Not acid nor alkaline
Wilhelmina
Sallow
antropolożka sądowa, artystka kryminalistyczna i portretowa — NYPD Forensic Artist, Facial Identification & Reconstruction Specialist — doktorantka antropologii biologicznej na CUNY Graduate Center
Co to w ogóle za imię? Wilhelmina? Odpowiedź jest banalnie prosta: jej matka kochała Brama Stokera tak bardzo, że gdy przyszło do nadania córce imienia, sięgnęła po „Draculę”. Wilhelmina otrzymała imię po Minie Harker, kobiecie wystarczająco upartej i odważnej, by spojrzeć potworowi prosto w twarz i przeżyć.
Przez większość swojego życia Wilhelmina uważała to za wyjątkowo pretensjonalny żart losu. Dopiero później zaczęła dostrzegać w tym wszystkim pewną ironię. Mina Harker próbowała zrozumieć potwora i pomóc go pokonać, a Wilhelmina Sallow poświęciła dorosłe życie przywracaniu twarzy tym, którym śmierć zdążyła je odebrać – i pomaganiu w tropieniu monstrów, które, w przeciwieństwie do Draculi, nigdy nie były wytworem niczyjej wyobraźni.
Jej matka, Eleanor, wierzyła, że Mina ma talent. To właśnie ona jako pierwsza nauczyła ją widzieć twarze i ludzkie ciało inaczej. Pokazała, jak zmienia człowieka kilka milimetrów w nosie, jak wiele mówił układ kości policzkowych, jak drobna zmiana w powiece potrafiła sprawić, że portret przestawał być podobny do osoby, którą miał przedstawiać. Eleanor nauczyła ją rzeźbić, szkicować i malować, a Wilhelmina poszła później o kilka kroków dalej. Tam, gdzie jej matka odtwarzała ludzkie rysy, posiłkując się zdjęciami i własnymi obserwacjami, ona nauczyła się zaczynać od tego, co pozostawało po człowieku najdłużej – od kości. Eleanor nadawała martwej materii pozory życia, a Mina zaczęła przywracać twarze tym, których nazwisk czasem nie znał już nikt żywy.
Po raz pierwszy zrozumiała, co właściwie widziała w niej matka, gdy jej talent przestał być tylko szlifowaną przez lata umiejętnością i po raz pierwszy pomógł komuś odzyskać tożsamość, a wraz z nią własną historię.
Doskonale pamięta moment, w którym po piętnastu latach złapano mordercę dziewczyny, o której mówiono Kwiatuszek, bo jej ciało znaleziono w wodzie pośród kwitnących nenufarów. Kiedy dowiedziała się o zatrzymaniu sprawcy, nie poczuła jednak satysfakcji, tylko niemoc. Jak wiele było porzuconych spraw, zamkniętych pudeł, pożółkłych fotografii i nazwisk, których nikt już nie wypowiadał? Jak wiele twarzy zniknęło bez śladu tylko dlatego, że zabrakło jednej osoby, jednego tropu, jednego spojrzenia?
Wilhelmina wie, że nigdy nie będzie w stanie zajrzeć do wszystkich akt i przywrócić nazwiska każdej osobie. Wie też, że nie każda rekonstrukcja przyniesie odpowiedź, nie każda twarz zostanie rozpoznana i nie każdy winny odnaleziony, ale jeśli dzięki jej pracy ktoś przestanie być tylko numerem w dokumentacji, to wystarczy, żeby próbować dalej.
Przez większość swojego życia Wilhelmina uważała to za wyjątkowo pretensjonalny żart losu. Dopiero później zaczęła dostrzegać w tym wszystkim pewną ironię. Mina Harker próbowała zrozumieć potwora i pomóc go pokonać, a Wilhelmina Sallow poświęciła dorosłe życie przywracaniu twarzy tym, którym śmierć zdążyła je odebrać – i pomaganiu w tropieniu monstrów, które, w przeciwieństwie do Draculi, nigdy nie były wytworem niczyjej wyobraźni.
Jej matka, Eleanor, wierzyła, że Mina ma talent. To właśnie ona jako pierwsza nauczyła ją widzieć twarze i ludzkie ciało inaczej. Pokazała, jak zmienia człowieka kilka milimetrów w nosie, jak wiele mówił układ kości policzkowych, jak drobna zmiana w powiece potrafiła sprawić, że portret przestawał być podobny do osoby, którą miał przedstawiać. Eleanor nauczyła ją rzeźbić, szkicować i malować, a Wilhelmina poszła później o kilka kroków dalej. Tam, gdzie jej matka odtwarzała ludzkie rysy, posiłkując się zdjęciami i własnymi obserwacjami, ona nauczyła się zaczynać od tego, co pozostawało po człowieku najdłużej – od kości. Eleanor nadawała martwej materii pozory życia, a Mina zaczęła przywracać twarze tym, których nazwisk czasem nie znał już nikt żywy.
Po raz pierwszy zrozumiała, co właściwie widziała w niej matka, gdy jej talent przestał być tylko szlifowaną przez lata umiejętnością i po raz pierwszy pomógł komuś odzyskać tożsamość, a wraz z nią własną historię.
Doskonale pamięta moment, w którym po piętnastu latach złapano mordercę dziewczyny, o której mówiono Kwiatuszek, bo jej ciało znaleziono w wodzie pośród kwitnących nenufarów. Kiedy dowiedziała się o zatrzymaniu sprawcy, nie poczuła jednak satysfakcji, tylko niemoc. Jak wiele było porzuconych spraw, zamkniętych pudeł, pożółkłych fotografii i nazwisk, których nikt już nie wypowiadał? Jak wiele twarzy zniknęło bez śladu tylko dlatego, że zabrakło jednej osoby, jednego tropu, jednego spojrzenia?
Wilhelmina wie, że nigdy nie będzie w stanie zajrzeć do wszystkich akt i przywrócić nazwiska każdej osobie. Wie też, że nie każda rekonstrukcja przyniesie odpowiedź, nie każda twarz zostanie rozpoznana i nie każdy winny odnaleziony, ale jeśli dzięki jej pracy ktoś przestanie być tylko numerem w dokumentacji, to wystarczy, żeby próbować dalej.
Relacje
Eleanor Sallow
14.09. 1969 r. – matka – artystka rzeźbiarka
Znana artystka, której woskowe rzeźby wystawiane są w muzeach i prywatnych galeriach na całym świecie. Prowadzi własną pracownię figur woskowych, Effigy Studio, w której nie tylko tworzy kolejne dzieła, ale również uczy innych technik rzeźbiarskich, modelowania twarzy i pracy z woskiem.
W domu nie zawsze były pieniądze, szczególnie gdy rodzice się rozstali, a Eleanor była zbyt dumna, żeby prosić o pomoc, ale Mina nie odczuwała tego tak dotkliwie, bo matka robiła wszystko, aby nie musiała przejmować się sprawami dorosłych. Żyły skromnie, ale były szczęśliwe – Mina doskonale pamięta smak swojego dzieciństwa: góra jajochlebków z cukrem i gorzka herbata.
Eleanor zaczęła zyskiwać sławę, gdy Mina miała czternaście lat. To wtedy przeprowadziły się do większego mieszkania, gdzie matka urządziła swoją pracownię, kupiła też nowy samochód i wszystko zaczęło się jakoś układać.
Jest miłą, skromną i ciepłą osobą, która zawsze stara się dostrzegać w ludziach coś dobrego.
W domu nie zawsze były pieniądze, szczególnie gdy rodzice się rozstali, a Eleanor była zbyt dumna, żeby prosić o pomoc, ale Mina nie odczuwała tego tak dotkliwie, bo matka robiła wszystko, aby nie musiała przejmować się sprawami dorosłych. Żyły skromnie, ale były szczęśliwe – Mina doskonale pamięta smak swojego dzieciństwa: góra jajochlebków z cukrem i gorzka herbata.
Eleanor zaczęła zyskiwać sławę, gdy Mina miała czternaście lat. To wtedy przeprowadziły się do większego mieszkania, gdzie matka urządziła swoją pracownię, kupiła też nowy samochód i wszystko zaczęło się jakoś układać.
Jest miłą, skromną i ciepłą osobą, która zawsze stara się dostrzegać w ludziach coś dobrego.
TATE PALMER
25.12.2005 r. – przyrodnia siostra – najlepsza przyjaciółka
To ja mam siostrę?
Tate pojawiła się w jej życiu pięć lat temu, pisząc do niej przez Instagrama. I to była najbardziej niespodziewana i dziwna wiadomość, jaką przeczytała, ale nie dlatego, że napisała do niej zupełnie obca dziewczyna. Najdziwniejsze było to, że ta nieznajoma twierdziła, że mają tego samego ojca.
Ich relacja nie zaczęła się więc od wspólnych dziecięcych wspomnień ani rodzinnych świąt, tylko od tego, że szesnastoletnia wówczas Tate zdecydowała się do niej odezwać. Mimo to zaskakująco szybko znalazły wspólny język, a początkowa ostrożność z czasem przerodziła się w autentyczną sympatię. Teraz były po prostu przyjaciółkami i siostrami.
Tate pojawiła się w jej życiu pięć lat temu, pisząc do niej przez Instagrama. I to była najbardziej niespodziewana i dziwna wiadomość, jaką przeczytała, ale nie dlatego, że napisała do niej zupełnie obca dziewczyna. Najdziwniejsze było to, że ta nieznajoma twierdziła, że mają tego samego ojca.
Ich relacja nie zaczęła się więc od wspólnych dziecięcych wspomnień ani rodzinnych świąt, tylko od tego, że szesnastoletnia wówczas Tate zdecydowała się do niej odezwać. Mimo to zaskakująco szybko znalazły wspólny język, a początkowa ostrożność z czasem przerodziła się w autentyczną sympatię. Teraz były po prostu przyjaciółkami i siostrami.
Brant Dawson
1.01.1990 r. – przybrany brat – NYPD Police Officer
Pięć lat temu zyskała siostrę i nie spodziewała się wtedy, że do jej życia prześlizgnie się kolejna ważna osoba.
Najpierw była ostrożność, potem ciekawość i coraz dłuższe rozmowy, aż któregoś dnia zorientowała się, że zaczęła uwzględniać Branta w swoich planach i odruchowo sięgać po telefon, kiedy wydarzyło się coś, czym chciała się z kimś podzielić.
Nie dało się wskazać jednego konkretnego momentu, w którym stał się nieodłączną częścią jej życia – i z pewnością nie spodziewała się, że wszystko się tak skomplikuje.
Najpierw była ostrożność, potem ciekawość i coraz dłuższe rozmowy, aż któregoś dnia zorientowała się, że zaczęła uwzględniać Branta w swoich planach i odruchowo sięgać po telefon, kiedy wydarzyło się coś, czym chciała się z kimś podzielić.
Nie dało się wskazać jednego konkretnego momentu, w którym stał się nieodłączną częścią jej życia – i z pewnością nie spodziewała się, że wszystko się tak skomplikuje.
Reid Wagner
20.11.1985 r. – współpracownik, partner z wydziału – NYPD Detective First Grade
Znajomość, która zaczęła się od pierwszej wspólnej sprawy – morderstwo w Woodside.
Uparty i błyskotliwy facet, który najchętniej pracowałby cały czas. Po pracy często zabiera ze sobą dokumentację, aby upewnić się, że nic nie zostało pominięte. Pracoholik.
Wychował się w rodzinie, w której służba w policji była czymś więcej — tradycją przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Ojciec, dziadek i pradziadek nosili odznakę, więc od najmłodszych lat wiedział, z czym wiąże się ta fucha.
Wspólnie tworzą duet, w którym Mina odpowiada za naukową analizę, a Reid wykorzystuje swoje doświadczenie śledcze i intuicję.
Uparty i błyskotliwy facet, który najchętniej pracowałby cały czas. Po pracy często zabiera ze sobą dokumentację, aby upewnić się, że nic nie zostało pominięte. Pracoholik.
Wychował się w rodzinie, w której służba w policji była czymś więcej — tradycją przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Ojciec, dziadek i pradziadek nosili odznakę, więc od najmłodszych lat wiedział, z czym wiąże się ta fucha.
Wspólnie tworzą duet, w którym Mina odpowiada za naukową analizę, a Reid wykorzystuje swoje doświadczenie śledcze i intuicję.
June Arden
15.04.1998 r. – przyjaciółka – konserwatorka fotografii i materiałów archiwalnych w Brooklyn Museum
Poznały się w liceum i od tamtej pory stały się prawie nierozłączne. Długoletnią przyjaźń zweryfikowały najpierw studia, a potem praca, ale pomimo obowiązków i dorosłego życia June i Mina spotykają się w miarę regularnie, aby ponarzekać, poopowiadać o pracy i napić się drinka. Ewentualnie kilku.
Critical Saturdays
grupa RPG składająca się z 4 graczy i Mistrza Gry
Critical Saturdays spotyka się w pierwszą sobotę każdego miesiąca, właściwie bez wyjątków. Zaczęli grać jeszcze w liceum, początkowo przy taniej pizzy, kartkach wyrwanych z zeszytów i pożyczonych kościach, a z czasem comiesięczne sesje stały się czymś w rodzaju tradycji.
Do grupy, oprócz Miny i June, należą: Gabriel, Nate i Adrian – Mistrz Gry.
Do grupy, oprócz Miny i June, należą: Gabriel, Nate i Adrian – Mistrz Gry.
Gabriel „Gabe” Ortiz
28 lat, architekt
Nathaniel „Nate” Brooks
29 lat, nauczyciel historii w liceum
Adrian Vale
30 lat, redaktor w niewielkim wydawnictwie fantasy
Imię i nazwisko
Wilhelmina Lucille Sallow
Data i miejsce urodzenia
31.10.1998 r., Nowy Jork
Miejsce zamieszkania
Willoughby Avenue, Brooklyn
Mieszkanie znajduje się w budynku, który nie wyróżnia się niczym szczególnym. Z zewnątrz nie zdradza wiele, ale wnętrze jest dokładnie takie, jakiego można było się po Minie spodziewać: uporządkowane, funkcjonalne i dość minimalistyczne. Dominują tutaj jasne ściany, naturalne drewno, stonowane beże i szarość przełamana czernią. Meble mają proste formy, dekoracji nie ma zbyt wiele, a każda rzecz zdaje się mieć swoje miejsce.
Salon łączy w sobie wygodę z oszczędną estetyką. Szara kanapa z kilkoma poduszkami znajduje się naprzeciwko telewizora, a obok niej stoi regał z książkami. Na jednej z półek stoi niewielka ramka ze zdjęciem Miny, Tate i Branta, zrobionym podczas jednego z rodzinnych spotkań, oraz fotografia jej i mamy. Zdjęć jest zresztą więcej; na jednym Mina i Tate śmieją się do obiektywu, na innym jest Brant z gitarą. Jest też kilka ujęć z przyjaciółmi czy pamiątkowa fotografia z czasów studiów. Z salonu można wyjść na balkon; nie jest duży, ale wystarcza, by zmieścić dwa składane krzesła, niewielki stolik i kilka doniczek z ziołami i warzywami.
Kuchnia jest połączona z jadalnią i stanowi najbardziej praktyczną część mieszkania. Proste, matowe fronty szafek, ciemny blat, stalowe dodatki i otwarte półki z kubkami oraz słoikami z przyprawami tworzą uporządkowaną całość. Przy wyspie stoją dwa wysokie krzesła, a tuż obok znajduje się drewniany stół dla czterech osób.
Sypialnia znajduje się po drugiej stronie mieszkania, za prostymi drzwiami w kolorze jasnego drewna. Jest utrzymana w podobnym stylu: duże łóżko z szarą narzutą, dwie szafki nocne, szafa wnękowa i niewielka komoda. Sypialnia ma przy sobie łazienkę, z której korzysta tylko Mina; jest tam duża wanna, którą uwielbia. Druga, uniwersalna łazienka dla wszystkich znajduje się tuż przy salonie.
Jednak najbardziej osobistym pomieszczeniem jest jej biuro; oddzielny pokój, który urządziła z myślą o pracy – ustawiła tam duże biurko, ergonomiczny fotel i dwa monitory oraz sporo półek z książkami i albumami, a w kącie stoi model ludzkiego szkieletu z wyjmowanymi narządami.
Salon łączy w sobie wygodę z oszczędną estetyką. Szara kanapa z kilkoma poduszkami znajduje się naprzeciwko telewizora, a obok niej stoi regał z książkami. Na jednej z półek stoi niewielka ramka ze zdjęciem Miny, Tate i Branta, zrobionym podczas jednego z rodzinnych spotkań, oraz fotografia jej i mamy. Zdjęć jest zresztą więcej; na jednym Mina i Tate śmieją się do obiektywu, na innym jest Brant z gitarą. Jest też kilka ujęć z przyjaciółmi czy pamiątkowa fotografia z czasów studiów. Z salonu można wyjść na balkon; nie jest duży, ale wystarcza, by zmieścić dwa składane krzesła, niewielki stolik i kilka doniczek z ziołami i warzywami.
Kuchnia jest połączona z jadalnią i stanowi najbardziej praktyczną część mieszkania. Proste, matowe fronty szafek, ciemny blat, stalowe dodatki i otwarte półki z kubkami oraz słoikami z przyprawami tworzą uporządkowaną całość. Przy wyspie stoją dwa wysokie krzesła, a tuż obok znajduje się drewniany stół dla czterech osób.
Sypialnia znajduje się po drugiej stronie mieszkania, za prostymi drzwiami w kolorze jasnego drewna. Jest utrzymana w podobnym stylu: duże łóżko z szarą narzutą, dwie szafki nocne, szafa wnękowa i niewielka komoda. Sypialnia ma przy sobie łazienkę, z której korzysta tylko Mina; jest tam duża wanna, którą uwielbia. Druga, uniwersalna łazienka dla wszystkich znajduje się tuż przy salonie.
Jednak najbardziej osobistym pomieszczeniem jest jej biuro; oddzielny pokój, który urządziła z myślą o pracy – ustawiła tam duże biurko, ergonomiczny fotel i dwa monitory oraz sporo półek z książkami i albumami, a w kącie stoi model ludzkiego szkieletu z wyjmowanymi narządami.
