczywiście, pewnie mógłby poczekać, ale wtedy byłby częścią dziwnej gry o władzę, a tego nie chce wcale. Zupełnie nie obchodzą go te zasady, zagrywki i tworzenie sztucznej władzy. Dla Valterssona bowiem to nie jest temat, w którym mówi się o kompromisie – to nie spór, gdzie liczy się kto wygra. Sporu zwyczajnie nie ma. Nie ma o co walczyć. Nie ma z czym konkurować. Jedynym ważnym elementem jest tak naprawdę podążanie za tym, co przyjemne, a rezygnowanie z tego, czego kategorycznie robić się nie chce. Jeśli nie chciałby się całować, nie całowałby się i nie byłoby to stanowisko wyższe bądź niższe, nie nadawałby temu statusu przewagi przez to, że nałożył jakąś zasadę. To potrzeby. I granice. I chęć by finalnie kochanek najzwyczajniej w świecie przeżył dobry czas, zwieńczony świetnym orgazmem.
    Nie puszcza go, całkiem już bezwiednie poruszając delikatnie palcami i kiedy mężczyzna zdaje się w dłonie opaść, przytrzymuje go, gładząc zarośnięty policzek. Wie, że coś się dzieje, coś się zmienia, bo Lucien nie ma na twarzy uśmiechu człowieka, który czuje się lepszy, zamiast niego jest – najpewniej – niepokój. Magnus nie stara się wchodzić w cudze problemy buciorami ani roztrząsać traum, które sprawiły, że prowadzą tę rozmowę. Chce jedynie nie czuć na karku oddechu dominującego władcy sprawującego kontrolę, a to czy Lucien pozwoli sobie na rozpuszczenie skorupy, czy nadal będzie takiego uczucia potrzebował i to nim kierował będzie się w swoim życiu to zupełnie inna kwestia.
    Lucien mówi i Magnus jest pewien, że po drugiej stronie jest częściowe zrozumienie. Podoba mu się sposób w jaki na niego patrzy i to, że się stara. Zbliża się więc i całuje kształtne wargi, pozwalając sobie na leniwe ruchy, idealnie oddające tempo, które serwował mu przed momentem. Kiedy w końcu się odrywa, nie odsuwa się całkowicie: całuje go w kącik ust, w kość policzkową, w nasadę nosa.
    — Nikt nikomu nie ustępuje — mówi cicho, całując go w środek ust. — Ustępowanie oznacza poddanie się. A to tutaj nie istnieje.
    Nie ma pojęcia czy słowa docierają czy nie – wątpi by mógł zdziałać coś więcej, wątpi by krótka rozmowa w pulsującym kutasem pomiędzy nimi mogła doprowadzić do wielkich zmian. Kiedy jednak znaczy językiem obojczyk, a potem zasysa się na prawym sutku, drażniąc go językiem, myśleć może jedynie o tym, że jedyne czego w tej chwili chce to zrobić temu facetowi dobrze – albo najlepiej.

    OdpowiedzUsuń
  23. Czuje na sobie cudzy dotyk, ale nie słyszy właściwie nic poza przyspieszonym oddechem; Lucien nic nie mówi i w tej sytuacji ciężko jest nie uznać tego za dobry znak. Magnus wcale nie chce by ten był cicho – wręcz przeciwnie, bardzo chętnie przyjmie każdy dźwięk, łącznie ze słowami, jeśli te nie będą wypełnione potrzebą skontrolowania go czy zawładnięcia. Spodziewa się jednak, że nawyki mogą się niedługo odezwać, gdy nie będzie mógł uchwycić tego, co byłoby na wyciągnięcie ręki.
    Usta rozpoczynają wędrówkę do drugiego sutka, którego ssie z równą czcią, co pierwszego, pozwalając by wrażliwe miejsce stwardniało między jego wargami. Schodzi niżej, drażni zębami żebra, podczas gdy lewa dłoń wsuwa się między nogi mężczyzny, ale zamiast na kroczu, osiada na wewnętrznej części uda. Magnus paznokciami znaczy drogę równie powolną, co ta obrana przez usta. Prawa dłoń ląduje na biodrze, które przytrzymuje w miejscu, co by nie wyrywało się w górę. Liże, ssie i całuje skórę na torsie i brzuchu aż w końcu dochodzi do linii bokserek. Uprzejmie decyduje, że to już czas. Spogląda w górę, bo nie może się powstrzymać przed obserwowaniem cudzej twarzy i na moment przestaje go pieścić. Chwyta materiał i zsuwa go, pewien że nie spotka się z oporem ze strony mężczyzny i rzeczywiście, biodra idą w górę, a on odrzuca bokserki. Wzrok do tej pory wbity w przystojne oblicze Luciena, przesuwa się w dół i Magnus nie może opanować ciężkiego, gorącego westchnienia.
    Magnus uwielbia męskie ciało. Uwielbia jak pachnie. Uwielbia je właściwie w każdym wydaniu: owłosione lub nie, umięśnione bądź nie – nie ma to znaczenia. Rzadko jednak jest tak zadowolony jak w tym momencie: twardy, niemal pulsujący kutas, pokryty preejakulatem, gotowy na niego od dawna. Valtersson przesuwa dłonie wzdłuż ud mężczyzny, znacząc paznokciami drogę aż do kolan, a gdy dociera do nich, rozszerza je jeszcze bardziej, dając sobie o wiele lepszy, bo całkowity, dostęp do ciała Lucienia.
    Jako że padły słowa najlepszy orgazm w życiu, nie może pozwolić sobie na bylejakość. Podobne efekty osiągnąć można jedynie przy pomocy czasu i umiejętności, a tak się składa, że Magnus posiada obie. Postanawia jednak dać mężczyźnie przedsmak tego, co czeka go w najbliższej przyszłości i bierze do ust samą żołądź, zasysa mocno, by zaraz przesunąć językiem wzdłuż wędzidełka. Wypuszcza go, upewniając się, że zlizał wszystko. Unosi wzrok na twarz kochanka i uśmiecha się zmysłowo, podczas gdy wargi znaczą cierpliwie trzon penisa. Jedna z dłoni powraca do delikatnego masażu coraz cięższych jąder, a Valtersson przesuwa się w górę ku podbrzuszu, gdzie przez dłuższą chwilę jedynie składa delikatne pocałunki na skórze. Mija dłuższy moment zanim zaczyna ssać go ponownie, tym razem w zupełnie innym tempie, wyrwanym spomiędzy drobnego dotyku i muśnięć. Bez cienia skrępowania bierze go po samo gardło, pozwalając by ślina ściekała mu po brodzie. Wciąż jednak jest czujny.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kiedy więc nadchodzi odpowiedni moment, zwyczajnie przerywa. Odsuwa się i siada na piętach, uśmiechając się szeroko i oblizując usta jakby właśnie zjadł świetny deser. Resztę śliny i preejakulatu ściera palcami, i wsuwa je sobie do ust, co by nie stracić cudzego smaku. Wpatrzony jest w przystojną twarz przez cały ten czas; pewien jest, że w tym konkretnym momencie Valmont go nienawidzi, ale pewne sprawy wymagają poświęceń i ta jest jedną z nich. Obserwuje cudzy oddech i sposób w jaki jego ciało drży, gdy opuszkami palców przesuwa po wewnętrznej stronie ud. Gdy zaś nabiera pewności, że spełnienie nie przyjdzie, zbliża się do niego i bierze do ust od razu, choć tempo powraca do początkowych, leniwych ruchów. Cudze ciało reaguje tak jak się spodziewa, automatycznie wyrywając się do przodu i tym razem to cudze biodra wyznaczają tempo: Lucien pieprzy jego usta bez litości, a kiedy piękne ciało ponownie bliskie jest spełnienia, przytrzymuje biodra w miejscu i odsuwa się. Układa głowę na umięśnionym udzie. Czuje, że jest mokry, że dolne partie twarzy, zarost, szyję i tors, pokryte ma w Lucienie i podoba mu się to niebywale. Kiedy bierze go do ust po raz trzeci, ma wrażenie że ciało mężczyzny reaguje na każde, najmniejsze przesunięcie opuszkami palców: dotyka więc jego sutków, dotyka żeber i szyi, dotyka ud i jąder, cały czas ssąc go powoli. Zdaje sobie sprawę z wymęczenia, na które go skazuje i wcale nie jest na to obojętny: w przerwach całuje te uda, całuje jabłko adama i żuchwę. Magnusowi wydaje się, że przeciąga go pięć razy. Może sześć, bo nigdy nie był dobry z matematyki. Przygląda się twarzy kochanka, jego ciału, niemal drżącemu przy powiewie gorącego oddechu i decyduje, że to dobry moment.
      — Spuść się w moich ustach — prosi grzecznie tuż przy pulsującym z niedotyku członku i wsuwa go między własne, chętne wargi, dzieląc się jednak z Lucienem tym momentem. Współgra z silnymi, desperackimi ruchami bioder Valmonta, by chwilę później poczuć jak nasienie rozlewa się w jego ustach. Bierze go głębiej jeszcze kilkukrotnie, wysysając z niego wszystko, a kiedy kończy, spogląda na swoje dzieło i ciężko mu się nie uśmiechnąć. Ledwo czuje własne kończyny i usta, ale zupełnie się tym nie przejmuje. Opiera się policzkiem o udo Luciena, wzrok krzyżuje z cudzym i wargi rozciąga tylko w szerszym uśmiechu.

      Usuń
  24. Magnus z natury jest człowiekiem czułym; okazywanie sympatii czy wdzięczności nie jest dla niego skomplikowane, nie oznacza też najczęściej niczego szczególnego. Lata wcześniej uświadomił sobie, że skoro gotów jest sypiać z przypadkowymi facetami (dlatego że uważa ich za atrakcyjnych albo zabawnych, albo inteligentnych – w rzadkich przypadkach zdarzało się, że pojawiał się ktoś spełniający wszystkie trzy kryteria), nie powinien dusić w sobie chęci by kogoś po seksie pocałować, by dotknąć policzka czy powiedzieć coś miłego. Oczywiście, mężczyzn tych widział raz w życiu. Zdarzało się, że częściej, bo pojawiali się w tych samych klubach albo dlatego, że seks był na tyle dobre, że chcieli kontynuować. Z równą czułością podchodził do swoich przyjaciół czy znajomych: witał ludzi z otwartymi ramionami – nawet Luciena, a przecież nie widział go dziesięć lat!
    Czułości skierowane w jego kierunku również odbiera neutralnie. Nie doszukuje się w nich absolutnie niczego poza najprostszą z prawd: w danym momencie dokładnie to słowo czy ten gest były najbardziej naturalne. Dokładnie tak przyjmuje pocałunek w żuchwę i wypowiedź mężczyzny. To miłe i pozostawia ciepłe uczucie w trzewiach.
    — Nie lubię odpowiedzialności — mówi całkowicie zgodnie z prawdą, uśmiechając się przy tym. — Za to lubię czuć się doceniony, więc dziękuję serdecznie — wyrzuca rozbawiony, ostatnie słowa prawie mrucząc przy cudzych wargach. Muska je swoimi, bo ma ochotę. — Muszę zmyć z siebie bardzo dużo różnych płynów ustrojowych, ale jeśli chcesz umyć mi plecy to zapraszam — oferuje wesoło, choć już ze swoją zwyczajową zadziorą, podnosząc się do pionu. Zmęczenie daje o sobie znać w nogach, ale Magnus ignoruje to, bo nie żałuje nawet minuty i zwyczajnie podjąłby te same decyzje. Wyciąga dłoń w stronę mężczyzny, by pomóc mu wstać, bo doświadczenie podpowiada mu, że mięśnie Luciena mogą porządnie buntować się przeciwko kolejnemu wysiłkowi, nawet jeśli ten jest pójściem pod prysznic. Gdy kochanek wstaje, nie zmienia wyrazu twarzy i skina głową w stronę łazienki.
    Najpierw podchodzi do umywalki i patrzy przed siebie, na swoje własne odbicie w lustrze i nie może powstrzymać krótkiego parsknięcia. Bardzo dawno nie wyglądał podobnie: w krótkim zaroście, który wyhodował od ostatniego występu zalega sperma, usta ma czerwone i spuchnięte, rana na żuchwie również wygląda na otwartą, ale jej płytkość sprawia, że w ogóle się nią nie przejmuje. Dużo bardziej interesuje go ślina i tors świecący potem. Odkręca wodę pod prysznicem, by woda stała się ciepła, a chwilę później wchodzi do środka. Sam zaś wsuwa twarz pod wodę, żeby pozbyć się śladów po nasieniu.
    — Możliwe, że to ja muszę umyć plecy tobie — mówi z uśmiechem, bo przecież nie zostawi go w podobnym stanie, skoro sam do niego doprowadził. Chwyta butelkę z płynem do ciała, wylewa trochę zawartości na dłoń i przesuwa nią od jednej kości obojczykowej Luciena do drugiej. Schodzi niżej, już czysto zaczepnie zahaczając o sutki, a potem rozsmarowuje płyn na żebrach i brzuchu, skrupulatnie i spokojnie wykonując i te czynności.

    OdpowiedzUsuń
  25. Przesuwa nieśpiesznie dłońmi po umięśnionych ramionach, czerpiąc zadziwiająco dużo radości z dokładnych ruchów, którymi rozciera płyn do kąpieli po cudzym ciele. Nie kryje tego zupełnie, badając brzuch i boki, zataczając okręgi wokół bioder. Skupia się na tym by przypadkiem nie ominąć żadnego fragmentu skóry, każdy bowiem wart jest uwagi. Lucien w dużej mierze zachował figurę, którą pamiętał sprzed dziesięciu lat i to całkiem imponujące: kto powiedział, że po trzydziestce droga prowadzi już tylko w dół?
    — Och, jestem jak najbardziej interesowny — mruczy pod nosem, gdy dłoń przez biodro przenosi na pośladek mężczyzny. Zaciska na nim palce, nawet nie próbując udawać, że powodem podobnego gestu była chęć umycia go. Uśmiecha się, drugą dłonią obrysowując twardniejący sutek. W zamyśleniu przygryza dolną wargę, jakby nie mógł zdecydować czy zgadza się ze słowami mężczyzny; w rzeczywistości rozważa, co chciałby dotknąć w następnej kolejności. — I dlatego, możesz być pewien, że jeśli chcę robić tobie dobrze to dlatego, że sprawia mi to przyjemność. Poza tym, wiadomo, niebywale miły ze mnie gość — dodaje, usta rozciągając w rozbrajającym uśmiechu. Zahacza nosem o płatek cudzego ucha, wtula twarz w czystą skórę i korzystając z faktu, że Lucien się obraca, przygarnia go do siebie, całując leniwie i powoli po szyi. Przylega torsem do cudzych pleców, obejmuje go w pasie, drugą ręką nadal wykorzystując do mycia: chowa ją między nogi mężczyzny, obejmuje przyrodzenie, a potem smaruje płynem wewnętrzną stronę ud.
    — Zadbam o twój grzbiet — mówi nisko, chwytając zaczepnie zębami płatek ucha. Nabiera kolejną porcję płynu, układa dłonie na ramionach mężczyzny i odsuwa się wystarczająco, by wygodnie go wmasować. Wzrok przesuwa się wzdłuż kręgosłupa – początkowo w celu wbicia go w kształtne pośladki, ale właściwie do nich nie dociera, wpatrując się w cienką bliznę ciągnącą się przez całą długość napiętych pleców. Zakłada, że Valmont nie ma problemu z jej dotykaniem, skoro sam wspomniał o tym, że jego grzbiet może potrzebować bliskości, ale nie pozwoliłby sobie na podobny gest bez upewnienia się. — I kto powiedział, że skaryfikacje wyszły z mody… — wyrzuca z siebie, uciekając w humor, bo ten jest znajomy i niesie pewnego rodzaju spokój. Istniała szansa, że mężczyzna zupełnie nie jest gotowy by rozmawiać o tym, co się stało, a wtedy żart to jedyne czym Magnus może się poratować; jeśli zaś żarty to ostatnie, co kochanek potrafi na ten temat przyjąć, najwyżej Valtersson dostanie w twarz. Gotów jest z tym żyć. — Mogę? — pyta, wierzchem dłoni zahaczając o kark, co by mieć pewność, że Lucien nie będzie miał wątpliwości o co pyta.

    OdpowiedzUsuń
  26. — Wstyd jest przereklamowany, tym bardziej że spędziłem ostatnią godzinę z twoim kutasem w ustach — stwierdza przytomnie. W żaden sposób nie komentuje faktu, że czuje napór cudzych bioder na swoją dłoń, więc najwidoczniej jeden z nich myślami mknie z powrotem do salonu. Magnus może i by temu zawtórował, gdyby nie połączenie zmęczenia i wizji wczesnej pobudki.
    Blizny nigdy nie robiły na nim szczególnego wrażenia, niektóre widuje dużo częściej niż inne, ale z natury nie nosi w sobie żadnej konkretnej reakcji. Przechodzi mu przez myśl, że być może porusza temat jedynie dlatego, że zna te plecy również z czasów przed i to ten kontrast finalnie budzi reakcję. Nie może jej nawet nazwać zaciekawieniem, bo stara się by w życiu interesowały go inne aspekty na temat czyjegoś życia niż ewidentny ból. Poza tym, czy w ogóle wchodzenie w szczegóły podczas tak przypadkowego spotkania ma sens? Znając ich historię, następny raz spotkają się za piętnaście lat.
    Rozsmarowuje więc w milczeniu płyn po plecach Luciena, w żadnym miejscu nie zatrzymując się szczególnie długo, może poza ramionami, w których mężczyzna zdaje się nosić swoje napięcie. Gdy kończy, sięga po słuchawkę prysznicową i zwiększa moc strumienia, żeby zmyć pianę, którą pozostawił na całym ciele kochanka. Kiedyś całość znika w odpływie, wiesza ją na powrót w uchwycie i rozciera świeżą warstwę płynu na własnym ciele, choć pozbawiając się leniwych, czułych gestów, którymi obdarzał ciało Valmona.
    Zakręca wodę i wychodzi spod prysznica, żeby sięgnąć duży ręcznik wiszący na haczyku. Narzuca go mężczyźnie na głowę i niespiesznie wyciera włosy, a zaraz zsuwa na ramiona i z nich również pozbywa się kropel wody.
    — Jestem padnięty — wyznaje zgodnie z prawdą, póki co decydując się do tematu blizny nie wracać. Ani to czas, ani miejsce na podobne rozmowy. Lucien zresztą, od kiedy tylko na siebie wpadli, sugerował, że jest zmęczony, więc wchodzenie w głębokie stadium przeszłości i rozdrapywanie ran nie zdaje się być w jego interesie. Oczywiście, druga część problemu to fakt, że podobne rozmowy nie należą już do miłych i przyjemnych, nie mają nic wspólnego z niezobowiązującym seksem za stare, dobre czasy. Może więc po części zwyczajnie nie chce zagłębiać się w nic, co by to zmieniło. — Proszę bardzo, czysty i gotowy do spania — podsumowuje, odwieszając ręcznik na haczyk. Dłonią przesuwa po policzku mężczyzny, usta rozciągając w łagodnym uśmiechu i całuje go krótko, skinając w stronę wyjścia z łazienki. — Gotowy?

    OdpowiedzUsuń
  27. Przewraca oczami, ale końcowo stwierdza, że obaj są zbyt zmęczeni by wchodzić w dyskusję na temat tego, który z nich rzeczywiście na medal zasługuje. Może obaj? Biorąc pod uwagę, że Lucien niedawno jeszcze wyglądał jakby chciał go zamordować za rysę na karoserii, gratyfikacja w formie migotki nie byłaby znów tak tragicznym wyjściem.
    — Przecież zostanę na noc — odpowiada na zarzut, ignorując faktyczne powody takiego stanu rzeczy. Gotów jest się założyć, że gdyby nie zgubione klucze, właśnie zbierałby się do wyjścia. Ciężko mu jednak uwierzyć, że Lucien miałby z tym jakiś problem. — Zaraz przyjdę — dodaje, przed wejściem do sypialni, odnajdując swój telefon. Wciska dłużej przycisk włączania i odkłada go na blat, gdy ekran się rozświetla. Czekając aż aparat się załaduje, zgarnia ze stołu resztki sushi i wkłada je do lodówki oraz wylewa resztki alkoholu ze szklanek, szkło chowając do zmywarki.
    Z ulgą zauważa, że telefon działa i nabawił się jedynie nowego pęknięcia przez środek ekranu. To dużo mniejszy problem niż nagła potrzeba zorganizowania nowej komórki. W sypialni pojawia się chwilę później, zakładając że skoro przed nim klęczał, rościć może sobie prawo do łóżka, a nie kanapy.
    — Dobrze było cię zobaczyć — mówi, przeczesując wilgotne włosy mężczyzny, zanim odwraca się na brzuch, twarz wciskając w poduszkę. Pościel na nagim ciele jest przyjemnie chłodna i Magnus nie potrzebuje wiele czasu by odpłynąć.

    Budzi się, nie mając wątpliwości, gdzie się znajduje. Tak rzadko pozwala sobie zasnąć w łóżku, które należy do kogoś innego, że podobne ewentualności pozostają z nim mimowolnie. Od razu też wrażenie ma, że jest dużo za jasno. Wstaje, przecierając twarz dłonią i wychodzi do salonu. Klnie pod nosem, widząc godzinę na ekranie telefonu i zaczyna pospiesznie zbierać swoje rzeczy. Zakłada na siebie brudne spodenki i koszulkę, w której przyjechał, nie siląc się jednak na zakładanie bielizny. Wciska na nogi buty, jednocześnie wkładając komórkę i portfel do kieszeni. Podświadomie jest prawie pewien, że pora pobudki nie była znów taka przypadkowa: ogranicza kontakt do zera, a przez to niewygodne pożegnania, na które wcale nie ma ochoty. Właściwie mógłby wyjść. W ostatnim momencie otwiera lodówkę i odrywa kawałek kartonika od sushi, nie mając pojęcia, gdzie Lucien trzyma papeterię czy choćby puste kartki papieru. Wzrokiem wychwytuje jednak długopis i kreśli na szybko kilka słów. Przytrzymuje karteczkę z numerem telefonu i krótkim w razie czego, M., butelką whisky, by moment później opuścić mieszkanie.

    OdpowiedzUsuń
  28. Rzadko kiedy decyduje się na nocne zmiany, bo o ile zarobki są lepsze, o tyle ewentualna kolizja czasowa z występem skutecznie go demotywuje. W końcu jednak jest wystarczająco zdesperowany chęcią kupna nowego roweru by zamiast w klubie, pojawia się w magazynie. Jeśli kilkakrotnie zaciśnie zęby, będzie mógł wrócić do zwyczajowych zmian, a to warte jest chwilowego poświęcenia.
    Poza tym, nocne zmiany wiążą się z przyjemnością jaką jest brak kontaktu z klientem. Paczkę zostawić ma prawo pod drzwiami, po to żeby rano ktoś zostawił skargę na temat tego, że z pewnością kopnął ją trzy razy zanim wylądowała pod odpowiednim adresem. Coś za coś.
    Ulice są niemal puste, gdy wpisuje ostatni adres w nawigację. Kończy napój energetyczny, przekręca regulator głośności na full, pozwalając by muzyka zagłuszyła zmęczenie. Śpiewa w najlepsze hity ulubionego zespołu swojego ojca, odrobinę jedynie tęskniąc za Szwecją, gdy wzrok zatrzymuje się na budynku, który wydaje się niezwykle znajomy. Kolejny wywołuje bardzo podobne wrażenie i gdy skręca, dociera do niego, gdzie się znajduje. Uśmiecha się pod nosem na wspomnienie swojej ostatniej wizyty w tych terenach i przechodzi mu przez myśl, że może wcale nie jest za późno na niezapowiedziane spotkanie. Pewnie, Valmont nie odezwał się, mimo że zostawił swój numer telefonu, ale Magnus wcale tego nie oczekiwał i ma wystarczająco pewności siebie by nie uznawać tego za personalny atak.
    Parkuje samochód służbowy przecznicę przed adresem mężczyzny, żeby dostarczyć ostatnią paczkę i decyduje, że jeśli w oknie Luciena będzie paliło się światło, pokusi się o wizytę. Zostawia przesyłkę pod drzwiami i jako że ostatnich kilkudziesięciu metrów nie opłaca się pokonywać autem, wciska dłonie do kieszeni i szybkim krokiem rusza w stronę mieszkania kochanka.
    Coś jest nie tak, dociera do niego właściwie od razu, gdy tylko wyłania się zza rogu i dostrzega skuloną sylwetkę. Latarnie świecą wystarczająco jasnym światłem, by nie miał wątpliwości, że nie jest to nikt obcy oraz, że musiało wydarzyć się coś niedobrego. Marszczy brwi, ostatnią prostą pokonując właściwie biegiem.
    — Lucien — odzywa się miękko, chcąc zwrócić na siebie uwagę, zanim wyrośnie przed nim znikąd. Staje w miejscu, wzrokiem lustrując sylwetkę mężczyzny i pochyla się na tyle by złapać cudzą szczękę w swoje palce. Niby siły nie wkłada w ruch wcale, a i tak ma wrażenie, że jakimś cudem zrobi mu większą krzywdę. — Co do kurwy… — rzuca pod nosem, bardziej do siebie niż do niego. Wzrok taksuje zakrwawione oblicze oraz sposób w jaki Lucien kuli się do boku i pewien jest, że rozstrzał obrażeń nie ogranicza się do tego, co widzi na przystojnej twarzy. — Okej… — mamrocze pod nosem, pocierając nerwowo skroń, jakby nie mógł zdecydować, co zrobić, tyle że przecież doskonale wie, bo istnieje tylko jedno rozsądne rozwiązanie z tej sytuacji. — Daj mi kluczyki do auta — dyktuje łagodnie, kciukiem pocierając cudzy policzek.

