To nie żadna niesamowita historia, ot przeciętne życie jakich wiele. Pełna rodzina, bez większych życiowych zawirowań i ekscesów. Ojciec adoptowany Koreańczyk w latach 70’, profesor nauk politycznych na CUNY, matka Amerykanka, psycholog dziecięcy. Dominujące geny w fizjonomii postawiły na azjatycką urodę u Mattie, brak jednak w rodzinie odniesień czy zamiłowania do kultury przodków ze wschodu. Rodzice zawsze czuli się po prostu Amerykanami.
Państwo Stevenson posiadali zrównoważone podejście do wychowania swojej pociechy, zależało im wyłącznie na tym by była samodzielna, myśląca i niezależna jako kobieta. Wyrosła im zatem bardzo buczna, skora do dyskusji feministka, z dużym pokładem empatii, którą jednak chowa głęboko w sobie, tylko dla tych najbardziej potrzebujących. Bywa wulgarna, chętnie stosuje w swoich wypowiedziach sarkazm, uparcie też szuka dowodów na poparcie czyichś przekonań, bo jak wiadomo stanowisko niepoparte dowodami, to żadne stanowisko. Mattie wierzy w fakty. Stąd, choć rozumie koncept religii, tak ciężko jej jednak pogodzić się z sytuacją, że ludzie uciekają od odpowiedzialności za własne życie w każdy możliwy kontekst kulturowy. Plus, dziwnym trafem, każdy bóg myśli zazwyczaj w sposób, w jaki świat postrzega jego wyznawca.
Mathilde marzyła kiedyś o rzeczach wielkich i chęci zmiany świata, niestety szybko przekonała się jak prawdziwe życie brutalnie i brzydko wygląda. Nie ma więc większych oczekiwań od swojego czasu na tym ziemskim padole, chce je jakoś przeżyć. Wypadałoby godnie, ale z tym też nie jest tak prosto. W momentach zwątpienia w ten koncept kraju, szuka posad w Szwajcarii. Poza tym poszukuje wrażeń i zrozumienia dla rzeczywistości w podróżach w niepopularne, nie zawsze bezpieczne rejony planety. W całym swoim doświadczeniu życia najbardziej szkoda jej tych niewinnych. Samej śmierci się nie boi, przecież to tylko chwila. Umieranie, którego jest świadkiem na co dzień, to o wiele gorszy konspekt, którego nie chciałaby nigdy doświadczyć.
W tytule The Strokes.
Szukamy z Tilly przyjaciół, wrogów, romansów, dziwnych zdarzeń, imprez, wakacji i co tam tylko przyjdzie do głowy!
Lojalnie uprzedzam, że udzielać się mogę tylko do końca roku.
Za pomoc z kartą klasycznie ukłony dla smoły!
Na informację, że czasami lubiła się bardziej rozluźnić, Declan pokiwał głową ze zrozumieniem. Nie zamierzał jej oceniać, zresztą sam doskonale wiedział, jak to jest potrzebować chwili, w której człowiek może zwyczajnie odciąć się od wszystkiego, co siedzi mu w głowie. Nie sięgał jednak po używki, a przynajmniej nie traktował ich jako sposobu na radzenie sobie z nadmiarem myśli, bo nie tylko mógł spodziewać się wyrywkowych badań, ale też dlatego, że w jego przypadku najlepiej sprawdzało się zmęczenie fizyczne. Trening, bieganie, czasami kilka dodatkowych kilometrów, których wcale nie musiał robić, albo ćwiczenia przeciągnięte do momentu, w którym mięśnie zaczynały odmawiać posłuszeństwa. Lubił ten stan, kiedy ciało miało już dość, a głowa nie była w stanie zajmować się niczym innym poza tym, żeby dotrwać do końca. Nie było w tym może szczególnej filozofii, ale działało. Poza tym wysiłek fizyczny miał tę zaletę, że następnego dnia człowiek przynajmniej wiedział, dlaczego wszystko go boli.
OdpowiedzUsuń— Ładnemu niby we wszystkim ładnie, ale faktycznie… — zaśmiał się, kręcąc lekko głową. — W tym wyglądałabyś jak taka panna młoda z oldschoolowych figurek, które kiedyś stawiało się na górze tortu — uśmiechnął się pod nosem, bo akurat wizja Mathilde w podobnej kreacji była na tyle absurdalna, że trudno było mu potraktować ją poważnie.