Zawód
NYPD Forensic Artist, Facial Identification & Reconstruction Specialist (New York City Police Department) – od września 2026 r.,
wcześniej Forensic Artist & Facial Reconstruction Specialist w laboratorium antropologii sądowej przy NYC Office of Chief Medical Examiner (OCME)
wcześniej Forensic Artist & Facial Reconstruction Specialist w laboratorium antropologii sądowej przy NYC Office of Chief Medical Examiner (OCME)
wykształcenie
Columbia University, Columbia College – B.A. in Evolutionary Biology of the Human Species, specjalizacja w zakresie antropologii biologicznej i osteologii sądowej,
dodatkowe kształcenie w zakresie sztuk plastycznych – portret, anatomia i rzeźba,
New York University – M.S. in Human Skeletal Biology (antropologia sądowa),
certyfikowana artystka kryminalistyczna International Association for Identification (IAI),
w trakcie doktoratu z antropologii biologicznej (antropologia sądowa) na CUNY Graduate Center
dodatkowe kształcenie w zakresie sztuk plastycznych – portret, anatomia i rzeźba,
New York University – M.S. in Human Skeletal Biology (antropologia sądowa),
certyfikowana artystka kryminalistyczna International Association for Identification (IAI),
w trakcie doktoratu z antropologii biologicznej (antropologia sądowa) na CUNY Graduate Center
Wyróżnienia
Dean’s List, Columbia College – za wysokie wyniki w nauce,
Departmental Honors in Anthropology – za pracę licencjacką poświęconą morfologii twarzoczaszki i identyfikacji człowieka
Departmental Honors in Anthropology – za pracę licencjacką poświęconą morfologii twarzoczaszki i identyfikacji człowieka
Dodatkowe
civilian specialist; w trakcie zdobywania statusu Peace Officer, dającego jej ograniczone uprawnienia policyjne związane z wykonywanymi obowiązkami służbowymi
identification photograph
Wygląd i cechy szczególne
Wzrost
159 cm
Kolor oczu
niebiesko–zielone
Cechy szczególne
piegowata twarz i ciało, wyjątkowo jasna cera, cienka blizna przecinająca lewy łuk brwiowy, pamiątka po upadku z roweru w dzieciństwie; do czytania i pracy zakłada okulary, zawsze zimne dłonie, pięć drobnych pieprzyków na lewym ramieniu, które przypominają gwiezdną konstelację
Zainteresowania i hobby
Hobby
szkicowanie, malowanie portretów, rzeźbienie w glinie i wosku, fotografia analogowa, kolekcjonowanie starych zdjęć i kości, sesje RPG (gra od liceum ze znajomymi w pierwszą sobotę każdego miesiąca), malowanie figurek, planszówki
Zainteresowania
Preferencje
Uwielbia
ostre jedzenie, jesień, Halloween (dekoruje mieszkanie zdecydowanie za wcześnie), kwaśne cukierki, zapach deszczu, targi staroci, ciężkie, drzewne perfumy, escape roomy, podcasty kryminalne
Nie lubi
small talku, spóźniania się, upałów, bardzo słodkich deserów, wszelkiego rodzaju ćwiczeń fizycznych, mimo to przynajmniej raz w tygodniu zmusza się, aby odwiedzić siłownię
Identyfikacja
Odcisk palców
Jeszcze przed rozpoczęciem imprezy, gdy tylko wszedł do mieszkania przed umówioną godziną, będąc jednym z pierwszych gości, doszedł do wniosku, że ktoś powinien wprowadzić zakaz organizowania urodzin w mieszkaniach, które mają wielkość pudełka po butach. Naprawdę. Przy takiej liczbie ludzi, a po chwili osób było już dwanaście, każdy kolejny gość oznaczał, że komuś przypadnie zaszczyt stania z dupą przyciśniętą do ściany, zresztą on sam od dobrych kilku minut tkwił przy kuchennej wysepce, oparty o blat w taki sposób, by podpierać na nim butelkę piwa i nikomu nie deptać po stopach. Niby całkiem wygodnie. W praktyce wystarczyło, że ktoś spróbuje przejść za jego plecami do lodówki, a skończy z łokciem w żebrach. Sytuacja pewnie się zmieni, gdy ludzie napoją się alkoholem i zaczną siadać gdzie popadnie, albo rozpierzchną się po składzikach, czy innych kątach tego typowo studenckiego mieszkania, ale na razie wszyscy grzecznie trzymali się głównego pomieszczenia, czyli salonu połączonego z aneksem kuchennym. Brant nie miał nic przeciwko siedzeniu w centrum zamieszania. Problem polegał na tym, że tutaj nie było nawet gdzie usiąść. Ale solenizant, dwudziestopięcioletni Jake Sanchez, co jakiś czas znosił do salonu kolejne dmuchane pufy, z miną człowieka, który bardzo, ale to bardzo chciał zachować powagę gospodarza imprezy. Nie wychodziło mu to szczególnie dobrze. Zwłaszcza po spaleniu jointa, którego zapach unosił się od strony jednej z dwóch łazienek. Brant obserwował go przez chwilę, kiedy ten z ogromnym skupieniem, w asyście drugiego kolegi, próbował napompować kolejną pufę, po czym nagle parsknął śmiechem zupełnie bez powodu. A po chwili spojrzał na nią, jakby sam nie był pewien, co właściwie w niej takiego zabawnego.
OdpowiedzUsuń— Wszystko w porządku, Sanchez? — zapytał Brant, unosząc butelkę do ust.
— Tak. Jasne.
— Wyglądasz bardzo wiarygodnie.
Jake posłał mu spojrzenie, które miało chyba wyrażać oburzenie, ale ostatecznie tylko znowu się roześmiał. Brant pokręcił głową z rozbawieniem, po czym oparł ciężar ciała wygodniej o blat i rozejrzał się po pomieszczeniu. Kilka osób znał lepiej, większość tylko z widzenia, a reszta dopiero miała zostać mu przedstawiona, ale na razie ludzie dopiero się gromadzili, a solenizant próbował za tym nadążyć, dokładając te pufy i na przemian witając nowo przybyłych. Wszyscy wyglądali dziś elegancko, więc założenie ciemnogranatowej, lnianej koszuli i szarych jeansów było dobrym pomysłem. Oczywiście rękawy miał wywinięte aż po łokcie, a pierwsze guziki nonszalancko rozpięte. Domówka miała swoje prawa, a on nie zamierzał wyglądać tak, jakby przyszedł tu prosto z jakiejś kolacji biznesowej, czy innego wesela. Nie było żadnych szalenie intensywnych przygotowań do tej imprezy, bo tak naprawdę to zrobił swój popołudniowy trening na siłowni, wziął prysznic, ubrał się i przyjechał. Tak czy inaczej, doszedł do wniosku, że on też, przynajmniej pod tym względem, nie miał sobie nic do zarzucenia. Było wygodnie i wyglądało przyzwoicie, a Tate nie będzie suszyć mu głowy przez pół dnia, że założył coś, przy czym jego hazel eyes giną. Wystarczyło, że kilka razy wcześniej wysłuchiwał, jak bardzo powinien zwracać uwagę na kolory ubrań, skoro natura postanowiła obdarzyć go oczami, które, według niej, aż prosiły się o odpowiednią oprawę. Oczywiście uważał, że to kompletna bzdura. Ale koszula została.
Muzyka grała na tyle głośno, że rozmowy z przeciwległego końca salonu docierały do niego w postaci pojedynczych słów i śmiechów, za to dzwonek do drzwi bez problemu przebił się przez cały ten hałas, wywołując przy okazji krótkie poruszenie. Ktoś stojący najbliżej wejścia odsunął się, przepuszczając nowych gości, a Jake porzucił na moment swoje dmuchane królestwo i ruszył ich przywitać. Brant zerknął w tamtą stronę bez większego zainteresowania.
Do chwili, kiedy rozpoznał Tate. Zaraz za nią pojawiła się Mina. Na jego twarzy od razu pojawił się lekki, zaczepny uśmiech. Siostrzyczki. Gdy złapali kontakt wzrokowy, pomachał do dziewczyn palcami, nie ruszając się jednak ze swojego miejsca, bo ono całkiem mu przypasowało. Miał stąd dobry widok na cały salon i mógł się wygodnie podeprzeć o blat, a przy okazji popatrzeć na Jake'a, który próbował ogarnąć siedziska. Od początku wiedział, że dziewczyny przyjadą razem, bo na wideorozmowie zgadywały się na wspólne malowanie i czesanie, a wcześniej były razem na zakupach, które chyba się udały skoro Tate miała na sobie kieckę, której do tej pory nie widział. Nie był zaskoczony, bo na każdą okazję kupowała coś innego, ale dbała o ciuchy i ich nie wyrzucała. To, czego nie zamierzała już nosić, oddawała komuś, kto mógł zrobić z tego lepszy użytek.
UsuńOczywiście, gdy tylko dostrzegła jedną ze swoich przyjaciółek, obie zapiszczały z ekscytacji i zaczęły się przytulać, a za chwile dołączyły do nich kolejne. Brant znał wszystkie. Tak na dobrą sprawę, to była domówka znajomych ze strony Tate, a nie jego, ale te koleżanki też gościły w ich mieszkaniu od czasu do czasu, więc zdążył się do nich przyzwyczaić. Zaliczały się do grona wspólnych znajomych, bo niektóre znał już na tyle dobrze, że bez problemu potrafiłby przypisać im ulubione drinki, choć wolałby się do tego nie przyznawać. Część z nich dopiero co skończyła dwadzieścia jeden lat i mogła wreszcie legalnie zamówić cosmopolitana, a on znał je już od trzech czy czterech lat. I nie był ani głupi ani tym bardziej ślepy.
— Wilhelmina — rzucił, kiedy znalazła się wystarczająco blisko, żeby go usłyszeć. Celowo użył pełnej formy jej imienia, bo doskonale wiedział, że na co dzień wszyscy skracali je do Miny. On sam przecież też, choć lubił wołać do niej również Minnie. Ale jeśli chciał zwrócić jej uwagę albo zwyczajnie trochę się z nią podroczyć, zaczynał właśnie od imienia w pełnej formie, które wypowiadał tak teatralnie, jakby zamierzał udzielić jej oficjalnego upomnienia. Przy okazji mógł bezkarnie przyjrzeć się jej przez chwilę dłużej, bo dzisiaj zdecydowanie było na co popatrzeć.
— Już myślałem, że ktoś cię porwał. Albo, co gorsza, że masz dzisiaj lepsze plany. — Kącik ust drgnął mu w rozbawieniu. — Tate już zdążyła zgubić się w tłumie, więc przynajmniej wiem, że nie będę musiał szukać jej sam — zauważył, spoglądając na Tate, która witała się ze wszystkimi po kolei i wpadała w krótkie, sztampowe pogawędki. Koledzy komplementowali jej sukienkę, ale doskonale wiedzieli, że Brant stoi kilka kroków dalej, więc robili to z należytą ostrożnością. Nie żeby miał coś przeciwko komplementom. Widocznie sama jego obecność przypominała im, że czasami lepiej uważać, co dokładnie mówi się o dziewczynie, z którą mieszka gliniarz. W dodatku brat. Nie zamierzał udawać, że nie zauważa, kiedy któryś z nich nagle przypomina sobie, że powinien pilnować rąk, ale było w tym coś całkiem zabawnego, szczególnie że Tate najczęściej nawet nie zwracała na to uwagi. On jednak tak. On zwracał uwagę na wiele rzeczy. Zwłaszcza kiedy siedział z boku i miał dobry widok na całe pomieszczenie. Tate była oczywiście pierwsza, ale Mina wcale nie umknęła jego uwadze. Znał ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak zwykle wyglądała, kiedy wpadała do nich na chwilę albo zgadywała się z Tate na wspólne wyjście. Dzisiaj jednak obie potraktowały przygotowania wyjątkowo poważnie, dlatego obie będzie musiał mieć tego wieczoru na oku. Tate z oczywistych powodów, bo była jego młodszą siostrą, którą bawił praktycznie od pieluch i o którą dba do teraz, nawet jeśli ona sama najchętniej udawała, że wcale tego nie potrzebuje. Mina była już bardziej skomplikowanym przypadkiem. W tym popieprzonym drzewie genealogicznym Dawsonów, Palmerów i Sallowów również zdążyła dostać status siostry, tyle że Brant miał z nią jeden cholernie istotny problem. Pociągała go. I właśnie dlatego powinien był uważać bardziej na siebie niż na nią.
Brant Dawson 😎🥳
Domówki były od tego, żeby dobrze się bawić, trochę sobie wypić, pośmiać się i pogadać z ludźmi, ewentualnie zrobić kilka głupich rzeczy, o których niekoniecznie chciałoby się pamiętać następnego dnia. Ale chodziło przede wszystkim o to, żeby na kilka godzin zrzucić z siebie obowiązki, odpuścić pracę i wszystkie inne sprawy, które na co dzień zaprzątały człowiekowi głowę. Bo czasami trzeba po prostu się odchamić i pozwolić sobie na totalnie niezobowiązujący wieczór, kiedy jedynym poważnym problemem będzie to, czy w lodówce zostało jeszcze piwo. Brant doskonale to rozumiał. Sam też korzystał z tej formy relaksu, dlatego nie zamierzał robić tu za żadnego za strażnika moralności. Już pomijając fakt, że on sam nie był w wielu aspektach szczególnie moralny, to znajdował się w otoczeniu dorosłych ludzi, którzy mieli swój rozum i na pewno wiedzieli, co wypada, a czego nie. Oczywiście, jeżeli chodziło o Tate, naturalne było, że będzie miał ją na oku, choć wcale nie dlatego, że zamierzał pilnować każdego jej kroku i rozliczać ją z każdego wypitego drinka. Nigdy nie był typem brata, który próbowałby decydować za nią, gdzie może chodzić, z kim się spotykać, czy nawet ile może wypić. Dbał o nią, jasne. Robił to właściwie od zawsze, ale ta troska miała swoje granice, bo jemu przecież wcale nie zależało na trzymaniu jej pod kloszem. Nie miał do tego prawa, ale nigdy nawet nie przeszłoby mu to przez myśl. Tate była dorosła i miała prawo bawić się po swojemu, a jeśli przy okazji zdarzy jej się zrobić coś głupiego, to od tego miała starszego brata, żeby najpierw wyciągnął ją z kłopotów, a potem kazał jej wysłuchać swojego krótkiego, pełnego dezaprobaty komentarza. Co prawda nie przerabiali jeszcze takiego scenariusza, bo Tate pilnowała się sama, ale gdyby kiedyś noga jej się powinęła, Brant bez większego gadania zrobiłby to, co zawsze – stanąłby po jej stronie, a potem pomógłby jej wypić to piwo, którego sama nawarzyła. Była jego młodszą siostrzyczką i choćby nie wiadomo jak bardzo dorosłą, dla niego i tak zawsze miała nią zostać. Sprawa miała się jednak trochę inaczej, kiedy w pobliżu Tate zaczynali kręcić się faceci. Nadal nie próbował rozporządzać jej relacjami ani decydować, z kim powinna się spotykać, bo to zdecydowanie nie jego biznes, ale był czujny. Wiedział, że nie uchroni jej przed uczuciowymi dylematami czy rozczarowaniami, ani nawet przed złamanym sercem, bo tego nie dało się załatwić za nią. Chciał jednak, żeby każdy, kto zamierzał się do niej zbliżyć, miał świadomość jednej prostej rzeczy – jeśli zrobi jej krzywdę, Brant będzie o tym wiedział. A wtedy z pewnością zadba o to, żeby delikwent na długo zapamiętał swoją pomyłkę. On kiedy był w jej wieku, nie miał takiego wsparcia. Nie miał właściwie żadnego wsparcia. Był zdany sam na siebie w środowisku, które szybko nauczyło go, że jedyne na co można liczyć, to na własne pięści i własny rozsądek. Z rozsądkiem człowiek jednak się nie rodzi, a Brant musiał nauczyć się go metodą prób i błędów, z których wiele kończyło się bardzo nieprzyjemnie, przy czym rozbita gęba była jednym z najmniejszych skutków tej nauki. Dlatego chciał, żeby Tate miała łatwiej. Nie zamierzał ustawiać jej życia, ale jeśli mogła liczyć na niego wtedy, kiedy coś zaczynało się pieprzyć, to zamierzał być w pobliżu.
OdpowiedzUsuńPatrzył na Minę z głową przechyloną lekko w bok. W kąciku jego ust błąkał się lekki, zaczepny uśmiech, który stawał się wyraźniejszy z każdym jej kolejnym słowem.
— Nie przyszedłem tu podpierać ściany — zapewnił, unosząc lekko brwi. — Na razie patrzę, obok kogo warto usiąść, żeby nie spędzić połowy wieczoru z jakimś nudziarzem — wyjaśnił i zbliżył butelkę do ust, a potem pociągnął łyk piwa. — A jeśli chodzi o Tate, to ona zawsze ma ze mną pełną swobodę. — Odstawił butelkę na blat. — To inni jej nie mają — sprostował, prostując się nieco, bo już dostrzegł Tate, która zmierzała w ich stronę z koleżanką, którą ciągnęła lekko za rękę.
Obie skocznie minęły dmuchane królestwo, nad którym Jake kończył już pracować, i podeszły do nich z szerokimi uśmiechami. Brant otaksował sukienkę siostry i posłał jej krótkie, aprobujące spojrzenie, po czym uśmiechnął się pod nosem.
Usuń— Brant, bo wy się jeszcze nie poznaliście. To Vera — przedstawiła koleżankę Tate, wskazując na stojącą obok dziewczynę.
Brant przeniósł na nią spojrzenie i przez moment przyjrzał się jej bez skrępowania, jak miał to w zwyczaju. Vera wytrzymała jego wzrok, choć po chwili kącik jej ust drgnął lekko w rozbawieniu. Nie wyglądała na szczególnie speszoną, raczej na kogoś, kto próbował właśnie rozgryźć, czy Brant robi to celowo, czy po prostu taki już był. Taki już był. Wymienili się krótkim uściskiem dłoni i nagle ze środka salonu głośno odezwał się Jake.
— Dobra ludzie! — zaczął, gdy ktoś ściszył chwilowo muzykę. — Dzięki, że przyszliście, naprawdę. Nie mamy tu za dużo miejsca, ale jest pełna lodówka żarcia i chlania, więc możemy zaczynać imprezę. — Uśmiechnął się triumfalnie. — Dziewczyny, Mina, Tate, kochane moje, bardzo was proszę... — złożył ręce, jak do modlitwy. — Możecie się tu rządzić jak u siebie, ale weźcie mi pomóżcie coś z tego żarcia przenieść na ten stolik, błagam — poprosił, na co Tate roześmiała się i kręcąc lekko głową, przeszła za plecami Branta, żeby otworzyć lodówkę i popatrzeć, co w ogóle dało się stamtąd wystawić.
— Brant — zwrócił się do niego, lekko drapiąc się z tyłu głowy. Przeszedł do skrzynki, w której stały wina i wziął jedną butelkę. — Masz jakiś pomysł, jak otworzyć wino z takim korkiem? — Podszedł do niego i podał mu butelkę. — Nie piję wina, więc nie mam, kurwa, korkociągu.
— Daj.
Brant wziął butelkę i obejrzał korek, chcąc ocenić, ile trzeba będzie się z nim namęczyć. Potem zdjął but z nogi i wsunął dno butelki w jego wnętrze.
— Patrz i się ucz, Sanchez.
Kilka razy ostrożnie stuknął dnem butelki o najbliższą ścianę, aż korek zaczął powoli wysuwać się z szyjki. Zerknął przy tym na Jake'a, który przyglądał mu się ze zdziwieniem, jakby właśnie oglądał jakąś tanią sztuczkę magiczną. Aż się wierzyć nie chciało, że nie znał metody na buta i kilku podstawowych praw fizyki.
— I widzisz? Korkociąg jest dla ludzi bez wyobraźni. — Oddał mu butelkę, gdy korek był już wysunięty do połowy, a potem z powrotem wsunął but na swoją stopę.
Jake zaśmiał się, kręcąc głową z niedowierzaniem, ale po chwili uśmiechnął się szerzej.
— Dzięki, stary. Dobrze, że jesteś. Przynajmniej wiem, że jak coś się tutaj spierdoli, to znajdzie się ktoś, kto to ogarnie.
— Nie przyzwyczajaj się. Dzisiaj tylko otwieram wino, reszta to twój cyrk — zaznaczył, posyłając solenizantowi rozbawione spojrzenie.
Jake zaniósł wino do salonu, stawiając je koło koleżanek, później zaczął przenosić też szklanki i inne alkohole, jak whisky czy nawet tequilę dla tych, którzy nie chcieli niczego sączyć, a stawiali raczej na szoty. Starał się nie przeszkadzać dziewczynom, które rozstawiały przekąski, chociaż kilka razy wciął się z rozpędu im w paradę. Brant w tym czasie przyciągnął sobie jedną dmuchaną pufę bliżej szerokiego stolika i uwalił się na nią swobodnie, chociaż były one na tyle duże, że spokojnie zmieściłyby po dwie osoby. Muzyka znów zaczęła grać nieco głośniej, a impreza w końcu zaczynała wyglądać jak impreza.