    OdpowiedzUsuń
  29. Właściwie nie rozumie, co się dzieje. Rozsądek podpowiada, że Valmont nie jest idiotą, a jednak jego działania sugerują coś zupełnie innego – być może został uderzony w głowę? Magnus zaciska mocniej usta, słysząc kolejne, uparte próby przekonania go, by schować się w mieszkaniu i w pierwszej chwili naprawdę myśli, że gdy się odwróci, kogoś za sobą dojrzy. Ulica jest jednak pusta, nie widzi nikogo, a jedyne dźwięki jakie dobiegają jego uszu to chrapliwe odgłosy z cudzego gardła.
    Marszczy brwi, gdy ten go wymija, brnąc przed siebie i Magnus klnie siarczyście pod nosem, zamaszystym ruchem otwierając drzwi na oścież. Póki co do tematu nie wraca, bo najwidoczniej dyskusje nie mają sensu. Alternatywni więc skupia się na rozeznaniu się w sytuacji, czekając na windę. Światło klatki schodowej pozwala na łatwiejszą ocenę stanu mężczyzny niż uliczna latarnia.
    Ponownie chwyta cudzy podbródek między palce i najdelikatniej jak potrafi, obraca zakrwawioną twarz ku sobie. Mieli na języku kolejne przekleństwo i dusi je w sobie tylko dlatego, że pojedynczy dźwięk informuje go go przybyciu windy. Chwyta mężczyznę za marynarkę, oferując swoje ramię. Nie odzywa się, nie mając pewności czy przypadkiem swojej frustracji nie odbije na Valmoncie zamiast osobie, która wyrządziła mu krzywdę. W tej jednak chwili wini wszystkich.
    Wciska przycisk z numerem piętra, a potem kolejny, zamykający drzwi windy i pociera skroń. Wbija wzrok w taflę lustra przed nimi, szczękę zaciskając z taką siłą, że gdyby nie fakt, że mężczyzna obok ewidentnie potrzebuje pomocy, szukałby już alternatywnego sposobu na poradzenie sobie z emocjami. Magnus nigdy nie bywał agresywny; nie nosił w sobie chęci by swoją męskość oznaczać brutalnością, co nie raz uznawane było za słabość.
    — Klucze — wyrzuca z siebie, gdy chwilę później znajdują się pod drzwiami do mieszkania i wyciąga dłoń by odebrać je od Luciena. Przekręca go w zamku i podtrzymując mężczyznę, wprowadza go do środka. Prowadzi go do kanapy i najlżej jak to możliwe, pomaga mu opaść na poduszki do pozycji siedzącej. Zaraz prostuje się i odsuwa by powrócić do drzwi; przekręca zamek i wyjmuje z kieszeni telefon, wzrok podnosząc na mężczyznę. Spodziewa się oporu, ale niewiele go to w tym momencie interesuje; wątpi też by słaby, pobity facet, którego zostawił na kanapie mógł samodzielnie choćby się podnieść. Wybiera numer alarmowy i przyciska aparat do ucha, wpatrzony w przystojną, zakrwawioną twarz. Nie ma zamiaru się z nim kłócić ani wchodzić w dyskusje. W tej konkretnej chwili nie interesują go powody jakie ten może mieć dla swojej głupoty.
    Gdy dyspozytor odbiera, zaczyna od podania adresu. Nie wdaje się w szczegóły: informuje, że jego znajomy został pobity i że zdaje się być w dużej ilości bólu. Na tyle, na ile potrafi opisuje obrażenia, które zdążył dostrzec oraz te, których się domyśla po sposobie, w jaki ten się porusza, a chwilę później, rozłącza się, ani przez moment nie odrywając wzroku od Valmonta.
    Ściąga z siebie kurtkę i pracowniczą koszulę, zostając jedynie w podkoszulce i klęka na ziemi, tuż przed mężczyzną.
    — Co cię boli? — pyta spokojnie, sięgając do buta Valmonta, by rozwiązać sznurowadło.

    OdpowiedzUsuń
  30. Odpowiedź jedynie wzbudza w nim irytację; mimo że obrażenia jasno sugerują potrzebę szpitala, w głowie wciąż ma cudze protesty i jedyne, co powstrzymuje Magnusa przed trzepnięciem go przez głowę jest fakt, że ta nie ma się najlepiej. I może naturalny, ludzki odruch, który sprawia, że nie chce widzieć mężczyzny w jeszcze gorszym stanie. Czuje spięcie własnych mięśni i podnosi się do pionu, żeby przypadkiem nie przenieść złości na już zranionego kochanka. Jako że widywać nie mogą się w normalnych okolicznościach, Valtersson wie już, gdzie ten trzyma apteczkę, dlatego rusza do łazienki po czysty ręcznik, który wsuwa pod strumień wody, a wracając sięga też po zestaw pierwszej pomocy.
    Klęka przy nim ponownie i w ciszy zaczyna przesuwać wilgotnym ręcznikiem po cudzej twarzy, ograniczając słowa do minimum. Działa szybko i dokładnie, pewien że jeśli musiałby nagle zacząć mówić, nie skończyłoby się to dobrze. O ile odnajduje w sobie bardzo dużo współczucia i zrozumienia dla sytuacji, w której mężczyzna się znajduje, o tyle samodzielnego jej utrudniania już w żaden sposób wytłumaczyć nie może. Przyciska mocniej materiał do łuku brwiowego, który zdaje się krwawić najmocniej, co jakiś czas sprawdzając czy sączenie ustaje. Wpatruje się w jeden punkt na cudzej twarzy. I nawet mimo swojej jawnej złości, drugą dłoń trzyma na kolanie Luciena, ściskając je mocno, bo nikt nie powinien być sam w podobnych momentach, nawet idioci.
    Porusza się dopiero, słysząc domofon. Wstaje i wpuszcza paramedyków do budynku, drzwi do mieszkania otwierając na oścież. Dwóch mężczyzn wychodzi z windy chwilę później, jeden z nich od razu rusza w kierunku Valmonta, drugi przystaje przy nim i zadaje podstawowy zestaw pytań: co się stało?, czy coś widział? czy działo się coś niepokojącego? Nie wiem, nie, nie wiem, wyrzuca z siebie w odpowiedzi i nawet nie musi kłamać, bo przecież nie ma pojęcia w co wszedł, oprócz oczywistej już konkluzji, że w coś, co Lucien chciał ukryć. Nawet gdyby wiedział, obowiązek by mówić komukolwiek cokolwiek jest zerowy.
    Gdy tylko ratownik medyczny zostawia go, by rozłożyć sprzęt na kanapie, zamyka drzwi i wchodzi do łazienki, dłonie mocno zaciskając na kancie armatury. Z jednej strony chce dać Lucienowi wystarczająco prywatności by ten mógł podzielić się z paramedykami wszystkimi informacjami, które w jego towarzystwie może byłyby stłamszone; z drugiej nadal jest zły i przenoszenie tego na ofiarę pobicia wydaje się raczej pomysłem kiepskim.

    OdpowiedzUsuń
  31. Odkręca wodę i przemywa twarz pod chłodnym strumieniem. Miarowo wypuszcza powietrze z płuc i spogląda na swoje odbicie w lustrze. Rzadko kiedy bywa zły; właściwie zdarza mu się to na tyle sporadycznie, że na palcach jednej ręki mógłby wymienić wszystkie incydenty z całego roku i to wcale nie dlatego, że jego życie jest spokojne. Ma jednak ogromny talent by odejmować się z równań, które ostatecznie mogłyby do podobnych efektów doprowadzić.
    Wraca do salonu na kilka minut przed opuszczeniem przez ratowników mieszkania, przysłuchując się w ciszy werdyktowi. Zamyka drzwi za mężczyznami i bez słowa odwraca się w kierunku kanapy. Zbiera z ziemi pozostałości po jednorazowych opatrunkach i wcześniej używany przez niego ręcznik. Lucien się odzywa i Mange walczy ze sobą, żeby nie pójść w przykład za parapedykami i zwyczajnie nie wyjść. Zamiast tego prostuje się, kręcąc ledwo widocznie głową. Wyrzuca śmieci pod zlew wkładając w to zbyt wiele siły, ręcznik zaś wciska do kosza na pranie i pociera dolne części twarzy z widocznym zrezygnowaniem.
    — Pierdol się, Lucien, naprawdę — mówi spokojnie, otwierając lodówkę, żeby zająć czymś dłonie. W środku nie widzi jednak żadnego, gotowego posiłku. Przesuwa więc wzrokiem po kilku składnikach, z których ewentualnie mógłby coś zrobić i wyciąga je na blat, chyba głównie po to, żeby naprawdę nie wyjść. — Wiesz, że gdyby coś ci się stało, najpewniej poszedłbym siedzieć? — wyrzuca z siebie, podobnym tonem, odwracając się w stronę szafek. Może w innych okolicznościach miałby opory przed przeglądaniem cudzej przestrzeni, te jednak w tej chwili nie istnieją.
    Wątpi by zraniony Lucien zagłębił się w konsekwencje, które spadłyby na Magnusa, gdyby nie udzielił mu pomocy, a zdarzyłoby się coś złego. Niby nie jest nawet szczególnie zdziwiony, ale nie pomaga to wcale w opanowaniu wciąż żywej w nim irytacji.
    Przepłukuje brązowy ryż, a chwilę później wsypuje go do garnka i zalewa chłodną wodą. Włącza kuchenkę i opiera się tyłkiem o długi blat, przyciskając knykcie kciuków do wewnętrznych kącików oczu.
    — Daruj więc sobie te idiotyczne teksty — dodaje, nie wchodząc w szczegóły czy chodzi o mdlenie z nudy czy może zawracanie mu głowy, każdy jeden wzbudza w nim bowiem dokładnie tę samą emocję i za każdy gotów byłby wyjść. Posiada jednak serce i sumienie, a co gorsza również rozsądek, a ta triada wystarcza by podjąć jedyną racjonalną decyzję i zostać.

    OdpowiedzUsuń
  32. Ma wrażenie, że znajduje się w jakiejś kiepskiej wersji Truman Show, gdzie świat testuje jego cierpliwość i sprawdza granice absurdu, z którymi zdolny jest sobie poradzić bez kwestionowania rzeczywistości. Tyle, że kwestionuje: od samego początku wpatruje się w twarz mężczyzny, nie mogąc uwierzyć, że ten brnie nadal w swoje idiotyzmy. Przez moment zastanawia się czy może nie poprosić, żeby medycy wrócili i ponownie sprawdzili stan zdrowia Valmonta, tym razem dokładniej.
    — Wow — mamrocze pod nosem, nie mogąc do końca uwierzyć w to, co słyszy. — Za nieudzielenie pomocy, kretynie. Za nieudzielenie pomocy grożą konsekwencje i ja naprawdę łapię, że ciebie to nie obchodzi i może nawet możesz sobie na to pozwolić. Ja nie.
    Dobrze, że jest czymś zajęty, bo odruchowo mógłby opuścić mieszkanie dla samej zasady. Oblizuje spierzchnięte wargi, odwracając się do mężczyzny plecami. Nie ma pojęcia, jakim cudem doprowadził do sytuacji, gdzie znów, wysłuchuje tych ciężkich do zniesienia tekstów z ust człowieka, który ewidentnie interesuje się jedynie sobą.
    Wie, że nie może na niego patrzeć i dlatego skupia się na krojeniu warzyw, bo zajęcie to nie wymaga żadnych nakładów intelektualnych i zmęczenie po całym dniu pracy nie wchodzi mu w drogę. Wtedy jednak Lucien odzywa się ponownie i Magnus zaciska palce na rękojeści noża z taką siłą, że bieleją mu knykcie.
    Udaje mu się przemilczeć kolejny, wątpliwy komentarz, tłumacząc sobie cudze zachowanie wzrastającą frustracją: niecodziennie człowiek zostaje pobity pod własnym mieszkaniem, jeszcze rzadziej dzieli tę chwilę z gościem, z którym sypiał dekadę wcześniej.
    Zdroworozsądkowo może więc absolutnie dla każdej wypowiedzi znaleźć tłumaczenie; Magnus jest jednak zbitkiem tkanek miękkich i od lat dba o to by nie poddawać się toksycznym wzorcom, by jego własna męskość nie miała nic wspólnego z mrukliwymi okazami testosteronu. Jakimś cudem nawet ta część zostaje dotknięta, gdy zachowanie uznane zostaje za przedstawienie i Valtersson stwierdza, że to wystarczy; że właściwie zupełnie tego w swoim życiu nie potrzebuje.
    — Upewnię się, że nie masz wstrząśnienia mózgu i rano mnie nie będzie — mówi, gdy pewien jest, że ton głosu zostanie nieporuszony, a nadmiar emocji wciśnie w ruchy dłonią. Pociera skroń wierzchem dłoni.
    Nie ma ochoty z mężczyzną dyskutować ani rozkładać na części pierwsze powodów jego zachowania. Jeśli Lucien potrzebuje szukać w nim wroga, a w jego zachowaniu problemu, trudno. Magnus jednak nie wyobraża sobie tkwić w tym dłużej niż to konieczne; nie po to latami walczył o to, by w końcu stać się osobą, którą może lubić, z której może być dumny, żeby teraz dać się stłamsić przypadkowemu facetowi.

    OdpowiedzUsuń
  33. Jest wdzięczny za ciszę. Wszystkie komentarze, które do tej pory usłyszał jedynie pogarszały sytuację; poza jednym, który zdawał się kosztować Luciena resztę sił. Magnus skupił się na przygotowywaniu posiłku, co jakiś czas zerkając w stronę ciała na kanapie. Złość nie znika, ale można ją kontrolować – Valtersson przekłada ją więc na ruchy dłonią, na precyzyjne krojenie warzyw i ryby. Podgrzewa oliwę w woku i w końcu daje sobie przyzwolenie na spokój, gdy jedzenie skwierczy w wysokim naczyniu, wypełniając kuchnię znanym zapachem.
    Pociera twarz rękoma, oddychając odrobinę łagodniej. Napięcie z ramion puszcza, gdy myje naczynia, ignorując zmywarkę. Potrzebuje zajęcia, które pozwoli jego dłoniom działać, a umysłowi odpływać w tereny niepowiązane z mężczyzną na kanapie.
    Irytacja, którą czuje jest dwuetapowa i całkowicie poza jego zasięgiem – potrafi kontrolować jej istnienie, gdy dosięga rąk, ale zamknięta w głowie robi, co chce. Po pierwsze, nie może pojąć cudzego oporu. Bierze pod uwagę szok, który działać może wielopoziomowo, ale Lucien wydawał się przecież osadzony w rzeczywistości. W Magnusie pojawiło się więc uczucie całkowitej bezsilności wobec sprzeciwu: jakkolwiek by nie zadziałał, Valmont nie byłby zadowolony. Tylko w jednej jednak mógł mieć pewność, że mężczyzna przeżyje, że jego stan po pobiciu nie wymaga natychmiastowej kontroli lekarskiej albo, co gorsza, operacji. I być może skupianie się na własnym losie nie było przez Luciena pożądane, ale wizja spędzenia kilku lat za kratkami za nieudzielenie pomocy wcale się Magnusowi nie podobała. W tym wszystkim istniał jednak bardzo prosty schemat: o wiele łatwiejsze było mówienie o tym, że mężczyzna jest idiotą niż przyznanie, ile strachu kosztuje go oglądanie go w takim stanie.
    Widzi swoją drżącą dłoń, gdy myje nóż i bierze uspokajający oddech. Magnus w dużej mierze żyje właśnie bliskością emocji i uczuć; nie ucieka od nich, nie chowa się za maskami – teraz jednak, coś przecież przedziera się przez jego twarz i nie jest to troska, która odzywa się w nim silnie, gdy spogląda na śpiącą sylwetkę. Przyciska kłęby do oczodołów, klnąc pod nosem. Lata dążył do tego, by nie dopuszczać do sytuacji, gdy ukrywać miałby się za czymkolwiek. Dlaczego więc nie daje wybrzmieć tej konkretnej tylko przyćmiewa ją wszystkim innym? I owszem, te pojedyncze bolączki krążą po głowie i pewnie muszą w swoim czasie wybrzmieć, ale priorytetem z pewnością nie są.
    Dorzuca do warzyw ugotowany ryż, pocierając policzek o ramię w nerwowym geście, wzrokiem wciąż powracając do śpiącego Luciena. Kiedy pół godziny później kończy przygotowywać posiłek i kładzie na stoliku kawowym dwa talerze, udaje mu się osiągnąć względny spokój, a przede wszystkim pogodzić się z tym, że wybrzmiewa w nim chęć bronienia tego mężczyzny, choć przecież wcale nie jest to jego miejsce.
    Kuca przy Valmoncie, poprawia włosy i pozwala sobie na ostatni uspokajający oddech, zanim układa dłoń na cudzym policzku; decyduje też że nie ma sensu kryć w sobie czegokolwiek, skoro przez całe życie dążył do tego, by żyć w zgodzie ze swoimi decyzjami i swoją osobą.
    Pociera kciukiem gładką skórę, wpatrzony w napuchniętą powiekę i coś ściska go mocniej w dołku.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Lucien — mówi miękko, wolną dłonią przecierając własną twarz. — Musisz wstać.
      Najchętniej dałby mu po prostu spać, ale instrukcje od paramedyków były jasne. Obserwacja w następnych godzinach jest kluczowa; sen jest ważny, ale musi być kontrolowany, a co za tym idzie, przerywany by sprawdzić stan, w jakim Valmont się znajduje.
      Spogląda na zrobiony posiłek, ale nawet nie próbuje się z niego tłumaczyć: finalnie potrzebował zajęcia by poukładać sobie w głowie całą tę sytuację i znaleźć miejsce, w którym będzie mógł odetchnąć i stwierdzić, że to nie jest moment na ucieczkę.
      — Zjesz ze mną? — pyta, gdy mężczyzna unosi powieki. Wątpi by Lucien o jedzeniu myślał, ale prawidłowa regeneracja organizmu zaczyna się od podstaw: odpoczynek i kalorie. Jeśli ten pierwszy musi przerwać, zapewnia drugi dla balansu. — Chociaż trochę — dodaje, pocierając kark. Dłoń na cudzym policzku porusza się miarowo, ale nie zdejmuje jej nawet, gdy mężczyzna jest rozbudzony.

      Usuń
  34. — Dziękuję. — Uśmiechnęła się szeroko. — Tak, to… coś dużego.
    Przez ostatnie lata, zaczynając doktorat, pracowała naprawdę wiele i założyła sobie kilka kluczowych rzeczy dotyczących projektu, ale żeby wszystko było idealnie, potrzebowała dodatkowych środków. Grant oznaczał dla niej nie tylko potwierdzenie, że jej praca ma jakąś wartość, ale również realizację planów, które do tej pory musiała nieco opóźniać. Przyzwyczaiła się jednak do tego, że jeśli czegoś chciała, musiała znaleźć sposób, żeby to osiągnąć, nawet kosztem samej siebie. Godziła pracę z nauką, poświęcała wieczory na analizowanie materiałów i niejednokrotnie rezygnowała z życia, żeby to wszystko spiąć. Nie żałowała tego wysiłku, ale nie zamierzała też udawać, że było łatwo. Sukces smakował tym lepiej, iż wiedziała, ile ją kosztował.
    Nie musiał jej tego mówić. Wiedziała, że Nowy Jork nie był bezpiecznym miejscem, szczególnie nocą i to dla kobiet. Mieszkała tu wystarczająco długo, żeby nie ufać bezgranicznie pozornemu bezruchowi ani nie zakładać, że nic złego nie może się wydarzyć tylko dlatego, że wokół było pełno innych osób. Zazwyczaj doskonale radziła sobie sama, jednak nie widziała powodu, by nie skorzystać z pomocy kogoś innego, gdy chodziło o bezpieczeństwo. Normalnie pewnie by zadzwoniła po starszego brata, ale wcześniej umówiła się z Lucienem, więc nie było sensu go fatygować. Kiwnęła głową, ruszając przed siebie.
    — Omotać? Proszę cię. — Prychnęła z rozbawieniem. — Po prostu mam w sobie naturalny urok, któremu trudno się oprzeć. Nie moja wina, że ludzie mają dobry gust.
    Posłała mu niewinny uśmiech, zupełnie jakby wcale nie zdawała sobie sprawy z tego, jak absurdalnie zabrzmiała jej odpowiedź. Prawda była taka, że wieczór okazał się znacznie przyjemniejszy, niż początkowo zakładała. Nie spodziewała się, że jej sukces stanie się pretekstem do spotkania w tak szerokim gronie. Było jej miło, że inni chcieli świętować razem z nią, choć po kilku godzinach rozmów i kolejnych toastów zaczynała odczuwać zmęczenie.
    Podziękowała, gdy otworzył przed nią drzwi od auta, a potem zajęła miejsce i zapięła pas bezpieczeństwa. Gdy już usiadła, pierwsze, co zrobiła, to związanie włosów w niechlujny kok, a potem po prostu oparła głowę o zagłówek. Przez dłuższą chwilę milczała, pozwalając, by jego słowa o rozwodzie śmiało wybrzmiały. Nie wiedziała, czy Lucien czuł przede wszystkim ulgę, czy może zwyczajnie nie miał już siły, aby mierzyć się z całą tą sytuacją. Miała ochotę zadać kilka pytań, dowiedzieć się, jak przebiegło podpisywanie dokumentów i czy wszystko poszło zgodnie z planem, ale ostatecznie się powstrzymała.
    — To naprawdę koniec? — zapytała w końcu i posłała mu delikatny uśmiech. — W takim razie gratuluję. Chyba że wolisz, żebym powiedziała, że mi przykro. Nie wiem, która wersja bardziej pasuje do sytuacji, ale mam nadzieję, że teraz będzie tylko lepiej.
    Mina nigdy nie była z nikim tak blisko, żeby myśleć o ślubie, a co dopiero o rozwodzie. Nigdy też nie doszła do momentu zaręczyn, więc to też było jej obce, ale nie musiała przez to przejść, aby móc wesprzeć przyjaciela.
    Kiedy zatrzymał samochód przed włoską trattorią i oznajmił, że zaraz wraca, Mina zdążyła jedynie unieść brew, zanim wysiadł. Przez chwilę obserwowała go przez przednią szybę, po czym pokręciła głową z rozbawieniem. Gdy wrócił z dwiema wypchanymi torbami, zacisnęła usta w wąską linię.
    — Czy ty właśnie wykupiłeś pół restauracji? — zapytała ze śmiechem, zerkając w stronę jedzenia, które wylądowało na tylnej kanapie. — Nie, żebym narzekała.
    Gdy znalazła się w jego mieszkaniu, zdjęła buty, które miały podwyższenie, od razu czując ulgę, kiedy mogła oprzeć stopy płasko o podłogę. Odstawiła je równo przy wejściu, po czym wyprostowała się i ruszyła korytarzem.
    — No dobrze, to co jemy najpierw? — spytała, zaglądając do toreb, gdy te zajęły jeden z kuchennych blatów.