Na jej zapewnienie, że wcale się go nie wstydzi, odpowiedział jedynie zaczepnym uśmiechem, choć w duchu przyjął tę informację z całkiem sporą satysfakcją. Nie chodziło nawet o to, że szczególnie zależało mu na pokazywaniu się z nią przed całym światem, ale zwyczajnie czuł się już trochę za stary na chowanie się po mieszkaniach, jakby ich znajomość była czymś, czego należało się wstydzić. Nie miał przecież piętnastu lat, żeby kombinować, którędy wyjść z czyjegoś domu, by przypadkiem nie zobaczył go sąsiad. Zresztą, nie widział żadnego powodu, dla którego mieliby się z tym kryć, bo chociaż nie byli sobie nic winni, to nie oznaczało, że musieli zachowywać się tak, jakby robili coś niewłaściwego.
Na uwagę o tym, że ostatnim razem sobie zasłużył, zmrużył lekko oczy, bo akurat z tą oceną sytuacji nie do końca się zgadzał. Miał jednak na tyle dużo rozsądku, żeby nie wdawać się w kolejną dyskusję, zwłaszcza że kokieteryjny uśmiech Mathilde skutecznie odciągał jego uwagę od argumentów, które mógłby przedstawić. Sam na chwilę odpłynął myślami do tamtej nocy, a właściwie do tego, co działo się między nimi. Nie miał powodów do narzekania – wręcz przeciwnie, gdyby miał oceniać ostatnie spotkanie wyłącznie przez pryzmat własnej satysfakcji, zdecydowanie zaliczyłby je do udanych.
Nie drążył też tematu ludzi, którzy potrafili robić problemy z najdrobniejszych rzeczy. Domyślał się, że praca w szpitalu nie należała do najłatwiejszych, a kontakt z ludźmi w sytuacjach, w których najczęściej towarzyszyły im ból, strach albo zwyczajna frustracja, musiał wymagać sporej cierpliwości. Nie był pielęgniarzem i nie zamierzał udawać, że rozumie specyfikę jej pracy, ale przez lata zdążył się przekonać, że ludzie potrafią zachowywać się naprawdę paskudnie, kiedy coś nie idzie po ich myśli.
— To akurat fakt. Nie wszyscy tacy są, ale chyba właśnie dlatego mamy wolną wolę, żeby wybierać sobie towarzystwo — zauważył, wzruszając lekko ramionami. — Możesz otaczać się ludźmi, którzy mają w dupie wszystko i wszystkich, albo takimi, którzy w razie potrzeby potrafią ruszyć tyłek i coś zrobić. Nie twierdzę, że każdy powinien być bohaterem, bo to byłaby już gruba przesada, ale jeśli masz możliwość zdecydować, z kim chcesz spędzać czas, to chyba warto wybierać tych, którzy nie są zwyczajnie źli albo obojętni na wszystko, co dzieje się wokół nich — nie uważał tego za szczególnie odkrywcze podejście do życia, ale też nie zamierzał przekonywać jej, że świat był pełen dobrych ludzi. Nie był. Miał wystarczająco dużo okazji, żeby się o tym przekonać, a niektóre rzeczy, które widział, zostawały z człowiekiem na znacznie dłużej, niż by sobie tego życzył.
Na jej pytanie dotyczące porannej kondycji zaśmiał się cicho.
— Mam nadzieję, że nie, ale wierzę w moc dobrego posiłku i porządnego snu. — Nie miał zamiaru ukrywać, że perspektywa wspólnego treningu po śniadaniu była dla niego całkiem atrakcyjna, choć niekoniecznie z powodów czysto sportowych. Mógłby zobaczyć, jak Mathilde radzi sobie na macie, a przy okazji sprawdzić, czy jej upór był równie imponujący w sytuacji, w której nie wystarczało rzucić mu kilku złośliwych uwag.
OdpowiedzUsuńPytanie o stawanie na głowie skwitował natomiast krótkim pokręceniem głową.
— Nie, tego akurat nie próbowałem. Jest sporo rzeczy, które mnie ciekawią, ale łamanie sobie kręgosłupa, czy mojego, czy twojego, raczej do nich nie należy. Poza tym przy takiej pozycji bardziej skupiałbym się na tym, żeby się nie wypieprzyć, niż na tym, żeby pieprzyć — uśmiechnął się szerzej, bo chociaż sama koncepcja miała w sobie coś zabawnego, to nie zamierzał ryzykować wizyty na oddziale ratunkowym z powodu wyjątkowo nieudanego eksperymentu. Miał już wystarczająco dużo doświadczeń z placówkami medycznymi.