Brant Dawson 🍿🍺
Dla niego rodzina nie miała żadnej konkretnej definicji. Można mieszkać z kimś pod jednym dachem, mieć to samo nazwisko, a nawet więzy krwi, a mimo to nie czuć z tymi osobami żadnej bliskości. Sama krew nigdy nie była dla Branta gwarancją czegokolwiek – to tylko papier i biologia, czyli nic, co samo w sobie zmuszałoby człowieka do miłości, lojalności czy troski o drugą osobę. Za rodzinę uważał ludzi, na których można było liczyć bez pytania. Tych, którzy zostawali, kiedy przestawało być wygodnie i nie znikali przy pierwszym większym problemie. Do szesnastego roku życia za rodzinę uważał kumpli z dzielnicy. Nie matkę, bo ona pracowała tak dużo, że jej i tak przy nim nie było. Nie ojca, bo ten potrafił przepuścić ostatnie pieniądze na zakład, a potem wrócić do domu i wyładować złość właśnie na nim, a zawsze uderzał tak, żeby ślady przypominały zwykłe podwórkowe siniaki. Miał grono kolegów, którzy sami nie mieli zbyt wiele, ale przynajmniej wiedzieli, czym jest lojalność. Trzymali się razem, włóczyli po dzielnicy do późna, dzielili tym, co akurat mieli i nie zadawali zbędnych pytań. Jeśli jednemu brakowało pieniędzy, drugi potrafił oddać swoje ostatnie. Jeśli ktoś miał problem, reszta zawsze pojawiała się obok. Nie byli święci i nie zawsze podejmowali mądre decyzje, ale Brant wiedział wtedy, że gdyby pewnego dnia naprawdę potrzebował pomocy, mógłby zapukać do ich drzwi. Życie się zmieniło, gdy matka powiedziała mu, że urodziła jego siostrę. Może w innym przypadku kazałby im wszystkim się wynosić, karząc matkę za brak lojalności wobec ojca, ale ojciec siedział przecież w pierdlu za napad na kobietę. Czy w ich domu ktokolwiek był lojalny? Oczywiście, że nie. Nawet Brant przestał taki być, gdy wsadził ojca na dwadzieścia pięć lat do puchy. Nigdy nie widział matki tak szczęśliwej, jak wtedy, gdy Hector wylądował we więzieniu, i jak na świecie pojawiła się Tate. On sam również poczuł wtedy coś, czego wcześniej nie znał. Nie był to obowiązek, nie była to odpowiedzialność narzucona przez sytuację, tylko zwyczajna, silna potrzeba, żeby się nią zajmować i ją chronić. Tate była maleńka, bezbronna, zupełnie zależna od dorosłych, którzy nie zawsze potrafili stanąć na wysokości zadania, a on po raz pierwszy miał kogoś, za kogo chciał odpowiadać nie dlatego, że musiał, ale dlatego, że po prostu tego chciał. I zrobił wszystko, żeby zdobyć do tego legalne narzędzia. Od dawna myślał o zostaniu policjantem, ale to pojawienie się Tate było zapalnikiem do działania, choć od początku dobrze wiedział, że najpierw będzie musiał udowodnić wszystkim wokół, że potrafi być kimś więcej niż kolejnym gówniarzem z brudnego North Creston Hills, który chce sięgnąć po odznakę i broń. Każdy kolejny krok kosztował go nie tylko wysiłek, bo i godność, a przy tym też świadomość, że wystarczyła jedna pomyłka, żeby ktoś wyciągnął na wierzch jego przeszłość i powiedział: a nie mówiłem. Zaciskał zęby, wracał do kolejnych rozmów, egzaminów i testów, znosił spojrzenia ludzi, którzy z góry zakładali, że się nie nadaje, albo że na pewno ma w tym jakiś zły cel, i za każdym razem robił swoje. Nie miał żadnych znajomości, które mogłyby mu otworzyć drzwi, ani rodziny, która mogłaby za niego ręczyć, a wręcz przeciwnie – ojciec przestępca był pierwszym argumentem, który zamykał mu przed nosem drzwi i to zanim powiedział, po co w ogóle przyszedł. Miał tylko upór i cholernie konkretny powód, żeby się nie poddać. I nie poddał się, mimo że w tej osobistej drodze stracił wielu bliskich sobie osób. Jeśli nie za pomoc córce komendanta, za co został wykluczony ze swoich dotychczasowych kręgów, które to poniekąd za ten napad odpowiadały, to za bratanie się z gliniarzami tak w ogóle. Jego życie w North Creston Hills skończyło się z chwilą przyjęcia do akademii, jednak cienie przeszłości ciągnęły się za nim jeszcze długi czas. Ale przynajmniej po raz pierwszy od dawna miał poczucie, że stoi po właściwej stronie drzwi. Nie dostał niczego za darmo, nie zapomniał, skąd pochodził i ile kosztowało go dotarcie tutaj, ale w końcu miał przed sobą coś, o co naprawdę warto było walczyć.
OdpowiedzUsuńNie musiał prowadzić tu żadnych selekcji, bo większość osób z tego grona znał. Czekał aż ludzie pozajmują miejsca, żeby wiedzieć, w którym miejscu posadzić swój własny tyłek i nie spędzić wieczoru obok kogoś, kto będzie pierdolił pół imprezy o grze w warcaby. Żeby nie było, nie miał nic do planszówek, ale grać a słuchać to dwie inne kwestie. Nie musiał nikogo oceniać, żeby wspomnianych nudziarzy wykluczyć. Musiał jedynie poczekać, aż ludzie usiądą, i wybrać sobie miejsce na końcu obok tych, z którymi będzie najciekawiej. I to też zrobił. Pufę zajmował sam, ale miał obok siebie Tate, która dzieliła miejscówkę z cztery lata starszą od siebie Ivy. Dziewczyny studiowały ten sam kierunek i pracowały razem jako kelnerki w kawiarni, więc spędzały ze sobą mnóstwo czasu, a Ivy była normalną dziewczyną, z którą dało się pogadać na wszystkie tematy, czy na luzie pożartować. Poza tym była też śliczna, taka typowa cali girl – szczupła, opalona, z długimi blond włosami, które dziś opadały na materiał jej krótkiej ołówkowej kiecki w błękitnym kolorze. Uwielbiała rywalizować z Brantem w cymbergaja, choć ostatnimi czasy nie mieli okazji nadrobić pojedynków. Słyszał, że ma chłopaka, ale jakimś dziwnym trafem go tutaj nie było, więc miał co do tego wątpliwości. Obok Ivy siedział jej brat bliźniak, William, przy którym Tate często czerwieniła się jak słodka truskaweczka. Chłopak był pozytywny, czasami pojawiał się na tej samej siłowni, na której ćwiczył Brant, więc ten zdążył już go wyczuć. Pół roku temu rozstał się z dziewczyną i jakoś mniej więcej w tym czasie Tate postanowiła zrobić rewolucje w swojej szafie, uzupełniając ją większą ilością sukienek i spódniczek. Brant starał się w to nie wnikać, ale wiedział, że rozmawiali ze sobą codziennie. Cóż, chłopak jest przynajmniej porządny.
UsuńPrzez chwilę wydawało mu się, że do tego grona dołączy jeszcze Mina, bo miejsca było dla niej całkiem sporo, ale jej zainteresowanie skręciło w inną stronę. Przeniósł spojrzenie na chłopaka, obok którego usiadła, i zatrzymał je na nim dłużej, niż powinien. Liam. Nie wiedział o nim zbyt wiele, a widział go może ze dwa razy na tego typu domówkach pewnie z tego względu, że był kumplem Jake'a, a Jake kolegował się również Tate. Wiedział jednak, że to zaproszenie nie było przypadkowe, bo Liam już wcześniej zerkał w stronę Miny, jeszcze zanim zaczepił ją w kuchni, więc chłopak zwyczajnie złapał okazję, żeby ją poznać, a może trochę się do niej zbliżyć i sprawdzić, czy może ugrać z tego coś więcej. A Mina nie odmówiła. Sam nie wiedział, co bardziej zagrało mu na nerwach.
Później przeniósł spojrzenie na solenizanta, który postanowił wystartować z jakąś grą, a w czasie, gdy pierwsze osoby losowały kartki z miski, pochylił się do stolika i uzupełnił sobie szklankę bourbonem. Chwilę później Tate podsunęła mu dwie szklanki, prosząc o pomoc przy drinkach. Mieli zrobić Roy Rogers w wersji alkoholowej, więc Brant bez większego zastanowienia zabrał się za mieszanie, bo wszystko, czego potrzebowali, stało już na stole. Tate skoczyła tylko po lód, a on w tym czasie przygotował resztę, dolewając odpowiednie składniki do obu szklanek.
Ze szklanką alkoholu oparł się swobodnie o pufę, w której siedział nieco zapadnięty, a gdy Vera wylosowała kartkę i jako najatrakcyjniejszą osobę wytypowała go, uniósł zaskoczony brwi. Wziął łyk bourbona i spojrzał na nią z wyraźnym rozbawieniem, próbując, czy naprawdę to powiedziała, czy tylko postanowiła się z nim trochę podroczyć. Kiedy jednak z entuzjazmem zasiadła na pufie obok niego, na jego ustach pojawił się szerszy uśmiech. Ivy zlustrowała ją krótkim spojrzeniem, Tate też obserwowała sytuację z uwagą, a męska część ekipy po prostu wiwatowała.
Nie ruszył się ani o milimetr, zostawiając Verze całą inicjatywę, ale dla wygody przełożył ramię za jej plecami, a ona szybko wykorzystała okazję i wsunęła się bliżej jego boku. Pachniała jakimiś brzoskwiniami i słodkimi owocami, ale nie miał pojęcia, czy to jej perfumy, czy może szampon do włosów. Tak czy inaczej, wyglądała na zadowoloną. Nie przeszkadzało jej nawet położyć dłoni na jego udzie.
UsuńPopijał swobodnie alkohol, obserwując miskę w obiegu, aż zatrzymała się ona przed Miną. Podniósł na nią wzrok, gdy wyjęła karteczkę i rozłożyła ją w palcach, a kiedy przeczytała pytanie, nieznacznie uniósł brew. Chodziło o osobę, więc równie dobrze mogła wskazać na Tate, tak dla świętego spokoju, ale zamiast tego wybrała szoty, zostawiając wszystkich z jeszcze większą ciekawością. Popatrzył jak przechylała kieliszki z alkoholem i wziął nieco głębszy wdech, za moment znów wędrując uwagą za miską. A ta znalazła się u Tate. Dziewczyna wsunęła więc palce pomiędzy złożone karteczki, zamieszała teatralnie i wyjęła jedną z nich.
— Kto z obecnych ma największe szanse cię poderwać? — Tate przeczytała, śmiejąc się cicho. Pokręciła głową i zerknęła chwilowo na Branta. — Jeśli powiem to na głos, to nigdy się nie uda — przyznała i gdy zobaczyła minę Branta, roześmiała się jeszcze bardziej, a po chwili dołączyła do niej Ivy. On oczywiście rozumiał aluzję, więc popatrzył na nie z ukosa. — Dlatego polejcie szota — poprosiła i wzięła wolny kieliszek, po czym podała go do Jake'a.
— Siostry, no co wy takie tajemnicze! — Jake uzupełnił kieliszek dla Tate, a ona wypiła go naraz i skrzywiła się, biorąc od Ivy szklankę soku. Miska ruszyła ponownie w obieg i trafiła w końcu do Branta. Ten wyjął złożony papierek i spojrzał na pytanie.
— Wytypuj osobę, która musi przez następną rundę siedzieć z dala od osoby, która najbardziej ją interesuje — przeczytał powoli i zerknął na Verę. To byłoby banalnie proste. Spojrzał więc na Tate, która próbowała zachować powagę, bo oboje dobrze wiedzieli, że przesiadłaby się z dala od Williama. Tak naprawdę Brant od początku wiedział, kto będzie odbiorcą, ale nie szkodziło trochę potrzymać towarzystwa w niepewności.
— Liam — wytypował lekko i oddał miskę dalej w obieg, a potem spojrzał na Minę. Upił łyk alkoholu ze szklanki, za którą na moment schował zadowolony wyraz twarzy. Nie zamierzał przecież dawać nikomu satysfakcji zbyt łatwym odczytaniem jego intencji.
Brant Dawson 😈
Gdy pierwszy raz dowiedział się o istnieniu drugiej siostry, uznał to za kiepski żart. Wydawało mu się to tak absurdalnie niemożliwe, że nawet gdy Tate opowiadała całą historię z taką ekscytacją, jakby wygrała jakieś grube miliony w losowaniu kulek, on tylko na nią patrzył i czekał aż zacznie się śmiać. Ale ona była wtedy śmiertelnie poważna. Jeszcze go walnęła książką w ramię, gdy posłał jej to swoje znudzone spojrzenie. Ciekawe, ledwie wprowadzili się do miasta, a tu nagle pojawiła się dodatkowa siostra. Z daleka śmierdziało to jakimś scamem, dlatego Brant pozostawał czujny i po raz pierwszy urządził jej poważny wykład na temat wpadania w pułapki zboczeńców. Tate miała wtedy niespełna szesnaście lat, była doskonałą partią dla każdego napalonego idioty, który w przypływie chęci uznałby, że młoda dziewczyna będzie łatwym celem, natomiast on pracował w policji i przerobił dziesiątki podobnych przypadków. Pokłócili się oczywiście, bo każde miało swoją rację, ale tylko na jakieś dwie i pół godziny. Brant zachęcił Tate, żeby połączyły się z tą całą Wilhelminą na wideo, a potem był obecny przy pierwszej rozmowie, choć nie udzielał się i stał w takim miejscu, że Mina go nie widziała, a on ją tak. A potem sytuacja rozwinęła się już naturalnie. Pierwszy raz spotkali się całą trójką, długo rozmawiali, żeby dojść w ogóle do swojego powinowactwa i zrozumieć dlaczego dowiedzieli się o sobie dopiero teraz. Dziewczyny były siostrami przybranymi z jednego ojca, natomiast Brant i Mina byli rodzeństwem w zasadzie tylko w świetle prawa, choć to niczego nie zmieniało, bo wszyscy traktowali się jak rodzina. Pokręcona, ale jednak. Te ostatnie pięć lat, nawet jeśli był to tylko urywek na tle całego życia, wystarczyło, żeby zdążyli się poznać i naprawdę ze sobą zżyć. Mina z czasem stała się po prostu częścią ich codzienności. Nie tylko życia Tate, ale również jego. Była jego siostrą i nie miało większego znaczenia, że ich relacja opierała się na trochę innych zasadach niż ta z Tate. Brant i tak zamierzał dbać o nią podobnie jak o młodszą siostrę, a przede wszystkim dać jej jasno do zrozumienia, że niezależnie od okoliczności zawsze może na niego liczyć. Oczywiście nie wtrącał się w jej życie, bo była dorosłą kobietą, piękną, zdolną i ambitną, która sama świetnie ogarniała swoją rzeczywistość, ale to nie oznaczało, że było mu jakkolwiek obojętne to, co robiła, czy w jakie relacje się pakowała. Gdyby ktoś zrobił jej krzywdę, na pewno nie pytałby się o pozwolenie, czy może połamać temu komuś kości. Zapytałby może tylko o to, które łamać, żeby bolało i długo się zrastało. Problem polegał na tym, że znali się zaledwie pięć lat. Nie wychowywali się razem, nie dzielili dzieciństwa, nie mieli za sobą setek zwyczajnych dni spędzonych pod jednym dachem. Poznali się już jako dorośli ludzie i choć z czasem zdążyli się ze sobą zżyć, ich relacja nigdy nie była tak naturalnie domowa jak ta, którą Brant miał z Tate. Może właśnie dlatego podczas tych wszystkich wspólnych wieczorów, domówek, rozmów do późna, czy rodzinnych spotkań zaczęło wkradać się między nich coś, czego Brant początkowo nie potrafił nawet sensownie określić. Inny rodzaj zainteresowania. Inny rodzaj przywiązania. Coś, czego nie powinien czuć wobec osoby, która została wpisana w rodzinne drzewo. Bo choć mówił o Minie jak o siostrze i wiedział, że tak właśnie powinien ją traktować, nigdy nie patrzył na nią tak, jak patrzył na Tate. I z każdym kolejnym spotkaniem coraz trudniej było mu udawać przed samym sobą, że ta różnica nic nie znaczy.
OdpowiedzUsuńPrzewrócił lekko oczami, słysząc odpowiedź Liama. Zwłaszcza gdy zostawia się najlepsze miejsce? To miał być ten mało subtelny podryw? Mało subtelny byłby wtedy, gdyby powiedział, że musi zostawić najlepszą dziewczynę w tym gronie, a nie miejsce na kawałku dmuchanej szmaty. Odprowadził go wzrokiem, zamykając karteczkę w swojej dłoni. Wypuścił Verę, gdy Jake zmienił zasady gry, i rozsiadł się wygodniej, zakładając, że cały dmuchany mebel znów będzie tylko jego. I jak się zaraz okazało był, ale tylko na chwilę.
Spojrzał na Minę, gdy wstała z pufy i do niego podeszła, a jego brew uniosła się w wyrazie niedowierzania, gdy powiedziała o zastępstwie. Naprawdę, miał być zastępstwem? Ale on nie miał zamiaru wskakiwać w miejsce faceta, którego akurat zabrakło.
Usuń— Wybierz sobie lepszy plan awaryjny, Minnie. Albo poczekajmy aż kolega wróci — odpowiedział, ale mimo to Mina zdążyła już przysiąść się obok. Tate popatrzyła na Branta z dziwną miną, a ten wzruszył niewinnie ramieniem. No co? Skoro kartki miały być gorsze, to znaczy, że przed Miną same szoty, bo chyba nie będzie całowała się tu ze swoim bratem. Przełożył rękę za plecami Miny i popatrzył na wędrującą miskę. Tate siedziała w parze z Williamem, Ivy przygarnęła Jake'a, a Vera wróciła do tego nieśmiałego chłopaka, który nazywał się Alan. Był szalenie ciekawy, co wylosują jako pierwsze, więc obserwował dłoń Miny, gdy sięgała po karteczkę, a później podniósł spojrzenie do jej twarzy, gdy czytała zawartość. Przesiadka na kolana. Bardzo grzecznie.
Poczekał, aż Mina usiądzie na jego nogach, a potem objął ją jednym ramieniem, przyciągając odrobinę bliżej. Drugą dłoń położył na jej nodze, a po chwili przesunął nią powoli po kolanie, jakby ten gest był zupełnie naturalny, choć zrobił to, bo miał taką ochotę.
— Zastanawiam się, jakby to było, gdybym to ja był na górze — powiedział nieco ciszej, bo głównym odbiorcą tych słów miała być Mina. Uśmiechnął się pod nosem i wcisnął jej w dłoń swoją karteczkę z poprzedniej gry. Wytypuj osobę, która musi przez następną rundę siedzieć z dala od osoby, która najbardziej ją interesuje.. Na tej kartce nie było ani jednego takiego słowa. Pytanie, które rzeczywiście znajdowało się na niej, brzmiało: wybierz osobę, z którą chciałbyś spróbować czegoś nowego. Podniósł spojrzenie do oczu Miny, gdy zapoznała się z tekstem i popatrzył w nie, czekając aż sama dojdzie do zrozumienia tego, co właśnie zrobił i co właśnie jej przekazał.
Brant Dawson 😎
Kącik jego ust uniósł się w pewnym siebie uśmieszku, gdy przechylił lekko głowę w bok, a jego spojrzenie na krótką chwilę zsunęło się z jej oczu na usta. Lubił na nie patrzeć. Były pełne, ładnie zarysowane, a z bliska wyglądały jeszcze bardziej kusząco. Bez trudu mógł wyobrazić je sobie na swojej skórze, przesuwające się powoli po jego ciele i pozostawiające za sobą przyjemny, ciepły ślad. Wiedział jednak, że nie tylko on w tym gronie mógł mieć podobne myśli. Liam, nawet jeśli Mina nie zamierzała dawać mu ku temu żadnych powodów, równie łatwo mógł wyobrażać sobie jej usta w dokładnie ten sam sposób, a sama świadomość, że ktoś inny mógł patrzeć na nią z podobnym zainteresowaniem, działała na Branta dziwnie drażniąco. Nie zaszkodziło więc odrobinę ponaginać zasady pod siebie i odsunąć typa na kilka najbliższych chwil, bo oczywiście nie miał najmniejszych wątpliwości, że gdy tylko Mina zostanie gdzieś sama, Liam wykorzysta okazję, żeby wrócić do swoich zalotów. Spodobała mu się i to go nie dziwiło, to wydawało się wręcz naturalnym odruchem zdrowego mężczyzny. Dziś na dodatek miała na sobie taką kieckę, że ciężko było odwrócić wzrok i udawać świętego, czego Liam robić akurat nie musiał, bo nie łączyły go z Miną żadne rodzinne zależności, a co jemu, mimo tych powiązań, wychodziło nawet całkiem dobrze. Bo świętym to on nigdy szczególnie nie był.