    Wilhelmina Sallow 🍝 🍷

    OdpowiedzUsuń
  35. Obserwuje twarz mężczyzny i wsłuchuje się w jego głos, oceniając czy nie zaszły żadne zmiany. W końcu cofa dłoń i wstaje, zajmując miejsce w fotelu naprzeciw. Chwyta drugi talerz i choć w innych okolicznościach – a raczej przy kimś innym, zaproponowałby pomoc i z podniesieniem się, i z jedzeniem – jest prawie pewien, że Lucien odgryzły mu głowę. Spogląda jednak na niego bacznie, gotów w każdym momencie do niego doskoczyć, gdyby mężczyzna przeliczył swoją siłę. Duma w mniemaniu Valterssona wcale nie należała do waluty drogiej, spotykał się z nią przecież wszędzie; dużo bardziej ceni więc rzadką umiejętność ugięcia się i zaakceptowania ograniczeń.
    — Po pierwszej — mówi, spoglądając na wyświetlacz telefonu. Odkłada telefon na blat i wciska do ust widelec z jedzeniem. Jego własny apetyt również jest znikomy. Normalnie po dwunastu godzinach pracy i wcześniejszym wysiłku fizycznym rzuciłby się na talerz ciepłego posiłku; teraz mieli w ustach warzywa z wędzonym łososiem, jakby ryba zamiast w koprowej marynacie, nasiąkła jedynie zmęczeniem i strachem.
    Przesuwa wzrokiem po przystojnej, pokiereszowanej twarzy i unosi kącik ust w odpowiedzi na cudzy, mierny uśmiech. Właściwie nie wie, co ma powiedzieć. Mógłby udawać, że nic się nie wydarzyło i spróbować zagaić o sprawy całkowicie inne, niezwiązane z tymi czterema ścianami. Wybór ten jednak zupełnie nie łączy się z obecnym nastrojem; Magnus bowiem nie ma ochoty uciekać. Nie chce jednak roztrząsać pobicia, bo to jest – dosłownie – świeżą raną i analizowanie jej bądź wchodzenie w szczegóły wydaje się mało czułe.
    — Przykro mi, że cię to spotkało — mówi mimo to, bo pewne tematy poruszone powinny zostać bez względu na to czy chce, czy nie. Branie odpowiedzialności za własne niedostatki z pewnością leży w tej kategorii. — Wybacz jeśli to nie wybrzmiało wcześniej.
    Posyła mężczyźnie łagodny uśmiech, prostując się na fotelu. Odkłada swój talerz i wraca do kuchni, gdzie kilkoma haustami opróżnia szklankę wody. Nalewa drugą i przynosi dla Luciena.
    — Masz kogoś kto mógłby pomóc tobie jutro w ciągu dnia? — pyta, sięgając ponownie po swój talerz. W głowie pojawia się czerwona lampka alarmowa, ale Valtersson ignoruje ją najprostszym z tłumaczeń: to uprzejme i podobne pytania zadałby nawet obcej osobie. Przełyka porcję ryżu i choć początkowo zamierza poruszać się po temacie jak po polu minowym, dochodzi do wniosku, że jest dorosłym człowiekiem i owijanie w bawełnę nie leży w jego naturze wcale. — Trzepnę cię jak mi powiesz, że nie potrzebujesz pomocy, serio, więc zastanów się zanim zaczniesz gadać głupoty.
    Głos nie jest szczególnie hardy, ale brakuje mu codziennej lekkości, z jaką się komunikuje. Jak na kogoś, kto odnaleźć potrafi się bez problemu w każdym towarzystwie i miejscu, czuje się wybitnie zagubiony. Podejrzewa, że dużą rolę w ciężkości tej sytuacji odgrywa jego własne pobicie sprzed kilku tygodni, ale myśl tę spycha gdzieś na granicę świadomości – nie ma czasu bawić się w psychoanalizę swoich zachowań, nie teraz, gdy sytuacja wymaga skupienia, a nie błyskotliwych porównań.
    — Mogę wpaść dopiero przed północą — dodaje, pocierając wewnętrzne kąciki oczu opuszkami palców. Zakłada, że Lucien się nie zgodzi; nie ma zamiaru wnikać w jego ograniczenia, wie jednak że nie mógłby w spokoju iść przez swój dzień, gdyby nie wiedział, że był ze sobą otwarty i szczery, a więc i że jego chęć pomocy nie wybrzmiała dostatecznie głośno.

    OdpowiedzUsuń
  36. Magnus jest dobry w słowa. Uważał tak właściwie od dziecka, przez lata umiejętność tę pielęgnując. Potrafi czarować, bawić i irytować, może uwodzić i wzbudzać gniew wedle uznania, bawiąc się układem liter jak przy grze w scrabble. W dragu ten talent gra istotną rolę, szybkość reakcji daje przewagę i pozwala by występy były bardziej synchroniczne i zgrane, by ewentualne niedociągnięcia zakleić szybkim żartem czy historyjką. Oczywiście, język gra sporą rolę i nawet angielski, z którego korzysta od dziecka nie do końca oddaje naturalne umiejętności, którymi operuje po szwedzku.
    Bycie dobrym w słowa niesie za sobą jedną prostą konsekwencję: zawsze ma odpowiedź. Czasami sobie ją daruje dla dobra relacji, konwersacji czy własnego samopoczucia, czasem wybiera świadomie ciszę, ale odpowiedź pojawia się zawsze. Brak werbalnego przedstawienia Lucienowi tego, co pojawia się w nim, widząc pokiereszowane ciało nie jest więc równe temu, że nie potrafi ubrać tego w słowa ani też że nie zauważa, że ma to na niego konkretny wpływ. Dużo bardziej prawdopodobne jest, że emocje te przykrył innymi i to im pozwolił przejąć stery.
    — Mam słowa, Lucien — stwierdza więc otwarcie. — Nie mam za to cierpliwości do tego, że ktoś sobie szkodzi i łatwiej było mi się na tym skupić niż się o ciebie martwić.
    Szczerość, nawet ta niewygodna, obok słów jest dla Magnusa równie istotna. Nie wyobraża więc sobie udawać, że nie wie, co powstrzymało go przed wcześniejszym wyrażeniem emocji. Bez względu na analityczne zapędy mężczyzny, Valtersson sam z siebie potrafi wyrażać się w pełni otwarcie i zrozumiale, gdzie właściwie podobne zagrania nie miały zastosowania.
    — Skoro ledwo jesteś w stanie wygodnie usiąść to raczej jasny sygnał, że potrzebujesz pomocy — zauważa.
    Wkłada do ust kolejny kęs jedzenia i mieli powoli, usta rozciągając w uśmiechu na wspomnienie kobiety, którą zdążył poznać przed dziesięcioma laty.
    — W ogóle mnie nie obchodzi, co myślisz na ten temat, prawdę mówiąc — dodaje już trochę pogodniej, doskonale wiedząc, że tylko jeden z nich ma rację. Skoro Valmont z trudem doczłapał się do mieszkania i najpewniej potrzebuje pomocy w najprostszych czynnościach, jego butność nie ma żadnej zasadności. — Zadzwoń do siostry, Lucien — mówi jeszcze.
    Odkłada talerz na stół.
    — Nie każ mi sobie tłumaczyć, że sam najpewniej nawet się nie umyjesz — wyrzuca, mając nadzieję, że mężczyzna pójdzie po rozum do głowy i przestanie otaczać się dumą jak kolejnym pancerzem, zaraz jednak biorąc pod uwagę również drugą ewentualność. — I uwierz mi, większym problemem jest ta durna rozmowa o tym, że potrzebujesz pomocy niż faktyczna pomoc, więc weź się w garść, złotko.
    Pociera kąciki oczu, przyglądając się uważnie mężczyźnie. Jest pewien, że to nie jest dla niego naturalny stan: niemoc ewidentnie nie szła w parze z potrzebą kontroli, którą zaprezentował mu Lucien przy poprzednim spotkaniu. Magnus potrafi to zrozumieć. Potrafi nawet współczuć temu, że ugiąć musi się pod niezależną od niego sytuację. Jednocześnie Valmont musiał przecież sobie zdawać sprawę, że jego zdrowie jest priorytetem i stoi dużo wyżej niż duma, kontrola czy teoretyczne zawracanie komuś głowy.
    — Przyjdę — deklaruje.

    OdpowiedzUsuń
  37. Praca Yvonne Weiss miała jedną zasadniczą zaletę: pozwalała jej bezkarnie podważać cudze przekonania, a przy tym otrzymywać za to całkiem przyzwoite wynagrodzenie. Ludzie przynosili jej obrazy, z którymi wiązali rodzinne historie, nazwiska, ambicje i niekiedy absurdalnie wygórowane oczekiwania finansowe, a ona miała ustalić, czy przedmiot ich dumy rzeczywiście był tym, za co go uważali. Nie interesowało jej, jak bardzo komuś zależało na pozytywnym wyniku ekspertyzy. Farba nie zmieniała swojego składu pod wpływem czyjejś desperacji, a płótno nie nabierało dodatkowych stu lat tylko dlatego, że jego właściciel potrzebował pieniędzy. Pracę rozpoczęła od oględzin w świetle rozproszonym. Założyła cienkie rękawiczki, ustawiła płótno pod odpowiednim kątem i przez kilka minut nie robiła nic poza obserwowaniem powierzchni. Nie spieszyła się. Najważniejsze informacje nie zawsze znajdowały się tam, gdzie laik spodziewałby się ich znaleźć. Czasami wystarczała niewielka różnica w sposobie prowadzenia pędzla, niekonsekwencja w kompozycji albo ślad późniejszej ingerencji, który ktoś próbował ukryć pod warstwą werniksu. Yvonne zwracała uwagę na wszystko: sposób, w jaki światło odbijało się od powierzchni, nierówności warstwy malarskiej, widoczne spękania i miejsca, w których kolor wydawał się podejrzanie świeży. Następnie obejrzała odwrocie, sprawdziła krosno, mocowania i oznaczenia. Dokumentacja fotograficzna miała znaczenie równie duże jak same oględziny. Każda obserwacja musiała zostać zapisana, a każdy wniosek oparty na przesłankach, które można było zweryfikować. Dzień minął jej wyjątkowo szybko, na pracy, na której spędzała bardzo dużo czasu, momentami wpadając w pracoholizm. Wracając do domu, miała doskonały plan na dzisiejszy wieczór. Zamierzała celebrować rozwód Luciena Valmonta i mimo, że nie było to zbyt radosne wydarzenie, to jednak miała wrażenie, że dla ich dwójki wyjątkowo satysfakcjonujące. Nie zamierzała oczywiście przyznać, że wiadomość o zakończeniu jego małżeństwa wywołała w niej coś więcej niż zwykłą ciekawość, a już na pewno nie miała zamiaru roztrząsać, co właściwie oznaczało to dla nich. Byłoby to wyjątkowo nieostrożne, a Yvonne Weiss nie należała do kobiet, które dobrowolnie pozostawiały po sobie niezabezpieczone punkty dostępu. Nie w życiu prywatnym, nie w pracy, a już szczególnie nie w relacjach z mężczyznami, którzy potrafili jednym spojrzeniem wyprowadzić ją z równowagi, a Lucien miał w tym irytująco duże doświadczenie. Od początku łączyło ich coś, czego żadne z nich nie miało zamiaru nazwać wprost. Zawodowo stanowili dla siebie problem, i to taki, którego nie dało się rozwiązać jednym telefonem ani eleganckim uśmiechem. Oboje doskonale znali wartość własnej wiedzy, oboje potrafili dostrzec szczegół umykający innym i oboje mieli tę nieprzyjemną skłonność do traktowania porażek jak osobistych zniewag. W ich świecie ustępstwo rzadko bywało oznaką dobrej woli. Znacznie częściej stanowiło zaproszenie, by przeciwnik podszedł bliżej i przekonał się, jak głęboko potrafi wbić szpilkę. A ona z uwielbieniem mu te szpileczki wbijała.
    Wzięła z barku francuski, drogi szampan, który według niej idealnie nadawał się na tą okazję. Założyła czarną, nieprzyzwoicie krótką sukienkę z zamkiem na plecach, koronkowe, czarne rajstopy, długie, czarne kozaki, a stylizację dopełnił płaszcz sięgający do jej łydek i mała czarna torebka z logiem YSL. Przejrzała się w lustrze, psiknęła się swoimi ulubionymi perfumami i przejechała czerwoną szminką po wargach. Nie minęło pół godziny a już była pod drzwiami mieszkania Luciena. Zapukała głośno i stanowczo, a kiedy jej otworzył, obdarzyła go czarującym uśmiechem.
    — Cześć, Lucien — przywitała go soczystym buziakiem w policzek, zostawiając po sobie ślad szminki, a przekraczając jego próg wręczyła mu butelkę szampana. — Pomyślałam, że wypadałoby uczcić Twój rozwód — rzuciła bez ogródek i zrzuciła płaszcz, go także mu podając. Przeszła do jego salonu, siadając na kanapie i zakładając nogę na nogę. — I jak się czujesz? Uwolniony? — mruknęła zaczepnie, wodząc za nim wzrokiem.

    Yvonne 🥂

    OdpowiedzUsuń
  38. Nie ma pojęcia czy to zmęczenie uderza mu do głowy, czy może mężczyzna absolutnie nie rozumie, co on, wciąż łagodnie, próbuje mu przekazać. W innych okolicznościach nie bawiłby się w podobne uprzejmości i cała rozmowa wyglądałaby zupełnie inaczej. Bierze jednak poprawkę na stan Luciena, choć ten, w pełni przecież nie może tłumaczyć prezentowanego zacietrzewienia.
    Valtersson wypuszcza powietrze z płuc, parskając przy tym śmiechem, bo w dużej mierze traci zdolność do prowadzenia konwersacji, gdy druga strona zdaje się zupełnie ignorować okoliczności w jakich się znajdują. Dopada go więc bezsilność, którą komentuje powolnym pokręceniem głową. Rozciera skronie, na ustach wciąż błąka się uśmiech, bo absurd wymaga odpowiedniego komentarza.
    — Lucien, o czym ty mówisz? — pyta w końcu, lekko unosząc brwi.
    Brzmi niemal za miękko, ale to jedyna reakcja jaka mu pozostaje. Za nią stoi już tylko krzyk, a do takiego poziomu jest mu daleko. Przesuwa językiem po linii górnych zębów, nie otwierając ust i cmoka z, chciałoby się powiedzieć dezaprobatą, ale głównie po prostu ze zrezygnowaniem i zdziwieniem.
    — Z jakiego twoim zdaniem powodu miałbym triumfować? — Zadaje kolejne pytanie, pierwsze z wielu, na które chciałby poznać odpowiedź, bo właściwie wszystko, co mówi mężczyzna brzmi niemal jak efekt uderzenia i może właśnie powinien wieźć go na izbę przyjęć. — Serio, powiedz mi, co twoim zdaniem wychodzi na moje? I co niby próbuję uratować, hm?
    Wstaje, bo choć głosu nie podnosi i głos szybuje raczej w drugą stronę, w ciele oprócz zdziwienia, czuje łagodne zdenerwowanie. Może czegoś nie widzi, może jego sposób wymowy albo zachowanie wysyłają zupełnie inne sygnały niż planuje? Pociera czoło wierzchem dłoni i przechodzi przez salon, głównie po to by się ruszać. Przesuwa wzrokiem po twarzy mężczyzny i wciąż górującą emocją jest troska. Nie ma pojęcia czy to ona popycha go do bardziej radykalnych kroków, czy może zniecierpliwienie wchodzi pod skórę wystarczająco głęboko, że nie może znieść cudzych głupot.
    Siada na ziemi, skrzyżnie, tuż obok nóg mężczyzny, głowę na moment opiera o siedzisko kanapy, przymykając powieki, bo łatwość słów nie zawsze oznacza, że przychodzą na zawołanie i gotowe są do natychmiastowej artykulacji. Mieli je na języku przez moment, by w końcu unieść głowę i spojrzeć Lucienowi w oczy, dłonią sięgając do cudzego kolana.
    — Ani razu nie powiedziałem, że jesteś problemem. Nie robię też żadnej analizy, nie próbuję nikogo ratować i nie triumfuję. Nie mam pojęcia skąd bierzesz te wnioski, ale teraz zamiast gadać, posłuchaj co ja mówię do ciebie: przydarzyła się tobie okropna rzecz i potrzebujesz pomocy, Lucien. To nie jest kwestia sporna, nie ma wersji tej sytuacji, w której pomocy byś nie potrzebował. I rozumiem, że jest ciężko. Jeśli wolałbyś żeby pomagał tobie ktoś inny to w porządku. Jeśli wolałbyś, żeby mnie tutaj nie było to też okej, masz pełne prawo mnie wyjebać, ale jestem tutaj z własnej woli, nikt mi nie przyłożył noża do gardła i nie kazał tu siedzieć i pomagać. — Wzdycha ciężko, przesuwając kciukiem po kolanie mężczyzny. — Co próbuję powiedzieć, Lucien… to że cokolwiek cię blokuje, cokolwiek sprawia, że szukasz w tym wszystkim jakichś ukrytych motywów, musisz przestać. Nie jesteś problemem. A ja nie próbuję niczego wygrać, okej?
    Jest prawie pewien, że podobne słowa padły już z jego ust. Może jednak wszystko sprowadza się do tego samego.
    — Chcę żebyś zjadł coś i chcę pomóc tobie przebrać się z tych brudnych ubrań, to tyle.

    OdpowiedzUsuń
  39. Przede wszystkim jest zdezorientowany. Ciąg wypowiedzi, który następuje wprowadza go w coraz większe osłupienie, bo zupełnie nie takiego obrotu spraw się spodziewa. Lucien wspomina o tym, że ma się zamknąć i pierwsza myśl Magnusa jest taka, że może uderzył zbyt blisko prawdy. Nie mówi jednak nic, pozwalając mężczyźnie zebrać myśli, a i w swoim tempie mówić dalej, bo zakłada, że cicho ma być w jakimś celu. Kiwa jedynie delikatnie głową, dając tym samym znać, że będzie milczał.
    Kolejne słowa właściwie potwierdzają jego własną teorię o cudzej nieumiejętności do przyjęcia pomocy. Słyszy o tym, że się gubi i posyła mu łagodny uśmiech – tyle bowiem sam widzi, stąd próby skruszenia muru, od którego odbija się każdorazowo, gdy postanawia się zbliżyć. Milczy jednak nadal, dając mężczyźnie przestrzeń, bo skoro gotów był na głos przyznać, że trzyma w sobie ten strach i nieufność, może zdecyduje się samodzielnie ukruszyć trochę pancerza.
    Ma jednak wrażenie, że Lucien wybiera opcję nuklearną i przychodzi z młotem pneumatycznym, nie krusząc, tylko niszcząc mur. Magnusa zalewają więc informacje, których nie był w stanie przewidzieć. Marszczy delikatnie brwi, jakby pomóc miało to w zrozumieniu szczegółów historii. Nie ma pojęcia o świecie mężczyzny, o tym jak wygląda jego życie, jego praca. Dziesięć lat temu obchodziło go, żeby Lucien chodził zadowolony, ale nie wnikał w jego edukację. Teraz – nawet gdyby chciał – nie miał czasu; właściwie widzieli się raz, wziął go do ust, przespał się i poszedł; miejsce na wyznania i głębokie rozmowy i tak wypełnili aż po sufit. Wszystko, co słyszy jest więc nowe i obce, nie do końca zrozumiałe, bo brakuje mu wiedzy na temat cudzej profesji, by w pełni pojąć, co konkretnie Valmont robi. Nie musi jednak wchodzić w szczegóły, by zrozumieć powagę sytuacji i to, że jest w niebezpieczeństwie. I że najpewniej każde ich nieporozumienie wiąże się z potrzebą Luciena by odepchnąć od siebie wszystkich, nazywając to troską. Magnus oczywiście ma na to inne spojrzenie, nie jest jednak na tyle pozbawiony rozumu by w tym momencie przedstawiać swoje teorie dotyczące troski. Nie tego mężczyzna teraz potrzebuje. A to czego potrzebuje w dużej mierze wpływa na każdą jego decyzję.
    Magnus podnosi się do klęczek, na moment spogląda na palce na swojej dłoni i zaciska mocniej usta, bo bycie dobrym w słowa czasem zawodzi i potrzebuje chwili by zebrać myśli.
    — Ja pierdolę — wyrzuca z siebie i nie ma to nic wspólnego z tym, jak piękne rzeczy robić potrafi z językiem. Wolną dłonią pociera dolne partie twarzy. Rozprostowuje ramiona szerokim, okrężnym ruchem, wiedząc doskonale, że wszelki stres i napięcie trzyma w barkach. — Wszystko to brzmi chujowo, okej? Nie chcę tu siedzieć i mówić tobie, że jakoś to będzie, bo prawdę mówiąc, w połowie to nie rozumiem, co się dzieje. Ale kilka rzeczy wiem, Lucien, okej? Na przykład, że bez względu na całe to niebezpieczeństwo, na absolutnie pojebaną akcję to jesteś teraz ranny i nie możesz być sam. I że musisz zaufać temu, że jestem dorosłym człowiekiem i potrafię podejmować własne decyzje, wybierać co robię i gdzie jestem.
    Ściska na moment mocniej cudze kolano.
    — A dzisiaj chcę być tutaj.

    OdpowiedzUsuń
  40. Zdaje się, że zrzucenie z siebie ciężaru prawdy dla mężczyzny jest zbawienne, bo sposób w jaki zaczyna się wypowiadać zupełnie inny jest od wcześniejszych, brawurowych tekstów. Tę szczerość Valtersson przyjmuje z ulgą, bo manewrowanie pomiędzy rezonerskimi odzywkami dawno przestało go interesować. Bez względu na niebezpieczeństwo – z którym sam póki co jeszcze nie wie, co począć; nie miał przecież czasu faktycznie się nad tym pochylić – fakt, że dochodzą do jakiegoś porozumienia już zdaje się być pewnego rodzaju sukcesem.
    Magnus uśmiecha się więc łagodnie i podnosi z ziemi, poklepując kilkukrotnie kolano mężczyzny.
    — Możesz próbować, Lucien, ale ja nie zostawiam moich przyjaciół w potrzebie — mówi, zgarniając swój pusty talerz ze stołu. Wchodzi za wyspę i wkłada go do zlewu, zaraz siadając ponownie na fotel, który początkowo zajmował. — Kolegów z benefitami? — mruczy nisko lekko rozbawiony, żeby choć trochę rozładować atmosferę, po tych ciężkich wyznaniach. Pozwala by drobny uśmiech błąkał się przez moment w kącikach ust, gdy opiera przedramiona na kolanach. — Chociaż powinienem to pewnie przemyśleć, bo do mnie nie zadzwoniłeś — dodaje z udawanym wyrzutem, wskazując podbródkiem na ledwo ruszone przez mężczyznę jedzenie. — Zjedz jeszcze trochę to ci wybaczę.
    Domyśla się, że dla mężczyzny mówienie o tym, co się wydarzyło nie było proste, tak samo zresztą jak o emocjach czy motywacjach. Pozwala mu więc na odpoczynek, na spokojne zatopienie się w dużo luźniejszych tematach, by choć przez moment nie myśleć o spoczywającym na nim ciężarze, o niebezpieczeństwie czającym się za rogiem. Teraz Magnus wie, a to dobry start by lepiej się zrozumieć. Widzi jednak jakie brzemię te wyznania ze sobą niosą i że Valmont ewidentnie nie czuje się w podobnej roli najswobodniej. Gotów jest więc zająć mu głowę czymś innym, może w podziękowaniu za szczerość, może dlatego że zwyczajnie chce zrobić dla niego coś miłego.
    — Żartuję, nie oczekuję telefonów po seksie — dodaje miękko, w razie gdyby nie było to jasne. Potem rozciąga usta w szerszym uśmiechu, nagle sobie o czymś przypominając. — Chociaż dziesięć lat temu pewnie bym oczekiwał — rzuca wesoło, prychając. — Byłem w tobie straszliwie zabujany, ale pewnie o tym wiesz. No ale co się dziwić? Miałem ile? Dziewiętnaście lat jak się poznaliśmy? Byłeś tym starszym, tajemniczym chłopakiem, mokry sen każdego młodego geja. — Kręci głową z rozbawieniem na pojawiające się w głowie wspomnienie.