Lokal, do którego zmierzali, znajdował się właściwie tuż obok miejsca pracy Mattie, ale jednocześnie w dość niefortunnym położeniu względem komunikacji miejskiej. Do najbliższej stacji metra był kawałek, podobnie jak do przystanku autobusowego, co w mieście takim jak Nowy Jork potrafiło skutecznie zniechęcić do odwiedzania nawet całkiem dobrych miejsc. Zwłaszcza jeśli człowiek miał do wyboru kilka innych restauracji, do których mógł dotrzeć bez konieczności urządzania sobie dodatkowego spaceru. Declan nie miał jednak z tym problemu.
— Ja rządzę? — powtórzył z wyraźnym rozbawieniem, unosząc nieco brwi. — Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek usłyszę coś takiego z twoich ust. — Uśmiechnął się cwaniacko, opierając dłoń na jej udzie. Nie zamierzał oczywiście nadużywać tej wyjątkowej sytuacji, ale nie mógł sobie odmówić drobnej satysfakcji. W końcu Mathilde nie wyglądała na osobę, która szczególnie chętnie oddawała komukolwiek kontrolę, nawet jeśli chodziło o tak błahą rzecz jak wybór kolacji.
Na uwagę o byciu grzeczną uniósł wzrok znad menu i parsknął śmiechem.
— Mam nadzieję, że u mnie w mieszkaniu przestaniesz być taka grzeczna, bo zacznę się zastanawiać, czy w poprzednim tygodniu poznałem inną dziewczynę, czy może jednak powinniśmy spotykać się wyłącznie wtedy, kiedy jesteś zmęczona po pracy — uśmiechnął się lekko, chociaż wcale tak nie myślał, w rzeczywistości uważając tą niegrzeczną stronę Mattie za wyjątkowo ciekawą. — Może przynajmniej dzięki temu nie będziesz mnie znowu wyzywać od idiotów. Chociaż nie wiem, czy chciałbym odbierać ci aż tyle przyjemności. — Nie miał nic przeciwko jej temperamentowi, wręcz przeciwnie. Było w nim coś, co całkiem skutecznie przyciągało jego uwagę, nawet jeśli czasami miał ochotę przewrócić oczami na kolejną zaczepkę. Nie szukał przecież kogoś, kto będzie przytakiwał mu na każdym kroku, gdyby tego chciał, prawdopodobnie wybrałby sobie znacznie mniej kłopotliwe towarzystwo.
Kiedy jednak zaczęła dopytywać o jego pracę, odłożył kartę na stolik i oparł przedramię na blacie. Nie miał szczególnego problemu z opowiadaniem o wojsku, choć musiał pilnować, żeby nie wejść w szczegóły, o których nie powinien mówić. Nie chodziło nawet o to, że chciał coś przed nią ukrywać, po prostu niektóre informacje nie były przeznaczone do swobodnych rozmów przy kolacji.
— W wojsku jestem od ponad dziesięciu lat. Zaczynałem w Kosowie, później była Somalia, a na końcu Syria. Zajmowałem się utrzymywaniem tam chociaż względnego spokoju. Oczywiście brzmi to znacznie prościej, niż wygląda w praktyce… Ale to pewnie mniej interesujące, niż to, co chciałaś usłyszeć — przesunął kciukiem po krawędzi menu, zastanawiając się przez moment, ile właściwie powinien jej powiedzieć. — Nie jestem gościem, który przez cały dzień biega z karabinem i strzela do wszystkiego, co się rusza. Jest dużo organizacji, planowania, pilnowania procedur, współpracy z innymi ludźmi. Czasami więcej siedzenia nad dokumentami niż faktycznego działania, chociaż nie będę cię oszukiwał, zdarzały się też sytuacje, w których trzeba było ruszyć tyłek i przypomnieć sobie, po co właściwie człowiek się tam znalazł.
UsuńNie zamierzał opowiadać jej o każdej akcji ani przywoływać sytuacji, które wolał zostawić za sobą. Niektóre wspomnienia nie nadawały się do opowiadania przy jedzeniu, a inne zwyczajnie nie miały żadnego sensu dla kogoś, kto nigdy nie znalazł się w podobnych okolicznościach. Zresztą nie uważał swojej pracy za szczególnie fascynującą historię, którą należało przedstawiać w odpowiednio dramatyczny sposób, bo była jego codziennością przez ostatnią dekadę, a on sam zdążył się przyzwyczaić do tego, że nie każdy rozumiał, na czym właściwie polegała.
— Raz ugryzł mnie pies, ale to akurat mało widowiskowa historia. Wróciłem do Stanów po wypadku, który wydarzył się ponad trzy miesiące temu. Nie był związany z żadną misją, zwyczajnie mieliśmy pecha — wzruszył ramionami. Nie zamierzał robić z tego wielkiej historii, zwłaszcza że sam nie miał szczególnej ochoty wracać do tamtego zdarzenia. — Teraz jestem w zawieszeniu, bo nie wiadomo, czy będę mógł wrócić do tego, czym zajmowałem się do tej pory.