OdpowiedzUsuńMoże i było w tym coś niemożliwego, ale dorastając w Oklahomie, musiał nauczyć się trochę kombinować, a przede wszystkim musiał wiedzieć, jak naginać zasady w taki sposób, żeby nadal wszystko wyglądało na całkowicie zgodne z regułami. W końcu nie bez powodu mówiło się, że liczy się nie tylko to, co robisz, ale też to, jak dobrze potrafisz udawać, że wcale tego nie robisz, więc więc nie zamierzał zapominać o tej niezwykle przydatnej umiejętności. Oczywiście najlepiej byłoby nie musieć udawać niczego, ale ich obecne okoliczności szczerości nie sprzyjały i wątpliwa sprawa, że kiedykolwiek sprzyjać będą.
Poczekał, aż Mina usadowi się obok niego, i znów przełożył rękę za jej plecami, obejmując ją swobodnie. Po chwili jego palce odnalazły końcówki włosów opadających jej na ramię, więc zaczął bawić się nimi, leniwie obracając pojedyncze pasma między palcami i co jakiś czas muskając też jej rękę. Pod opuszkami wyczuwał reakcję jej skóry, która lekko drżała pod jego dotykiem, ale pomiędzy milionem piegów, które ją dekorowały, gęsia skórka była znacznie mniej widoczna. W końcu pochylił się na moment w stronę miski, a gdy wyjął karteczkę, wrócił plecami do poprzedniej pozycji. Przestał bawić się włosami Miny i rozłożył papierek, po czym prześledził wzrokiem tekst.
— Przejdźcie przez pokój, trzymając między sobą piłeczkę pingpongową. Nie wolno używać rąk, a przez całą trasę jedno z was musi iść tyłem. Nie możecie przestać patrzeć sobie w oczy ani zacząć się śmiać — przeczytał, patrząc jeszcze przez chwilę na tekst. — A skąd mamy wziąć piłeczkę pingpongową?
— Wszystko jest, braciszku! — Tate odezwała się i wstała z kanapy. Sięgnęła po torbę z gadżetami, a po chwili wyciągnęła z niej małą piłeczkę pingpongową.
— A jeśli odmówimy?
— To czeka was coś jeszcze gorszego! — zagroził Jake. — Zamykamy was na pięć minut w ciemnym, ciasnym składziku bez prawa do wyjścia i musicie wspólnie wypić w tym czasie dwusetkę tequili — wyrecytował, na co Tate wyjęła zaraz małą buteleczkę srebrnej tequili i pomachała nią teatralnie.
Brant popatrzył na nich, zastanawiając się, kto wymyślał te kary, a coś przeczucie mu podpowiadało, że Jake. Tylko chłopak nie zdawał sobie sprawy, że dla niego w konfiguracji z Miną taka opcja to żadna kara, a świetna nagroda. Oczywiste było, że składzik wygrywał z bawieniem się pingpongowymi piłeczkami.
Usuń— To ja odmawiam — powiedział zaraz, śmiejąc się cicho. — Mina? — Spojrzał na nią, unosząc brew. Tate zaczęła się śmiać, a Jake patrzył na nich zaskoczony, bo nie spodziewał się, że ktokolwiek ot tak podda się karze, nawet nie próbując wykonać zadania. Tymczasem Brant był święcie przekonany, że pięć minut to może być zdecydowanie za krótko i wcale nie myślał o tym w kontekście wypicia buteleczki tequili.
Brant Dawson 🚪🤭
Podniósł się z pufy i ruszył w stronę składziku znajdującego się na końcu korytarza, po drodze przejmując od Jake’a małą buteleczkę tequili. Pomieszczenie nie miało więcej niż dwa metry kwadratowe, a i z tego niewiele pozostawało do dyspozycji, bo stojące wewnątrz regały zajmowały prawie połowę podłogi, więc kiedy weszli do środka, zrobiło się tak ciasno, że we dwoje z trudem mogli obrócić się tam w taki sposób, żeby przy okazji nie strącić czegoś z półek. Drzwi zamknęły się za nimi, odcinając światło z korytarza, a wewnątrz od razu zrobiło się zupełnie ciemno. W takich warunkach jego umysł automatycznie próbował nadrobić to, czego oczy nie były już w stanie dostrzec. Gdzieś z tyłu głowy miał świadomość, że Mina znajduje się zaledwie kilka centymetrów od niego, ale dopiero, gdy złapała go za ramię, ta odległość nagle przestała być czymś abstrakcyjnym. Podniósł wolną rękę i oparł ją o chłodną półkę, gdzieś nad jej głową. W drugiej trzymał buteleczkę, którą powinni już otworzyć, choć jeśli mieli opracować ją we dwoje, to każdy weźmie po dwa większe łyki i będzie z głowy, więc mogło to chwilę poczekać. Pięć minut. Wsunął na moment buteleczkę do tylnej kieszeni swoich spodni, a wtedy poczuł, jak dłoń Miny urządza sobie wędrówkę wyżej po ramieniu w kierunku kołnierzyka. Uśmiechnął się pod nosem na jej zaczepne słówka. Z jednej strony znajdowali się teraz w takiej sytuacji, że mogliby pójść na całość, ale z drugiej nie chciał dawać jej przedwczesnej satysfakcji. Jeśli już mieli przez kilka najbliższych minut być zamknięci w składziku, równie dobrze mogli trochę się ze sobą podroczyć. Bardziej podobała mu się myśl o tym, żeby pozwolić jej zrobić kolejny krok i sprawdzić, czy rzeczywiście miała tyle odwagi, na ile wskazywały jej słowa. Prowokowała go przecież nie od dziś. Wiele było takich momentów, w których rzucała mu zaczepne spojrzenia, czy zatrzymywała dłoń dłużej, niż było to konieczne, albo mówiła coś w sposób, który pozostawiał jeszcze bardzo dużo na własną interpretację. Od początku balansowali na granicy przyzwoitości, ale zawsze jakimś cudem pozostawało to niezauważone dla otoczenia. Tate uważała, że przedrzeźniają się jak typowe rodzeństwo, a kiedy przerzucali się dwuznacznymi zaczepkami, przewracała oczami i komentowała, że czasami naprawdę wolałaby nie słyszeć tego, co między sobą wygadują, bo są w stanie powiedzieć wszystko, byle mieć ostatnie słowo. Brantowi było to nawet na rękę. Dopóki wszyscy widzieli w tym zwykłe przekomarzanie, nikt nie miał powodu przyglądać się temu bliżej. To, co działo się w ich głowach, to już inna sprawa, a chociaż Brant nie czytał w myślach, domyślał się, że te Miny wcale też nie były poprawne. Poza tym znał ją już wystarczająco dobrze, żeby wyłapywać te gesty, które dla innych nic nie znaczyły, za to jemu potrafiły powiedzieć całkiem sporo.
OdpowiedzUsuń— Odważna z ciebie dziewczynka — rzucił w odpowiedzi, a jego głos zszedł niżej, nabierając zaczepnego tonu. Uniósł dłoń i pewnie objął palcami jej żuchwę, kierując jej twarz nieco w bok. — Naprawdę. Coraz odważniejsza.
Pochylił się, a jego kciuk przesunął się powoli wzdłuż linii szczęki. Zbliżył usta do jej skóry, muskając ją nimi tuż przy szyi i powoli zaciągnął się zapachem jej skóry, pozostając cały czas tak blisko, że czuł bijące od niej ciepło. Zamruczał cichutko, czując subtelną nutę perfum, która mieszała się z zapachem balsamu do ciała. Napięcie zaciskało mu się w mięśniach, a oddech mimowolnie stał się głębszy. Jej bliskość działała na niego na tyle mocno, że musiał świadomie powstrzymać się przed przyciągnięciem jej jeszcze bliżej. Zrobiłby z nią niegrzeczne rzeczy. Dużo niegrzecznych rzeczy.
— A skoro tak, to chętnie się dowiem, z kim najchętniej obudziłabyś się jutro rano w jednym łóżku — powiedział, nawiązując do poprzedniej gry, i skierował jej twarz ku sobie, cały czas pewnie ją trzymając. Ich nosy otarły się o siebie przy tym ruchu. — Masz chwilę, żeby się zdecydować — dodał przy samych jej ustach. Na jego twarzy pojawił się zaczepny uśmiech, który dało się usłyszeć też w jego głosie. — Tylko nie próbuj mi wmówić, że jeszcze się nad tym zastanawiasz.
UsuńCofnął dłoń do kieszeni spodni, z której wyciągnął buteleczkę. Nie odsunął się od Miny, ale zabrał też drugą rękę z regału i odkręcił nakrętkę, która wydała pomiędzy nimi ciche kliknięcie. Zbliżył buteleczkę do ust i pociągnął krótki łyk, czując cytrusowy posmak i lekkie pieczenie na języku. Tequilia była ostra, ale smaczna. Przełknął ją powoli, pozwalając ciepłu rozlać się po gardle, po czym podał buteleczkę Minie, opierając jej dno lekko o jej ciało, żeby nie musiała jej po omacku szukać.
Brant Dawson 😈
Uważaj, Dawson. Jeśli było to ostrzeżenie, to brzmiało w tej chwili bardzo zachęcająco, a on z przyjemnością sprawdziłby, do czego ta nieuwaga mogła go doprowadzić. Wielka szkoda, że przez panującą ciemność, nie mógł dojrzeć w pełni jej spojrzenia, bo był szalenie ciekawy, ile z tego ostrzeżenia realnie kryło się w jej niebieskich tęczówkach i czy cokolwiek kryło się tak w ogóle. Nie czuł, żeby przeszkadzał jej obecny stan rzeczy, więc nie zamierzał zgrywać niewiniątka, a i nie wątpił, że potrafiłaby wykrzesać z siebie odpowiednio brzmiącą odmowę, gdyby uznała, że w jakiś sposób przekroczył granice i w swojej śmiałości posunął się zdecydowanie za daleko. Ale to prawda, że nie miał najmniejszego problemu z tym, że była odważniejsza. Przynajmniej nie musiał się domyśleć, czego dziewczynka chce. Zawsze miał słabość do tych nieśmiałych, które potrzebowały trochę więcej czasu, żeby pokazać, co naprawdę chodziło im po głowie, bo w obserwowaniu, jak z każdym kolejnym krokiem znikała ostrożność, a spod niej wychodziła zupełnie inna kobieta, było coś przyjemnego. Wilhelmina z początku też nie należała do tych, które z lekkością pozwalały sobie na swobodę w jego obecności. Była ostrożniejsza, a momentami niepewna, jak właściwie powinna go odbierać, jednak z czasem to się zmieniło. Im więcej czasu spędzali razem, im więcej ze sobą rozmawiali i im lepiej poznawała jego charakter, tym swobodniej się przy nim czuła. Nauczyła się w końcu jego zaczepnego tonu, bezpośredniego stylu bycia, małych prowokacji, na które sobie pozwalał, i tego, że za większością z nich nie kryło się nic, czego powinna się obawiać. Dzięki temu z czasem naturalnie też przestała się zastanawiać, gdzie przebiega granica tego, na co mogła sobie przy nim pozwolić, a zaczęła po prostu odpowiadać mu tym samym. Grali sobie w grę słów i gestów od dłuższego czasu, choć w innych okolicznościach kotek już dawno złapałby myszkę, albo to myszka dałaby się złapać kotowi. Sytuacja zmuszała ich jednak do przeciągania tego polowania, bo żadne z nich nie mogło pozwolić sobie na zbyt wiele w takim układzie, w jaki wepchał ich los, a jednocześnie żadne nie wydawało się szczególnie zainteresowane tym, żeby tę grę kończyć. Oczywiście oboje doskonale wiedzieli, dokąd zmierza ta zabawa, ale mimo wszystko wciąż dokładali do niej kolejne ruchy, zwykle coraz śmielsze i bardziej znaczące, balansując gdzieś na granicy między zwykłym przekomarzaniem a jego coraz bardziej intensywną wersją. Nie było to jednak w żaden sposób zobowiązujące. Mogli w każdej chwili się wycofać, chociaż Brant nie byłby zachwycony takim obrotem spraw, ale uszanowałby to. Jakoś. A może nie? W każdym razie jego następca na pewno nie miałby z nim lekko, bo on nie należał do facetów, którzy grzecznie schodzili z drogi, kiedy ktoś próbował zająć ich miejsce. Nie robiłby rzecz jasna żadnych scen ani nie urządzał dziwnych przedstawień, ale w odpowiednich momentach skutecznie przypominałby o swojej obecności, co zresztą w jakimś małym stopniu zdążył już zademonstrować podczas tego wieczoru.
OdpowiedzUsuń— Wiem. Ale to nie ja wymyśliłem te dwa szoty jako wymówkę — odparł z rozbawieniem. — Gdybym to ja ustalał zasady, nawet nie dałbym ci możliwości wykupienia się od odpowiedzi — zapewnił z tym samym uśmiechem, który utrzymywał się w kącikach jego ust. Może to nawet lepiej, że za większość tych imprezowych gierek odpowiadała Tate, bo ona była nieporównywalnie bardziej grzeczna niż on, a przede wszystkim zdecydowanie mniej skłonna do wykorzystywania każdej nadarzającej się okazji, żeby trochę pomęczyć uczestników. Chociaż było już kilka takich sytuacji, kiedy na wierzch wyszła ta bardziej mściwa strona jego słodkiej siostrzyczki, ale wtedy wyjątkowo ktoś zaszedł jej za skórę. Tate długo znosiła wiele rzeczy po cichu, ale kiedy ktoś naprawdę przesadził, też potrafiła odwdzięczyć się z nawiązką.
Przechylił głowę nieznacznie w bok, gdy Mina zbliżyła się, a jej usta z każdym słowem dotykały jego wargi. Patrzył na nią intensywnie, nie spuszczając z niej wzroku ani na moment, chociaż w ciemności nie było to takie łatwe. Czuł jednak każde muśnięcie na dolnej wardze i zastanawiał się, czy nie powinien był jej zaskoczyć i swoich własnych rozchylić, ale to byłoby zbyt proste. Jej usta były miękkie i delikatnie wilgotne, ale nie dała mu odpowiedzi na pytanie, to on nie zamierzał dać jej teraz tej samej przyjemności.
Usuń— Jesteś pewna? Okej — odparł i pochylił się w jej stronę. — Za jakiś czas będziesz błagała, żebym nie wyciągał z ciebie czegoś innego, a wtedy ja też zostawię ci trochę pracy, żebyś do pewnych rzeczy doszła sobie sama — szepnął i wyprostował się po chwili, zwiększając między nimi odległość. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jego słowa były bezczelne tak bardzo, jak ten uśmiech, który właśnie widniał na jego ustach, i jak spojrzenie, które śmiało wbijał w twarz Miny. Zaraz złapał w palce buteleczkę i wyciągnął ją z jej dłoni. Mieli po jeszcze jednym, większym łyku, dlatego upił swoją część, po czym przełknął alkohol i lekko oblizał dolną wargę. Taka dawka to już coś. Na pewno bardziej się rozluźnią. Zwrócił jej szkło i oparł się o drzwi, które miał za plecami. Jakiś mop poruszył się tylko, zawieszony na haczyku, a on westchnął teatralnie i splótł ramiona na wysokości klatki piersiowej. Ile minut im jeszcze zostało?
Brant Dawson 🔥😜
A on kończył trzydzieści sześć lat i mimo to własna rodzina wciąż znajdowała się daleko poza listą rzeczy, o których myślał. Przez lata zobaczył i doświadczył wystarczająco dużo, żeby przestać idealizować więzy krwi i wierzyć, że bliscy z definicji oznaczają bezpieczeństwo. Rodzina wcale nie była człowiekowi potrzebna do tego, żeby dobrze funkcjonować. I nie chodziło o to, że nie wierzył w tę więź czy nawet w prawdziwą rodzicielską miłość, bo otaczał się ludźmi, którzy dostawali jej naprawdę dużo. Wiedział, że można kochać własne dziecko bezwarunkowo, że można dbać o nie i stawiać jego dobro ponad własne, ale nie czuł po prostu potrzeby samemu wchodzić w rolę, która wiązałaby się z tyloma zobowiązaniami i odpowiedzialnością. Do tej pory dobrze było mu z tym, że jego życie należało wyłącznie do niego, że świadomie nie obarczał nikogo swoimi problemami i demonami, które przez lata nauczył się trzymać na krótkiej smyczy, choć one od czasu do czasu i tak potrafiły się wyrwać i urządzić mu niezły bałagan w głowie. Były wspomnienia, do których nie wracał z własnej woli, twarze, których wolał nie widzieć po zamknięciu oczu. Miał swoje tajemnice, którymi nie dzielił się nawet z Tate, bo niektóre rzeczy lepiej było zostawić tam, gdzie wydarzyły się po raz ostatni. Jeżeli cokolwiek z tej przeszłości dopadłoby go teraz, miał przynajmniej pewność, że nikt nie będzie musiał zbierać kawałków po jego błędach. A jeśli mógłby kiedyś przegrać z własną przeszłością, chciał przegrać sam.
OdpowiedzUsuńNie zaskoczyło go to, że Mina za moment podeszła bliżej, bo wiedział, że nie odpuści. Zostawienie tematu byłoby zbyt proste, a ona nie należała do kobiet, które łatwo rezygnowały, kiedy już coś sobie postanowiły. Była uparta. Cholernie uparta. Jeśli któraś z sióstr zgarnęła po ojcu całą pulę tej cechy, to on nie miał najmniejszych wątpliwości, że była nią właśnie Wilhelmina, bo Tate miewała swoje lepsze i gorsze momenty, ale w większości odpuszczała. Nie była konfliktowa i o wiele rzadziej pozwalała sobie na taką bezpośredniość jak Mina. Był oczywiście bardzo ciekawy, jak daleko tym razem posunie się w swojej determinacji, dlatego obserwował ją z tym samym zaczepnym spojrzeniem i z rękoma splecionymi na wysokości torsu. Nie przypominał sobie, żeby kiedykolwiek ciągnął z kimś tego typu gierkę tak długo, bo zwykle druga strona chciała dokładnie tego samego co on, więc nie było sensu przeciągać czegoś, co i tak miało sprowadzić się do jednego. Tutaj było jednak inaczej. Chociaż doskonale wiedział, że mógłby w każdej chwili skrócić dzielącą ich odległość i Mina odpowiedziałaby na to dokładnie tak, jak oczekiwał, to jednak nie chodziło tylko o sam pociąg fizyczny. Gdyby chodziło wyłącznie o to, cała ta zabawa już dawno straciłaby sens. W tym wszystkim ciekawiła go również ona sama – jej reakcje, kolejne decyzje i to, jak długo będzie chciała utrzymywać między nimi tę cienką granicę, zamiast po prostu ją przekroczyć i dalej, z tym swoim słodkim uporem, prowokować go do robienia niegrzecznych rzeczy. A była przy tym naprawdę urocza, szczególnie wtedy, kiedy doskonale wiedziała, co robi, a mimo to potrafiła zachować tę niewinną minę, jakby zupełnie nie zdawała sobie sprawy, jak łatwo potrafiła wytrącić go z jego spokoju.
Rozplótł ramiona, gdy jej dłoń spoczęła na odkrytym kawałku jego klatki piersiowej, i spojrzał jej prosto w oczy. Czy on lubił dochodzić do pewnych rzeczy samodzielnie? Owszem, ale w niektórych kwestiach wolał, żeby to ktoś postarał się dla niego, szczególnie jeśli chodziło o sprawy, w których sama droga do celu była ciekawsza niż jego osiągnięcie. Mina starała się dziś bardzo ładnie, zwłaszcza w chwili, w której zbliżyła się swoimi słodkimi usteczkami do jego szyi. Lubił to miejsce. Bardzo. Dlatego wcale nie protestował, gdy składała tam zachęcające pocałunki, sprawiając mu tym przyjemność. Złapał ją jednak za kark, odrobinę mocniej zaciskając palce po jego bokach, bo bez problemu mieścił się w jego dłoni, ale nie odsunął jej, tylko odchylił swoją głowę lekko w bok.