    OdpowiedzUsuń
  41. Przeczesuje włosy, poprawiając niesforne kosmyki, które uciekają na czoło i spogląda na Luciena z delikatnym uśmiechem.
    — Nic cię nie obowiązuje — zapewnia go, zachowując przy tym naturalne, luźne podejście, które widoczne jest również w wyżej uniesionych kącikach ust. — Ja jestem prosty chłopak, Lucien. Lubię nieskomplikowany seks i spokój, więc brak telefonów jest dla mnie jak najbardziej w porządku — dodaje podobnym tonem, prostując się na fotelu.
    Patrzy jak mężczyzna powoli przeżuwa kolejne kęsy. Zależy mu jedynie na tym, by jakikolwiek pokarm znalazł się w jego żołądku po tak traumatycznym dniu. Zdaje sobie sprawę z tego, że zanim Lucien powróci do spania, czeka ich jeszcze kilka koniecznych czynności, ale na razie o nich nie wspomina: po pierwsze pewny jest, że i Valmont doskonale o tym wie, po drugie przyda im się odpoczynek od ciężaru rozmowy.
    — Problemu? — powtarza za nim, unosząc brwi.
    Dziewiętnastoletni Magnus w dużej mierze nie przypominał osoby, którą jest teraz. Wciąż zmagający się z kompleksami, był dużo bardziej zamknięty w sobie i nie zawsze potrafił wyrażać swoje opinie na głos. Przede wszystkim był wtedy jednak nastolatkiem, żądnym przygody, zabawy i poruszenia. I kiedy wspomina ten czas, dokładnie to dostał. Jakiekolwiek uczucia, które pojawiły się w międzyczasie były efektem spotkań z tajemniczym, starszym Szwajcarem, który zawrócił mu w głowie.
    — Byłem pewien, że wiesz — przyznaje, odrobinę zdziwiony tym, że jego przypuszczenie się nie sprawdziło. — Wydawałem wszystkie oszczędności żeby latać do ciebie na seks. Myślałeś że robię to, bo w całej Szwecji nie było żadnego faceta, z którym mógłbym się pieprzyć? — dodaje rozbawiony, wzruszając lekko ramionami. — Pamiętam, że liczyłem na to, że zapytasz mnie czy chcę wyjechać z tobą do Ameryki. Nigdy nie zapytałeś, więc w sumie miałem swoją odpowiedź, kiedy wyleciałeś.
    Znów wzrusza ramionami, uśmiech na jego twarzy robi się szerszy, gdy wstaje. Jedną dłonią zgarnia na wpół zjedzony posiłek, drugą poprawia zagubiony kosmyk włosów mężczyzny.
    — Nie martw się, nie chowam urazy — rzuca jeszcze wesoło, zanim wchodzi do kuchni, żeby schować jedzenie do lodówki. Opiera dłonie o blat, przyglądając się uważnie mężczyźnie.

    OdpowiedzUsuń
  42. Głos Luciena wydaje się nadzwyczaj poważny jak na, w opinii Magnusa, całkiem luźną rozmowę. A przynajmniej z takiego założenia wyszedł, odzywając się na temat swoich skrywanych uczuć – spodziewał się, że go rozbawi. Przesuwa językiem po górnej linii zębów, wpatrując się w spokojną, ale surową twarz mężczyzny.
    — Bawiłem się dobrze — zapewnia go, wciąż podobnym tonem, nie bardzo wiedząc czy może powinien potraktować tę rozmowę inaczej niż początkowo zamierzał. — I tak, lubiłem seks i zabawę, i lubiłem wyrwać się od czasu do czasu z kraju, to pewnie po części było powodem.
    Wzrusza ponownie ramionami, wygrywa palcami przypadkowy rytm na kuchennym blacie, wpatrując się w przystojną twarz, jednocześnie czując nieprzyjemne ukłucie na widok napuchniętej powieki i rozciętego łuku brwiowego, jak i zwyczajowy spokój, bo zna tę twarz, jej rysy.
    Śmieje się, słysząc że mógł powiedzieć, co się dzieje.
    — Lucien, nie potrafiłem powiedzieć, że lubię jak wkładasz mi kutasa do ust, naprawdę myślisz, że mogłem przyznać na głos, że coś czuję? — Kręci lekko głową. — Byłem nieśmiałym dzieciakiem, dopiero budowałem swoją pewność siebie, mówienie o uczuciach na pewno nie plasowało się wysoko na liście rzeczy, które gotowe byłem wtedy zrobić.
    Obchodzi kuchenną wyspę i zamiast na fotelu, siada na kanapie, nogą podciągając na siedzisko. Uśmiecha się miękko.
    — Słuchaj, to było milion lat temu i dawno pogodziłem się z tym, że się zabujałem w typie, który tego nie odwzajemniał — mówi otwarcie, rozciągając usta w szerszym uśmiechu. Podnosi dłoń i układa ją na ramieniu mężczyzny, delikatnie rozmasowując mięśnie barku. — I Lucien jestem inną osobą niż byłem dziesięć lat temu i mówię wszystko na co mam ochotę, ostatnie co mogę o sobie powiedzieć to nieśmiały albo pozbawiony pewności siebie — dodaje, w odpowiedzi na prośbę o mówienie rzeczy. — Pewnie zauważyłeś — rzuca na sam koniec z uśmiechem już dużo bardziej zadziornym.
    Cofa dłoń i prostuje ramiona okrężnym ruchem rozciągając mięśnie. Opiera się i przez moment siedzi w ciszy. Nie ma pojęcia dlaczego rozmowa przybrała po części tak poważną nutę, Magnus powracał do wspomnień z tamtych lat z przyjemnością, raczej celebrując okres dorastania i drogę, którą przebył niż się zadręczał historią, która nigdy się nie wydarzyła.
    — Obiecuję ci, że dawno mi przeszło — śmieje się, ramię układając na oparciu kanapy. — I właściwie to powiedziałem o tym, bo myślałem, że rozbawi cię historyjka o moim śmiesznym zakochaniu, to tyle, serio.

    OdpowiedzUsuń
  43. Rozkłada ręce na boki, teatralnie pokazując, że nie jest w stanie nic zrobić ze swoją energią. Ta, choć towarzyszyła Magnusowi od zawsze, przez długi czas tłamszona była regularnością i kwadratowością świata dookoła. Najwyraźniej dopiero dorosłość, możliwość podejmowania własnych decyzji, oderwanie się od dziecięcych marzeń i nadziei otworzyły drzwi do poznania samego siebie. Proces ten wciąż trwa, bo choć Valtersson od lat nad sobą pracuje, nie wyobraża sobie nagle przestać: nadal widzi obszary, w których z chęcią by się rozwinął.
    Ma wrażenie, że po raz kolejny między wierszami mężczyzna próbuje dać mu znać, że jego zauroczenie nie było znowu takie jednostronne; nie pada jednak żadne konkretne potwierdzenie. Wzruszyć może więc jedynie ramionami i ruszyć do przodu; pewien jest, że skoro Lucien tyle mówi o otwartości, o alternatywnych rozwiązaniach, o tym że powinien mówić, nie zawahałby się pójść za swoimi przekonaniami.
    — Tak — mówi, przeciągając samogłoskę do maksimum i przewraca oczami. — Każdy dwudziestolatek marzy o tym, żeby się sparzyć.
    Przesuwa wzrokiem za dłonią mężczyzny. Nie ma wątpliwości, że ten jest w dużym bólu mimo leków i po tym, co dzisiaj mężczyzna pokazał, Magnus pewien jest, że nawet gdyby obecnie konał, nic by na ten temat nie powiedział, zbyt uparty żeby poprosić o pomoc. To martwiące i niezbyt pocieszające; ciężko bowiem pomóc komuś, kto przed pomocą się broni.
    Uśmiecha się wesoło na komplement, bo przecież nie będzie udawał, że nie cieszy go, gdy ktoś docenia jego urok osobisty.
    — Wiem — odpowiada, potwierdzając właściwie wszystko, co słyszy.
    Spogląda na opadającą na ramię głowę, ale nie komentuje tego w żaden sposób. Mężczyzna zdaje się w końcu odpuszczać, a przynajmniej część jego twardych przyzwyczajeń. Może to urojone, ale Magnus prawie pewien jest, że czuje jak barki Luciena się rozluźniają. Zgina rękę w łokciu i wygina nadgarstek żeby wsunąć palce w miękkie włosy. Bardzo delikatnie przeczesuje kosmyki włosów, nie bardzo nawet o tym myśląc; lubi coś robić z dłońmi.
    — Raz prawie tobie powiedziałem… — zniża głos niemal do szeptu, prawie jakby opowiedzieć chciał mężczyźnie bajkę na dobranoc, tylko dużo bardziej prawdziwą i intymną niż baśń o Kopciuszku. Uśmiecha się pod nosem na wspomnienie, które pojawia się w głowie; bez względu na finał tamtej historii, Magnus wspomina ją dobrze, bez żalu albo wyrzutów do siebie czy Valmonta. — Pojechałem z tobą na lotnisko i wszystko wyglądało idealnie, jak z filmu, ty miałeś w oku taki błysk, że przez moment myślałem, że tylko czekasz aż coś powiem — mówi dalej, wciąż tym samym, narracyjnym tonem, cicho i spokojnie. Przerywa jedynie na moment, żeby oblizać wargi. — W każdym razie, pocałowałeś mnie i to był idealny moment, już nawet otworzyłem usta i zamiast wyznać cokolwiek, powiedziałem że muszę iść.
    Uśmiecha się szerzej na wspomnienie swojej ewakuacji, odrobinę wręcz rozczulony własną nieśmiałością. Gdzieś na pewno trzyma w sobie tego chłopca, ale chyba jedynie po to by przypominać sobie, jak ważna jest szczerość i podążanie za swoimi pragnieniami i marzeniami.

    OdpowiedzUsuń
  44. Magnus unosi delikatnie brwi, słysząc słowa mężczyzny.
    — Kochany, póki co nie wziąłeś na siebie żadnej odpowiedzialności — stwierdza miękko, choć przytomnie, niemal rozbawiony.
    Z przeczesywania kosmyków przechodzi do delikatnego masażu skóry głowy mężczyzny. Traktuje czaszkę spokojnymi, okrężnymi ruchami, pozwala by opuszki rozjeżdżały się miarowo, docierając do nowych miejsc. Korzysta jednak z tego, że ten go nie widzi i unosi oczy ku niebu.
    — Zachowujesz się tak, jakby do niczego między nami nie doszło, bo nic nie powiedziałem. Też tam byłeś, Lucien — mówi odrobinę ostrzej niż zwykle, choć głosu nie podnosi. — I to ty byłeś dorosłym facetem, za którym latałem, bo rzucałeś mi kość, więc proszę cię, przestań pierdolić głupoty, że powstrzymało cię to, że nie chciałeś zgadywać. Niespodzianka, na tym to wszystko polega, że się zgaduje.
    Mimo że głos różni się odrobinę od jego naturalnej barwy, nie ma w nim złości. Dużo bardziej w Magnusie odzywa się niedowierzanie, że tak różnie postrzegać mogą, w zasadzie, bardzo prostą sytuację.
    Valtersson nie przerywa swoich ruchów, przekręca się na bok, żeby złożyć prosty, krótki pocałunek na głowie mężczyzny, bo bez względu na niezaprzeczalnie inne postrzeganie ich znajomości sprzed dziesięciu lat, Magnus nie zamierzał zadręczać się ani tym bardziej sprowadzać na siebie więcej odpowiedzialności. Po powrocie do Szwecji wycierpiał swoje, przez jakiś czas trzymał w sobie ten ból i rozczarowanie, a potem zaakceptował je i ruszył do przodu. Nie ma więc w nim miejsca na ponowne rozgrzebywanie czegoś, co zamknął wiele lat temu, a dzięki temu może o tym rozmawiać, żartować i uznawać to za kolejną anegdotę.
    — Mówisz o tej odpowiedzialności, o tym że nie powinieneś brać jej na siebie w całości, ale wiesz jaki jest problem? Póki co jedyną osobą, która wzięła za cokolwiek odpowiedzialność jestem ja, ty w całym tym swoim gadaniu ani razu tak naprawdę nie przyznałeś niczego, zauważyłeś? Mówisz o tym, co powinienem zrobić albo że gdybym się odważył to byłoby inaczej… i twoim zdaniem, gdzie wziąłeś tę odpowiedzialność za cokolwiek? — pyta dużo spokojniej, bo przez to ile mówi, ton się uspokaja, a Magnusowi wraca zwyczajowe rozluźnienie. — Do tej pory nie powiedziałeś mi, że też coś czułeś.
    Przymyka na moment powieki, biorąc spokojniejszy oddech. Wciąga powietrze nosem, a brwi mimowolnie znów unoszą się w górze i jest pewien, że przy tym mężczyźnie nigdy nie zazna spokoju, że patrzą na świat całkowicie inaczej. Znów całuje go w głowę, tym razem trochę bardziej agresywnie, warcząc przy tym nisko, jak gdyby chciał przekazać mężczyźnie jak mocno ten go irytuje. Szybko stwierdza, że gest może nie wystarczyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Strasznie mnie wkurwiasz, Lucien — mówi więc, choć ton ma całkowicie spokojny, niemal luźny. Wcale nie chce go pouczać ani zmieniać; jedynie pokazać swoje obserwacje, a co ten z nimi zrobi to już nie w gestii Magnusa zupełnie. — Chciałem opowiedzieć tobie o moim szczeniackim zauroczeniu i dosyć, że nagle zrobiła się z tego rozmowa o odpowiedzialności to jeszcze wróciłeś do tego swojego kluczenia, do gadania okrężnymi drogami o absolutnie wszystkim. Opowiadasz, jak to chcesz szczerości, a nie słyszę jej od ciebie wcale, wszystko owijasz grubą warstwą bullshitu, zamiast przejść do rzeczy — wyrzuca, przy ostatnich słowach wraca nawet rozbawienie, bo przypomina mu się, że to właściwie pierwsze, co zauważył przy ich ostatnim spotkaniu. Wciąż masuje cudzą głowę, co jakiś czas ocierając się policzkiem o miękkie włosy. — Więc nie sądzę, że to ja muszę robić pierwsze kroki na ścieżce samorozwoju, bo jak ustaliliśmy, jestem innym człowiekiem i nie sądzę, żebym zawahał się przed powiedzeniem czegokolwiek. Na przykład tego, że zostanę i poinformuję cię, że muszę iść dopiero jutro około południa, bo będę musiał spadać do roboty. I żeby to było jasne, jeśli nie zobaczę tutaj twojej siostry zanim wyjdę, strasznie się wkurwię, a nie lubię się wkurwiać, Valmont — mówi teatralnie surowym tonem, choć w rzeczywistości na pewno nie byłby wcale zadowolony, gdyby okazało się, że kobiety nie będzie. Ach, i musiałby może unieść głos!

      Usuń
  45. Mógłby zapewne znaleźć kilka szczegółów w wypowiedzi mężczyzny, nad którymi wypadałoby popracować, ale odpuszcza. Właściwie nie spodziewa się, że uda mu się osiągnąć zamierzony efekt wcale, więc fakt, że Lucien w dużej mierze w końcu się z nim zgadza, uznaje za sukces. Więcej byłoby już prawdopodobnie chciwością.
    Zlepek informacji, które uzyskał wcześniej w teorii naprowadził go już na rozwiązanie, ale nie oznacza to, że nie chciał usłyszeć wprost, że w rzeczywistości był chciany i ktoś uznawał go za wartego zainteresowania. To dużo lepsze niż gnić w zagadkach i gierkach słownych, z których często wyczytać można i dwie sprzeczne informacje, jeśli tylko ma się odpowiednią motywację.
    Nie oznacza to jednak, że ma zamiar całkowicie mu odpuścić.
    — Czyli właściwie miałem rację we wszystkim — stwierdza weselej, choć dużo bardziej w żartach niż na poważnie. Magnus właściwie nie potrzebuje mieć racji, dopóki nikt nie próbuje zamydlić mu oczu ładnymi słówkami; jeśli prawda jest po innej stronie, przełyka gorzkie rozczarowanie i rusza do przodu. Czasem zajmuje to moment, innym razem dłużej, ale nie pozwala sobie na rozpamiętywanie błędów przeszłości w kategorii żalu: pewne rzeczy musiały się wydarzyć. I tyle. — Po tym twoim zawirowanym gadaniu to się zdążyłem połapać, że coś było na rzeczy — dodaje rozbawiony.
    Właściwie to odczuwa nawet swoistą dumę z mężczyzny za wyjście ze strefy komfortu i wyznanie wprost, co się działo te dziesięć lat temu. O ile sam nie ma przed tym żadnych oporów, łatwo zauważyć, że dla Luciena wcale nie jest to takie proste. Magnus sam nie wie czy jest to kwestia dumy: może zwyczajnie czegoś nie widzi, coś w obrazie mężczyzny mu umyka?
    Dziesięć lat to wystarczająco długo by zmienić się nie do poznania, sam wie o tym doskonale. Oczywiście, wiele cech wciąż jest w nim takich samych, ale pewność siebie chociażby, z którą potencjalnie ktoś inny zderza się już przy pierwszym spotkaniu na pewno ukazuje inny obraz Magnusa niż widział, na przykład, Lucien, gdy się poznawali. Zakłada więc, że działa to podobnie u wszystkich.
    Prawie nie zwraca uwagi na dłoń na swoim policzku, a później szczęce. Przyzwyczajony do różnego rodzaju czułości, niezwykle naturalnie podchodzi do podobnych gestów. Na pewno przyjmuje je chętnie i nie broni się przed możliwością ich otrzymania. Póki oprószone są sporą warstwą seksu, nie ma czego się obawiać. Zakłada bowiem, że nawet jeśli Lucien jest obecnie niedysponowany, ich znajomość wciąż uznać można za seksualną u podłoża.
    — Dziękuję — mówi szczerze, chcąc pokazać mu, że docenia tę otwartość, a przede wszystkim, że nie jest mu ona obojętna. Ociera się policzkiem o palce, które go głaszczą. — Uczucia niewiele mają wspólnego z rozsądkiem. Ani ze strachem — dodaje, podsumowując właściwie powody, które powstrzymały ich obu.
    Wzrusza lekko ramionami.
    — Świetnie, że to sobie wyjaśniliśmy — mruczy odrobinę z ironią, bo przecież spodziewał się, że żadnej rozmowy tak naprawdę nie będzie i jedyne, co zrobi to opowie zabawną anegdotę. — Najwidoczniej tak miało być i tyle.
    A potem całuje go raz jeszcze w czubek głowy, klepie się po udach i wstaje z kanapy. Staje przed mężczyzną i spogląda na niego z uśmiechem i patrząc mu w oczy klęka na ziemi. Unosi znacząco brew, pozwalając by wesołe oblicze nabrało bardziej drapieżnej nuty. Układa dłonie na kolanach Luciena i sunie nimi w górę, bardzo powoli niemal ślamazarnie. Kiedy dociera do górnej części ud, jedna z dłoni wyrywa się do przodu do rozporka mężczyzny i dopiero wtedy jego twarz staje się dużo bardziej anielska.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Trzeba się pozbyć w końcu tych brudnych ciuchów — mówi niewinnie, tłumacząc swoje zachowanie; przebrzmiewa przez niego figlarna nuta, bo przecież może im obu w międzyczasie dostarczyć odrobinę rozrywki. — A potem będziesz musiał znieść moje towarzystwo pod prysznicem, bo nie wpuszczę cię takiego do łóżka.
      Czy ma znaczenie, że łóżko nie jest jego? Żadnego. O wiele istotniejsza jest sugestia, że będą w nim razem.

      Usuń
  46. Gierki, które rozgrywały się między nimi, zarówno na gruncie zawodowym, jak i prywatnym, były z jednej strony satysfakcjonujące, a z drugiej momentami doprowadzały ją do wewnętrznej furii i irytacji, wykraczającą poza wszelką skalę. Mimo wszystko nie umiała z nich zrezygnować, zapewniały jej bowiem adrenalinę, której tak potrzebowała i działały na jej zmysły; pobudzająco i podniecająco.
    — Och, ale czy troska o mojego ulubionego… — Współpracownika? Rywala? Żadne z tych słów nie było odpowiednie, więc użyła tego, które z pewnością uwielbiał słyszeć, ale nigdy nie padło prosto z jej ust. — … eksperta, to coś złego? — uśmiechnęła się pozornie niewinnie, przegryzając przy tym czerwoną wargę. — Musiałam upewnić się, że nie zalewasz się łzami po utracie blondwłosej piękności — mruknęła ironicznie, patrząc przy tym prowokująco w jego oczy. — Nie martw się, w razie czego mogę otrzeć Twoje łzy. Wolisz chusteczkę czy bąbelki szampana? — zakpiła. Doskonale bowiem wiedziała, że nie cierpiał z powodu rozwodu. Miała nadzieję, że wręcz przeciwnie, że czerpał z tego taką samą przyjemność i satysfakcję jak i ona.
    — Chyba lepiej pomylić się co do wybranki na żonę, niż przy dziele wartym miliony… — stwierdziła subiektywnie, na poważnie i z rozbrajającą szczerością. Ona sama nie bardzo wierzyła w instytucję małżeństwa i nie chciałaby się do nikogo przywiązać na całe życie. Za bardzo ceniła swoje dotychczasowe życie i wolność.
    — Daj spokój, to tylko szminka — machnęła na to ręką, z rozbawieniem obserwując jak ściera ją ze swojej twarzy — Gdybym chciała Cię oznaczyć, to zrobiłabym to inaczej — zmierzyła go wzrokiem, tak bezczelnie i nachalnie, że mógł mieć poczucie, że rozbiera go wzrokiem.
    — O którym z sukcesów zawodowych mówisz? — zamyśliła się, jakby naprawdę zastanawiała się o czym mówił. Mimo że doskonale znała każdy z nich, to jednak nie był to dla niej powód do zadowolenia, a jedynie do zazdrości. Jednocześnie też każdy z jego sukcesów był dla niej paliwem, aby udowodnić każdemu, że jest lepsza. — Och, wybacz, chyba musiało mi to umknąć… — uśmiech zszedł z jej twarzy, by ustąpić miejsca pozornemu zmartwieniu.
    — Od początku wiedziałam, że będziemy świętować. — wzruszyła ramionami, tym razem stawiając na szczerość. Niesamowity był fakt, jak zręcznie obracała kłamstwem i prawdą w jego towarzystwie, zależnie od własnych preferencji. — Wystarczą kieliszki. Będę wdzięczna za brak sentymentalnych przemów.. — chwyciła jeden z kieliszków, który jej podał, na moment stykając swoje chłodne palce z jego dłonią. Yvonne rzeczywiście była dziś w wybornym nastroju i sama nie była do końca pewna czy spowodował to jego rozwód, czy to wydarzenie było jedynie miłym dodatkiem.
    — Wypijmy więc za… wolność. — pochyliła się ku niemu, stukając swoim kieliszkiem o jego. Upiła łyk szampana i oparła kieliszek na swoim udzie, sunąc powoli palcami po szkle.
    — Chyba masz mnie za wyjątkowo złośliwą bestię… — zaśmiała się cicho i pokręciła energicznie głową. — Właściwie cieszę się, że mamy podobne odczucia. Gdybyś siedział tu smutny i ponury, to jeszcze musiałabym Cię pocieszać. — westchnęła, jakby sama myśl o tym była udręką. — Jestem dość kiepska w pocieszaniu, podnoszeniu na duchu czy pokrzepiających mowach… — zmarszczyła delikatnie brwi. — A jako singielka, chyba nie jestem w zbyt mocnej pozycji do dawania rad, czy rozliczania Cię z Twoich ewentualnych błędów. — upiła kolejny łyk, zaraz odstawiając pusty kieliszek na stolik.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Chociaż, jeśli tak bardzo pragniesz mojej rady, to jeśli mogłabym Ci dać jedną, to brzmiałaby… Nie żeń się z nią. Niestety nie znałeś wtedy takiej wspaniałej osobistości, jak ja. Mogłabym Cię uratować przed tym błędem, krzycząc na środku kościoła: nie. Wiesz, w tym momencie, kiedy ksiądz pytał czy jest ktoś przeciwny temu związkowi. Ucieczka sprzed ołtarza byłaby dość spektakularna, nie uważasz? Nigdy nie marzyłam o ślubie, ale jeśli mogłabym uciec przyszłemu małżonkowi z jakimś gorącym kochankiem, albo seksowną kochanką… Kto by się nie skusił? — snuła sobie opowieść, nawet robiąc wizualizację tej historii we własnej głowie. Jednocześnie na jej twarzy widniał szeroki uśmiech, jakby uważała całą tą domniemaną sytuację za wyjątkowo zabawną.
      — Uważasz, że nie mogłam doczekać się tej wiadomości? — zapytała, unosząc brwi. — Po pierwsze, ja nie biegam. Na szpilkach jest to wyjątkowo trudna czynność. Na Twoje szczęście mam szybkie auto. — wstała, chwytając butelkę szampana i dolewając sobie i jemu, choć ten alkohol w jej mniemaniu był zdecydowanie zbyt słaby. Mogła wziąć też whisky, albo tequilę. — A więc jaki mogłabym mieć w tym interes? Nic innego oprócz troski nie przychodzi mi na myśl… — szepnęła do jego ucha, pochylając się na nim w momencie dolewania mu szampana. Zaledwie musnęła ustami płatek jego ucha, pozwalając by przez chwilę poczuł jej bliskość i zapach jej ciała.