Przez chwilę przyglądał się jeszcze karcie, po czym odsunął ją na bok.
— Teraz twoja kolej, Mattie. Opowiedz mi coś o swojej pracy. I nie chodzi mi o to, że jesteś pielęgniarką, bo to już wiem. Chcę wiedzieć, jak to właściwie wygląda z twojej perspektywy. Co lubisz w tym, co robisz, czego nie znosisz i czy po tych wszystkich godzinach spędzonych w szpitalu nadal masz ochotę wracać tam następnego dnia — oparł się wygodniej o poduszki, przyglądając jej się z zainteresowaniem. — Możesz też opowiedzieć mi o jakimś wyjątkowo idiotycznym pacjencie. Mam przeczucie, że takich historii ci nie brakuje.
bardzo zaciekawiony Declan Doyle
Niezadowolenie Mathilde postawą Iana było tak wyraźne, że niemal namacalne. Mimo tej namacalności, Ian z rzeczonego niezadowolenia nic sobie nie robił. Nie wyglądał też na takiego, który w którymkolwiek momencie miał drżeć ze strachu przed Mathilde. Starania kobiety nie miały sprawić, że Ian da jej to, czego chciała, to znaczy informacji, ponieważ w tym konkretnym momencie to na nich najbardziej jej zależało. Ian rzadko kiedy dawał ludziom to, czego ci od niego chcieli, chyba że była mowa o narkotykach. Wtedy jego klienci otrzymywali dokładnie to, czego sobie zażyczyli, ponieważ Ian lubił utwierdzać ich w przekonaniu, że na lepszego dilera nie trafią. To przekonanie sprawiało, że wracali do niego chętnie, a z czasem także coraz częściej. Zasada ta nie tyczyła się zwykłych znajomości i zwykłych ludzi, ponieważ Hunt ani nie był mistrzem w utrzymywaniu kontaktów, ani nie zależało mu na tym, by je utrzymywać, nie licząc tych kilku osób stanowiących wyjątki potwierdzające tę jego niepisaną regułę.
OdpowiedzUsuńMathilde żadnym wyjątkiem nie była. Pozostawała tylko jego klientką. Taką, która z przypadku wmieszała się w jego sprawy bardziej, niż Ian by sobie tego życzył, ale zaskoczony przez nią pod budką z hot dogami, kiedy sam zbytnio nie wiedział, co począć z Samuelem, poddał się jej propozycji i to bynajmniej nie tak, że teraz tego żałował. Po prostu zaczynał czuć się odrobinę zmęczony, a na pewno poirytowany tym, że Tilly nieustannie go naciskała. Naprawdę nie rozumiała, że to, że Ian szwendał się po mieście z obcym dzieciakiem dla każdego jednego z nich mogło skończyć się źle? Chyba tak, skoro teraz proponowała, żeby Ian zabrał go do siebie na parę dni. Tak bardzo go tym zaskoczyła, że aż parsknął wesołym śmiechem.
— Pojebało cię, Tilly? — rzucił do niej, bynajmniej nie agresywnie i obraźliwie, a serdecznie i z rozbawieniem. Dopiero w następnej chwili wyraz jego twarzy się zmienił, rysy stężały, a spojrzenie stało się mocniejsze. — On ma dwójkę rodziców. Wyobraź sobie, co by się stało, gdyby zniknął na parę dni. Te dwie godziny jeszcze przejdą, ale kurwa, Tilly, nie kilka dni — odpowiedział jej ostrym szeptem, po czym zawinął się z naczyniami do kuchni, bo nie chciał kontynuować tej rozmowy przy Samuelu. Dzisiejszy wieczór i tak miał wystarczająco namieszać mu w głowie, bo to była pierwsza taka akcja, której siedmiolatek doświadczał, a na pewno pierwsza z udziałem samego Iana. I właśnie to Hunt zamierzał poniekąd wykorzystać, ale nie zamierzał zwierzać się Mathilde z tego pomysłu. Na pewno nie teraz, kiedy Sam doskonale ich słyszał, bo być może później miał to zrobić dla świętego spokoju.
Kiedy skończyli z naczyniami, Ian przegonił Samuela bliżej wyjścia. Uprzednio jeszcze pozbierał ich rzeczy i teraz, nim sam zaczął się ubierać, zaczekał, aż chłopiec założy buty i dopiero po tym wręczył mu jego kurtkę. Wtedy sam wsunął buty sportowe na stopy i zarzucił kurtkę na grzbiet.