Czuł, że zassała skórę w okolicy obojczyka i automatycznie pomyślał, co jeszcze mogłaby zassać, a wtedy jego spojrzenie na moment stało się cięższe. Skoro trzymał ją w takim miejscu, nie potrzebowałby użyć zbyt wiele siły, żeby sprowadzić ją na kolana, a była to naprawdę kusząca opcja. Samą myśl zachował jednak dla siebie, pozwalając jej dalej wierzyć, że to ona dyktuje tempo, bo skoro tak ładnie się starała, nie zamierzał psuć zabawy zbyt szybkim przejęciem inicjatywy. Poza tym dla dwóch minut nie było nawet sensu zaczynać.
Usuń— Jeśli dojdziesz ze mną, to już nigdy więcej nie będziesz chciała dochodzić do pewnych rzeczy samodzielnie — zapewnił, zwiększając nacisk palców na jej karku. Słyszał już kręcących się imprezowiczów po drugiej stronie drzwi, bo wszyscy byli przecież ciekawi, czy opróżnili buteleczkę, czy jednak polecieli sobie w kulki, ale mimo to przyciągnął ją jeszcze do siebie krótkim ruchem.
— Skoro już tak słodko mnie oznaczyłaś — szepnął jej do ucha, które otarło się o jego usta. — Zadbaj jeszcze o to, żebym miał po tej nocy coś więcej niż tylko jedno wspomnienie, zanim inna zrobi to za ciebie. — Uśmiechnął się prowokująco, odsuwając ją od siebie. Puścił jej kark w chwili, gdy zamek w drzwiach przeskoczył, a sekundę później drzwi zaczęły się uchylać. Przez ten moment patrzył cały czas bezczelnie w oczy Miny, a kiedy snop światła całkowicie rozświetlił wnętrze, odwrócił się w stronę korytarza. Jake zacieszał się już od progu, czekając aż oboje wyjdą. Tate obrzucała salon jakimiś neonowymi serpentynami, a chłopaki montowali stroboskop. Muzyka grała w najlepsze. Liam siedział na swoim miejscu, popijając jakiś alkohol, Ivy przesuwała dmuchane pufy, robiąc najprawdopodobniej miejsce do tańców, a Vera siedziała na podłokietniku kanapy i patrzyła w ich stronę z uśmiechem. A może też z zainteresowaniem. Dwusetka tequili nie mogła sprawić, że wyjdą z tego pomieszczenia pijani jak bele, ale Brant czuł już to charakterystyczne rozluźnienie w mięśniach i w głowie. Zwłaszcza w głowie.
Brant Dawson 😈
Patrząc na to, jak ekipa zaczęła rozkręcać wieczór, miał dziwne wrażenie, że siedzieli w tym składziku trochę dłużej niż pięć minut, ale nie pomyślał wcześniej, żeby spojrzeć na zegarek i to skontrolować. Może gdyby był zamknięty z kimś innym, liczyłby ten czas gdzieś w myślach, ale ponieważ odbywał karę z Miną, to nawet przyjemnie było stracić to poczucie czasu. Przyjemnie było też opaść na kanapę i wyciągnąć przed siebie nogi, a kiedy to zrobił, zaraz znalazło się też towarzystwo do rozmowy i kolejna butelka wina do otwarcia, którą Jake dyskretnie podsunął mu pod rękę. Oczywiście siedział przodem do całej przestrzeni, więc miał też na oku dziewczyny, które początkowo tańczyły razem. Po jakimś czasie obok nich pojawił się William, który zaprosił Tate do wspólnych pląsów. Brant odprowadził ich wzrokiem i przez chwilę obserwował, jak poruszali się w rytm muzyki, ale ponieważ nie zauważył niczego, co mogłoby się Tate nie spodobać, więc nie miał powodu dłużej się nimi interesować. Wrócił uwagą do rozmowy, która zeszła na temat pracy i szybko przerodziła się w luźną dyskusję o tym, kto z nich miał najbardziej absurdalne historie związane z własnym szefem. Vera zaczęła opowiadać, że jej szef pewnego razu zwołał wszystkich na pilne zebranie, po czym spóźnił się czterdzieści minut, a kiedy w końcu przyszedł, powiedział, że chciał tylko zapytać, czy ktoś widział jego kubek, bo jakimś cudem zniknął z pomieszczenia socjalnego. A okazało się, że kubek stał na jego biurku za monitorem. Później oznajmiła, że już od dłuższego czasu nie jest ich szefem, bo był zakręcony jak baranie rogi. Reszta też zaczęła opowiadać różne sytuacje, a Brant znów podniósł wzrok w stronę tańczących i tym razem zatrzymał go na Wilhelminie, która obracała się w objęciach Liama. Gdy ich spojrzenia się skrzyżowały, a na jej ustach dostrzegł uśmieszek, jego brwi uniosły się lekko. Przez kilka kolejnych sekund patrzył na nią spokojnie, dochodząc do wniosku, że ten taniec musi być chyba całkiem nudny, skoro zamiast skupić się na partnerze, znalazła sobie ciekawsze zajęcie w postaci obserwowania jego. Może powinien był jej współczuć, ale sądził, że gdyby jej się nie podobało, spławiłaby kolesia dość jednoznacznie. Tak jednoznacznie, jak jednoznacznie zassała skórę na jego szyi. Czuł cały czas to lekkie mrowienie w miejscu, w którym zostawiła mu soczystą malinkę, i aż z ciekawości później ją sobie obejrzy. Musiał wiedzieć, co mu tam zmajstrowała, bo w mieszkaniu nie będzie przecież chodził w koszuli, a jeśli założy zwykły T-shirt, to całkiem możliwe, że Tate od razu ją zauważy. A wtedy trzeba będzie na szybko wymyślić jakieś sensowne wyjaśnienie, żeby przypadkiem nie zaczęła łączyć faktów i kierować swoich podejrzeń w stronę kogoś z tej imprezy. Nadzieja w tym, że Tate zwyczajnie tego nie zauważy. Raczej nigdy nie przyglądała mu się aż tak uważnie, żeby pamiętać, jak wyglądała jego skóra dzień wcześniej, więc istniała szansa, że nawet jeśli przypadkiem dostrzeże ślad, nie będzie miała punktu odniesienia, który pozwoliłby jej stwierdzić, że jeszcze wczoraj go tam nie było.
OdpowiedzUsuńPiosenka zaczęła dobiegać końca, więc Brant przeprosił towarzystwo i podniósł się z kanapy, tłumacząc, że idzie po coś do picia. Przeszedł przez pomieszczenie w stronę kuchennego aneksu, po drodze odkładając pustą butelkę na jeden ze stolików. Nie spieszył się szczególnie, korzystając z okazji, żeby na chwilę oderwać się od rozmowy i ogarnąć sobie coś zimnego do picia. Jake się przygotował, pewnie za namową Tate, więc wyciągnął wszystko, co potrzebne, żeby zrobić mocktail. Akurat Roy Rogers był jednym z tych, za którymi naprawdę przepadał, a był on wyjątkowo popularny w rejonie, z którego pochodził, więc stanowił całkiem przyjemną namiastkę czegoś znajomego. Klasycznie w wersji bezalkoholowej, bo na ten moment nie zamierzał pić go więcej. Wrzucił więc do wysokiej szklanki kilka kostek lodu, nalał coli, dodał odrobinę grenadyny i zamieszał łyżeczką. W chwili, w której sięgnął po cytrynę i nóż, obok pojawiła się Vera.
Wskoczyła na blat tuż obok i zaczęła lekko machać nogami, które skrzyżowała w kostkach. Jej długie, ciemne włosy opadały na cienkie ramiączka mini gorsetowej sukienki w czekoladowym kolorze, której materiał lekko podsunął się ku górze, kiedy usiadła na blacie.
Usuń— Wiesz, że całkiem dobrze wyglądasz, kiedy coś sobie przygotowujesz? — rzuciła, obserwując jego ruchy. Brant zerknął na nią i uśmiechnął się rozbawiony tym bezpośrednim komplementem, bo dziewczyna naprawdę nie miała większego problemu z mówieniem tego, co akurat przyszło jej do głowy. Nie próbowała nawet udawać, że powiedziała to przypadkiem, a jej spojrzenie tylko potwierdzało, że doskonale wiedziała, jaki efekt chciała tym osiągnąć. Uśmiechając się, ukroił plaster cytryny, wycisnął trochę do szklanki i wrzucił resztę, a potem spojrzał na nią pewnie i wsunął palec do swych ust, zlizując z niego kwaśny sok. Lubił kwaśne rzeczy.
— Tylko całkiem dobrze? — rzucił z rozbawieniem. — Słabo się starasz, Vera.
Dziewczyna zaśmiała się słodko, przyglądając się, jak Brant zlizywał z palców sok, i zaczęła bawić się kosmykiem swych włosów, lekko nawijając go na palec.
— No dobra, wyglądasz zajebiście — przyznała, na co Brant lekko pokręcił głową.
— Czyli usiadłaś tu tylko po to, żeby mi to powiedzieć?
— W sumie to nie — odparła. — Pomyślałam, że... możesz zrobić dla mnie to samo. — Kiwnęła w stronę napoju. — A wtedy ja mogę zrobić coś dla ciebie — dodała, niewinnie wzruszając ramionami.
Brant uniósł lekko brew, przez chwilę przyglądając jej się w milczeniu. Kącik jego ust drgnął, bo doskonale wiedział, że nie mówiła wyłącznie o drinku.
— Ach tak? — mruknął w końcu. — I co dokładnie miałoby być tą twoją częścią umowy?
— To zależy, czego sobie zażyczysz.
— Odważnie.
— Czasami trzeba być odważnym — odpowiedziała z niewinnym uśmiechem. — Inaczej można przegapić coś ciekawego.
Brant pokiwał głową, bo dało się znaleźć w tym stwierdzeniu sporo prawdy. Podał jej szklankę, którą przygotował wcześniej dla siebie i zaczął robić kolejną porcję. Vera podziękowała i wzięła łyk napoju.
— Tate dużo o tobie opowiadała — oznajmiła, znów przyglądając się, jak mieszał składniki. — Ale chętnie posłuchałabym, co ty masz do powiedzenia o sobie. Masz coś przeciwko?
— Jeśli Tate już cię uprzedziła, to chyba niewiele mam do dodania — rzucił z rozbawieniem. — Ale pytaj. Nie obiecuję, że na wszystko odpowiem, ale zobaczymy, czy trafisz na coś, czego jeszcze o mnie nie wiesz — powiedział, stając przodem do Very i opierając się biodrem o kuchenny blat. Jego spojrzenie powędrowało w stronę salonu, gdzie najpierw dostrzegł Tate, która siedziała na kolanach Williama. Westchnął na ten cudowny widok, a później podążył wzrokiem za Miną.
Brant Dawson 🍹
Stał oparty o blat i bez żadnych szczególnych emocji przyglądał się tańczącej parce. Od początku wiedział, że chłopak był nią zainteresowany, bo korzystał z każdej okazji, żeby być blisko, ale i tak trzeba przyznać, że na razie zachowywał się wyjątkowo grzecznie. Wyglądał zresztą na porządnego, więc może nie należało go tak od razu skreślać, tym bardziej że nie próbował przekraczać jej granic ani na siłę przyspieszać tego, co sam zaczął. To oczywiście wciąż nie zmieniało faktu, że Brant był nie był szczególnie zadowolony, że kleił się do niej jakiś chłopaczek, a i dnia nie należało chwalić przed zachodem słońca. Akurat coś o tym wiedzieli. Wolał nie wracać pamięcią do jej związku sprzed lat, bo musiałby się wkurwiać od nowa, a nie po to pozbywał się jej byłego z życia, żeby teraz przywoływać go we wspomnieniach. Wprawdzie szczegóły tego pozbywania się nie były Wilhelminie znane, bo kiedy pewnego razu powiedział, że nie chce więcej słyszeć imienia tego palanta w swoim otoczeniu, to jego prośba została uszanowana, a dziewczyny nigdy więcej nawet słówkiem nie pisnęły o Charlesie. On zrobił to, co uważał za słuszne, i facet zniknął. Nie miał wyjścia. Raczej nie chciałby skończyć dwa razy gorzej, a i tak nie skończył tragicznie, bo jednak istotne dla Branta było to, żeby nie stracić przez to pracy, więc musiał nad sobą panować, mimo że miał przemożną ochotę połamać wtedy człowiekowi wszystkie kończyny. Na ten moment Liam o swoje bać się nie musiał, mimo że coraz śmielej błądził dłońmi po talii Miny, bo ona na pewno nie pozwoliłaby mu na coś, na co w danej chwili nie miała ochoty. Znał ją na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że nie robiłaby tego z grzeczności. Chciała się dobrze bawić, więc się bawiła, a to, że chłopak ją adorował, było tej zabawy częścią.
OdpowiedzUsuńPociągnął łyk koktajlu ze szklanki, gdy parka skończyła tańczyć, a Mina skierowała się w stronę kuchni. Jego spojrzenie spoczywało na niej cały czas, mimo że nie patrzyła w ich stronę, natomiast Vera słodko kontynuowała badanie terenu, obdarzając Branta pełnym zainteresowaniem. Nawet przysunęła się bliżej niego, niby tylko po to żeby zrobić koleżance miejsce, gdyby potrzebowała sięgnąć coś z szafki, która znajdowała się za jej głową, ale w rzeczywistości była to okazja do zmniejszenia odległości.
— Przeszkadza ci różnica wieku? — zapytała zaraz.
— Nie — odparł, przyglądając się składnikom, które Mina dobierała do swojego drinka.
— Świetnie. Lubię starszych.
Jego brwi powędrowały wyżej. Pociągnął łyk napoju ze szklanki.
— Umawiasz się na randki?
— Nie — odpowiedział znowu.
— To dlatego, że ja cię jeszcze nie zaprosiłam.
Zaśmiał się cicho w tym samym czasie, w którym zaśmiała się Vera.
— A zamierzasz?
Spojrzał na Verę z uniesioną brwią, a wtedy Mina odwróciła się ze swoim drinkiem i jego zawartość nagle wylądowała na jej sukience. Brant odruchowo odsunął się o krok, żeby słodki drink nie wylądował również na jego spodniach, a z salonu dobiegł donośniejszy głos Jake'a, żeby mu tam przypadkiem za dużo w tej kuchni nie rozrabiali. Popatrzył na tę małą katastrofę i garść serwetek, którą Mina wcisnęła dziewczynie, żeby ratować sytuację, a Vera zsunęła się z blatu i zaczęła dociskać papier do mokrej plamy, która wyraźnie odznaczała się na materiale sukienki. Zerknął na Minę, żeby się upewnić, że przypadek miał z tym niewiele wspólnego, a kiedy Vera odmaszerowała w stronę łazienki, złapał jeszcze kilka serwetek i pomógł wycierać front blatu, po którym zdążyła już ścieknąć stróżka żurawinowego drinka.
Zaczął się w pewnym momencie śmiać, a za chwilę przykucnął naprzeciwko Wilhelminy z pomiętym kawałkiem ręcznika papierowego w dłoni, którą oparł o swe kolano.
Usuń— Myślisz, że powinienem iść jej pomóc? Oddać jej swoją koszulę, czy coś? — zapytał niewinnie, wciąż się śmiejąc. Popatrzył na wyraz twarzy Miny i pokręcił głową z niedowierzaniem na to nieczyste zagranie, które, jak widać, okazało się bardzo skuteczne. Dziewczyna pewnie wróci do gości, jeśli nie z plamą, to może w dresach Jake'a, które ten przecież mógł jej pożyczyć na ten czas, ale wszyscy znów się przetasują, więc do tej rozmowy raczej już nie powrócą. Nie, żeby narzekał. Po prostu zdawał sobie sprawę, że Mina miała w tym swój cel.
— Albo mam lepszy pomysł. Poprosimy Liama, żeby poszedł ją wesprzeć — stwierdził zaraz, przechylając głowę w bok. — Wtedy pozbędziemy się dwóch problemów za jednym zamachem.
Brant Dawson 😈
Jego siostra miała całkiem sporo atrakcyjnych i pozytywnych koleżanek, w większości trochę od niej starszych, więc on siłą rzeczy również je znał, jednak wciąż pozostawały jej koleżankami, a to z automatu stawiało je po drugiej stronie pewnej granicy. Między nimi od dawna obowiązywała dość jasna zasada, że nie szukają zainteresowania wśród swoich znajomych, więc o ile można było flirtować dla zabawy czy rzucać sobie niewinne komplementy, to ostatecznie nikt nie próbował robić z tego czegoś więcej i oboje tego pilnowali. Powiedzmy. Złamanie tej zasady nie było przecież trudne, ale chodziło bardziej o to, żeby nie komplikować sobie życia i nie wprowadzać niepotrzebnych napięć do relacji, które działały całkiem dobrze w takiej formie, w jakiej były. Vera mogła więc uśmiechać się do niego w ten swój słodki sposób, bawić się włosami i coraz śmielej rzucać mu komplementy, ale finalnie nie była to okazja, z której on skorzystałby tylko dlatego, że się akurat nadarzyła. Może i zasady były po to, żeby je łamać, ale miało to sens tylko wtedy, gdy stawka była naprawdę warta ewentualnej katastrofy. On na zainteresowanie kobiet nie narzekał, a Vera wciąż grała tylko w lidze grzecznych dziewczynek, które lubią patrzeć, jak ogień płonie, dopóki ktoś nie każe im go ugasić, a to znaczy, że złamania zasad warta nie była. Inne zdanie miał na temat Wilhelminy. Problem polegał jednak na tym, że gdyby to z nią załamał tę zasadę, katastrofa byłaby najmniejszym problemem, który spadłby im na głowy, bo jeśli sytuacja z Verą byłaby zaledwie iskrą rzuconą na suchą trawę, to sytuacja z Miną przypominałaby już pożar rafinerii. Tate bez wahania urwałaby mu głowę i powiesiła ją sobie nad łóżkiem jako trofeum, gdyby dowiedziała się, co dokładnie chodzi mu po głowie, kiedy ich przyrodnia siostra pojawia się w pobliżu. Generalnie to perspektywa takiego armagedonu powinna działać na niego jak zimny prysznic, ale jego rozsądek miał w tej kwestii dość słaby zasięg, a im bardziej próbował sobie przypominać, dlaczego nie powinien nawet zaczynać, tym częściej łapał się na tym, że w sumie to wcale nie ma nic przeciwko odrobinie kontrolowanego chaosu. To było silniejsze od niego. Mina go pociągała, a sprawy nie ułatwiał fakt, że pozwalała mu na naprawdę wiele. Z pewnością nawet na zbyt wiele, patrząc na to, w jakim rodzinnym trójkącie tkwili i jakie konsekwencje mogło przynieść każde ich zbliżenie, które przypadkiem wyszłoby na światło dzienne. Dlatego to prawda – należało się cieszyć, że ich problemy miały na razie skalę Very i Liama, bo to było błahe w porównaniu do problemów, jakie realnie mogły na nich spaść, gdyby gra prowokacji, którą toczyli, zyskała niechcianych obserwatorów.
OdpowiedzUsuńPrzetarł ostatnie krople po drinku i wyrzucił ręcznik papierowy do kosza, a kiedy pizza wjechała na stół, zabrał szklankę z napojem i przeszedł do salonu, gdzie zajął miejsce na swojej pufie. Miał z niej świetny widok na cały salon, wejściowe drzwi, a przede wszystkim na swoje siostrzyczki. Z tych wszystkich dostępnych opcji pizzy pozostał przy tej z ostrymi papryczkami i pepperoni, bo tak samo jak lubił kwaśne smaki, tak samo lubił też ostre, a za młodu, gdy siedział z kumplami w lokalnym oklahomskim klubie, wszyscy popijali dymny mezcal właśnie pod papryczki chili. Jego ojciec miał czoktawskie korzenie i dostęp do handlarzy, którzy transportowali kontrabandę prosto z meksykańskiego pogranicza, więc do pewnego momentu żyło im się całkiem dobrze. Dzisiaj wspomnienie tamtych wieczorów miało w sobie więcej goryczy niż mezcal, który wtedy pili, ale smak chili wciąż potrafił przenieść go na chwilę z powrotem do tamtych czasów.