      Yvonne

      Usuń
  47. Lubi na niego patrzeć: nie ważne czy siedzą na tym samym poziomie, czy miałby przed nim klęczeć. Z każdej strony mężczyzna jest równie przystojny i w innych okolicznościach Magnus z pewnością wykorzystałby tę bliskość by pokazać mu dokładnie jak bardzo lubi to patrzenie. Zamiast tego jest całkiem grzeczny, swoje diabelstwo wykorzystując jedynie do tego, by pomóc Lucienowi utrzymać się w miarę pozytywnym nastroju.
    Odpina cudzy rozporek, by zaraz podnieść się do pozycji stojącej, a następnie, widząc wyciągnięte w jego kierunku ramiona, objąć go i pomóc wstać. Gdy znów mogą spojrzeć sobie w oczy z tego samego poziomu, uśmiecha się łagodnie i zaczesuje włosy mężczyzny do tyłu, by odsłonić w pełni jego twarz.
    — Jeszcze nie poznałeś mojej diabelskiej strony — zapewnia go, nie wahając się przed otwartym, seksownym uśmiechem.
    W międzyczasie zaczyna rozpinać koszulę Valmonta, skinieniem głowy wskazując łazienkę. Robi wolne kroki do tyłu, cały czas zajmując się leniwym doprowadzaniem go do stanu, w którym lubi go najbardziej: nagiego. Nie ma żadnych wątpliwości, że ani tej ani przez wiele kolejnych nocy nie będzie mógł sprawdzić czy seks majaczący jako wspomnienie rzeczywiście był tak dobry, czy to jedynie ta głowa podsyłająca wyidealizowane obrazy. Zakłada jednak, po ostatnim spotkaniu, że nie ma o co się w tej kwestii martwić. Póki co jednak interesuje go zupełnie coś innego: pozbywa się koszuli i odrzuca ją na ziemię tuż przed wejściem do łazienki. Zapala światło w pomieszczeniu, a gdy przekracza próg, spogląda akurat na zaczerwienione żebra. Nie ma wątpliwości, że następnego dnia te będą w pełni zasiniaczone.
    — Strasznie mi przykro, że musisz przez to przechodzić — mówi, nie będąc pewnym czy podobny komentarz wybrzmiał wcześniej; nawet jeśli, powtórzenie z pewnością nie zaszkodzi. Niejednokrotnie widywał ofiary pobić i każdorazowo wzbudzają one w nim ścisk żołądka i ucisk w czaszce, ciężkie do kontrolowania. Nie ma to nic wspólnego ze współczuciem czy litością; jedynie wewnętrznym poczuciem niesprawiedliwości.
    Pochyla się i zostawia wilgotny pocałunek w kąciku cudzych ust, następny na linii żuchwy, od której sunie już językiem wzdłuż szyi aż do obojczyka. W tym samym czasie zsuwa z pośladków Luciena spodnie wraz z bielizną. Odrywa się od niego dopiero gdzieś w okolicy sutka by kucnąć i przecisnąć stopy mężczyzny przez nogawki i pozbyć się skarpetek. Prostuje się ze swoim zwyczajowym, miękkim uśmiechem.
    — Zdążyłem zauważyć jak bardzo lubisz kontrolować sytuację, ale w najbliższym czasie będziesz musiał odpuścić i pozwolić mi o siebie zadbać, w porządku? — mówi nisko, całkowicie świadomy tego, że właśnie oferuje swoją pomoc nie tylko następnego dnia, ale i w kolejnych. Nie potrafi do końca określić, co skłania go do podobnej decyzji, ale stwierdza, że nie takie rzeczy robił dla swoich znajomych czy przyjaciół, więc dlaczego nie miałby pomóc i Lucienowi? — W zamian, gdy już wydobrzejesz… — mruczy, pochylając się do ucha Valmonta, jednocześnie rozpinając własne spodenki. — …dam ci tyle kontroli, ile tylko będziesz chciał i będziesz mógł zrobić ze mną, co ci się tylko wymarzy — kończy myśl, zaczepnie przygryzając płatek. — Pasuje?
    Nie ma pojęcia czy to wystarczająco zachęcająca wizja by Lucien choć tymczasowo odpuścił swoje notoryczne opowieści o tym jak nikogo i niczego nie potrzebuje, ale Magnus gotów był teorię tę przetestować.
    Ściąga z siebie resztę ubrań, chwyta mężczyznę w pasie i pomaga wejść pod prysznic, pozwalając by ciepła woda zaczęła spływać po ich ciałach. Magnus natomiast nie może sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz był z kimś pod prysznicem i nie było to w żaden sposób nacechowane seksualnie.

    OdpowiedzUsuń
  48. Unosi znacząco brwi, stwierdzając że nie ma sensu odpowiadać – Lucien sam przekonać musi się, co sądzi o diabelskiej części jego osobowości. Póki co Magnus wciąż nie miał okazji w pełni ukazać tego kim właściwie jest i jak ostatnie dziesięć lat go ukształtowało. Oba ich spotkania niosły brzemię uniemożliwiające w pełni skuteczną rozmowę, choć Valtersson nie jest pewien czy w stanie pełnej używalności miałby ochotę na rozmowy tak czy siak. Nie mógłby przecież obwieścić, że tego wieczora przed cudzym mieszkaniem pojawił się z myślą o pogawędkach, w głowie miał przecież zupełnie inne zakończenie wieczoru. Może w wyobrażeniu znajdował się wspólny prysznic, ale na pewno nie widział siebie myjącego włosy drugiego mężczyzny, chcąc pozbyć się z nich pyłu z zewnątrz. Kiedy kończy, przesuwa się niżej, tam gdzie może, pozwala sobie na bardziej zdecydowane ruchy, przez większość czasu jednak stara się zwyczajnie oczyścić skórę, bez zrobienia Lucienowi większej krzywdy.
    — To nie współczucie — mówi, nie przerywając okrężnych ruchów. Głos ma miękki, spokojny. Nie wchodzi jednak w szczegóły, bo nie widzi sensu w filozoficznych rozważaniach na temat różnic pomiędzy współczuciem, żalem czy przykrością. Może zrozumieć położenie, z którego Lucien wychodzi; jest jednak zmęczony i pewny, że uczucie nie towarzyszy wyłącznie jemu; na pewno będą jeszcze mieli okazję rozważać i na ten, i na wiele innych tematów.
    Brwi ponownie unoszą się lekko, tym razem jednak Magnus rezon odzyskuje dość prędko. Ściska pośladek mężczyzny, wzrok wbijając prosto w jego oczy.
    — Czy wyglądam ci na kogoś, kto traktowałby cię jak porcelanową figurkę? — pyta, nie czekając jednak na odpowiedź. Nijak w swoich zachowaniu nie potrafi doszukać się oznak czy przejawów podobnej mechaniki, dlatego wątpi by to ta część umowy sprawić miała trudności. — Lucien, jesteś upartym, dumnym facetem, który nie potrafi prosić o pomoc, naprawdę mam uwierzyć, że jeśli będziesz jej potrzebował to mi powiesz? — dodaje po chwili, drugą dłonią przesuwając po karku kochanka do jego łopatki, a później znowu w górę, przez ramię aż do środka klatki piersiowej. Pozostawia ją tam przez moment, wpatrzony w przystojną twarz. — Możemy zrobić tak: jeśli stwierdzę, że jesteś idiotą, który zabiera się za rzeczy, za które nie powinien, powiem tobie, że masz się puknąć w durny łeb i ci pomogę, hm? — rzuca weselej, trącając nosem zaczepnie policzek mężczyzny.
    Myje własne włosy i skórę, bo dwanaście godzin pracy odcisnęło swoje piętno i z pewnością nie chciałby się pakować do łóżka mężczyzny w obecnym stanie. Może powinien odsunąć się i zachować między nimi przestrzeń osobistą, ale nie oddala się nawet o krok, pozwalając sobie przy każdym ruchu, otrzeć się łagodnie o jakąś część cudzego ciała.
    — Poza tym, jeśli chcesz dostać nagrodę to musisz działać według moich zasad, wybacz Valmont — mówi, nie gubiąc wcześniejszej wesołości i wzrusza teatralnie ramionami.
    Gdy obaj są czyści, wychodzi spod prysznica, udzielając ramienia i Lucienowi: ostatnie czego by teraz potrzebowali to poturbowanie na śliskiej podłodze. Wyciera wilgotne ciało mężczyzny, a następnie swoje i wskazuje podbródkiem na zlew.
    — Masz zapasową szczoteczkę? — pyta, od razu właściwie czując wagę tych słów; to że nie zasypia w łóżkach swoich kochanków niesie ze sobą wiele pozytywów, jednym z nich z pewnością jest własna łazienka i wszystkie potrzebne produkty. Przy tak niespodziewanej sytuacji ciężko o przygotowanie. — Możesz ją potem spalić albo wyrzucić — zapewnia lekko, zakładając że już jego obecność zakłóca w dużej mierze spokój mężczyzny (widział przecież mimikę jego twarzy, gdy zobaczyli się po raz pierwszy i prawie przez zaciśnięte zęby Lucien pozwolił mu u siebie zostać na jedną noc). Wątpi więc by ten był wielkim fanem trzymania pozostałości po swoich przygodach.

    OdpowiedzUsuń
  49. — Nie oczekuję, że w ogóle będziesz o tę pomoc prosił, właśnie to powiedziałem, słońce — stwierdza łagodnie. Magnus właściwie jest całkiem miło zaskoczony podejściem mężczyzny, wszystkie ich dotychczasowe rozmowy nie dawały dużej nadziei na to, że osiągną porozumienie. To że Lucien w ogóle otwarcie mówi o swoich trudnościach uznaje za spory sukces.
    Nie może sobie przypomnieć czy dziesięć lat temu między nim i Valmontem istniała jakakolwiek czułość, czy jednak żaden z nich podobnych potrzeb czy chęci nie przejawiał. Myśląc o sobie z tamtego okresu jest prawie pewien, że nie brał tego na co miał akurat ochotę, więc śmiało zakłada, że drobne gesty, o ile nie wynikały z chęci kochanka, raczej się nie pojawiały.
    Dorosłość mu służy, bo Magnus bezsprzecznie należy do osób czułych i czułość tę okazuje na różne sposoby: od drobnego dotyku przez miłe słowa czy gesty. Nie oczekuje podobnego zachowania od mężczyzn, z którymi sypia, ale niezaprzeczalnie miło jest znaleźć się w sytuacji, gdy zostaje w ten sposób przyjęty.
    — Nie martw się, będę cię informował o twoich idiotyzmach niezmiernie dyskretnie — mówi nisko, odwracając głowę w bok, by sugestywnie chwycić zębami skórę przy przedramieniu ręki, którą Lucien trzyma go za kark. Gest jest raczej figlarny niżeli w jakikolwiek sposób bolesny.
    Uśmiecha się pod nosem, słysząc o negocjacjach, ale jedynie wzrusza niewinnie ramionami. Zwraca uwagę na naturalność z jaką wymieniają się tymi drobnymi, przyjemnymi gestami, jak synchronicznie potrafią poruszać się, nawet gdy Valmont jest w kiepskiej kondycji: Magnus ma nadzieję, że wynika to po prostu z pamięci mięśniowej, odnajdują znany sobie rytm sprzed lat. Jednocześnie, przechodzi mu przez myśl, że te kilka spotkań do roku raczej nie mogło mieć takiego impaktu by pozostały one w ciele.
    Sięga po podane mu opakowanie i wciska paznokieć w papierowy tył, przebijając się do środka. Skupiony na zadaniu, dopiero po chwili zauważa zmianę w atmosferze. Odwraca głowę w stronę mężczyzny, gdy ten odzywa się ponownie, wyjmując szczoteczkę. Przepłukuje ją pod wodą i chwyta tę, która z pewnością należy do Luciena, na obie wyciska pastę, jedną wciska do ust, drugą podaje Lucienowi, wciąż odrobinę zdziwiony.
    Przez dłuższą chwilę nie mówi zupełnie nic, skupiając się na myciu zębów. Zadowolony jest jednak z podobnego obrotu spraw, bo właściwie nie do końca wie, co miałby z siebie wyrzucić. Spluwa do zlewu, ale zamiast dokończyć mycie, unosi dłoń na kark mężczyzny i przesuwa po nim opuszkami palców.
    — Lucien, ja nie wiem czemu ty mi się tłumaczysz, ja żartowałem — mówi w końcu miękko, unosząc kącik ust.
    Powraca do mycia zębów, opuszkami palców wolnej dłoni sunie od karku przez bark do ramienia i to na nim kreśli przypadkowe wzory, korzystając z tego, że Valmont jest bliżej. Po kilku minutach spluwa resztkami pasty i przepłukuje usta. Dopiero wtedy prostuje się, wiedząc doskonale, że jego własne stanowisko wciąż jeszcze nie wybrzmiało. Drapie przez chwilę skroń, zgarnia jeszcze puste opakowanie po szczoteczce i wyrzuca je do niewielkiego śmietnika przy zlewie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Doceniam to, co mówisz, Luc, serio — zaczyna, robiąc przerwę jedynie na moment, żeby i mężczyzna mógł skończyć myć zęby. — Nie myślę, że chcesz mnie stąd wyrzucić, właściwie nic na ten temat nie myślę, oprócz tego, że rzadko zdarza mi się mieć gdziekolwiek szczoteczkę, bieliznę czy co tam się jeszcze zostawia, bo z natury nie bywam w tym samym miejscu zbyt często.
      Robi przerwę, skinając w stronę wyjścia z łazienki. Chwyta mężczyznę za ramię, ale jest przy tym nienachalny, to jemu pozwalając zdecydować w jakim tempie opuszczą łazienkę. Gdy jakiś czas później stają pośrodku sypialni, Magnus rozgląda się dookoła, wzrokiem w końcu powracając do Luciena, choć palcem wskazuje na szafę.
      — Dresy? — pyta, zanim otwiera drewniane drzwi, żeby przyjrzeć się zawartości.
      Odnajduje półkę, na której kochanek trzyma luźniejsze, domowe ubrania i wyciąga dwie pary spodni. Brak swoich rzeczy zmusza go by założyć te należące do Valmonta i ciężko mu narzekać, skoro materiał, który trzyma w dłoni z pewnością nie był kupiony na przecenie w lokalnym butiku. I choć Magnus absolutnie nie narzeka na swoją garderobę, nie ma nic przeciwko by od czasu do czasu zatopić się w czymś bardziej luksusowym. Wciąga na siebie spodnie, po czym odwraca się w stronę Luciena i po prostu kuca, nie pytając go czy potrzebuje pomocy; póki co to schylanie wydawało się jednym z większych problemów, więc Valtersson wątpi by nagle problem zniknął. Skinieniem wskazuje mężczyźnie by wsunął nogi w dresy i unosi wzrok na przystojną twarz, na sekundę może zatrzymując się nim na cudzym przyrodzeniu gdzieś na wysokości własnej twarzy.
      — Nie próbuję nic tobie odbierać — zapewnia, wracając do tematu, gdy obaj są już połowicznie ubrani. Wstaje i kładzie dłoń na policzku Luciena, uśmiechając się miękko. — Wiem, że mamy swoją historię, ale to było dziesięć lat temu. Teraz co? Widzimy się drugi raz, niczego nie oczekuję. Jeśli będziemy chcieli czasem się pieprzyć – świetnie, jeśli nie, też okej. Tyle.
      Wciąż ma wrażenie, że niewystarczająco konkretnie wyraża swoje stanowisko i marszczy lekko brwi. Zbliża się nieznacznie do kochanka, pochyla do przodu i składa na jego szyi wilgotny, leniwy pocałunek. Podobnymi znaczy drogę przez żuchwę aż do ust mężczyzny, gdzie kontynuuje obranym wcześniej tempem. Całuje go powoli, smakując każdego skrawka miękkich warg, zupełnie jakby pierwszy raz odkrywał wnętrze cudzych ust. Gdy odsuwa się jakiś czas później, pozostawia między nimi może kilka centymetrów.
      — Nie musisz się martwić, że źle odbiorę, co się dzieje — dodaje, nie znajdując lepszej alternatywy na te słowa; ewidentnie musi więc komunikować się wprost. — Nie mylę okazjonalnego seksu z niczym innym.

      Usuń
  50. Przez moment jeszcze faktycznie go obserwuje, jakby ocenić chciał czy rzeczywiście zakończyli temat i obaj zadowoleni są z rezultatu. W końcu jednak gasi światło i wchodzi do łóżka. Kładzie się na boku, twarzą zwrócony jest w stronę mężczyzny i unosi kącik ust, czując jego dłoń w swoich włosach.
    Zasypia szybko, zbyt zmęczony pracą i emocjami, by przeciągać moment w nieskończoność. Budzi się kilkukrotnie, za trzecim dopiero orientując się, że każdorazowo sprawdza czy z Lucienem wszystko w porządku. Spogląda na leżące obok ciało i ponownie zapada w sen.
    Poranek jest więc dość ciężki, ale nieunikniony, dlatego Magnus wygrzebuje się z pościeli, obrzuca spojrzeniem śpiącego Valmonta i kieruje się do kuchni. Przeciera twarz dłonią, rozciągając się mocno i nalewa szklankę wody, którą natychmiast opróżnia. Przesuwa wzrokiem po wyposażeniu kuchni i dostrzega ekspres do kawy. Podchodzi do urządzenia i włącza je, w międzyczasie przeszukując szafki, żeby znaleźć kubki. Przez chwilę przygląda się różnym przyciskom, ale finalnie podąża za instynktem; nie jeden ekspres w życiu obsłużył, dlatego i ten nie jest mu straszny. Maszyna rozpoczyna swoje zadanie, Magnus opiera się tyłem o blat i pociera kąciki oczu, próbując się ostatecznie rozbudzić. Chwilę później podstawia drugi kubek, a kiedy obie kawy są gotowe, stawia je na stole. Zgarnia szklankę wody i leki przeciwbólowe pozostawione przez medyków, po czym wraca do sypialni. Odkłada przedmioty na szafkę nocną i klęka przy łóżku.
    W innych okolicznościach nie wahałby się przed wskoczeniem na łóżko i obudzeniem mężczyzny w sposób dużo ciekawszy niż przeczesanie włosów palcami i powiedzenie miękko Lucien. Musi jednak działać z tym, co akceptowalne przy obitych żebrach, co oznacza, że może naprawdę niewiele.
    — Zrobiłem kawę — mruczy nisko, tuż przy uchu kochanka. Szczerze liczy, że obietnica kofeiny jest wystarczającym bodźcem by mężczyzna wstał. Trochę ruchu z pewnością jest mu potrzebne, a czym bardziej jest on kontrolowany, tym lepiej.
    Unosi wzrok na wiszący zegar i zakłada, że powinni zdążyć wypić ją wspólnie, a przy okazji dojeść wczorajszy obiad na śniadanie. Nie ma pojęcia, o której godzinie siostra Luciena ma się pojawić, ale ma nadzieję, że niedługo. Wizja złoszczenia się na niego jeszcze przed wyjściem z mieszkania byłaby przesadą.
    Zdaje sobie sprawę jak bardzo w codziennym życiu polega na ciele i ile przekazuje za jego sposobem. Kiedy możliwości gestów są ograniczone nagle znajduje się w miejscu, gdzie posługiwać może się albo słowami, albo czułością, nawet w sytuacji, gdy najchętniej zrobiłby coś zupełnie innego.

    OdpowiedzUsuń
  51. Słuchała jego wywodu, marszcząc przy tym delikatnie brwi. Docinka o tym, że o jej sukcesach zawodowych nie było głośno ukuła dość mocno, ale nie zamierzała tego komentować. Danie mu satysfakcji było ostatnim czego chciała. Zresztą, dzisiaj nawet jego złośliwości nie były w stanie popsuć jej nastroju.
    — Gdybym marzyła o karierze w social mediach, już dawno bym ją miała. — wzruszyła delikatnie ramionami. To akurat była prawda. Yvonne była cholernie uparta i zawsze zdobywała to, czego pragnęła. — Mam jednak nieco wyższe ambicje. — dodała z subtelnym uśmiechem.
    — Czyż moje towarzystwo nie jest lepsze od suchej wiadomości? — zapytała. — Ale dobrze, przy Twoim następnym rozwodzie, zamiast się tu fatygować, po prostu napiszę. — wywróciła oczami, nie mogąc darować sobie uszczypliwości.
    — Myślałam, że także będziesz chciał celebrować swój nowy status. Jeśli się jednak pomyliłam, to możesz wypchnąć mnie za drzwi. — zaoferowała — A fakt, że będziesz miał więcej wolnego czasu, jest jedynie plusem. Możesz zaburzyć mój spokój. — uniosła kąciki ust w uśmiechu. To prawda, z jednej strony ceniła spokój, szczególnie w pracy, kiedy podchodziła do wszystkiego z profesjonalizmem i skupieniem. Jednak zupełnie inaczej było w życiu prywatnym: tam panował prawdziwy burdel.
    Zmniejszenie dystansu, który ich dzielił było najlepszą rzeczą, jaką mogła zrobić. Usiadła obok niego, zdecydowanie za blisko, wciskając swój tyłek na krawędź kanapy. Mając jego twarz tak blisko swojej miała niepohamowaną ochotę wpić się w jego wargi, ale póki co się powstrzymała. Zamiast tego spojrzała odważnie w jego oczy. Jednocześnie, kiedy była skupiona na jego twarzy, lampka którą trzymała w dłoni, wypełniona do połowy szampanem, wylała się prosto na jego krocze.
    — Ups… — zrobiła nieco zakłopotaną minę, jednak tak naprawdę wcale nie było jej przykro. Gdyby Lucien kazał jej to zlizać, najpewniej nawet by nie zaprotestowała. Bo tak naprawdę chciała świętować wraz z nim jego rozwód, ale nie tylko szampanem. Jego podejrzenia o jej prawdziwe zamiary były w pewien sposób zasadne. — Twoja bliskość chyba mnie rozprasza. — mimowolnie zerknęła na jego krocze, zaraz jednak wróciła spojrzeniem do jego oczu. — Chcesz, żebym Cię wytarła? — szepnęła prosto w jego usta. Nie pocałowała go jednak, ani nie dotknęła, zupełnie jakby pozwalała właśnie jemu przejąć inicjatywę.