— W takim razie do kolejnego spotkania, Tilly — rzucił lekko, jednak bez uśmiechu czy choćby mrugnięcia okiem. Wyraz jego twarzy pozostawał nieodgadniony, ściągnięcie ust może tylko trochę zdradzało odczuwaną irytację.
— Cześć, Tilly — pożegnał się Sam, zapinając suwak kurtki pod samą brodę, mało co nie przycinając sobie skóry. Ian sięgnął ponad ramieniem chłopca ku klamce i otworzył drzwi. Wypuścił siedmiolatka na korytarz, ostatni raz obejrzał się na Mathilde i także wyszedł, domykając za sobą drzwi. Czekał ich jeszcze spacer do Cadillaca, a później droga na Staten Island, choć o tej porze nie miały ich spowalniać korki. Niemniej, Samuel miał dotrzeć do domu raczej po północy, niż przed nią, jak początkowo obiecał Ian. Nie wydawało mu się jednak, by śpiącej na kanapie Lindzie miało to zrobić większą różnicę. Tymczasem Hunt miał zyskać okazje do nakłonienia chłopca do rozmowy z ojcem, bo nie wydawało mu się, by tata Samuela wiedział cokolwiek o rozrywkach, jakich oddawała się jego była już żona, w ostatnim czasie robiąc to coraz chętniej i coraz mniej odpowiedzialnie.
po raz ostatni SAMUEL i chyba nie po raz ostatni IAN HUNT
Pierwszym co do niego dotarło po wyrzuceniu z klubu było przejmujące zimno. Miał na sobie jedynie lekką czarną bluzkę, która nie miałaby najmniejszego prawa ogrzać go dostatecznie nawet w normalnych warunkach, a co to dopiero mówić o sytuacji, gdy była nie tylko całkowicie zakrwawiona, ale także mocno porozrywana. Jako wychowanek stale mierzącego się z ogromnymi upałami kraju nigdy nie wytworzył zbyt dużej odporności na mróz, więc kiedy wreszcie usłyszał coraz głośniejsze sygnały karetki pogotowia zdołał już zarówno zwrócić zawartość żołądka, jak i popaść w stan łagodnej hipotermii. Nawet w tej chwili jednak znacznie bardziej niż ewentualnej groźby nadchodzącej śmierci obawiał się samego przejazdu do szpitala. W momencie, gdy drzwi pojazdu zatrzasnęły się za noszami, wpadł może nie w panikę, ale w ogromny strach to już z całą pewnością. Ten odgłos bowiem w połączeniu z przymusowym zamknięciem w pędzącej furgonetce nieodmiennie miał mu już prawdopodobnie kojarzyć się z łapankami przeprowadzanymi w rodzinnym państwie przez policję religijną. Mimo ogromnego bólu przeszywającego niemal każdą komórkę ciała oraz wcześniejszych doświadczeń, szarpnął się odruchowo, przy okazji serwując usiłującemu przytrzymać go ratownikowi kilka niezbyt przyjemnych słów w rodzimym języku. Domyślał się, że tym samym potwierdza stereotypy dotyczące Arabów, ale nie potrafił wyciszyć wyjącego instynktu przetrwania. Przynajmniej nie samodzielnie, bo w końcu najprawdopodobniej podano mu jakieś leki uspakajające, po których co prawda stracił dalszą chęć walki, ale za to zaczął wykazywać nadwrażliwość na światło. Zgodnie ze zwyczajem wpojonym mu przez ojca jeszcze za dzieciaka zaczął modlić się w duchu do Allacha o wsparcie.
OdpowiedzUsuńCzynność tę przerwał dopiero słysząc nowy męski głos dobiegający jakby zza grubej warstwy wielbłądziej wełny. Logika podpowiadała mu jednak, że musiał znajdować się tuż obok. Z trudem zmusił się do rozwarcia powiek i próbie skupienia na nim wzroku, co okazało się jednak stosunkowo trudne ze względu na wirujące mu przed oczami migotliwe mroczki. Po parokrotnym mrugnięciu obraz lekko się wyostrzył, ale wciąż daleko mu było do zwykłego. Przemilczał więc odpowiedź na pytanie dotyczące liczby widzianych palców, zdając sobie aż zanadto sprawę, że szczytem farta byłoby, gdyby teraz trafił w odpowiednią. Zresztą udzielając pozostałych odpowiedzi też musiał mocno namęczyć się z odnajdowaniem odpowiednich słów po angielsku. Nic zresztą zaskakującego, biorąc pod uwagę, że za każdym razem, gdy zdarzało tracić mu się względną kontrolę nad wydarzeniami rozgrywającymi się w pobliżu, działo się dokładnie to samo. A w tym konkretnym przypadku postawiono przed nim wyjątkowo trudne zadanie wyciągnięcia na światło dzienne terminologii rodem z atlasu anatomicznego. Powiedzieć, że miał pod górkę, więc w zasadzie wypluwał z siebie głównie arabskie nazwy stanowiłoby olbrzymie niedociągnięcie. Oddałby wiele za wsparcie tłumacza, ale skoro takowego nie było z oczywistych względów w pobliżu, zmniejszył swoje zwyczajne tempo wypowiedzi, dając sobie zdecydowanie więcej czasu na zastanowienie. Pierwszy raz od dawna nie strzelał słowami niczym z karabinu maszynowego. Aż sam sobie się dziwił, że w ogóle tak potrafił.