Później przyszedł czas na tort, więc po odśpiewaniu życzeń, nie ruszając się z miejsca, przyjął swoją porcję ciasta na małym talerzyku. Spodziewał się czegoś obrzydliwie słodkiego, ale gdy wsunął pierwszy kęs do ust, okazało się, że ta słodkość całkiem sensownie się równoważyła.
Uśmiechem przywitał Minę obok siebie, kiedy jej filigranowa sylwetka wcisnęła się w jego bok. Teraz do zapachu wanilii, którą pachniało ciasto, doszła jeszcze nuta cynamonu, którą czuł od niej, także w otoczeniu zrobiło się naprawdę słodko. Nie przeszkadzało mu to, mimo że nie był jakimś szczególnym sympatykiem słodkości. Talerzyk z ciastem oparł na swoim udzie i znów przełożył jedną rękę za jej plecami, bo tak było po prostu wygodniej. I milej. Miał trochę praktyki na rodeo, więc bez problemu radził sobie ze wszystkim jedną ręką.
Usuń— Żaden problem, Minnie — odpowiedział, krojąc kawałek ciasta i wsuwając go zaraz do ust. — Ale taryfy ulgowej nadal nie będzie — zapowiedział, zerkając na nią z żartobliwym uśmiechem. Wiedział, że nie przepadała za tego typu aktywnością fizyczną, ale była ambitna, więc dzielnie przełamywała swoją niechęć i bariery. Pamiętał, że kiedyś Tate próbowała namówić ją na fitness, żeby wspólnie chodziły na te skakanki i inne zumby, ale sama też nie była w tym zbyt regularna. A ostatnio, gdy zaczęła chodzić na jego siłownię, to zwichnęła nadgarstek przy sztandze, więc na razie wciąż miała przerwę od ćwiczeń wszelakich. Tak czy inaczej on chętnie z Wilhelminą poćwiczy.
— Brant? — Tate odezwała się, patrząc na niego i próbując powstrzymać swój słodki uśmieszek. Ten podniósł na nią pytające spojrzenie, choć już wiedział, że coś głupiego przyszło jej do głowy. — Czy mógłbyś zagrać coś dla solenizanta na gitarze? — zapytała uroczo, dojadając swój kawałek tortu.
— Tak! — Jake podchwycił zaraz. — Błagam, Dawson! Zagraj dla mnie, a ja zatańczę z dziewczynami wolny taniec w kółeczku! — zarzucił propozycją, po czym odstawił talerzyk i popędził do pokoju po gitarę akustyczną.
Brant spojrzał na siostrę z tą swoją super zdegustowaną miną. Przecież mieli muzykę z komputera, więc mogli sobie puścić z YouTube jakiś kawałek w wersji unplugged i na jedno by wyszło. Ale solenizantowi miał odmówić? W dodatku takiemu, który kończył ćwierć wieku? Chyba nie wypadało. Może gdyby za nim nie przepadał, ale w sumie uważał, że Jake jest może trochę szurnięty, ale całkiem w porządku z niego gość.
— Nie wiem czy stroi, ale pewnie nie — zaznaczył Jake, stawiając po chwili gitarę przy pufie. — Mój zapał do gry skończył się w momencie kupienia gitary. — Wzruszył niewinnie ramionami i przysiadł jeszcze na kanapie. Puścił w stronę Tate wdzięcznego buziaka, że wpadła na tak genialny pomysł. — Dziewczyny, no już, szykujcie się na taniec w kółeczku, bardzo proszę! — zagonił je wesoło, zabierając z dłoni Ivy pusty talerzyk, na co ta zaśmiała się, kręcąc głową.
Brant westchnął, zabrał rękę zza pleców Wilhelminy, odstawił swój talerzyk i sięgnął po gitarę. Miał przynajmniej kilka odpowiednich komentarzy do tej sytuacji, ale powstrzymał się. Zagra, chłopak zrobi swój wymarzony taniec w kółeczku, i będzie z głowy. Wszyscy będą zadowoleni. Szarpnął najpierw kontrolnie w struny i pokręcił lekko kluczami, żeby ustawić odpowiednie strojenie. W tym czasie Jake już wyciągał dziewczyny na środek salonu, podając rękę również Wilhelminie, żeby sobie nie myślała, że schowa się za plecami Branta. Jak wszystkie, to wszystkie.
W końcu, gdy gromada trzymała się za ręce, czy oplatała ramionami, i była już gotowa do kołysania się na środku salonu, zaczął grać odpowiednie dźwięki do utworu My way Riley'a Green'a. A potem pomyślał: if I had it my way I could just lean in and kiss your lips right now.
Brant Dawson 🎸
Jeżeli w ogóle kiedykolwiek myślałby o muzyce, to pewnie bliżej byłoby mu do country niż do rocka, bo jednak w jego rodzinnym stanie w głośnikach najczęściej mieliły się piosenki Gartha Brooksa i twórców jego pokroju. Tyle że o muzyce tak naprawdę wcale nie myślał. Nigdy nie miał szczególnego planu na życie poza policją, nie licząc oczywiście tego okresu, gdy musiał przetrwać na ulicy. Wtedy łapał się wszystkiego, co mogło przynieść pieniądze, więc jeśli nie pielił grządek, to brał udział w zawodach rodeo, a jeśli nie ujeżdżał byka, to stał jako ochroniarz w drzwiach lokalnego klubu, albo łapał się mniej reprezentacyjnych zleceń, o których teraz nie mógłby nawet wspomnieć, bo całkowicie wykluczały się z jego obecnym zajęciem. A grać na gitarze nauczył się tak właściwie przez przypadek. Jego ojciec kiedyś wyrzucił starą gitarę, a on zamiast pozwolić jej zgnić na śmietniku, zgarnął ją dla siebie. Tak zaczęło się jego pierwsze, dość nieporadne podejście do grania, które z czasem przerodziło się w coś, co naprawdę lubił. Ponieważ sporą część wolnego czasu spędzał w klubie Cowboys OKC, miał gdzie ćwiczyć i kogo słuchać, a w tamtym miejscu gitara, country i szklaneczka whiskey były tak naturalnym elementem wieczoru jak rozmowy przy barze, więc szybko podłapał kilka prostych kawałków i z czasem zaczął radzić sobie całkiem nieźle. Nigdy nie traktował tego jednak jako wielkiej pasji czy planu na życie. Gitara była po prostu czymś, co miał pod ręką, kiedy nie miał nic lepszego do roboty i to zostało z nim do dziś. Nie lubił się tym afiszować, bo nie był żadnym wirtuozem czy nawet szczególnym znawcą muzyki ale skoro teraz mógł umilić wieczór solenizantowi i sprawić, że dzięki temu zatańczy z dziewczynami w kółeczku, robiąc to tak nieporadnie, jakby prowadził stado kóz, to czemu nie. Przynajmniej było zabawnie. A solenizant wyglądał na bardzo zadowolonego, mogąc tańczyć ze wszystkimi dziewczynami naraz, bo uśmiechał się szeroko przez całą piosenkę. A to, że prawie podeptał dziewczynom stopy, to już nie miało żadnego znaczenia.
OdpowiedzUsuńPóźniej posiedzieli jeszcze jakiś czas przy rozmowach i alkoholu, a Brant w końcu zaczął posyłać Tate strofujące spojrzenia, bo zauważał już tę charakterystyczną tendencję do sięgania po szoty co kilka minut. To, że dziewczyna obudzi się z kacem, to było więcej jak pewne, ale wolał, żeby nie spędziła reszty nocy na rzyganiu do muszli klozetowej. Nigdy nie miała mocnej głowy do takiego tempa, a panowie rozlewali tequilę do kieliszków jak na wyścigach, więc to jasne, że przypłaci za to jutrzejszym samopoczuciem. Nie próbował jednak siostry umoralniać, bo była dorosła i przyszła się tutaj pobawić i zrelaksować, więc miała pełne prawo robić to w taki sposób. Poza tym on w jej wieku potrafił doprowadzać się do gorszych stanów, więc miał skalę porównawczą z samym sobą. Był tutaj przede wszystkim po to, żeby zadbać o jej bezpieczeństwo, dlatego nawet jeśli będzie musiał wnieść ją na trzecie piętro, bo po drodze do mieszkania padnie, to oczywiście, że ją wniesie. Chociaż wolałby, żeby na niego nie zwymiotowała. Zdecydowanie mogłoby obejść się akurat bez takich atrakcji.
W końcu muzyka z głośników ucichła i wszyscy zaczęli powoli zbierać się do wyjścia, gromadząc się w ciasnym przedpokoju. William założył na ramiona Tate cienki płaszczyk, a gdy ta go przytuliła znienacka, objął ją niepewnie i rzucił Brantowi kontrolne spojrzenie. Ich oczy spotkały się na moment, ale Brant tylko odwrócił głowę, bo cokolwiek miało się tam zadziać, to niech się zadzieje, byle on na to nie patrzył. William nie skorzystał jednak z sytuacji, głównie dlatego, że Tate była pijana, więc zakończyło się na czułym przytuleniu. Porządny chłopak. Jakoś mógł strawić to, że sympatia siostry była skierowana właśnie w tego chłopaka, a nie na przykład w... Otóż to. Liam sam przyciągnął jego uwagę w momencie, w którym zaczął składać Wilhelminie propozycje. Możemy wrócić razem. Dobry żart. Chłopak mógł sobie co najwyżej o tym pomarzyć.
— Liam, nie fatyguj się — rzucił Brant. — Mina ma już ogarnięty rodzinny transport. Wraca z nami, więc możesz spokojnie odpuścić i nie martwić się o logistykę — dodał z lekkim uśmiechem, który nie był uprzejmy, a na wymowny na tyle, żeby uznać temat za definitywnie zamknięty. Tak przynajmniej powinno być i właśnie tak odebrałby to każdy rozsądnie myślący typ, który zaleca się do kobiety stojącej obok jej starszego brata i właśnie usłyszał, że rodzina ma już wobec niej własne plany transportowe. Widocznie Liam był z rozsądkiem na bakier. Ale to dobrze, przynajmniej sytuacja go zweryfikowała. Przy dobrych wiatrach skończy jak Charles.
Usuń— Wilhelmina jest dorosła, nie potrzebuje starszego brata, żeby ją odprowadzał — padło zaraz ze strony Liama. Kurwa, no nie.
Brant spojrzał na niego bez uśmiechu. Miał chłopak całkiem przystojną twarz, więc byłoby szkoda poprzestawiać na niej to i owo, ale czy on się właśnie o to dobrowolnie nie prosił? Te parę słów to wprawdzie za mało, żeby zainicjować taką reakcję, ale dobrze było uświadomić go, gdzie jest jego miejsce, dlatego właśnie to Brant zamierzał zrobić.
W pomieszczeniu było na tyle mało miejsca, że wszyscy stali blisko siebie. W pewnym momencie wyciągnął rękę, chwycił Liama za koszulę i mocno zacisnął pięść na materiale, przyciągając go do siebie. Gwałtowny ruch od razu wywołał poruszenie wśród pozostałych, bo Brant lada moment poczuł dłonie na swoich barkach.
— A ty widocznie potrzebujesz, żeby ktoś ci wytłumaczył, kiedy odpuścić — odpowiedział chłodno, patrząc z bliska w jego twarz. Pociągnął go jeszcze centymetr bliżej, ignorując dłonie próbujące go odciągnąć. — To, że jest dorosła, niczego nie zmienia. Odczepiasz się od niej teraz, wracasz do swoich spraw i nie zbliżasz się do niej do końca tej pieprzonej nocy. Powiedziałem ci, jak Mina wraca. Z nami. Więc wybij to sobie z tej pustej głowy, zanim sprawię, że pożałujesz, że w ogóle do niej podszedłeś.
Brant Dawson 🖕🔥
Puścił jego koszulę, ale zanim się odsunął, rzucił mu jeszcze jedno spojrzenie, wystarczająco długie, żeby nie miał najmniejszych wątpliwości, że to ostrzeżenie nie było rzucone na pokaz. Dopiero wtedy ominął go i ruszył w stronę wyjścia, zerkając krótko na swoje dziewczyny, a po drodze uścisnął dłoń solenizanta, który przez cały ten czas patrzył na niego ze wstrzymanym oddechem. Wypuścił je, gdy Brant posłał mu krótki uśmiech i podziękował za przyjemną imprezę, a kiedy wyszli, słychać było już tylko jego głos i to, że postanowił uświadomić Liama, jak idiotycznym pomysłem było dalsze naciskanie po tym, jak Brant wyraźnie dał mu do zrozumienia, żeby odpuścił. A to było wręcz beznadziejnie idiotyczne, bo tym sposobem chłopak zdążył już sobie nieźle nagrabić i niezależnie od tego, przy jakiej okazji mieliby spotkać się ponownie, na jego obecność Brant na pewno nie będzie patrzył przychylnym okiem. Chyba nie było warto ryzykować, o ile chłopak miał wobec niej jakieś poważne plany, a nie gwarancję rozrywki na jedną noc, bo w tym pierwszym przypadku korzystniej wyszedłby robiąc sobie dobrze do jej zdjęcia, a nie próbując zgrywać gieroja w sytuacji, w której i tak nie miał żadnych szans namówić jej na swoje rozwiązanie. Ale i tak najlepiej było zwalić to na nadopiekuńczość brata, zamiast przyjąć na klatę fakt, że Mina nie przyjęła jego oferty z ucałowaniem dłoni. Przecież gdyby zgodziła się od razu, gdyby zależało jej na wyjściu z tej imprezy u boku Liama, to on powstrzymałby się nawet od komentarza, nie wspominając już o targaniu jego koszuli. Przełknąłby to jakoś, bo nie miałby wyjścia, ale nie urządziłby jej przecież dramy o to, że miała ochotę spędzić noc z chłopcem. To jej życie, a jemu nic do tego. Tym razem jej nie musisz było jasne i klarowne i powinno w zupełności chłopakowi wystarczyć.
OdpowiedzUsuńNa zewnątrz poczekali chwilę na Ubera. Noc była rześka i chłodna, a wewnątrz auta panowała duchota, która przy stanie alkoholowym Tate prawdopodobnie całkowicie ją rozłoży. Dziewczyny wsiadły na tył, a Brant bez słowa zajął miejsce z przodu i od razu podał kierowcy adres. Przez całą, trwającą niespełna dwadzieścia minut drogę wcale się nie odzywał. Siedział z łokciem opartym o drzwi i co jakiś czas zerkał w boczne lusterko, bo kiedy światła mijanych latarni wpadały przez szybę pod różnymi kątami, na moment rozświetlając wnętrze samochodu, to wtedy w lusterku pojawiała się twarz Miny. Tate z każdą kolejną minutą coraz bardziej odpływała w swoich przemyśleniach, do których momentami uśmiechał się nawet kierowca, ale mówiła z zamkniętymi oczami, bo trochę już przysypiała. Gdy dotarli pod odpowiednią kamienicę, Brant wysiadł pierwszy i pomógł Minie z asekurowaniem Tate, która mruczała coś pod nosem. Nie chciała, żeby ją wnosił na to trzecie piętro, bo uważała się przecież za prawie trzeźwą, więc dziewczyny szły przodem po schodach, a on za nimi, gdyby jednak w pewnym momencie musiał zapanować nad równowagą którejś z nich.
Ich mieszkanie nie było wielkie, ale dość sensownie zorganizowane. Z wejścia wchodziło się prosto do salonu połączonego z kuchennym aneksem. Nie było tu klasycznego stołu, bo jego funkcję pełniła niewielka wyspa kuchenna z hokerami, przy której zwykle jedli posiłki. Z salonu było również wyjście na nieduży balkonik, wystarczający, żeby wieczorem usiąść sobie na chwilę z kawą i popatrzeć na Hell Gate Bridge, którym co jakiś czas pędziły pociągi, czy na błyszczący w oddali Manhattan, albo po prostu zaczerpnąć trochę powietrza. Ewentualnie wyjść na dach. Po bokach salonu znajdowały się dwie sypialnie. Ta należąca do Branta miała własną łazienkę, natomiast druga znajdowała się przy sypialni Tate. Do niej prowadziły jednak dodatkowe drzwi z korytarza, więc służyła ona także gościom. W normalnym przypadku na salonowej kanapie z łapami do góry leżałby teraz Koda, ale na dzisiejszy wieczór Brant odstawił go pod opiekę na komisariat.
Pies zostawał w domu sam już nie jeden raz, ale żadne z nich nie miało pewności czy impreza się nie przeciągnie, więc takie rozwiązanie było bezpieczniejsze. Miał go odebrać jutro w okolicach południa, więc na ten czas, gdy weszli do mieszkania, wewnątrz było dziwnie cicho i ciszej niż na co dzień. Koda nie miał maniery niekontrolowanego szczekania, ale potrafił robić hałas szurając po panelach swoimi pazurami, a szurał często i gęsto, bo gdy się cieszył, to zwykle obracał się wokół własnej osi, jak nakręcony bączek.
UsuńGdy weszli, zamknął za nimi drzwi i siknął głową, kiedy Mina powiedziała, że zajmie się Tate. Ona nienawidziła zasypiać w makijażu, więc zdarzało się, że to on zmywał z niej te wszystkie podkłady i rozświetlacze, ale rzadko kiedy była z tego na drugi dzień zadowolona. Mina robiła to bez porównania lepiej. Kiedy więc one się ogarniały, on w tym czasie zrzucił z siebie imprezowe ciuchy i podszedł pod prysznic. Każde z nich miało też swoją garderobę, połączoną z łazienką, więc z rana, gdy on szykował się na służbę, a Tate do pracy w kawiarni, nigdy nie wchodzili sobie w drogę. Pod prysznicem nie moczył głowy, tylko pozwolił wodzie spływać po ramionach w dół, a puścił sobie przyjemnie chłodny strumień, który powoli zmywał z niego resztki napięcia. Umył się oczywiście, osuszył ręcznikiem i założył wygodne dresy, darując sobie koszulkę. Najczęściej sypiał w samych bokserkach, niekiedy zupełnie nago, ale na razie spać się nie wybierał, więc goła klata i dresy były dobrym kompromisem. Oczywiście, popatrzył też na słodką malinkę, którą Mina sprezentowała mu dziś w składziku, i pokręcił głową sam do siebie. Wyszedł w pewnej chwili do kuchni po szklankę wody, a kiedy znalazł się przy lodówce, usłyszał szum prysznica dochodzący z drugiej łazienki. Nietrudno było zgadnąć, kto z niego korzystał, bo Tate po ilości alkoholu, którą wypiła tego wieczoru, raczej nie miałaby już motywacji, żeby dobrowolnie stać pod deszczownicą. Ze szklanką wrócił zaraz do swojej sypialni, która niewiele różniła się od tej, która należała do Tate. Ich wielkość była zbliżona, wystrój też, jedynie w tej jego więcej było męskich akcentów i znacznie mniej dekoracji. Tate miała w swojej sypialni mnóstwo zdjęć, przypiętych do korkowej tablicy i innych pierdółek, nawet walentynkę z zeszłego roku trzymała na biurku. U niego było bardziej surowo i trochę ciemniej, choćby przez grafitową pościel i żarówkę w lampce nocnej dającą znacznie cieplejsze, przygaszone światło.