    Yvonne

    OdpowiedzUsuń
  52. Przygląda się przystojnej, znajomej twarzy przez dłuższą chwilę zanim jeszcze Lucien unosi powieki. Kiedy ostatnim razem został na noc, również niejako zmuszony przez okoliczności, uciekł zanim mężczyzna miał okazję się obudzić. Było to całkowicie naturalne i podobne zasady kultywował od lat, dbając nie tylko o swój komfort, ale przede wszystkim o przejrzystość sytuacji. Z tyłu głowy ma echo rozmowy z dnia wczorajszego i zakłada, że mimo osobliwych warunków, to właśnie dlatego nie czuje się jak intruz. Nie chodzi nawet o to, że Valmont za takiego mógłby go uznać, raczej o to że sam dokładnie tak by się widział i wcale nieszczególnie przez błędną ocenę realiów czy przeświadczenie, że nie jest mile widziany: zwyczajnie bierze każde swoje łóżkowe spotkanie dokładnie za to czym jest i przeciąganie go do rana wydaje się zbędne.
    Teraz jednak, odgarniając z twarzy mężczyzny niesforny kosmyk włosów, nie roztrząsa swojego położenia ani przyszłych kroków, do których niejako się zobowiązał. Uśmiecha się za to pod nosem, słysząc pierwsze po przebudzeniu słowa Luciena: kawa i uszczypliwości, powinien się domyślić. Komentuje to jednak jedynie uniesieniem oczu ku niebu, co by mężczyzna sam zorientował się, jak bardzo jest nie do zniesienia. Wciąż jednak się uśmiecha, więc najpewniej ciężko wziąć go na poważnie.
    — Cóż mogę rzec, jestem wszechstronnie uzdolniony — mówi wesoło, wzruszając niewinnie ramionami. Zaraz jednak przychodzi podziękowanie i Magnus, zakładając że Lucien najpewniej wolałby tej chwili nie roztrząsać i nie robić ckliwego przedstawienia, zaciska jedynie na moment palce na jego ramieniu w geście porozumienia. Przypatruje się mężczyźnie przez dłuższą chwilę i stwierdza, że sen z pewnością poprawił przynajmniej jego koloryt.
    — Nie wypłaciłbyś się za moje usługi opiekuńcze — mruczy nisko, zaraz puszczając w jego kierunku oczko, usta rozciągając w uśmiechu.
    Ten nie znika, gdy opuszki palców Valmonta przesuwają się po jego twarzy. Może nie powinny dziwić go te drobne gesty troski, którymi Lucien go obdarza, ale odnajduje w nim coś niepokojąco wręcz miłego. To kolejny powód, dla którego nie pcha się do zostawania nigdzie na noc, do pewnych rzeczy bardzo łatwo się przyzwyczaić. Nie ma więc pojęcia czy z troską tą jest mu po drodze. Zamiast jednak to roztrząsać, obdarza go teatralnym oburzeniem, nie tracąc jednak przy tym wcześniejszego uśmiechu.
    — Chcesz mi powiedzieć, że źle wyglądam? — pyta, wzdychając ciężko. Prawda jest taka, że nie miał jeszcze okazji przejrzeć się w lustrze, ale zakłada, że komentarz nie jest przypadkowy. Dba o swój wygląd wystarczająco by nie pokazywać się ani kochankom, ani nawet współpracownikom w stanie nieużywalności i normalnie pewnie nałożyłby chociaż maseczkę, żeby trochę ożywić skórę, ale dzisiaj zwyczajnie nie ma na podobne przyjemności czasu.
    — Chciałbym to zobaczyć — stwierdza, wcale nie mijając się z prawdą: Lucien z pewnością zasługiwał by ktoś faktycznie poingerował odrobinę w jego nazbyt wręcz ułożone życie. Nie ma zamiaru też każdej prośby czy zadania do wykonania komentować: w ten sposób nie zrobiliby nic, jedynie żyli w nieustannym kole ciągłym próśb, podziękowań i setek nie ma za co. Zamiast tego, wsuwa dłoń pod łopatki mężczyzny, drugą, obejmuje go na wysokości lędźwi i kiedy Lucien go chwyta, pomaga mu usiąść. Odsuwa się i spogląda na spuszczone z łóżka nogi. — Masz świetne uda — dodaje znikąd wraz z łobuzerskim uśmiechem. Valmont, mimo swojej niedyspozycji, powinien wiedzieć, że w oczach Magnusa nie jest jedynie pozbawionych sprawności gościem.
    Odwraca się w kierunku szafy i przekonany, że pamięta rozkład, otwiera lewe skrzydło i faktycznie, trafia na półkę, gdzie odnajduje t-shirty. Chwyta jeden i powraca do mężczyzny, przekładając materiał przez jego szyję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Zakładam, że nie chcesz, żeby zobaczyła siniaki — tłumaczy swoje zachowanie z łagodnym uśmiechem. Kiedy Lucien jest już ubrany, chwyta go pod łokciem i między łopatkami, po czym pomaga wstać mu do pozycji stojącej. Nie odsuwa się jednak, zamiast tego całuje go krótko. — Dzień dobry — wita go niskim szeptem, gdy odrywa się moment później, w kącikach ust wciąż majaczy uśmiech. — Kawa? — dodaje tylko, choć doskonale zna odpowiedź.

      Usuń
  53. — Nie wiem czy zniósłbyś moją obecność, gdybym naprawdę się postarał — mówi, uśmiechając się łobuzersko.
    Nie jest to nawet do końca żart: do tej pory widzieli się w warunkach dość marnych, które nie sprzyjały robieniu wrażenia. Poturbowany pod kołami samochodu czy zmęczony w pracowniczej koszulce to na pewno nie wyjściowe wersje, którymi Magnus obdarzyłby potencjalnego kochanka. Nie jest też tajemnicą, że w sprzyjających okolicznościach Valtersson wrażenie robić lubi: dba o swoje włosy i skórę, interesuje się tym, co ma na sobie i jak się prezentuje, dba o zapach perfum i dobór dodatków. Jako, że całość polewa sporą dawką pewności siebie i uroku osobistego, zazwyczaj nie narzeka na uwagę; na pewno też nie słyszy, że powinien zadbać o własny wygląd. Może i poczułby się urażony, gdyby aktualnie w pełni się z komentarzem nie zgadzał. Tak samo zresztą jak z drugą jego częścią.
    Uśmiecha się pod nosem.
    — Żadne formalne szkolenie nie przygotowałoby nikogo na twoją pyskatą naturę, Valmont — stwierdza, po czym raz jeszcze spogląda w stronę wcześniej wspomnianych ud. — Jak już wydobrzejesz to mam zamiar cię zakneblować i wtedy z twoich zdolności intelektualnych nie zostanie nic, za to te uda… — mruczy, oblizując lubieżnie usta, zupełnie jakby daną scenę sobie wyobrażał.
    Podoba mu się ten pocałunek: pewny i śmiały, choć nienachalny. Odwzajemnia go z równą intensywnością, dbając o to by przypadkiem nie naprzeć na mężczyznę swoim ciałem. Koniec końców, jedynie się witają. Magnus w podobnych zachowaniu nie widzi nic podejrzanego – skoro Lucien nie oponuje przed podobnymi gestami, nie zamierza odmawiać sobie małych przyjemności. On sam traktuje to raczej jak część ich znajomości: tak samo jak podszyte flirtem wypowiedzi czy rozmowy, które kończą się dla Valterssona jedynie przewróceniem oczami.
    Dopiero gdy odrywają się od siebie postanawia skomentować słowa, które Lucien rzucił w jego kierunku.
    — Gdybyś był w lepszej kondycji, mogę ci obiecać, że byś jęczał i to nie z bólu — stwierdza więc otwarcie, uśmiechając się szeroko, by chwilę później przejść do kuchni. Odsuwa oba krzesła jednocześnie, ale pozwala Lucienowi usiąść samodzielnie. Na moment wraca do sypialni, zgarnia zostawione tam leki i kładzie je przed mężczyzną na stole. — Bez żadnych dyskusji — ucina zawczasu, mając nadzieję, że obejdzie się bez idiotycznej rozmowy na temat tego, że pomoc farmakologiczna nie jest mu potrzebna.
    Siada na wolnym krześle i chwyta przygotowany dla siebie kubek z kawą, w końcu biorąc pierwszy łyk i prawie jak postaci w reklamach, mruczy cicho zadowolony. Nie ma zbyt wiele czasu na ekscytację czy radość z tej niewielkiej przyjemności, ale zamierza wycisnąć moment do cna.
    — To teraz, skoro mamy chwilę, możesz mi w końcu wyjaśnić, co właściwie robisz — mówi, szybko zdając sobie sprawę, że nie pyta wcale ze względu na wczorajsze wydarzenie, tylko chęć poznania mężczyzny, którym Lucien stał się przez ostatnie lata. Magnus nie ma oporów, nie hamują go żadne konwenanse, zakłada że każdy ma język i jeśli nie chce o czymś rozmawiać, ma prawo odmówić. Często podobne podejście bywa zawstydzające, ale wątpi, żeby to akurat spotkało Valmonta przy jego ciągłym uciekaniu się do gadania głupot. — Możesz mi też opowiedzieć, dlaczego się rozwiodłeś, jeśli zmieścisz się w… piętnastu minutach, które mogę ci dać — proponuje z niewinnym uśmiechem, biorąc kolejny łyk kawy.

    OdpowiedzUsuń
  54. Z pewnym zaciekawieniem obserwowała jego twarz, ciekawa jego reakcji na tą całą sytuację. Oczywiście Lucien dość szybko połapał się, że to było celowe zagranie, jednak Yvonne nie zamierzała przepraszać. Nigdy nie usłyszał z jej ust tego słowa, nawet jeśli wina leżała po jej stronie.
    — Chyba nie jesteś zły? — zapytała z niewinnym uśmiechem, który oczywiście był tylko maską. Z niewinnością miała niewiele wspólnego, przeciwnie, w jej ruchach, gestach i zachowaniu czaiła się perfidność i celowe próby doprowadzenia go na skraj: jego własnej cierpliwości. Uwielbiała badać jego reakcje i sprawdzać gdzie tak właściwie leży granica. A później ją przekraczać, raz za razem.
    — Wiesz, to tylko szampan… — mruknęła, wpatrując się w plamę na jego kroczu. — Bardziej szkoda Ci alkoholu czy spodni? — spytała zaczepnie.
    Jego dotyk rozpalał jej ciało, ich bliskość tworzyła napięcie, które doprowadzało jej do ujawnienia własnych pragnień.
    — Te ambicje są w tym momencie wyjątkowo niskie — przyznała i nim się obejrzał, znalazła się tuż przed nim, na kolanach, pomiędzy jego nogami. Mimo że to nie był pierwszy raz kiedy przełamali barierę dotyku, to był pierwszy raz, kiedy przed nim klęczała. Zazwyczaj podczas seksu walczyli o dominację.
    Spojrzała na niego z dołu, a błysk w jej oku oznaczał, że przyjęła wyzwanie. Nie potrzebowała serwetek i nawet nie zamierzała po nie sięgać. Oparła dłonie na jego udach i językiem przesunęła po mokrym materiale jego spodni, a ruch ten był wyuzdany i bezwstydny. Odrywając wargi od jego krocze, przesunęła dłonie na jego pasek od spodni i rozpięła go. Powoli, zupełnie jakby się z nim drażniła. Rozsunęła jego rozporek, dłonią obejmując jego męskość wciąż ukrytą za materiałem bokserek. Wyjęła go i polizała jego czubek, zostawiając po sobie ślady śliny. Wzięła go do ust, głęboko i pewnie, jednocześnie cały czas pieszcząc go językiem i znacząc na nim kółeczka. Jej dłonie przesuwały się po jego udach, tylko po to by zaraz sięgnąć do jego jąder. Uniosła wzrok ku górze, badając nim jego reakcje i to jak dobrze było mu w tym momencie.

    Yvonne 👅

    OdpowiedzUsuń
  55. Podobało jej się. Choć z jednej strony mógł mieć wrażenie, że oddała mu kontrolę, to z drugiej ona miała władzę nad jego przyjemnością i mogła mu ją dawkować, doprowadzając go ze stanu zadowolenia i przyjemności, aż do szału i orgazmu. Fakt, że mógłby skończyć w jej ustach byłby satysfakcjonujący, ale nie zamierzała mu na to pozwolić. Oczekiwała czegoś więcej, chciała by posiadł ją w pełni. Jej wargi z namiętnością przesuwały się wzdłuż jego członka. Jej czerwona szminka była już rozmazana zarówno na jego kutasie jak i na jej buźce. Wzięła go głębiej, pewniej i mocniej, ignorując fakt dławienia się nim i śliny cieknącej jej po brodzie. Jednocześnie dla kontrastu, jego jąder dotykała delikatnie, doskonale wiedząc jak wrażliwe na dotyk były.
    — Mmm.. — mruczała niewyraźnie, prosto w jego członka, ssąc go i poruszając intensywnie głową. Jej ruchy stały się szybsze, bardziej gwałtowne i zawzięte. Była namiętna, a jednocześnie wygłodniała. Sprawianie mu przyjemności sprawiało też tą przyjemność jej samej. Niespodziewanie oderwała usta od jego członka i pocałowała go po podbrzuszu.
    Usiadła na nim okrakiem i rozerwała guziki jego koszuli, pozbywając się tej niechcianej części garderoby. Przez moment podziwiała jego ciało, które tak cudnie kontrastowało przy jej czekoladowej skórze. Pocałowała go po szyi, zostawiając po sobie wilgotne ślady. Objęła dłonią jego żuchwę, palcami subtelnie sunąc po jego skórze.
    — Chciałbyś mieć mnie na smyczy? — zapytała, najpewniej zbyt odważnie, a jej oczy iskrzyły się niebezpiecznym blaskiem. Jednocześnie wzięła jego czarny, skórzany pasek, przesuwając nim po jego torsie. W końcu założyła go za jego kark, przyciągając go do siebie, bliżej, tak by nie dzielił ich choćby milimetr. Pocałowała go tym razem w usta, soczyście i zmysłowo, wsuwając język pomiędzy jego wargi i łącząc go wraz z jego językiem.
    Odpowiedź na pytanie, które mu zadała wydawała się być oczywista, nawet nie musiał wypowiadać jej na głos. A dziś była gotowa oddać mu władzę nad sobą i swoim ciałem. Myśl o tym była podniecająca i rozpalała jej ciało.

    😈

    OdpowiedzUsuń
  56. Nie komentuje już w żaden sposób kneblowania czy jęków, pewien jest, że do tematu wrócą, choć nie po to żeby o nim porozmawiać. Zapamiętuje jednak, że pomysł nie odbił się echem ani nie przepadł, a mężczyzna podszedł do ewentualnych atrakcji dość entuzjastycznie. Póki co, zadowolić musieli się innego rodzaju zajęciami – takimi, które w żadnym stopniu nie uszkodziłyby już obolałego ciała Luciena.
    Patrzy na niego przez chwilę, przesuwając opuszką wskazującego palca mi brzegu kubka.
    — Zazwyczaj nie rozmawiam wcale — mówi zgodnie z prawdą, zaraz uśmiechając się szerzej. — Więc może rzeczywiście wrzuciłem cię w specjalną kategorię — dodaje swobodnie.
    Ciężko nie uznać ich znajomości za, choć odrobinę, odbiegającą od normy. Magnus nie należy do osób szczególnie sentymentalnych, ale nawet on zauważa, że sympatia, którą darzył mężczyznę przed laty, musi mieć realny wpływ na jego obecne decyzje. Czy bowiem zaoferowałby podobną pomoc przypadkowemu facetowi z klubu, któremu obciągnął w toalecie? Nie sądzi. Logika podpowiada więc, że stoi za tym łącząca ich przeszłość.
    — Gada głupoty, ale ma świetne uda — podsumowuje kategorię, do której wrzuciłby go, gdyby potrzebne było jej nazwanie. Obdarza go przy tym pełnym, szerokim uśmiechem, który może byłby i niewinny, gdyby nie fakt, że pochyla się do przodu i układa dłoń na wcześniej wspomnianym udzie, zachodząc opuszkami do jej wewnętrznej części. Nic więcej jednak nie robi: siedzi pochylony, podpierając się łokciem o stół i z przyjemnością zauważa, że Lucien zaczyna opowiadać o tym, co robi, nie starając się zmienić tematu.
    — Lubisz to robić? — pyta, nie do końca potrafiąc wyczytać z samego tonu, jakie emocje towarzyszą mężczyźnie, kiedy w grę wchodzi jego praca. Sam uważa temat za niezwykle interesujący, choć z pewnością musiałby posłuchać dłużej by zrozumieć szczegóły takiej pracy. — Jesteś jak Indiana Jones. W poszukiwaniu zaginionego obrazu — mruczy, unosząc wolną dłoń i przesuwa nią przed twarzą, jakby właśnie przewijały się tam napisy początkowe filmu.
    Druga część odpowiedzi wzbudza w nim mieszane emocje. Z jednej strony doskonale rozumiał chęć zadowolenia rodziców i pogoń za aprobatą, z drugiej, patrząc na mężczyznę którego ma przed sobą, ciężko mu wyobrazić sobie, że ugina się do czyjejś woli w tak krytycznym aspekcie.
    — Zaprzepaściłeś swoją autonomię i wolność by zadowolić człowieka, który ewidentnie w poważaniu miał twoje szczęście? — pyta, gubiąc wcześniejszą wesołość, bo choć nie spodziewał się szczęśliwej historii, ta którą słyszy nie podoba mu się wybitnie mocno. — To bardzo… smutne — dodaje, nie znajdując lepszego słowa. — Przykro mi, że tyle lat siedziałeś w czymś, co nie miało dla ciebie żadnej wartości — podsumowuje, mocniej ściskając cudze udo. Nie ma zamiaru ciągnąć tematu ani go ucinać; daje Lucienowi wolną wolę w decydowaniu, ile chce mu powiedzieć i czy w ogóle.
    Uśmiech powraca na twarz Magnusa dopiero, gdy mężczyzna pyta go o jego zajęcie. Nie potrafi hamować entuzjazmu czy błysku w oku. Kiedy rozstawali się przed dziesięcioma laty Malmo Mia! był jedynie pomysłem, o którym na pewno nie zamierzał opowiadać facetowi, z którym czasami sypiał. Teraz, po latach działania na scenie, ciężko mu wyobrazić sobie, że mógłby oddać się czemuś innemu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Teraz to tak pół na pół, bo od przyjazdu do Nowego Jorku nie mam stałego gigu, więc dorabiam jako kurier, ale tak normalnie to zajmuję się dragiem — mówi, na razie nie wchodząc w szczegóły swojego przyjazdu do Ameryki. Spogląda na zegar, pewien że musi kontrolować godzinę; gotów jest opowiedzieć mężczyźnie wszystko, co wiąże się z uprawianą sztuką, ale że nałożony ma limit czasowy, skraca wypowiedź do minimum. — Występuję jako Malmo Mia!, i w Szwecji jestem całkiem nieźle rozpoznawalny, co jednak na niewiele przydaje się tutaj. Bujam się więc trochę po klubach i szukam miejsca, żeby zaczepić się na stałe — mówi, wciąż jednak nie tracąc podekscytowania; nie traci zapału, mimo obecnych trudności, gdyby tak było, zrezygnować musiałby dawno. Nie było to pole, gdzie można było poradzić sobie bez pasji i zacięcia. — W każdym razie tańczę, robię stand-upy i prowadzę eventy, czasem dorobię jeszcze samym makupem.
      Sięga po swoją kawę, uśmiechając się znad kubka.
      — Jestem naprawdę dobry — zapewnia go wesoło.

      Usuń
  57. Bez problemu może wyobrazić sobie jak Lucien ucieka przed wielkim głazem – pewnie właśnie przez te uda. Nie mówi jednak tego na głos, głównie dlatego, że jest przekonany, że jego twarz opowiada tę samą historię i bez słów.
    Uwielbia słuchać ludzi, którzy pasjonują się tym, co robią, bez względu na to czy dotyczy to pracy, hobby, czy aktualnego projektu. Interesuje go bowiem wszystko, co ludzie pokazują w takich momentach: od specyficznego błysku w oku, przez zmarszczki dookoła ust przy pierwszym uśmiechu, sposobie w jaki potrafią miękko wymawiać głoski, które dla innych byłyby toporne. Widzi elementy tych zachowań i u Luciena, co przyjmuje z dużą przyjemnością; do tej pory nie mieli zbyt wielu okazji porozmawiać o tematach prostych, a już tym bardziej dobrych.
    Uśmiecha się więc łagodnie i żałuje, że mężczyzna tak prędko kończy, przechodząc do następnego tematu. Wspomnienia żony nie mają już tego samego efektu, co widać gołym okiem.
    — To, że jest mi przykro, nie oznacza, że ci współczuję. Finalnie to był twój wybór, Lucien, nic mi do tego — mówi dość miękko, kciukiem gładząc udo. — Natomiast faktycznie jest mi przykro, że spędziłeś kilka lat w małżeństwie, które nie dało ci żadnej radości.
    Uśmiecha się pod nosem ze swoją zwyczajową zadziornością.
    — Cieszę się, że mogę dostarczyć tobie porozwodowej rozrywki — dodaje jeszcze, wpatrzony w przystojną twarz mężczyzny.
    Przesuwa opuszkami palców od uda do kolana i z powrotem, a kiedy Lucien go komplementuje, unosi dłoń do jego policzka, i uśmiecha się łagodnie.
    — Kiepsko śpiewam — przyznaje rozbawiony, chwilę później odchylając się na krześle. Uśmiecha się szerzej, gdy ten wspomina jego pseudonim sceniczny. — Nie martw się, dopóki nie mam na nogach szpilek, możesz nazywać mnie po imieniu — mówi, a w połowie wypowiedzi dociera do niego inna kwestia, która sprawia, że lekko unosi brwi, a uśmiech łagodnieje. — Chciałbyś mnie zabrać na oficjalną kolację?
    Jedną dłonią ponownie chwyta kubek, drugą pociera swój kark, wzrokiem sunąc od oczu kochanka do zegara. Wciąż ma czas, a więc i możliwość by opowiedzieć Lucienowi, co właściwie w Nowym Jorku robi. Czy jest zadowolony z tego jak potoczyły się jego losy? Niekoniecznie. Czy ubolewa? Już nie. Natomiast nie ma zielonego pojęcia czy Valmont wiedział będzie o czym właściwie mówi.
    — Wszystko tak naprawdę znajdziesz w internecie, są memy, niektóre nawet viralowe — mówi, zachowując lekki ton. Nie jest to szczególnie wygodny temat ani przyjemny, głównie po prostu przykry. — Najprościej mówiąc, dostałem się do drag racu, wyjebałem się na ryj w telewizji publicznej, odpadłem i tyle. — Wzrusza lekko ramionami i dopija kawę. — Nie mogę powiedzieć, że zniszczyło mi to karierę, bo jednak poszerzyłem znacznie grono odbiorców, ale na pewno wolałbym, żeby ludzie rozpoznawali mnie po tym, co robię, a nie tym, że zaryłem o podłogę.
    Przekłada kubek z jednej ręki do drugiej i wypuszcza głośno powietrze z płuc.
    — Nie chcę na razie wracać do Malmö, mam wrażenie, że jeśli to zrobię to przyznam się do porażki. Staram się wycisnąć z Nowego Jorku co mogę, znaleźć sposób, żeby jednak się pokazać i może uda mi się gdzieś zaczepić na stałe — wyznaje całkiem szczerze, unosząc kącik ust.

    OdpowiedzUsuń
  58. Ponownie wzrusza ramionami.
    — Gdybym zobaczył w telewizji, że typ się wyjebał na kiecy to też bym się śmiał — stwierdza, unosząc kącik ust. — Nie mam pretensji ani nie jestem zdziwiony, tak działa showbusiness.
    Magnus w gruncie rzeczy nie czuje się ograbiony z niczego. Nawet krótki występ uznaje w dużej mierze za sukces; po kilku miesiącach jest w stanie podejść do tego z chłodniejszą głową i większą wyrozumiałością – dostał się, co wymagało niebywałych umiejętności. W teorii więc wie o wszystkim, co Lucien mówi, ale i tak dobrze jest to usłyszeć.
    Uśmiecha się łagodnie, przyglądając złączonym dłoniom i jest prawie pewny, że kiedy widzieli się dziesięć lat wcześniej, mężczyzna nie był skłonny do podobnych gestów. On sam zresztą również. Przypomina sobie tego przestraszonego chłopca, który marzył o otwartości względem świata, a nie potrafił powiedzieć bliskiej sobie osobie, że mu zależy.
    — Zawsze jesteś mile widziany — mówi szczerze.
    Właściwie jednak jest dość zdziwiony czułością, jaką otrzymuje, bo ta, oprócz tego że niepodobna do młodszej wersji, wymaga również od Luciena konkretnego wysiłku i fakt, że ten go wykonuje to miła alternatywa dla kąśliwych komentarzy czy dogryzania. Obejmuje go więc ramieniem w okolicy lędźwi, przytrzymując przy sobie moment dłużej.
    Słyszy więcej informacji na temat biznesowej kolacji i ta właściwie gdzieś w połowie wypowiedzi przestaje już brzmieć jak coś związanego z biznesem. Magnus natomiast nie byłby sobą, gdyby tak pozostawił to bez echa i całkowicie zignorował momenty, gdy mógł się czegoś dowiedzieć.
    — Brzmi to dużo bardziej jak randka niż spotkanie biznesowe, panie Valmont — mruczy nisko rozbawiony, specjalnie uciekając się do formy grzecznościowej. Układa dłonie na biodrach mężczyzny i spogląda w górę, kciuki wsuwają się powoli pod materiał koszulki, ale wciąż przy gumce dresowych spodni. Gładzi skórę, dłuższą chwilę milcząc. Pozwala sobie patrzeć na przystojną twarz i wyciągnąć z tej chwili małe przyjemności.
    Przez kończenie znajomości po kilku spotkaniach, zasadach o nie zostawianiu na noc czy chociaż o wyjściu przed obudzeniem kochanka, nie daje sobie możliwości przeżywania podobnych momentów. Rozumie dlaczego i jedynie upewnia się w swojej decyzji; strasznie niebezpiecznym pomysłem wydaje się zbliżanie do kogokolwiek w ten sposób.