Po skończonym wywiadzie wstępnym czuł się niemal kompletnie wyczerpany zarówno fizycznie, jaki i psychicznie. Zostając sam na sam z kobietą karmił się więc cichą nadzieją, że przynajmniej przez jakiś czas nikt nie będzie zadawał mu zagadek rodem prosto z mitów o starożytnym Sfinksie. Najchętniej zwyczajnie by się zdrzemnął, bo, na ile znał własny organizm, w miejscu takim jak to mógł zapomnieć o prawdziwym, regenerującym śnie. Prawdopodobnie i za tym stało jakieś rozsądne psychiatryczne wyjaśnienie, ale nigdy jakoś się nad tym nie zastanawiał. A już z całą pewnością nie zamierzał robić tego w tym momencie. Szczególnie, że Kapłanka sfinksa, jak zdążył przezwać ją w myślach, wyraźnie oczekiwała na wyjaśnienie.
- Pewnie nie uwierzysz, ale te bójki to mój sposób na odzyskanie wolności i akceptacji w oczach rodziny, niech Allach ma ich w swojej opiece. – Spróbował się zaśmiać, co jednak przypłacił natychmiastowymi problemami ze złapaniem powietrza. Powinien zdecydowanie bardziej uważać, ale po prostu nie mógł się powstrzymać. Zabawnym wydawało mu się, że nieświadomie porównała krótkotrwały ból zadawany podczas względnie cywilizowanej wymiany ciosów z torturami jakich doświadczał za każdym razem po zatrzymaniu najpierw z rąk saudyjskich funkcjonariuszy, a następnie własnego ojca. Tymi pierwszymi kierowały przynajmniej jakieś w miarę przewidywalne, choć może wątpliwe moralnie, zasady, podczas gdy u podstawy drugich leżał wyłącznie dowolnie interpretowany religijny konserwatyzm. – Z drugiej strony, ktoś kiedyś powiedział, że zarazy, ból i śmierć to nieodłączne towarzyszki życia, nieprawdaż ? – Filozofowanie jako sposób na przetrwanie wszelkich niedogodności przejął wiele lat temu od jednego ze współosadzonych i nie porzucił tego zwyczaju nawet, gdy nieszczęśnik został wreszcie zakatowany na śmierć, do czego rzecz jasna nikt oficjalnie się nie przyznał.
UsuńIskander [Nie ma za co, zapewniam.]
To było coś, co bez wątpienia różniło Tamsin i Mattie, ale była to różnica, która nie miała większego wpływu na to, jak w ogólnym rozrachunku się dogadywały. Tamsin raczej nie ciągnęła innych za język, tylko ostrożnie podpytywała, na większą śmiałość pozwalając sobie jedynie wśród zaufanego grona znajomych i przyjaciół. W przypadku Mattie, jako że uważała ją za swoją przyjaciółkę, taką na dobre i niedobre, i na to jako-takie, nie hamowała się za bardzo, a jednak wolała delikatnie wyczuć, czy właściwie było o czym rozmawiać. Bo przecież mogła Declana zwyczajnie pogonić, a same przeczucia Tamsin mogły być zwyczajnie błędne, bo nie była wróżką, by móc przewidywać przyszłość. A w zasadzie, to już przeszłość. I nawet, gdyby jednak umiała zobaczyć coś w kryształowej kuli, czy kartach tarota, najpewniej niewiele pokładałaby w tym wiary, uznając swoje umiejętności za wysoce wątpliwe. Chociaż w niektóre gusła, jakaś ta odklejona od rzeczywistości, może artystyczna część Tamsin, trochę wierzyła, do czego samej Tilly chyba by się w życiu nie przyznała. Wcale nie dlatego, że bałaby się z jej strony oceny – sama by miała ochotę pacnąć się w czoło, za taki brak rozsądku, gdyby to odczuwała, powiedziała na głos.