Siedział sobie wygodnie na łóżku z nogami wyprostowanymi i skrzyżowanymi w kostkach, z telefonem w jednej ręce, a ze szklanką w drugiej, którą opierał na klatce piersiowej. W pewnym momencie usłyszał otwierane drzwi po drugiej stronie mieszkania. Uniósł wzrok znad telefonu i dostrzegł przesuwający się po korytarzu cień, który zbliżał się w stronę jego sypialni. Drzwi pozostawały uchylone, więc nie musiał długo czekać, aż w progu pojawiła się Mina. Jego spojrzenie od razu przesunęło się po niej bez najmniejszego skrępowania, powoli lustrując jej sylwetkę, zanim wróciło do twarzy. Wziął jeszcze łyk wody, po czym odstawił szklankę na nocną szafkę. Telefon również odłożył, tym razem już całkowicie skupiając uwagę na niej, tym bardziej że nie stała w progu, tylko przyszła i przysiadła na łóżku.
Na samo pytanie o Liama parsknął krótko z pogardliwym rozbawieniem. Na miłość boską, czy naprawdę nie było lepszych tematów do rozmowy? Mogli porozmawiać na przykład o tym, czym należy smarować ślad po soczystym pocałunku, który teraz zdobił jego skórę nad obojczykiem w postaci niewielkiego krwiaczka. Albo o tym, co zjedzą jutro na śniadanie. Była cała masa ciekawszych tematów, ale rozumiał, że Mina nie pytała, bo temat Liama ją fascynował, tylko dlatego, że przemawiała przez nią zwyczajna troska o niego. Sytuacja w przedpokoju zrobiła się napięta i odczuł to każdy.
Prawda była jednak taka, że większą część swojej młodości spędził na podobnych szarpaninach i znacznie gorszych sytuacjach, więc nie zamierzał rozpamiętywać tej jednej. Dla siebie mógł już dawno puścić całe zajście w niepamięć. Nie oznaczało to jednak, że Liam dostał od niego rozgrzeszenie. Co to, to nie. Brant mógł zapomnieć o całej awanturze, ale Liam nadal miał u niego przejebane i w tej kwestii nic nie zmieni się przez długi czas.
UsuńPodniósł się z łóżka i podszedł do drzwi, które zamknął mocniejszym pchnięciem, a potem odwrócił się na pięcie i podszedł do Miny. Zatrzymał się tuż przed nią, położył dłonie po obu stronach jej bioder i pochylił się w jej stronę, nie spuszczając wzroku z jej oczu. Z bliska widział jej mokre rzęsy i czuł znajomy zapach żelu pod prysznic. Co jego żel robił w drugiej łazience? Ach, Tate. Koda lubił wynosić buty, a siostra lubiła wynosić jego kosmetyki.
— Uważasz, że warto marnować na niego czas? — zapytał, lekko przechylając głowę i zsuwając wzrok z jej oczu do piegów pod nimi, a po chwili też do jej ust. Materac ugiął się trochę pod naporem jego ramion. — Bo jestem przekonany, że jest wiele ciekawszych tematów do poruszenia — zauważył i podniósł spojrzenie z powrotem do jej oczu. — Chyba, że coś wam popsułem, to możemy to przedyskutować — rzucił zaczepnie. Chyba dopiero co poznali się na tych urodzinach, ale miłość od pierwszego wejrzenia to żaden literacki wymysł. To mogło się przecież zdarzyć.
Brant Dawson 😈
Nigdy nie dopuszczał do siebie nikogo tak na sto procent, nawet Tate nie wiedziała o nim wszystkiego, ale wynikało to przede wszystkim z tego, jak przez dużą część dorastania nauczył się postrzegać życie. Miał swoich kumpli, ludzi, z którymi trzymał się przez lata, ale kiedy przychodziło do rzeczy naprawdę istotnych, to i tak zawsze działał w pojedynkę. Bardzo wcześnie nauczył się, że może liczyć wyłącznie na siebie i to przekonanie zdążyło przez lata wrosnąć w niego tak głęboko, że nawet kiedy jego życie w końcu zaczęło wyglądać inaczej, nadal działał według tego samego odruchu. Radził sobie sam ze wszystkim, co nie oznaczało jednak, że odtrącał troskę, którą dziewczyny mu oferowały. Doceniał ich zaangażowanie i wszystkie gesty wsparcia, których nigdy mu nie szczędziły, nawet jeśli momentami naprawdę można było obejść się bez tego, ale po prostu przyzwyczaił się, że kiedy coś się waliło, pierwszą osobą, która miała się z tym uporać, był on sam. Dlatego wolał nie nie mówić, co mógłby zrobić Liamowi, gdyby go znowu spotkał, choć mandat byłby dla niego wybawieniem, tak samo jak to, że mógłby jeszcze oddychać. Generalnie liczył na to, że więcej się nie spotkają, ale nie musiał być jasnowidzem, żeby wiedzieć, że ich drogi jeszcze się skrzyżują, choćby przez samo to, że zalecał się do Wilhelminy i będzie pojawiał się w jej otoczeniu. Przecież na sporą część imprez wśród znajomych chodzą we trójkę, więc prędzej czy później znów znajdzie się z nim w samym miejscu. Ale to była wizja dalekiego kiedyś. Teraz resztka nocy zapowiadała się ciekawiej, nawet jeśli zaczęła się od tematu gościa, który miał u niego tak samo wysokie notowania jak zeszłoroczny śnieg, czyli nie obchodził go wcale. Dobrze wiedział, że Mina przyszła z troski, ale gdyby chodziło tylko o to, może zatrzymałaby się w progu, bo do samego wybadania sytuacji nie musiała wchodzić w jego przestrzeń. Jeśli on kazałby jej teraz wyjść, na pewno wyszłaby bez słowa. To że ich relacja była pokręcona, nie oznaczało, że była pozbawiona szacunku. Ona respektowała jego granice, on starał się respektować te należące do niej, choć bywały momenty, kiedy je naginał i to w inny sposób niż aktualnie, wymuszając bliskość. Akurat przy takim przekraczaniu granic Mina szła z nim ramie w ramie, ale miał przynajmniej pewność, że też tego chciała. Że podobało jej się to kuszenie, to ciągłe prowokowanie i wyciąganie ich z bezpiecznej strefy komfortu. Do tej pory towarzyszył im dotyk, a przy poważniejszej intymności tylko wodzili się za nos i skrupulatnie dbali o to, żeby zachować resztki rozsądku, bo dobrze wiedzieli, że jeśli chociaż raz poszliby na całość, prawdopodobnie nigdy nie wróciliby już do stanu sprzed tych uciech. Dla niego nie byłby to żaden problem. Powiedzmy. Problemem byłaby jego siostra, która powiesiłaby go za klejnoty, gdyby się o tym dowiedziała, ale to i tak nie było najgorsze. Gorsze wydawało się to, że nie wiedział, jak finalnie poradziłaby z tym sobie Mina, bo gra gierką, do tej pory było to po prostu szczeniackie przeciąganie liny, ale gdyby połączył ich seks, to cała ta bezpieczna bańka, która opierała się na dystansie, prysłaby bezpowrotnie. Coś na pewno zmieniłoby się między nimi. Na pewno trudniej byłoby im się pilnować przy wszystkich, choć to już na obecnym etapie przypominało chodzenie po polu minowym, gdzie wystarczyłby jeden nieodpowiedni gest czy zbyt długie spojrzenie, żeby wszystko wysadzić w powietrze.
OdpowiedzUsuń— Pachniesz mną — zauważył, gdy oplotła dłońmi jego kark i znalazła się bliżej. Miał oczywiście na myśli zapach żelu, ale to nie brzmiałoby tak bezczelnie. — Całkiem mi się to podoba — stwierdził, czując jej chłodne palce na swojej skórze. Przeniósł swoje dłonie na jej uda, po czym bez słowa rozsunął je i zdecydowanym ruchem wsunął między nie swoje kolano.
Pochylił się mocniej i naparł na nią swoim ciałem, zmuszając ją do tego, żeby położyła się na plecach. Jego dłonie znów znalazły się po jej bokach, gdzie wsparł na nich ciężar swojego ciała, nie dając jej ani centymetra przestrzeni na ucieczkę. Oczywiście mogłaby go uderzyć i ten czas na ucieczkę w pewnym stopniu zyskać, ale nie sądził, że tego chciała.
Usuń— Do poruszenia, Wilhelmino — zauważył wymownie, a kącik jego ust uniósł się w uśmiechu. Nie mówił o rozmawianiu, tylko o poruszaniu, a to zmieniało trochę postać rzeczy, jeśli pomyśleć o poruszaniu, jako o czymś totalnie fizycznym. — Chciałaś powiedzieć dobranoc... — zaczął i zbliżył się do jej szyi. Powoli przesunął językiem po jej skórze, cicho przy tym mrucząc. Była chłodna i miękka, nawet szczególnie delikatna. — Ale wolałbym, żebyś sprawiła, żeby ta noc była dobra — powiedział zaczepnie tuż przy jej skórze, na której złożył zaraz mocny pocałunek. — Więc zamiast grzecznego dobranoc, daj mi coś, co nie pozwoli mi zasnąć — zamruczał, lekko przygryzając jej skórę i spoglądając na nią z zuchwałym uśmiechem. — Zaskocz mnie, Wilhelmino.
Brant Dawson 🔥🌙
Właśnie to, co szczególnie go w niej pociągało, poza całą słodko-gorzką osobowością, za którą przepadał szczególnie, to że nie była łatwa w zasadzie pod żadnym względem, ale również tym związanym z mężczyznami. Nie narzekał na brak zainteresowania, ale nie lubił mieć wszystkiego podanego na tacy, bo nie był do tego przyzwyczajony. Potrzebował trochę więcej bodźców i odrobiny poczucia, że musi o coś się postarać, zanim w ogóle dostanie szansę, żeby po to sięgnąć. Być może wynikało to z tego, że w życiu o większość rzeczy musiał walczyć, a to, co przychodziło zbyt łatwo, nigdy nie miało dla niego większej wartości. Kobieta, która rozłożyłaby przed nim nogi za jeden uśmiech, przestałaby być dla niego interesująca już po pierwszych pięciu minutach, nawet jeśli spełniłaby każdą jego najbardziej fantazyjną zachciankę, żeby go zadowolić. Lubił zdobywać te, które znały swoją wartość, albo te nieśmiałe, które broniły się przed bliskością, mimo że w głębi duszy jej pragnęły, i w obu przypadkach działało na niego dokładnie to samo – świadomość, że jeden gest czy parę gładkich słówek to za mało, żeby dostać to, czego chciał. Nie był jednak facetem, który kolekcjonuje zaliczone kobiety, więc nie szukał takich okazji i nie oglądał się za nimi zbyt często. Nawet jeśli te krótkie, niezobowiązujące relacje potrafiły być kuszące i miały swoje zalety, to nie znajdowały się zbyt wysoko na liście jego potrzeb. Nie potrzebował kolejnych twarzy, które po kilku tygodniach przestałyby cokolwiek dla niego znaczyć, skoro miał obok siebie taką, która spełniała właściwie wszystkie jego wymagania. Mina była dokładnie tym rodzajem kobiety, który potrafił zatrzymać jego uwagę na dłużej, tylko problem polegał na tym, że była częścią jego rodziny. Od pewnego czasu ten fakt obchodził go coraz mniej, a ona coraz częściej pojawiała się w jego myślach, ale to zawsze jednak rodzina. Nie było łatwo powstrzymywać się przed pewnymi pragnieniami, ilekroć Wilhelmina znajdowała się w pobliżu, kiedy na przykład pichciły coś w kuchni w tych swoich piżamkach, a on siedział w salonie i teoretycznie przeglądał w telefonie grafik na najbliższy tydzień, albo gdy przychodziła po pracy i miała na sobie elegancką koszulę. Podobała mu się. Pociągała go. Myślał o niej i chciał jej, mimo całego ich powinowactwa, więc jasną sprawą było to, że prędzej czy później spróbuje po to sięgnąć. A kiedy spróbował, to nie spotkał się w zasadzie z żadną odmową, tylko może z odrobiną niepewności, która malała z każdym kolejnym razem, gdy granica między tym, co poprawne, mocno się zacierała. Ich gra zaczęła się już jakiś czas temu, a chociaż każde starało się, żeby to jego zdanie było tym ostatnim, a nie zdanie drugiej strony, to ostatecznie nikt w tej grze nie wygrywał, ani nie przegrywał. Chodziło o dobrą zabawę, a oboje czerpali z tego przyjemność, nawet jeśli momentami bezczelnie deptali po swoich odciskach. Ona znała jego słabe punkty, a on znał jej, bo przez ostatnie pięć lat mieli sporo okazji, żeby zrozumieć się na wielu płaszczyznach. Przede wszystkim łączyła ich dobra, cenna relacja, oparta na zaufaniu i szczerości, której żadne z nich nie chciało efektownie spierdolić. Mina była wyjątkiem od każdej reguły, jaką dla siebie stworzył, bo była nie tylko pokusą, ale też kimś, kogo chęć posiadania mierzyła się z obawą przed utratą tego wszystkiego, co budowali przez lata. Do tego dochodziła jeszcze Tate, która pewnie nie byłaby w stanie zaakceptować tego stanu rzeczy. Może spróbowałaby zrozumieć, ale z dużym prawdopodobieństwem skończyłoby się to potężną awanturą i rozłamem, którego nikt w tym domu by nie udźwignął. Tate traktowała Minę jak siostrę, a jego jak jedynego brata, więc ten pokręcony układ wyglądałby w jej oczach jak czysta zdrada obu stron. Z drugiej strony, jeśli to między nimi coś zepsułoby się z czasem, to atmosfera też stałaby się nie do zniesienia dla wszystkich. Nie dałoby się udawać, że nic się nie stało. Oczywiście w ramach wytłumaczenia mogliby zrzucić to na jakąś kłótnię, ale to dalej tworzyłoby sytuację, która zmieniłaby między nimi wszystko.
OdpowiedzUsuńIstniało więc duże ryzyko, z którego oboje zdawali sobie sprawę, ale mimo to żadne z nich tego nie zatrzymało. Co więcej, oboje doprowadzili do tego, że on znalazł się w końcu na górze, tylko w nieco innym sensie, niż wspominał o tym na urodzinowej imprezie, a ona nawet nie próbowała go zepchnąć.
UsuńPrzez chwilę miał przemożną ochotę złapać jej kciuk w zęby, ale poczekał na dalszy rozwój sytuacji, a kiedy wytknęła mu dobrą noc, uśmiechnął się z satysfakcją, ale i rozbawieniem. Tylko ona potrafiła rozbroić go nawet w takich momentach. Ale dokładnie tak: noc nie była tak dobra, jak chciałby Brant Dawson. Na razie. Ich noc dopiero przecież się zaczęła, choć grę bardzo wstępną zaliczyli już w składziku, a za tę chamską malinkę będzie musiał dać jej solidnego klapsa.
Bez zastanowienia złapał ją ciasno w talii i jednym zdecydowanym ruchem przerzucił bliżej środka łóżka. Zanim zdążyła chociażby odzyskać oddech, znalazł się tuż nad nią i chwycił oburącz za jej przedramiona. Siłą swoich ramion przytwierdził je mocno do materaca po obu stronach jej głowy, zaciskając palce na jej skórze z siłą, która jednoznacznie dawała do zrozumienia, kto w tym momencie dyktuje warunki.
Zamiast pochylić się do jej warg, powoli zniżył twarz w stronę jej dekoltu.
— Słabe polecenie, Wilhelmino — mruknął nisko, opuszczając głowę niżej, aż jego oddech przesiąkł przez materiał jej cienkiej bluzeczki. — Nie powiedziałaś gdzie, więc biorę to, na co mam w tej chwili ochotę.
Docisnął usta bezpośrednio do jej piersi, składając tam powolny, ciężki pocałunek, po czym przygryzł lekko naprężony pod tkaniną sutek. Poczuł, jak jej ciało napina się pod nim przyjemnie, więc uniósł lekko głowę.
— A jeśli chcesz mieć jakikolwiek wpływ na to, co zrobię dalej, to ładnie poproś. Zobaczymy, czy zrobisz to przekonująco — rzucił z uśmiechem i znowu zniżył głowę, przesuwając gorącym językiem po wilgotnym śladzie na materiale. Nie puszczał jej przedramion ani na milimetr, choć uważał, żeby nie sprawić jej tym dyskomfortu. Tym razem już nie tyle, co zatarli granice, a w całości je sforsowali.
Brant Dawson 😈💋
Spędzili ze sobą tak dużo czasu, że nawet jeśli nie wiedział o niej wszystkiego, to w dużej mierze zdążył ją poznać i dostrzegać rzeczy, których nie mówiła wprost. W codziennym życiu bez mrugnięcia oka przyjmowała jego zaczepki i potrafiła odwinąć mu się z równą bezczelnością, ale pod tą całą swobodą kryła się wrażliwość, której nie potrafiła schować, gdy wchodziły odczucia większego kalibru. Zauważał to za każdym razem, gdy ich ciała znajdowały się bliżej siebie, a ich gra zaczynała niebezpiecznie zbliżać się do granicy przyzwoitości. Gdy atmosfera zagęszczała się między nimi, a napięcie stawało się namacalne, to wtedy właśnie dostrzegał te wszystkie niuanse, zmianę spojrzenia, szybszy oddech, lekkie napięcie ciała i ten powstrzymywany do ostatniej chwili dreszcz, gdy jej duma walczyła z pragnieniem, które stopniowo w niej rosło, a z którym nie chciała się obnażać. Uwielbiał w niej to. Gdy reagowała tak intensywnie, a jednocześnie tak prawdziwie, pozbawiona swoich gotowych ripost, to doprowadzało go po prostu do szaleństwa. Była tak wrażliwa na bodźce, że czasem wystarczało niewiele, jakaś bliższa odległość czy odpowiednio przeciągnięte spojrzenie, żeby zobaczył zmianę w jej reakcji, ale to właśnie to, że tak wiele potrafiło się w niej wydarzyć pod wpływem czegoś pozornie niewielkiego, fascynowało go chyba najbardziej. Teraz akurat ciężko było mówić o czymś niewielkim, skoro znaleźli się w jednym łóżku i to nie po to, żeby zaraz zasnąć, ale jej ciało reagowało adekwatnie do intensywności chwili. Wstrzymywała oddech, gdy pieścił jej sutek przez materiał piżamy, czerwieniła się na policzkach i drżała, gdy ubierała myśli w słowa, dzieląc się głośno tym, czego pragnęła. A to wszystko działo się dokładnie pod nim, w granicach jego uścisku, przez niego i dla niego. Ta błyskawiczna linia od chłodnego dystansu do całkowitego zatracenia doprowadzała go do szału. Widok tego, jak zaledwie w parę sekund stawała się rozpalona, chętna i kompletnie poddana bodźcom, które jej serwował, działał na niego jak dobry narkotyk. I też uzależniał, w to nawet nie wątpił, bo doskonale wiedział, że ten jeden raz nie będzie w stanie mu wystarczyć. To po prostu niemożliwe.
OdpowiedzUsuńSpojrzał na nią, gdy wymamrotała jego imię, a potem popatrzył na jej usta i poczuł jak gorąca fala podniecenia przetoczyła się przez całe jego ciało. W dole brzucha sprężył się ciężki ucisk, a jego męskość stwardniała do granic możliwości, napierając ciasno na materiał spodni. A kiedy z jej ust wyrwała się konkretna prośba, powoli podciągnął się wyżej, nie wypuszczając jej z ciasnego uchwytu. To było odważne. Zatrzymał się tuż nad nią, unosząc się na ramionach na tyle, żeby zmusić ją do spojrzenia mu prosto w oczy. W kącikach jego ust pojawił się bezczelny uśmiech, a on zniżył twarz, zatrzymując wargi milimetry od jej ust, ale nie dając jej dotyku.