    OdpowiedzUsuń
  59. Prawie przewraca oczami, słysząc wszystkie wymagania dotyczące randki, ale powstrzymuje się i po prostu przytakuje, uśmiechając się pobłażliwie, bo wizja kolacji rodem z romantycznych filmów wydaje się Magnusowi zbyt daleka, by faktycznie mógł ją dotknąć, zobaczyć w niej siebie.
    — Ja jestem prosty chłopak, Luc. Mogę iść na kebaba i wypić colę — stwierdza z przekonaniem.
    Lubi te palce na karku i machinalnie wręcz wciska się w nie mocniej. Nie do końca rozumie, co właściwie się dzieje; mężczyzna nigdy nie był skory do podobnych gestów, teraz jednak oferuje je bez problemu. Magnus jest pewien, że przy pierwszym spotkaniu Lucien był bardziej powściągliwy i z pewnością nie emanował chęcią jakiejkolwiek czułości. Coś więc zmieniło się w międzyczasie, może przebił się wystarczająco głęboko by dosięgnąć kolejnej warstwy, wydobyć coś nowego?
    — Słońce, ja tylko zauważyłem, że twoje wyobrażenie biznesowej kolacji przypomina randkę, to jak popłynąłeś z tematem to już inna sprawa — mówi rozbawiony, wciąż gładząc skórę przy biodrze. — Nie martw się, nie musisz mnie nigdzie zapraszać, możesz utrzymać swoją reputację. — Przez moment milczy, wpatrując się w przystojną twarz, nadal uśmiechnięty. — Chociaż właściwie nie wiem, co to za reputacja, możesz mnie oświecić.
    Pocałunek sam w sobie go nie dziwi, zdaje się, że obaj zaakceptowali fakt, że w swojej obecności, jeśli mają ochotę, mogą po prostu robić, co chcą. A że Magnus chce odwazjemnić pocałunek, mruczy cicho zadowolony w cudze usta, jedną dłoń przesuwając na pośladek mężczyzny. Gdy Valmont się odsuwa, jeszcze przez moment patrzy na niego, w oczach niosąc wyzwanie i pewnie gdyby nie stan w jakim ten się znajduje, rzuciłby je też werbalnie.
    Z leniwego rytmu wybija go dzwonek do drzwi. Spogląda w tamtym kierunku, a potem na zegar.
    — Kurwa — mruczy pod nosem, wstając gwałtownie. Rusza w stronę drzwi, otwiera je właściwie w locie, rzucając w stronę kobiety szybkie, przepraszające cześć, cześć, ale nie ma czasu nawet dobrze się jej przyjrzeć, bo zajęty jest zbieraniem swoich rzeczy. — Łazienka! — wyrzuca z siebie głośno, znikając za drzwiami, gdzie znów przeklina, bo ostatnie na co może sobie pozwolić to spóźnienie; jeśli chce utrzymać dodatkowe zmiany, wszystko musi być idealne. Myje w pośpiechu zęby, co chwilę rozpraszając się mrowieniem ust, spowodowane najpewniej wspomnieniem pocałunku.

    OdpowiedzUsuń
  60. Skoro czasami potrafi w pół godziny wyrobić się z pełnym wejściem w drag, założenie na siebie kilku rzeczy i umycie zębów trwa właściwie jedynie chwilę. Łazienkę opuszcza więc w biegu, kończąc jednocześnie zakładanie koszulki. Spogląda na Luciena rozbawiony, wciskając do kieszeni potrzebne przedmioty. Wciska stopy w buty, wciąż obserwując rodzeństwo. Nie jest w stanie zdecydować czy kobieta wie kim jest, czy ma go za przypadkowego gościa. W prawdzie widzieli się dziesięć lat temu, każde z nich wyglądało zupełnie inaczej, więc nie zdziwiłby się, gdyby nie połączyła jego twarzy z nazwiskiem, które najpewniej również słyszała ostatni raz dekadę wcześniej.
    — Dobrze cię widzieć — mówi jednak, mając tę przewagę, że on kobiety się spodziewał; z pewnością jednak nie poznałby jej na ulicy, gdyby spotkali się przypadkiem. Spóźnienie spóźnieniem, ale nie wyobraża sobie chociażby się nie przywitać. Koniec końców z Lucienem nie widywali się znowu tak często by miał zapaść w pamięć jego siostrze, którą przecież widział jeszcze rzadziej. — Mniejszy, węższy, bez zarostu i bardziej przestraszony, tak mniej więcej dwa tysiące piętnasty, w razie gdybyś próbowała skojarzyć moją mordę.
    Uśmiecha się dużo szerzej i w podobnej manierze jak przy rozpoznaniu Luciena, obejmuje Cornelię ramionami w uścisku. Odsuwa się o krok, raz jeszcze spoglądając na zegar i decyduje, że minuta nie zmieni właściwie niczego, dlatego zamiast odwrócić się na pięcie i ruszyć z kopyta do pracy, włącza się do roboty, dając sobie limit czasowy na to, ile może się spoufalać.
    — Ten twój rekonwalescent chciał dzisiaj bujać się samodzielnie więc mam nadzieję, że uświadomisz mu, że jest debilem — mówi niemal świergocząco, uśmiechając się przy tym niewinnie. Nie ma żadnych skrupułów przed kablowaniem na Valmonta, który swoją upartością zwyczajnie na to zasłużył. — Wrócę pod wieczór, żeby zwolnić cię z obowiązków pielęgniarskich, w razie gdyby marudził, że nie potrzebuje pomocy, najbardziej obite ma żebra i z ledwością wstaje — opowiada dalej, bo przecież kobieta musi wiedzieć rzeczy, o których Lucien najpewniej po prostu by jej nie powiedział, żeby oszczędzić jej zmartwień. Dla Magnusa jednak liczy się jedynie to, żeby mężczyzna miał zapewnioną odpowiednią opiekę.
    Przesuwa wzrok na Lucienia, unosząc znacząco brwi, zaraz jednak pokonuje dzielącą ich odległość i nie zwracając uwagi na obecność Cornelii całuje go w usta, krótkim, ale wilgotnym, mocnym pocałunkiem, jedną z dłoni unosząc do cudzej szczęki i chwyta ją, odsuwając się od przystojnej twarzy.
    — A ty pozwól sobie pomóc — mówi miękko, niemal prosząco, patrząc mężczyźnie prosto w oczy, jego własne zdają się mówić właściwie to samo, co wypowiedziane przed momentem słowa.
    Wycofuje się w stronę drzwi uśmiechnięty, raz jeszcze spoglądając na rodzeństwo, żeby puścić do nich oko, po czym otwiera drzwi i pędem rusza w stronę schodów.

    OdpowiedzUsuń
  61. Jedyne, co ratuje go przed spóźnieniem jest fakt, że firmowy van stał zaparkowany przecznicę dalej, a trasa sprzyjała mu falą zielonych świateł; możliwe więc, że nowojorska infrastruktura jest po jego stronie w to mgliste przedpołudnie. Jest tego dnia może odrobinę bardziej roztrzepany, ale nikt nie zwraca na to większej uwagi, jako że ekstrawertyczna, otwarta natura sprawia, że ludzie raczej spodziewają się, że jest go dużo.
    Zanim pojawia się z powrotem u Luciena, zagląda do swojego mieszkania, żeby zgarnąć ubrania na zmianę i kilka swoich kosmetyków do twarzy. Przez cały dzień świetnie idzie mu niemyślenie o Valmoncie, jako że zbyt zajęty jest przyziemnymi sprawami, by pomiędzy kolejnymi czynnościami wciskać jeszcze nie do końca zrozumiałą dla siebie decyzję, by wplątać się w sprawę pobicia swoją obecnością. Nie podważa jej jednak i nie kwestionuje, a tym bardziej nie roztrząsa. Chyba dlatego z tak wielką swobodą spędza kolejne dwa tygodnie prawie nieustannie w cudzym mieszkaniu. Nie jest z Lucienem właściwie tylko będąc w trasie albo wieczorami w weekendy podczas kilku godzin występów.
    Szybki tryb życia jaki prowadzi na co dzień sprawia, że zdążył zapomnieć jak to jest wracać po pracy do jednego miejsca, widzieć jednego człowieka, kontynuować rozpoczęte poprzedniego wieczora rozmowy, robić plany dotyczące kolejnego seansu czy preferowanej kolacji. I o ile wszystko to uznaje za przyjemne, w połączeniu z docinkami i pocałunkami nawet bardzo, a wcześniejsza znajomość mężczyzny ułatwia zakwalifikowanie podobnych działań jako gestię typowo przyjacielską (z niewielkim udziałem wymiany śliny), o tyle doskonale wie, że najwyższy czas zadbać też o ochronę samego siebie. Zakłada zresztą, że Lucien musi po takim czasie mieć go serdecznie dosyć, mimo że nic takiego nie pada z jego ust: wręcz przeciwnie, mężczyzna zdaje się robić przy nim coraz bardziej otwarty, niemal przyjemny.
    Ostatni wieczór zalecanej przez lekarza rekonwalescencji wydaje się już raczej tylko formalnością, ale Magnus na poważnie bierze każdą informację otrzymaną na temat stanu Luciena. Tego dnia pracował na rano, więc w mieszkaniu pojawił się po południu, zrobił szybki obiad (nauczony już, że nawet gdy Valmont fizycznie byłby w stanie wystać w kuchni, lepiej zostawić gotowanie w swoich rękach), wziął prysznic i zmusił mężczyznę by przeczytał mu kolejny rozdział Kodu Leonarda Da Vinci (uważając to za niezwykle zabawne), jako nagrodę wręczając mu pilot, by to on wybrał seans na wieczór.
    Co jakiś czas spogląda na zegarek.
    Magnus zakłada, że mieszanie przyjaźni i seksu to średnie połączenie, dlatego też sypia z przypadkowymi facetami, a nie swoimi znajomymi. A mimo to, nie jest na tyle oderwany, by udawać przed sobą, że nie myśli o rozebraniu mężczyzny już od jakiegoś czasu. Czym ten czuł się lepiej, tym powstrzymywanie się stawało się cięższe, ale trzymał się dzielnie swoich postanowień. Za dwie godziny i trzynaście minut nie będzie już żadnych przeszkód; poza tą oczywistą, że rzeczywiście, chciałby utrzymać ten kontakt, a nie uciec po stosunku (a tego, że ucieknie jest pewien dużo bardziej niż, że sam seks jest dobrym pomysłem).
    Układa głowę na kolanach mężczyzny, na co zaczął pozwalać sobie kilka dni wcześniej przy wspólnym oglądaniu filmów. Ubrany jest jedynie w luźne dresowe spodnie, już dawno zauważając, że temperatura w mieszkaniu jest dla niego zawsze odrobinę za wysoka i zakładał, że to różnice geograficzne ich wychowania, choć gotów jest również przypuszczać, że to Lucien bawi się termostatem by oglądać go pozbywającego się kolejnych warstw ubrań.
    Spogląda na zegar raz jeszcze i przymyka powieki w oczekiwaniu na wybór seansu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Za dokładnie dwie godziny i siedem minut mam najpewniej się na ciebie rzucę — stwierdza luźno, decydując się na podzielenie swoimi rozmyślaniami. — Informuję lojalnie, jeśli chcesz mnie przekonać, że to kiepski pomysł — dodaje, choć sam wie doskonale, że pomysł jest faktycznie nienajlepszy. Może jednak Valmont ma lepsze powody niż jego marna niechęć do sypiania z ludźmi, których lubi wystarczająco, by spotkać się z nimi ponownie.

      Usuń
  62. Czuje palce przesuwające się po głowie i unosi kącik ust w leniwym uśmiechu, bo scena ta odgrywała się już kilkakrotnie; dwa razy zrelaksowany był wystarczająco by zasnąć podczas oglądania filmu, właśnie przez przyjemny dotyk na włosach.
    Magnus unosi jedną powiekę, żeby spojrzeć na mężczyznę i krzywi się lekko, bo cudzy brak oporu jest problematyczny. Gdyby bowiem Lucien wolał zachować dystans, pojawiłaby się między nimi wyraźna granica. Jego własne, stawiane od samego początku, konsekwencje będą miały oczywiste, bo wizja friends with benefits dla Valterssona nie istnieje w szerszym wymiarze. Wie więc, że jeśli rzeczywiście rzuci się na niego za te dwie godziny, dobrowolnie zrezygnuje z harmonii, którą zdążył osiągnąć w nowym miejscu.
    To prawie tragiczne, czuć się tak na miejscu.
    Oczywiście istnieje druga opcja, w której nie rzuca się na niego i faktycznie zostają przyjaciółmi. Ma jednak wrażenie, że jest to wysoce nieprawdopodobna wizja i prędzej czy później, któryś z nich zdecydowałby się na zerwanie paktu.
    — Będziesz niedługo zdrów jak ryba — oznajmia, unosząc drugą powiekę, by spojrzeć na zegar. — Samodzielny, samowystarczalny… — To umowne dwie godziny, Magnus wątpi by wskazówki magicznie miały zmienić stan zdrowia Luciena, ale trzyma się tej granicy jak brzytwy, dając sobie te ostatnie chwile by korzystać z dobrodziejstw wspólnego spędzania czasu. — Gotowy na trochę wolności?
    Koniec końców jest prostym chłopakiem o prostych potrzebach i wie, że w walce czułość versus seks, wybierze to drugie, bo w tym czuje się lepiej, to zna i z tym obcuje, potrafi wejść w odpowiednie zasady savoir vivre, a więc powitania, pożegnania, szybkiego pieprzenia i jeszcze szybszego wyjścia.
    — Nie będę kłamał, w pewnym sensie było to… miłe — wyznaje, wpatrując się w twarz mężczyzny, w linię jego szczęki i grubość rzęs. Nie przywykł do kłamania albo zatrzymywania dla siebie informacji; lubi jasne, klarowne sytuacje, dlatego ta konkretna tak mu ciąży. — I mam nadzieję, że umiliłem ci odrobinę ten czas rekonwalescencji — mruczy odrobinę weselej, unosząc dłoń do góry, by otrzeć się jej wierzchem o cudzą żuchwę.
    Przypomina sobie rozmowę przeprowadzoną w łazience, kiedy w dniu pobicia określali pewne granice i samo to w gruncie rzeczy wyjaśnia, że obecna sytuacja jest raczej wyjątkiem od reguły. To zrozumiałe, w dużej mierze nawet pożądane: Magnus jako towarzyski zwierz potrzebował ludzi, potrzebował być częścią grupy, społeczeństwa, stąd scena, stąd kluby, stąd otwartość. Stłamsił w sobie te potrzeby na rzecz złożonej obietnicy i nie mógł nawet narzekać, że było mu źle, bo przecież nie było, odnalazł się doskonale w objęciach mężczyzny sprzed dziesięciu lat. Istnieje w nim jednak ta bezwzględna potrzeba by uciec stąd jak najszybciej.
    — Pewnie nie możesz się doczekać aż odzyskasz swoje cztery ściany — mówi swobodnie, zaczepnie szczypiąc go w płatek ucha, po czym pozwala dłoni opaść w okolicę własnego brzucha.

    OdpowiedzUsuń
  63. Nie zmienia pozycji, wciąż leży w poprzek łóżka z głową ułożoną na cudzych udach i obserwuje usta mężczyzny, pewien że te zaraz opuści coś idiotycznego. Lucien posiada bowiem niebywały talent by wypowiadać na głos głupoty, które aż prosiły się o przewrócenie oczami i Valtersson w ostatnich tygodniach ćwiczył swoją wstrzemięźliwość w tym zakresie wybitnie mocno. Czasem jednak ulega, co by jego towarzysz nie pomyślał, że zwiększa mu się tolerancja na głupoty.
    — Po prostu mam uszy, mądralo i podstawową zdolność łączenia ze sobą informacji — mówi i faktycznie unosi oczy ku niebu, choć w tej pozycji, raczej ku dużej szafie w zabudowie.
    Magnus z medycyną ma tyle wspólnego, co wyniósł z oglądania Chirurgów i Ostrego Dyżuru w połączeniu z umiejętnością opatrzenia podstawowej rany, czyli założenia plastra i łyknięcia paracetamolu. Nie oznaczało to jednak, że nie słuchał uważnie, gdy lekarz na domowej wizycie kontrolnej tłumaczył następne kroki i czas potrzebny do osiągnięcia akceptowalnej sprawności.
    — A przed czym chciałeś się bronić? Moim urokiem osobistym? — pyta, oburzając się teatralnie. Przyciska dłoń do klatki piersiowej, jakby właśnie ktoś ugodził go prosto w serce. — Jestem świetnym towarzystwem i nie jeden facet by ci pozazdrościł — zauważa z rozbawieniem.
    Nie trzeba specjalnego detektywa, żeby dostrzec, że w ostatnich tygodniach Magnus zwyczajnie czuł się dobrze. Zarówno w towarzystwie Luciena, jak i Cornelii, potrafił być rozluźniony i zapomnieć o tym jak niecodziennym zjawiskiem jest jego obecność w tym mieszkaniu i jak niezwykle spoza ich świata tak naprawdę jest. Tego wieczora różnice te czuł intensywniej, jakby ktoś stał nad nim ze stoperem.
    — A zamierzasz wyprosić mnie ze swojego życia? — podchwytuje, zakładając jednak, że Lucien pił do wcześniejszych ustaleń.
    Od razu wyłapuje moment grymasu na cudzej twarzy, a że zaraz po nim następuje złożone pytanie, Magnus podnosi się z cudzych kolan, by zaraz zasiąść na nich okrakiem, klękając szeroko. Przesuwa wzrokiem po klatce piersiowej mężczyzny ukrytej pod materiałem koszulki, po jego szyi, a finalnie i twarzy, od ust po oczy, na których przystaje na dłuższą chwilę.
    — Nawet nie wiem od czego zacząć, bo zadałeś mi jakieś trzysta pytań — mruczy z z nutą rozbawienia, układając otwartą dłoń na mostku Luciena. Palce suną do góry, przez szyję aż do szczęki. Chwyta ją luźno, zatrzymując ich spojrzenia splątane i rozciąga usta w swobodnym uśmiechu. — Najłatwiej będzie od końca, bo żebym mógł zrobić z tobą wszystko, co chcę, musisz być w dużo lepszej kondycji niż teraz, słońce. — Pochyla się do przodu, odsłaniając sobie cudze ucho, do którego sięga ustami. Zahacza językiem o linię małżowiny. Zniża głos, wolną ręką opierając się o wezgłowie. — Natomiast kiedy już całkowicie wydobrzejesz i nie będę widział na twojej twarzy skrzywienia przy każdym ruchu, chciałbym cię w końcu zerżnąć,
    Nie ma zielonego pojęcia czy Valmont w ogóle się pieprzy, ale to dobry moment, żeby to sprawdzić. Właściwie, dobrym momentem pewnie było ich pierwsze spotkanie po latach; w pamięci bowiem miał jedynie wspomnienia, w których to on oddawał się Lucienowi. Biorąc jednak pod uwagę, że miał wtedy zerową umiejętność proszenia o to czego chce, wątpi by podobna chęć w ogóle wybrzmiała. Poza tym, przez lata ludzie zmieniają preferencje, zmieniają obiekty swoich upodobań, często całkowicie odwracają się od tego, co kiedyś było jedynym źródłem przyjemności. Jako jednak, że ma do czynienia z mężczyzną, który w dużej mierze wygłasza na głos każdą swoją wątpliwość czy opór, nie sądzi by ewentualny sprzeciw miał nie wybrzmieć.
    Trąca nosem płatek ucha, owiewając je ciepłym oddechem, po czym odsuwa się na kilka centymetrów, by spojrzeć kochankowi w twarz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. — Chciałbym cię zerżnąć… — powtarza, tym razem nie przerywając kontaktu wzrokowego nawet na moment. — …doprowadzić cię do stanu nieużywalności i przez cały czas patrzeć ci w oczy.
      Rozciąga usta w łobuzerskim, zalotnym uśmiechu i prostuje się, dłonie układając na swoich udach. Przygląda się przystojnej twarzy mężczyzny, bez trudu mogąc sobie wyobrazić wypowiedzianą przed momentem fantazję.
      — Póki co, zadowolę się wzięciem cię w usta — stwierdza w końcu, sięgając palcami do cudzego policzka. Zahacza kciukiem o dolną wargę, wzrok wciąż utrzymując na poziomie oczy kochanka. — Seks jest mniej pogmatwany — podsumowuje resztę, nie chcąc wchodzić w szczegóły ani swojego stylu życia, ani tego jakie emocje wzbudza w nim spędzanie z kimś całych tygodni. Magnus natomiast preferuje prostotę i to w jej kierunku zmierza, gdy tylko pojawia się na horyzoncie.

      Usuń
  64. Nie ma żadnego planu, żadnego konkretnego zamiaru. Prawie każde jego działanie jest spontaniczne, podyktowane konkretną chwilą i zachcianką. Tak jak teraz, usłyszawszy zaczepkę, miał ochotę na nią odpowiedzieć, a najprostszą drogą do tego było całkowite zagarnięcie cudzej uwagi. Lucien ewidentnie brnie w tym samym kierunku, przemawia za tym każdy element: od uśmiechu i słów aż po opuszki palców.
    — Nie sądzę żebyś chciał romantyzmu, Valmont — ocenia, wzrokiem sunąc leniwie od ust mężczyzny po oczy. Podoba mu się sposób w jaki reaguje ciało mężczyzny, to prowokacja dużo subtelniejsza niż słowa, które słyszy i jest w tym coś niesamowicie pociągającego.
    — Plan? — powtarza za nim, unosząc brwi. — Nie bardzo. Podobasz mi się, oczywiście, że chcę się z tobą przespać, ale to żaden plan — dodaje swobodnie, zaraz uśmiechając się niewinnie. — I nie jesteś bezużyteczny, dobrze się na ciebie patrzy.
    Lucien bezsprzecznie kusi go i podsyca każdą kolejną wypowiedzią czy ruchem i Magnus stwierdza, że wchodzą na bardzo niebezpieczny grunt. O ile może się z nim podroczyć, ma też w sobie wystarczająco wiele rozwagi by nie testować cudzych żeber przy pierwszej, możliwej okazji.
    — Lucien, krzywisz się nawet przy siadaniu, naprawdę myślisz, że to odpowiedni moment? — pyta, choć wcale odpowiedzi nie potrzebuje. Bez względu na to, co mężczyzna myśli, Magnus nie spędził ostatnich dwóch tygodni opiekując się nim, żeby teraz ryzykować jego zdrowiem dla chwili przyjemności.
    Wzdycha teatralnie i pociera kciukiem cudzy policzek. W kontraście do delikatnego gestu, drugą dłoń układa prosto na kroczu mężczyzny. Twarz nie drga nawet o milimetr, kiedy zaczyna łagodny masaż. Dłuższą chwilę po prostu na niego patrzy, jakby chciał sprawdzić na ile ten faktycznie ceni sobie słowność, a na ile interesowała go tylko prowokacja.
    — Powinieneś już wiedzieć, że puste deklaracje to nie moja działka — stwierdza z widocznym rozczarowaniem i cmoka z dezaprobatą, coraz wyraźniej czując pod materiałem spodni cudzą męskość. — Chciałem w spokoju obejrzeć film i zakończyć dzień ze spermą w ustach, żeby uczcić twój mały sukces, a ty gadasz i gadasz, wiecznie pyskujesz — dodaje, kręcąc delikatnie głową. — Nie mam zamiaru sprzeciwiać się lekarzowi, więc myślę że najrozsądniej będzie jeśli poczekamy te dwie godziny, hm? — mówi całkiem poważnie, nie przestając pieścić cudzego krocza. Jakby na potwierdzenie swoich słów, schodzi z kolan mężczyzny i chwyta za pilota. Siada tuż obok, dłoń cały czas pracuje, a usta rozciągają się w zawadiackim uśmiechu. — Nie martw się, upewnię się, że będziesz gotowy na czas.
    Niecierpliwość i prowokacje Luciena musiały zostać ucięte, a Magnus nauczył się już, że najprostszą drogą do tego jest działanie. Jeśli więc ma utrzymać cudzy wzwód przez dwie godziny po to, żeby udowodnić swoją rację, nie ma z tym żadnego problemu. Nie ma go również dlatego, że to przyjemny sposób na spędzenie czasu.
    Jako że sytuacja wydaje mu się dość komiczna, włącza Shreka, jednocześnie przekraczając granicę materiału spodni. Wsuwa dłoń do środka, palce zaciskając wokół cudzej męskości, ale na Luciena nie patrzy.
    — Rada na przyszłość, zamiast czekać na propozycję, możesz po prostu zadziałać — mruczy nisko z nutą rozbawienia, wpatrzony w ekran telewizora.