OdpowiedzUsuńJakkolwiek by między Declanem a Mattie nie było, to nie było powodu, by martwić się o paczkę znajomych, bo Tamsin ledwo Doyla poznała, a najbliższą relację i tak miała z Caitlyn, dla której Dec był jedynie przyjacielem z dawnych lat jej partnera. Obojętnie, co by się stało, z wyłączeniem jakieś srogiej patologii, te znajomości były zbyt powierzchowne, by trzeba było się tym przejmować.
— Nie mogłabym z takim młodzikiem…— skrzywiła się lekko Tamsin, nie mająca absolutnie żadnych doświadczeń z mężczyznami, których mężczyznami można było określać od niedawna. Było to całkowicie podyktowane jej preferencjami, bo lubiła mężczyzn doświadczonych nie tylko w ars amandi, ale takich, którzy byli doświadczeni życiowo. Nie było tajemnicą, że woli starszych, może nie tak skrajnie, jak było to z jej zmarłym małżonkiem, bo tam sytuacja była zgoła inna, ale takich starszych chociaż o kilka lat. Jeśli pojawiłby się ktoś w jej wieku, albo trochę młodszy, miałby z całą pewnością nieco trudniejszą drogę do wejścia w jej łaski. Ale była otwarta, dopóki pewne warunki były spełnione.
— Mam nadzieję, że tendencja będzie najwyżej zwyżkowa, bo skoro było ci dobrze, to szkoda byłoby, gdyby się to spieprzyło — stwierdziła, na resztę słów przytakując, bo faktycznie – niewarto było się zadowalać byle czym. Obojętne, czy w sypialni, czy w życiu.
— Za rzadko spotykam się z przyjaciółką na brownie — wywróciła oczami, klepiąc się po brzuchu. Faktycznie, Tamsin nie mogła na swoją figurę narzekać, chociaż jak większość kobiet, widziała pewne obszary, które mogłyby wyglądać nieco inaczej. Ale była, jaka była i była ze swoim ciałem na tyle pogodzona, że nie przewidywała żadnych, drastycznych środków, żeby cokolwiek w nim zmieniać.
Przytaknęła na to czasami trzeba, bo i jej samej nie uśmiechał się kac, po którym miałaby rozwalony następny dzień i humor przez następne kilka, bo zmarnowała tyle czasu przez własną głupotę.
— Właśnie! — klasnęła w dłonie, przypominając sobie, że przecież przyniosła dla Tilly coś jeszcze. Sięgnęła do torebki, którą położyła na blacie razem z torbą z zakupami. Wyciągnęła z niej coś, co wyglądało jak mały notesik. — Znalazłam ostatnio papier d'Armenie… To takie kadzidełka, ale w formie papierka i jak je zapalisz na talerzyku, to się nie kruszy dziadostwo po blacie — podała przyjaciółce armeński papierek, wciąż zapakowany w ochronną folijkę. — A o Oujii się nie martw, za bardzo się cykam takich rzeczy, żeby nawet próbować… Jeszcze mnie nawiedzi ktoś nieproszony, będę musiała z nim rozmawiać… A weź — machnęła ręką, bo chociaż prawdopodobieństwo, że ktokolwiek by je odwiedził było żadne, to był właśnie moment, w którym Tamsin wolała zwyczajnie nie ryzykować. Po co kusić los?
Wzięła do ręki opakowanie przyniesione przez Tilly i zajrzała do środka, palcem dotykając suszu. Nie była szczególnie wprawionym stonerem, a i tolerancji nie miała szczególnie wysokiej, o czym przekonała się raz, gdy w napadzie paniki przeszukiwała informacje w internecie, czy zioło można przedawkować.
Usuń— Myślę, że do ciasta wystarczy nam połowa, ale możemy całość przerobić na masło, to będzie do innych wypieków — wyszczerzyła się, po czym wyciągnęła z piekarnika blaszkę, a samo urządzenie nastawiła na odpowiednią temperaturę 240°F. Przełożyła część suszu, jakąś jedną czwartą, do grindera i przekręciła go ledwie kilka razy, za każdym razem kontrolując, czy przypadkiem nie przesadziła. — Masz gdzieś kawałek papieru do pieczenia? — spytała, a gdy Tilly jej go podała, przesypała zawartość młynka właśnie na niego. To samo zrobiła z resztą zawartości słoiczka.
— Sam proces powstawania takich żylaków może niekoniecznie, ale lubię horrory, więc możesz śmiało opowiadać — lubiła kontrolowany strach. Lubiła w nim przede wszystkim to, że gdy zaczynał być zbyt przytłaczający, mogła wyłączyć telewizor, zapalić światło i przejść do porządku dziennego, bez obawy, że horror przeniknie do jej życia. — A co do wyborów… Może w końcu niektórzy przejrzą na oczy, jeśli jeszcze tego nie zrobili — stwierdziła, bo o polityce z Tilly mogły rozmawiać śmiało, w większości przypadków poklepując się po plecach na znak zgody i zadowolenia z tego, że ta druga miała podobne, jeśli nie takie samo zdanie na wiele tematów. Dlatego tym bardziej Tamsin nie dziwiała się przyjaciółce, że ta myślała o wyjeździe do Europy. Gdyby nie to, że sama miała tu mieszkanie i potencjalną szansę na granie w jednej z najlepszych oper na świecie, prawdopodobnie sama by się nad tym zastanawiała, zniesmaczona tym, co wyczyniało się w polityce. Wierzyła też, że nawet, gdyby wyjazd Mattie doszedł do skutku, to nic nie stało na drodze, by przyjaźniły się dalej. W inny, utrudniony sposób, ale niezmiennie, bo w końcu istniał internet i chociaż Tamsin lubiła te czasy, gdy nie przenikał on do każdej strefy życia, to jednak sporo ułatwiał. Istniały też samoloty i to, że zawsze mogła zaczepić się na jakiś czas w jakimś miejscu w Europie, gdyby jednak The Met jej się znudziło, wybierając przy tym ten sam kraj, w którym byłaby Tilly. Było wiele opcji i chociaż najchętniej zatrzymałaby ją przy sobie, to nie mogła być tak samolubna. Jeśli Tilly nie czuła się szczęśliwa w Nowym Jorku, to powinna była coś zmienić.
— Jakbyś potrzebowała jakiejś pomocy w poszukiwaniach, może pogadać z kimś stamtąd… Nie zrozum mnie źle. Najchętniej zamknęłabym cię w Nowym Jorku i nigdzie nie wypuszczała, ale jeśli nie czujesz się tu szczęśliwa, to powinnaś rozejrzeć się za innymi opcjami. Mam sporo znajomych z różnych krajów w Europie, więc może nie byliby w stanie jakoś specjalnie pomóc, ale chociaż trochę opowiedzieć, albo poznać cię ze swoimi, znajomymi pielęgniarkami — stwierdziła, uważnie patrząc na Tilly, mówiąc całkowicie poważnie. — Tak, żebyś miała trochę informacji z pierwszej ręki, a nie z portali.
Będzie płakać za Tilly, jeśli ta kiedykolwiek zdecyduje się na wyjazd i to wiedziała od momentu, gdy temat jej przeprowadzki zaczął wypływać w ich rozmowach. Będzie też bardzo tęsknić, ale jej uczucia w tym wszystkim nie były ważne, bo ostatecznie, każdy musiał robić to, co było dobre dla niego samego i nawet altruizm miał swoje granice.
— U mnie… — zamyśliła się na chwilę, po czym zaśmiała krótko. — Ostatnio udawałam czyjąś dziewczynę. Grałam w Interpid Museum na jakimś policyjnym jubileuszu i jeden z funkcjonariuszy zrobił sobie ze mnie przykrywkę przed swoim… Chyba jakimś szefem, czy coś takiego, bo ten chciał zeswatać go ze swoją córką — pociągnęła łyk wina, nawet nie próbując ukryć rozbawienia. — Przedstawił mnie jako swoją dziewczynę, a ja… Głupie to, ale trochę poaktorzyłam i jak pelikan łyknęłam ten pomysł. Cała akcja trwała łącznie może pięć minut, ale zawsze mogę powiedzieć, że chodziłam z gliną — zaśmiała się z samej niedorzeczności tej sytuacji, kręcąc głową na własną głupotę.
Piekarnik zapiszczał, dając im znać, że nagrzał się do odpowiedniej temperatury, więc Tamsin wsunęła do niego sprawnie blaszkę i ustawiła timer. Wzięła lampkę wina, i niosąc ją w górze przeszła z Tilly do kanapy, na której rozsiadła się wygodnie, czując się całkowicie swobodnie w mieszkaniu przyjaciółki. — A tak poza tym, coraz więcej gram z jednym kwartetem, więc całkiem możliwe, że wyjdzie z tego coś poważniejszego, niż tylko dorywcze zlecenia. Fajni ludzie, z profesjonalnym podejściem, ale bez zbędnego nadęcia, więc praca idzie z nimi szybko. Może… Może kiedyś, jak ty już będziesz w Europie, a ja z zespołem odniesiemy sukces, będę mogła zagrać na koncercie w twoim mieście. Wyobrażasz to sobie? — spytała z uśmiechem,
UsuńTamsin Passalis która bez wspomagania pozytywnie patrzy w przyszłość