    OdpowiedzUsuń
  65. Magnus nie jest pewien, co do swojej żelaznej dyscypliny: ta zazwyczaj ograniczała się do podziękowania za drugie ciastko albo zmuszenia się by iść pobiegać w niedzielny poranek. Co jednak gra mu o wiele mocniej to podążanie za przyjemnością, a w tej chwili tę czerpie z igrania z Lucienem.
    Podoba mu się jak szybko robi się twardy pod jego dotykiem, a kiedy zauważa, że Valmont dopasowuje swoje ruchy do jego dłoni, poluźnia chwyt, pozwala sztywnej męskości opaść na podbrzusze. Przez moment nie robi zupełnie nic. Wpatruje się w telewizor, latający osioł wywołuje wesoły uśmiech i w końcu dociska środek dłoni do wrażliwej główki penisa, dopasowując siłę parcia do swoich własnych preferencji. Dopiero wtedy głowę opartą o wezgłowie odwraca w bok, by spojrzeć na mężczyznę.
    — Siedź spokojnie i oglądaj — karci go, chociaż rozbawienie wciąż błądzi w drżących kącikach ust. — Według zaleceń nie możesz się na razie przemęczać — dodaje całkiem niewinnie, zahaczając opuszką kciuka o wędzidełko.
    Powraca wzrokiem do ekranu, przez moment jeszcze pieszcząc jedynie wrażliwą główkę penisa. Potem powoli zsuwa się wzdłuż całej długości, korzystając z poślizgu nadanego przez zebrany na palcach preejakulat i dociera do coraz cięższych jąder, które masuje niemal z czcią.
    — Ktoś mógłby pomyśleć, że po ostatnim, wiesz już jak bardzo potrafię być cierpliwy i co ważniejsze, jaki bywam nieugięty, gdy czegoś chcę — mówi pod nosem, kątem oka spoglądając na przystojną twarz i uśmiecha się ponownie. — Skąd pomysł, że tym razem miałoby być inaczej?
    Skupienie niemal w pełni osiada na ekranie, gdzie osioł rozłożył się właśnie na wycieraczce. Zna animację niemal na pamięć, więc to łatwy seans, który pozwala na bezwstydne rozdzielenie swojej uwagi pomiędzy zabawnymi dialogami a delikatną pieszczotą serwowaną kochankowi. Istotą jest bowiem utrzymanie go w stanie podniecenia, a nie doprowadzenie do szczytowania, co Valmont w podobnej konfiguracji pamiętać powinien aż za dobrze.
    — Będziesz grzeczny, Lucien? — pyta, unosząc brwi i choć pytanie skierowane jest do mężczyzny, nie patrzy na niego wcale. Zamiast tego palcami znaczy całą długość członka, by w końcu ponownie objąć go dłonią.

    OdpowiedzUsuń
  66. Magnus długo się powstrzymuje, ale w końcu parska krótkim śmiechem, wolną dłonią pocierając kąciki oczu. Spogląda na niego niemal rozczulony, widząc na jego twarzy frustrację, słysząc ją w wymawianych głoskach. Czy mógł życzyć sobie czegoś więcej niż walczącego ze sobą Valmonta?
    — Nie, nie było nic o używaniu rąk — zgadza się rozbawiony; rozbawienie nie sięga jednak jego dłoni, która nadal pracuje wytrwale na twardym członku, co by zachować kontrast. — Natomiast było o przemęczeniu, o oddechu, o unikaniu podwyższonego ciśnienia… — wymienia, unosząc znacząco brwi, bo właśnie łamią każdą z tych zasad. — Jeszcze jakieś komentarze na ten temat?
    Nie może zaprzeczyć, że zachwyca go sposób w jaki Lucien się zachowuje: jakby stał na granicy całkowitej furii a kompletnego poddania się. Magnus zaś bardzo chętnie sprawdza, w którą stronę uda mu się go zaciągnąć, bo obie wydają się równie interesujące.
    — Legendarna? Jesteś zbyt łaskawy — mruczy nisko, usta rozciągając w kolejnym uśmiechu.
    Ten ewidentnie trzyma się go mocno; czym bardziej Valmont wychodzi ze skorupy, niezdolny do utrzymywania jakichkolwiek pozorów, tym bardziej zadowolony robi się on; odkrywa go kawałek po kawałku, gotów zobaczyć więcej.
    Właściwie nie dostaje czasu by zareagować na komentarz o rozpraszaniu zanim to faktycznie następuje. Czuje dłoń na swoim kroczu i spogląda na nią, przygryzając wciąż rozciągnięte usta. Odwraca się w kierunku kochanka, napierając kciukiem na wrażliwą główkę cudzej męskości, nie tracąc ani wesołości, ani ochoty do działania.
    — Myślałem już, że nigdy się nie skusisz i będę musiał prosić — mówi w końcu i puszcza zadziornie oko, wolną rękę układając na wezgłowiu, by zaraz wsunąć ją w miękkie włosy, a następnie zsunąć się na kark i potylicę, które przecież przy każdym zbliżeniu masuje pokornie. W teorii zapewnić powinno to mężczyźnie relaks, w praktyce widzi na jego twarzy wciąż tę samą mieszankę emocji.
    Porusza zachęcająco biodrami. Nie jest przecież odporny na cudze wdzięki i wspominał o tym nie jeden raz. Dodatkowo, przez pracę, występy, a potem pojawianie się u Valmonta, właściwie nie miewał czasu tylko dla siebie – a już na pewno nie takiego, który mógłby spędzić na grindrze albo w klubie i spotkać się z jakimś facetem. Jak mógłby więc odmówić pieszczącej go dłoni, skoro ta sama do niego przychodzi?
    — O, teraz będzie dobre — rzuca jak gdyby nigdy nic, obserwując ogra i osła wchodzących w pole słoneczników. Nie zaprzestaje swoich ruchów nawet na moment, choć jest w nich powolny, niemal leniwy. Co jakiś czas zmienia punkt uwagi: raz skupia się na trzonie, innym razem na jądrach, później na główce, przez kilka minut pieści jedynie wędzidełko.

    OdpowiedzUsuń
  67. Mruga kilkakrotnie zdezorientowany, gdy dłoń znika równie szybko, co się pojawiła, a za nią przychodzą równie konfundujące słowa. Właściwie wszystko, co dzieje się potem jest dla Magnusa prawdziwą zagadką, bo słyszy kolejne oskarżenia i przyjmuje je oniemiały, zupełnie nieświadomy tego, że podczas gdy on dobrze się bawił, Lucien przechodził jakąś wewnętrzną walkę.
    Spogląda na tył cudzej głowy, podnosząc się. Siada skrzyżnie i otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale w końcu zamyka je i sięga po pilota. Robi pauzę w filmie i pociera nasadę nosa, dając sobie moment by zrównać swoją głową z rzeczywistością, bo jeszcze przed momentem pieścił przystojnego faceta, zadowolony, że ten po tygodniach celibatu w końcu jest w wystarczająco dobrej formie by pozwolić sobie na podobną bliskość, a teraz patrzy na kawałek ucha wystający znad pościeli.
    Nie próbuje na siłę zmuszać go by się odwrócił; wątpi by podobna taktyka wyjść mogła na dobre, skoro mężczyzna już był zdenerwowany. Magnus drapie się po karku, powoli łącząc kropki. Przypomina sobie irracjonalną walkę o kontrolę, której istnienie Lucien próbował wmówić mu kilka tygodni wcześniej i obecne zachowanie nabiera dużo więcej sensu.
    — Nie interesuje mnie kontrola, Lucien — odzywa się w końcu, miękko i łagodnie, rezygnując z rozbawionej nuty w głosie, bo to najpewniej ostatnie czego mężczyzna potrzebuje. Układa obie dłonie na kolanach, wpatrzony w smukłą sylwetkę i wypuszcza powietrze nosem. — Nie próbowałem cię złamać, tylko zrobić tobie dobrze. Od samego początku próbuję jedynie zrobić tobie dobrze i nie mam żadnej potrzeby żeby… nawet nie wiem co, dominować? Mam to gdzieś, Luc.
    Powoli wysuwa dłoń do przodu, nie mając pojęcia czy zaraz nie zostanie ponownie odepchnięty. Układa palce w miękkich włosach, delikatnie masując skórę, drugą dłonią przeciera dolne partie własnej twarzy, szukając słów, które lepiej oddałyby jego punkt widzenia.
    — Nie mam pojęcia, dlaczego uważasz, że pozwolenie sobie na przyjemność równoznaczne jest jakiejś porażce czy przegranej. Dla mnie tak nie jest, okej? Kiedy mówię, że chcę cię zerżnąć, nie bawię się w walkę o dominację tylko stwierdzam prosty fakt, że kręcisz mnie i podniecasz — mówi wciąż podobnym tonem, nie mając pojęcia czy Luciena w ogóle interesuje, co ma do powiedzenia. — Ale jeśli to dla ciebie za dużo, jeśli to, że zrobię ci dobrze ręką przekracza jakąś twoją strefę komfortu to w porządku, ale… nie chciałem, okej? Lucien… możesz na mnie spojrzeć? I może powiedzieć mi, co się dzieje, bo strzelam tu na ślepo — wyznaje zmartwiony.

    OdpowiedzUsuń
  68. Bardzo powoli, ale dostrzega ruch. Wpatruje się w odwracającą się w jego kierunku twarz i choć początkowo myślał o wycofaniu dłoni, pozostawia ją w cudzych włosach, łagodnie masując skórę głowy. Wsłuchuje się w wypowiadane słowa, rejestrując nie tylko przekaz, ale i barwę, ton, którego mężczyzna używa i przez dłuższą chwilę milczy, próbując objąć umysłem złożoność problemu.
    — Nazwałeś mnie skończonym skurwielem, więc myślę, że może jednak trochę chodzi o mnie — mówi łagodnie, bez pretensji, po czym zmienia pozycję. Kładzie się na boku, podpierając głowę na łokciu, wolną dłoń z włosów mężczyzny, przesuwa na jego podbródek, by chwycić go delikatnie. Upewnia się tym samym, że ten nie odwróci głowy, gdy Magnus zacznie mówić o rzeczach, których mógłby nie chcieć usłyszeć.
    — Nie uważam, że robisz dramat z niczego — zapewnia, oferując mu ciepły uśmiech. Pociera kciukiem podbródek i linię szczęki, nie odrywając wzroku od przystojnej, acz spłoszonej twarzy. — Ale musisz mi powiedzieć czego potrzebujesz, okej? Bo może jestem zbyt przytłaczający i nie daję tobie czasu żebyś przetrawił wszystko, co serwuję. Albo chcę rzeczy, na które nie masz ochoty.
    Zaciska na sekundę, chcąc zebrać myśli i wypuszcza powietrze z płuc, a kiedy wraca wzrokiem do twarzy mężczyzny, wyraz twarzy ma poważny, choć łagodny.
    — Myślałem, że cały czas jesteśmy na tej samej stronie, więc ewidentnie coś przeoczyłem. Wydaje mi się, a przynajmniej taką mam nadzieję, że dobrze się komunikuję, że wysyłam jasne sygnały, dlatego nie wiem, co mógłbym zrobić inaczej, żeby ci to ułatwić. Chyba zwyczajnie nie rozumiem istoty tej kontroli, o której mówisz, nie wiem, co ona oznacza.
    Spogląda na Luciena pytająco, licząc że uzyskanie odpowiedzi na te podstawowe pytania w jakiś sposób rozjaśnią drogę dla dalszych działań. Dla Magnusa, który przez lata tworzył i kultywował swoją pewność siebie, kontrola oznaczała jedynie to, co sam w danej chwili wkładał w to słowo. Czasami więc jedyne, co musiał kontrolować to oddech. A czasami nic. Lucien zdawał się potrzebować jej bez przerwy, a co ważniejsze, utożsamiać ją również z cechami pokrewnymi.
    — Słuchaj… ja wiem, że jest mnie dużo i że sporo gadam, że robię co chcę i jestem pyskaty, ale potrafię słuchać, więc jeśli powiesz mi, że jedyną opcją, w której będziesz czuł się komfortowo jest to, żebym w łóżku z tobą był całkowicie uległy to okej. I jeśli to wszystko to dla ciebie po prostu za dużo to możemy sobie odpuścić i obejrzeć do końca film. Nikt nie powiedział, że musimy się pieprzyć, nie? Spędziliśmy ostatnie tygodnie robiąc inne rzeczy i jakoś żyjemy, więc może wolisz, żeby tak zostało. — Wzrusza delikatnie ramieniem, unosząc kącik ust w pokrzepiającym uśmiechu. — Po prostu powiedz mi czego potrzebujesz, okej?

    OdpowiedzUsuń
  69. Unosi oczy ku niebu, gdy mężczyzna wspomina o uległości, bo oprócz tego, że mógł spodziewać się podobnego komentarza, jest on niebywale w stylu Luciena, co wróży dobrze całej sytuacji. Sam fakt, że powracają w nim znane odruchy odrobinę Magnusa uspokaja. Rozciąga usta w tajemniczym uśmiechu.
    — Co mogę poradzić? Odnajduję się w każdej skrajności — zapewnia go, pozostawiając temat otwarty; nie chce go przekonywać, raczej pozwolić by podobna ewentualność istniała, a mężczyzna miał okazję z niej skorzystać w momencie słabości.
    Przesuwa wzrok na cudzą dłoń, obserwując jej podróż i uśmiech mięknie mu, gdy ta zatrzymuje się po prostu, przytrzymując go w miejscu, bo gest ten w dużej mierze mówi Magnusowi wiele.
    — Och, Lucien, mogę być uległy w łóżku, ale na pewno nie powstrzymam się przed komentowaniem twojego durnego zachowania, gdy przyjdzie na to czas — zapewnia go weselej, po czym wzrokiem powraca do przystojnej twarzy, żeby skrzyżować spojrzenie z cudzym.
    Próbuje zrozumieć wersję kontroli, o której mówi mężczyzna; układa w głowie kolejne elementy układanki, budując pełniejszy obraz Luciena. W końcu kiwa delikatnie głową, unosząc łagodnie kącik ust. Uśmiech rozszerza się, gdy cudze ciało się przybliża, a Valmont wraca do swoich naturalnych zachowań. I o ile dobrze widzieć go w takim stanie, Magnus wciąż mieli w głowie zdobyte informacje, chcąc znaleźć w nich rozwiązanie na tę, coraz bardziej skomplikowaną, sytuację. Prawie bezwiednie głaszcze policzek mężczyzny.
    — Mówisz o tym, że musisz wiedzieć, co powinieneś zrobić i jedyne, co słyszę to, że coś powinieneś. Lucien… nie ma absolutnie nic, co powinieneś, co byś musiał, co w jakimkolwiek sensie jest wymagane. Nie zawsze trzeba mieć odpowiedź na wszystko — mówi, zakładając, że tak naprawdę ten o wszystkim wie; czasem jednak dobrze usłyszeć podobne słowa od kogoś po drugiej stronie, niczym lustrzane odbicie rzeczywistości. — Zdradzę ci sekret… — Głos zniża prawie do szeptu i korzystając z tego, że Valmont się przybliżył, nie musi ruszać się zbyt daleko by dosięgnąć cudzego ucha. — Ja też nie wiem, co robię.
    Odchyla się na tyle by spojrzeć mężczyźnie w oczy.
    — Przez większość czasu po prostu ufam swoim instynktom i rozumiem, że dla ciebie nie jest to takie proste, że coś cię blokuje i może kiedyś opowiesz mi o tym więcej, nie wiem, co natomiast wiem na pewno, to że nie musisz absolutnie nic i, co myślę że może też warto żebym zaznaczył raz jeszcze: nie interesuje mnie kontrola, kiedy chcę ci zrobić dobrze to chcę ci zrobić dobrze, koniec tematu, nie próbuję cię upokorzyć, nie próbuję cię poniżyć, jasne?
    Jest poważny, bo nie próbuje obracać tego w żart. Jakkolwiek lekko mogliby do tematu podejść, Magnus podejrzewa, że nie jest to ostatni raz, gdy o tym rozmawiają. Z jakiegoś powodu myśl ta przeraża go dużo bardziej niż wszystko, co do tej pory się wydarzyło: ten jeden moment, w którym zdaje sobie sprawę jak zaangażowany jest w życie tego faceta, który już raz wcisnął się niepostrzeżenie w jego życie. Póki co, nie pozwala temu w żaden sposób wybrzmieć, bierze głębszy oddech i przetrzymuje cudze spojrzenie, uśmiechając się łagodnie. Jeden kłopot na raz.
    — Okej. Skończyłem. Możesz mnie pocałować — rzuca już luźniej, w razie gdyby jego chęć do kontynuowania nie wybrzmiała wcześniej wystarczająco jasno.

    OdpowiedzUsuń
  70. Posyła w kierunku mężczyzny porozumiewawcze spojrzenie, pewien że jakiekolwiek zapewnienia na temat własnej uległości brzmieć musiały niebywale śmiesznie po tym, co zaprezentował, od kiedy spotkali się ponownie po dziesięciu latach. Gdyby bowiem Lucien brać pod uwagę miał całość, najpewniej by się z nim zgodził, tyle że nieśmiały chłopak ze Szwajcarii dawno temu przepadł na rzecz prowokacji i pewności siebie.
    — Może kiedyś pozwolę ci się przekonać — mruczy zaczepnie, rozciągając usta w leniwym uśmiechu.
    Nie ma ochoty dłużej zatapiać się w trudach czegoś, co w jego opinii powinno być przecież niebywale proste. Czy skoro dwójka ludzi miała na siebie ochotę, trzeba było doszukiwać się w każdym geście czegoś poza tym? Czy za każdym razem musiał będzie przekonywać mężczyznę, że nie ma alternatywnych motywów, a jego jedyną motywacją jest obopólna przyjemność?
    — Na twoim miejscu wziąłbym pod uwagę, że bardzo rzadko się mylę — dodaje wprost w cudze wargi, pozwala by gorące powietrze wymieszało się u styku ust, zanim odwzajemnia pierwszy pocałunek, a potem kolejny. Prawie zapomina, że obiecał sobie poczekać do tej nieszczęsnej północy i może wypadłoby mu to z głowy kompletnie, gdyby nie wibracja telefonu. Odrywa się więc od mężczyzny i spogląda na wyświetlacz, po czym cmoka, niechętnie podnosząc się do siadu. — Przyniosę twoje leki — tłumaczy i podrywa się do pionu, zatrzymując się dopiero w progu, żeby wyszczerzyć do kochanka zęby. — A potem może pozwolę ci przekonać mnie, że dasz sobie ze mną radę — rzuca nisko, puszczając mu oko.
    W kilku krokach doskakuje do kuchni i gdyby tak spojrzeć na niego z boku, ktoś mógłby przysiąc, że udał się do drugiego pomieszczenia niemal truchtem. Nie traci uśmiechu z twarzy, wyciska z blistra trzy tabletki i nalewa dwie szklanki wody, własną opróżniając właściwie od razu. Do sypialni wraca więc tylko z tą przygotowaną dla Valmonta.
    Podaje mu leki prosto do ręki i czeka aż ten je spożyje, w międzyczasie chwytając za pilot. Przełącza netflixa na spotify. Nie jest przypadkiem, że włącza akurat swiss boy’a w towarzystwie Luciena, chociaż miał pewne wątpliwości czy mężczyzna doceni jego wybitne poczucie humoru. Odwraca się w kierunku kochanka, używając pilota jak mikrofonu i unosi znacząco brwi, spoglądając na wpół pełną szklankę wody.
    — Do dna — mówi, poruszając biodrami w rytmie dźwięków disco. Rozciąga usta w wesołym uśmiechu.

    OdpowiedzUsuń
  71. — Wychodzisz z błędnego założenia, że robię to dla ciebie — mówi, odchylając głowę do tyłu, pozwalając jeszcze przez dłuższą chwilę na bezprecedensowy przejaw dobrej zabawy; bez względu na opinię Luciena, Magnus w swoim towarzystwie bawi się wyśmienicie, a to rozciąga się również do występów karaoke w pojedynkę czy tańca w samej bieliźnie. Nigdy nie potrzebował widowni, ta pojawiała się przydatna dopiero w momencie, w którym miał na sobie szpilki.
    Podchodzi do niego w końcu, zachęcony gestem i korzystając ze zmiany repertuaru na dużo bardziej sensualny, porusza łagodnie biodrami w rytmie muzyki, przytrzymując palce mężczyzny w miejscu.
    — Mogę dopiero zacząć się starać, ale nie wiem, co na to twoi lekarze — stwierdza, posyłając w jego kierunku prowokacyjny uśmiech, który wygląda niemal diabolicznie w kontraście do miękkiego pocałunku, który czuje na swoich palcach. Raz jeszcze spogląda na zegar, po czym stwierdza, że jego energia to ostatnie, co powinno zostać zakwestionowane. Być może jednak Lucien potrzebował przypomnienia w tym zakresie, a przy okazji i sneak peaku we własną przyszłość.
    Z niebywałą gracją jak na dorosłego, umięśnionego faceta, wspina się na łóżko i staje w rozkroku nad mężczyzną, jedną ręką opierając się o ścianę, palce drugiej zaś wsuwając w cudze włosy, tak by w zasadzie jednym pociągnięciem zmusić kochanka do spojrzenia w górę na swoją twarz.
    — Lubię być imponujący — wyznaje z zadziornym uśmiechem, opadając w szerokim rozkroku na klęczki tuż na cudze uda. W innych okolicznościach nie wkładałby w podobne ruchy tyle uwagi; nie chce jednak zrobić mężczyźnie krzywdy swoimi zaczepkami, jedynie odrobinę go podsycić, trochę wyprowadzić z równowagi, może sprawić, że czekanie do północy jawić się będzie jak najgorsza tortura. Ot, zwykłe rzeczy. Przygryza niby to niewinnie rozciągniętą w uśmiechu wargę i porusza biodrami, niemal w ten sam sposób, który jeszcze przed momentem został określony przez Luciena jako zabieganie o uwagę. Tym razem, gdy ociera się o cudze krocze swoim, rzeczywiście dokładnie o to mu chodzi i nie próbuje tego w żaden sposób ukryć.
    — Jeszcze jakieś błyskotliwe komentarze? — pyta nisko, ponawiając ruch dużo wolniej, chcąc zyskać pewność, że Valmont odczuje na sobie dokładnie zapuszczony lep prowokacji.

    OdpowiedzUsuń
  72. Magnus usta mężczyzny na swoich przyjmuje z entuzjazmem; nie interesują go słowne potyczki czy gry – podnosić ciśnienie Lucienowi chce jedynie przy użyciu swojego ciała, wedle sugestii. Mruczy w chętne wargi, ujmując przystojną twarz w dłonie, nie przestając ocierać się o kochanka leniwymi, powolnymi ruchami.
    Gdyby tylko okoliczności na to pozwalały, Valmont już dawno leżałby nagi, rozłożony na łóżku i musieliby bawić się w półśrodki. Skoro jednak los lubi sobie kpić, Magnus zamierza wykorzystać w pełni to, co może i sprawić, że mężczyzna zapamięta przynajmniej tę jedną noc swojej rekonwalescencji jako pełną atrakcji (mimo że Valtersson nie pozwalał mu się nudzić właściwie nigdy).
    — Jedyny problem jest taki… — szepce nisko, napierając mocniej pośladkami na cudze krocze. —... że mamy jeszcze półtorej godziny.
    W oku pojawia się łobuzerski błysk i Magnus jest pewien, że żaden z nich gotowy na czekanie nie jest; na szczęście i na to Szwed ma doskonały pomysł. Chwyta zaczepnie dolną wargę mężczyzny, a wypuszczając ją z pomiędzy zębów, nie odsuwa się wcale.
    — Będę lizał każdy centymetr twojego ciała — proponuje i na zachętę przesuwa językiem wzdłuż szczęki mężczyzny aż po zagłębienie przy uchu, do którego się nachyla. — Zrobię ci rimming jakiego długo nie zapomnisz, a o północy, słońce, może nawet mnie poprosisz żebym cię zerżnął.
    Odsuwa się na kilka centymetrów, dłonie układając na swoich udach i zgodnie z wcześniejszą rozmową, zamiast zabrać się o do obiecanych aktywności, czeka grzecznie, pozwalając mężczyźnie przyzwyczaić się do stworzonej przez Magnusa wizji przyszłości.
    — Mogę? — mruczy niemal błagalnie, prawie pewien że ta nuta spodoba się Lucienowi i może sprowadzi do niego ten rodzaj kontroli, którego potrzebuje, żeby pozwolić sobie na dzielenie z kimś przyjemności niekoniecznie tylko na swoich zasadach.
    Zwilża językiem usta, wykonuje jeszcze kilka leniwych ruchów biodrami, upewniając się że ociera się o wszystko, co go interesuje. Lubi czuć ten definitywny moment, gdy kochanek robi się dla niego twardy i często to właśnie ta chwila prowokuje jego własne ciało do działania.
    Układa dłoń na własnym kroczu, przesuwa palcami wzdłuż ukrytej pod materiałem męskości, wpatrzony w przystojną twarz. Uznaje, że grzeczniejszy już przecież nie będzie – nadal nie daje sobie przyzwolenia na rozpoczęcie pieszczoty bez wyraźnego znaku od mężczyzny.

    OdpowiedzUsuń