— Zrobić ci dobrze ustami? — powtórzył nisko, rozkoszując się brzmieniem każdego słowa. Przesunął głowę niżej, muskając oddechem jej szyję, po czym delikatnie przygryzł skórę tuż pod uchem. Oczywiście, że wiedział, o co dokładnie go prosiła, ale gdyby dał jej to od razu, poczułaby zbyt szybką satysfakcję, a on wolał budować to napięcie aż do granicy wytrzymałości. Na ułamek sekundy rozluźnił uścisk na jej nadgarstkach, po czym jednym zdecydowanym ruchem chwycił za brzeg jej bluzki i pociągnął ją w górę, uwalniając jej skórę z cienkiego materiału. Porzucił materiał gdzieś na podłogę, a jego palce znów błyskawicznie złapały jej oba nadgarstki i płynnym ruchem przycisnął je z powrotem do materaca, tym razem nad głową. Unieruchomił jej ręce jednym ramieniem, a gdy zniżył twarz, objął ustami jej stwardniałą pierś, zasysając ją mocnym ruchem. W tym samym czasie jego wolna ręka zsunęła się w dół, błądząc po jej brzuchu, sunąc po linii bioder i niebezpiecznie blisko wilgotnego, gorącego środka. Gdy jego dłoń wreszcie natrafiła na przeszkodę cienkiego materiału jej piżamy, przesunął palcami bezpośrednio po tkaninie, dociskając dłoń do samego centrum jej pożądania.
I wtedy oderwał się od jej piersi i podniósł lekko, żeby spojrzeć Minie w oczy. Jego wzrok był ciężki od podniecenia, ale ten jej prezentował się bardzo podobnie.
Usuń— Zawsze jesteś taka mokra, gdy o mnie myślisz? — Przygryzł swoją wargę i przesunął spojrzeniem po jej sylwetce, smukłej i filigranowej, prawie nagiej i rozpalonej. Wsunął palce pod materiał piżamy i wciągnął gwałtownie powietrze, czując od razu uderzenie jej gorąca. — Kurwa, Minnie — sapnął lekko i powoli przesunął palcami po wrażliwym miejscu, zmuszając ją do kolejnego drżenia. Zamruczał nisko, zwiększając intensywność swoich pieszczot i zatapiając się w tym, jak wilgotna była. Miał ochotę wsunąć w nią palec, ale chciała, żeby zrobił jej dobrze ustami, więc najpierw to.
— Powiedz mi jeszcze raz, czego tak bardzo ode mnie chcesz — rzucił nisko, patrząc na nią z góry i nie pozwalając na żaden ruch rąk. Uwolni je, gdy tylko powtórzy na głos to, czego pragnęła. Z tej perspektywy prezentowała się cudownie, ale pomiędzy jej nogami widok będzie równie obłędny.
Brant Dawson 😈🔞
Zawsze uważał, że jej uroda jest nietuzinkowa i dobrze pamiętał moment, w którym zobaczył ją po raz pierwszy, bo był naprawdę zaskoczony, a już wtedy zwróciła jego uwagę czymś, czego nie potrafiłby sprowadzić wyłącznie do wyglądu. Nie była przeciętnym typem urody, który łatwo pomylić z dziesiątkami innych kobiet. Jej uroda miała w sobie coś zadziornego, ale może po prostu pasowała do tego błysku w oku, który pojawiał się, kiedy zamierzała mu odpowiedzieć czymś równie zaczepnym, i tworzyła z charakterem pięknie komponującą się całość. Poza tym lubił jej piegi. Te malutkie kropeczki rozsypane po ciele dodawały jej trochę dziewczęcego uroku i był święcie przekonany, że nie on jeden, jako facet, zwracał na nie uwagę właśnie w ten sposób. One przełamywały jej dorosłą, kobiecą urodę czymś delikatnym i trochę niewinnym, co zaskakująco dobrze działało na facetów, w tym również na niego. Gdyby było inaczej, nie mieliby dziś w przedpokoju takiej chwilowej spiny. Gdyby było inaczej, nie miałby ochoty bawić się z nią w łóżku i tak bezwstydnie grzeszyć. Ale właściwie trudno było się dziwić, że ludzie niekiedy dopytywali, jak dokładnie wygląda ich pokrewieństwo, bo gdzieś w teorii, przez małżeństwo swojego rodzica, byli rodzeństwem, ale pod względem wyglądu byli od siebie różni dosłownie we wszystkim. Nie posiadali zresztą żadnych wspólnych genów, więc to oczywiste, że Brant przy Minie wyglądał jak człowiek z zupełnie innej gałęzi drzewa genealogicznego. On odziedziczył po swoim ojcu zupełnie inne rysy twarzy, ciemniejszą oprawę oczu i ciemniejszą karnację, a Mina po matce skórę miała mlecznobiałą i oczy w odcieniach błękitu i zieleni. W jego piwnych tęczówkach może dałoby się odszukać jakieś pigmenty, które byłyby wypadkową tych dwóch, ale zdecydowanie więcej było w nich złotych i miedzianych plamek. W tej chwili były jednak ciemne i ciężkie od pożądania, które zdawało się płonąć w jego spojrzeniu i obiecywało dokładnie to, czego tak pragnęła.
OdpowiedzUsuńSpojrzał na nią, gdy jęknęła głośniej i uśmiechnął się kącikiem ust, widząc, że wbiła zęby w swoje ramię, żeby zagłuszyć ten dźwięk. Oczywiście tutejsze ściany nie należały do szczególnie grubych, przynajmniej te wewnątrz, bo z to co zewnątrz było akurat całkiem dobrze stłumione, więc istniało duże prawdopodobieństwo, że gdyby Tate przeszła do kuchni po szklankę czegoś do picia, wtedy usłyszałaby ich zza drzwi. Może gdyby nie te ciuchy, które powoli spadały z nich na podłogę, mogliby nawet udawać, że zasnęli, oglądając jakiś film na laptopie, bo ten leżał z podniesionym ekranem na komodzie naprzeciwko, ale do tego nie potrzebowaliby przecież zrzucać z siebie piżamek. Tak czy inaczej, Brant miał na to sposób, a nie wątpił, że jego dłoń doskonale i z przyjemnością dopasuje się do ust Wilhelminy i skutecznie stłumi jej jęki.
Przesunął wzrok na jej usta i wyciągnął dłoń spod materiału jej spodenek. Przeciągał to celowo, ale teraz tak cudownie powtórzyła te słowa, tak ciężko i z takim soczystym pragnieniem, że przez moment sam miał ochotę zapomnieć o całej swojej cierpliwości. Mina była doskonała i on miał na nią teraz niewyobrażalnie wielka ochotę, ale to podpuszczanie się do granic wytrzymałości było równie przyjemne, dlatego w to brnął. Nie miał jeszcze okazji zobaczyć Miny w takim wydaniu, gdy drżała pod nim niespokojnie, a jej zamglone pożądaniem spojrzenie do szaleństwa pragnęło więcej intensywnych bodźców. Da jej wszystko, czego tylko zechce, ale na swoich zasadach.
— Mhm, grzeczna dziewczyna — szepnął, zbliżając się do kącika jej ust. Zostawił tam krótki pocałunek i odsunął się zaraz. Uwolnił jej ręce i dźwignął się na ramionach, wstając z łóżka. Teraz to ona mogła dostrzec to, co z nim robiła, ale tylko przez chwilę, bo zaraz pochylił się w jej stronę, sięgnął do materiału spodenek i ściągnął je z niej, odrzucając gdzieś na bok.
Jego spojrzenie przebiegło powoli po jej nagiej sylwetce, bo dopiero teraz mógł stwierdzić, że kiedy wyobrażał ją sobie taką, to jego wyobrażenie miało się nijak to tego, co właśnie widział przed sobą. Wilhelmina była śliczna, szczególnie, gdy leżała przed nim naga i rozpalona.
UsuńChwycił ją mocniej za nogi nad kostkami i jednym ruchem przyciągnął bliżej krawędzi łóżka i samego siebie. Oparł się kolanem o materac i zniżył się do jej brzucha, składając tam najpierw kilka mokrych pocałunków. Potem zrobił to samo po wewnętrznej stronie jej uda, gdzie zassał skórę, a gdy poczuł, jak drży, tylko podniósł na nią spojrzenie. Za chwilę jego palce mocniej zacisnęły się na jej biodrach, dociskając je do materaca, i przesunął leniwie językiem po jej kobiecości, słodkiej i rozgrzanej do granic możliwości. Powtórzył ruch, zwiększając intensywność i czując jak jej ciało pulsuje pod nim. Była naprawdę słodka. Zaczął pieścić ją ustami, scałowując z niej podniecenie i samemu próbując nie dojść przez to, jak na na niego reagowała, jak drżała i napinała się przy każdym muśnięciu języka. W pewnym momencie, nie przerywając pieszczot, cofnął jedną rękę z jej biodra, a drugą przełożył tak, żeby unieruchomić jej talię. Ostrożnie wsunął w nią palec i zaczął nim poruszać, dając jej podwójną przyjemność, a sobie potężną dawkę satysfakcji.
Brant Dawson 👅🔞
Lucien nie był w stanie zliczyć ilości odbytych wycieczek do ekspresu z kawą, która zastąpiła mu dziś wszystkie posiłki poza gotową kanapką z marketu zjedzoną w szalonym, porannym pędzie. Od rana zajmował się nową sprawą, która wydawać by się mogło, że posiadała rychłe, beznadziejne zakończenie. Nie dla Luciena, który sprawy beznadziejne uważał za te najbardziej godne uwagi. Dla większości ludzi błache drobiazgi zasługiwały na zapomnienie, dla Valmonta był to początek kolejnego problemu, który może rzucić nowe światło na całą sprawę. Nie lubił zostawiać spraw w połowie, ale tego wieczoru miał już inne zobowiązanie, które pojawiło się zupełnie nieproszone, gdy jego telefon nagle wyświetlił nową wiadomość tekstową. Westchnął ciężko, wstając od biurka. Chwycił marynarkę, dotknął dłonią srebrnego sygnetu, jakby chciał się upewnić, że nadal niezmiennie zajmuje dumne miejsce na jego palcu i wsunął telefon do garniturowych spodni. Nie wysilał się, aby napisać wiadomość zwrotną. Wilhelmina doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że mężczyzna nie należał do zbyt rozmownych za pomocą przeznaczonych do tego komunikatorów. Zbyt mocno cenił sobie rozmowę w cztery oczy.
OdpowiedzUsuńPół godziny później zatrzymał samochód niedaleko wejścia do baru. Było późno. Ulica powoli pustoszała, a światła lokali odbijały się w mokrym asfalcie. Lucien zgasił silnik i przez chwilę siedział jeszcze za kierownicą. Był trzy minuty przed umówioną godziną. Nie lubił być za wcześnie. Nie lubił też spóźniać się choćby o minutę. Nie wynikało to wyłącznie z szacunku do czasu. Lucien po prostu nie znosił sytuacji, w których wszystko zaczynało zależeć od przypadku. Trzy minuty były wystarczające, by znaleźć miejsce do zaparkowania, wysiąść i podejść pod wejście bez konieczności czekania na kogoś przez kwadrans. Jednocześnie pozostawiały mu niewielki margines, gdyby wydarzyło się coś nieprzewidzianego. Spojrzał na zegarek jeszcze raz, choć doskonale wiedział, która jest godzina. Potem zerknął przez przednią szybę. Mężczyzna stojący po drugiej stronie ulicy palił papierosa. Kobieta wychodząca z pobliskiego sklepu poprawiła pasek torebki. Taksówka zatrzymała się przy krawężniku, wysadziła pasażera i po kilkunastu sekundach odjechała. Lucien nie robił tego świadomie. Jego wzrok po prostu rejestrował szczegóły. Twarz. Sylwetka. Kierunek. Wyjście. Nawyk, którego nigdy się nie pozbył.
Wysiadł z samochodu dopiero wtedy, gdy na zegarku pojawiła się umówiona godzina. Zamknął drzwi i przez moment poprawił mankiet koszuli. Srebrny sygnet na prawej dłoni odbił światło latarni. Lucien oparł się lekko o samochód i skrzyżował ręce na piersi. Nie zamierzał pisać, że już jest. Nie zamierzał też dzwonić. Powiedziała, o której skończy. Ufał jej słowom, a jeśli coś się zmieniło, dowie się o tym, kiedy trzeba. Kilka minut później drzwi baru otworzyły się i na chodnik wyszła grupa osób. Lucien uniósł wzrok. Nie szukał jej nerwowo. Nie musiał. Jedno spojrzenie wystarczyło. Rozpoznał ją natychmiast. Wyprostował się i poczekał, aż Wilhelmina dostrzeże go po drugiej stronie chodnika. Dopiero wtedy ruszył w jej stronę.
— Wyglądasz, jakbyś miała za sobą wyjątkowo udany dzień — odezwał się jako pierwszy Lucien i pozwolił, aby jego ramię delikatnie, z lekką rezerwą objęło kobietę w ramach przywitania. Chwilę później wysunął z marynarki paczkę papierosów. Nie palił zbyt często, ale jego własny dzień udowodnił mu właśnie, dlaczego ludzie w ogóle palą.
— Mój dzień był niewiele lepszy — dodał spokojnie, wyjmując jednego papierosa, którego zapalił i porządnie się nim zaciągnął. — Chociaż przynajmniej wiem, kto sfałszował dokument. Nie wiem jeszcze tylko, dlaczego zrobił to tak nieudolnie.
Uniósł wzrok na Wilhelminę, a na jego twarzy pojawił się cień rozbawienia.
— Podejrzewam, że twój wieczór ma ciekawsze zakończenie, skoro zdecydowałaś się mnje tu ściągnąć.
Lucien
W innym przypadku najpierw doprowadziłby ją na skraj cierpliwości, gdzie pożądanie zaczęłoby mieszać się z frustracją, a ona w równym stopniu pragnęłaby czuć go w sobie, co po prostu go za to zabić, a dopiero później pozwoliłby jej dojść i zaznać czystego spełnienia. Pobawiłby się z nią w ten sposób, bo powolne roztapianie czyjegoś rozsądku w szaleństwie dawało mu sporą satysfakcję, ale ten przypadek był bardziej osobliwy. To był ich pierwszy raz, przynajmniej tak fizycznie w rzeczywistości, bo to, czego doświadczali w wyobraźni, to inna bajka, dlatego nie chciał specjalnie tego przeciągać. Za bardzo pragnął w nią wniknąć i poczuć ją pod sobą, albo na sobie, a potem zderzyć fantazje z rzeczywistością i przekonać się, jak jej ciało naprawdę na niego reaguje. Był ciekawy, ile w tym ich całym codziennym droczeniu się, było zwykłej gry pozorów, a ile autentycznego pożądania, bo do tej pory oboje idealnie pilnowali momentu, w którym należało wyhamować, żeby trzymać nad wszystkim jakąkolwiek kontrolę, więc ciężko było tak naprawdę przejrzeć drugą stronę i określić, co było prawdą, a co jedynie pustą prowokacją. Ale teraz był zaskoczony. Nawet bardzo, bo wychodzi na to, że oboje pragnęli tego tak samo mocno i bezczelnie, a Wilhelmina oddawała mu się teraz tak słodko, że może powinien zacząć żałować każdej sekundy, którą wcześniej zmarnowali na udawanie obojętności.
OdpowiedzUsuńNie był jednak zbyt dobry w traceniu czasu na gorzkie refleksje, dlatego wolno przeciągnął językiem po jej rozpalonym ciele, chłonąc każde jej niekontrolowane drżenie, a potem zaczął pieścić ją namiętnie i coraz bardziej intensywnie, lekko zasysając wrażliwie miejsce i scałowując z niego gorący żar. Czuł, jak jej ciało napinało się z każdą chwilą, że w pewnym momencie zaczęła poruszać się pod nim niespokojnie, szukając bliskości, która przyniosłaby jej to upragnione ukojenie. Wsunął w nią drugi palec, kiedy powiedziała, żeby nie przestawał i zwiększył tempo, czując, jak jej wnętrze zaciska się wokół niego w gorączkowym skurczu. Wszystkie dotychczasowe wyobrażenia i fantazje bledły w zderzeniu z tym, co działo się teraz tuż pod jego ustami, gdy Mina dochodziła do spełnienia. Spojrzał na nią, nie odrywając się od pieszczot, i uśmiechnął się nieznacznie, patrząc na jej rozchylone w przyjemności wargi. Nimi też się później zajmie. Na pewno są tak cudowne, jak cała ona. A kiedy poczuł, jak jej ciało zaczyna ubierać się w coraz mocniejsze dreszcze rozkoszy, wysunął z niej palce, złapał ją mocniej za uda i docisnął usta do jej pulsującej kobiecości, dając jej dokładnie to, czego tak bardzo potrzebowała i samemu rozpływając się po chwili w słodkim smaku jej spełnienia. Chłonął każdy jej tętniący skurcz i bezbronny ruch bioder, czując w sobie rosnącą satysfakcję. Dostała swoje ukojenie, ale dla niego był to dopiero początek.
Powoli uniósł się nad nią, nie dając jej zbyt długiej chwili na ochłonięcie czy zebranie rozproszonych myśli. Rozepchnął jej kolana szerzej, wsuwając się między jej uda, i spojrzał jej prosto w oczy, dostrzegając w nich wciąż odbijającą się rozkosz. Uśmiechnął się krótko, a potem bez zbędnego przeciągania, nie spuszczając z niej wzroku, zsunął odrobinę materiał swoich dresowych spodni i powoli, z bezczelną pewnością, wszedł w nią jednym głębokim ruchem, ucinając jej cichy jęk gwałtownym pocałunkiem. Rozchylił jej wargi swoimi i wsunął w nie język, dając jej szansę poczuć posmak jej własnego spełnienia, a przy tym też to jak głęboko zamierza w niej pozostać. Zaczął poruszać się w niej leniwymi, płynnymi ruchami, czując, jak jej ciasne, rozgrzane ciało oplata go i napina się w odpowiedzi na jego fizyczną obecność. A jej usta były dokładnie takie, jak się spodziewał. Cudowne.
— Aż tak bardzo mnie potrzebowałaś, Mina? — szepnął prosto w jej usta. — Zaciskasz się wokół mnie przy każdym ruchu — zauważył, mrucząc rozkosznie nad jej wargami, bo sprawiała mu tym wielką przyjemność. Wyprostował się zaraz nad nią, przyciągnął ją mocno do siebie za biodra i przyspieszył, uderzając w nią mocniej i wsuwając się w nią głębiej. Patrzył na nią z góry, rozkoszując się widokiem jej ciała, które falowało w narzuconym przez niego rytmie. A po chwili sam zaczął oddychać głębiej przez lekko rozchylone usta, bo z każdym pchnięciem narastała w nim potęga tych doznań i bezwzględna potrzeba zatracenia się w niej całkowicie. Była taka mokra i ciasna, taka rozkoszna, że gdy wsuwał się w nią do końca, przez jego ciało przechodził głęboki, drżący impuls, który pozbawiał go ostatnich barier i jakiejkolwiek powściągliwości. Miał ochotę zatracić się w niej bez reszty, ale dla niej chciał zachować więcej czułości, bo mimo całego pożądania nie chciał sprowadzać tego wszystkiego wyłącznie do jakieś brutalnej, mechanicznej rozkoszy. Mina była dla niego bardzo ważna, dlatego nie chciał, żeby w całym tym szaleństwie poczuła się przez niego zraniona. W głębi duszy pragnął być dla niej oparciem, a nie zagrożeniem. Był intensywnym człowiekiem na co dzień, w łóżku również, ale choć brał dokładnie to, czego pragnął, jej dobro było dla niego ważniejsze niż własna dominacja.
UsuńBrant Dawson 😈🔞
Za każdym razem, gdy wypowiadała jego imię w ten sposób, po jego karku przebiegał dreszcz, a mięśnie jego szczęki odruchowo lekko się napinały. Uwielbiał słuchać dźwięków, które z niej wyciągał, każdego urwanego westchnienia i cichego jęku, które uciekały z jej ust niekontrolowanie, bo gdy wsłuchiwał się w nie, zapominał o całym świecie, mając przed oczami tylko ją i ich całkowite zatracenie. To, że był w niej tak głęboko, wsuwając się w nią na całą swoją długość, sprawiało mu czystą, fizyczną rozkosz, która przysłaniała jakikolwiek chłodny rozsądek. W tej chwili nie obchodziło go, kim dla siebie byli, że tak naprawdę nigdy nie powinni byli zbliżać się do siebie w ten sposób, bo dobrze wiedzieli, że jeśli granica między nimi przestanie istnieć, to nic już nie wróci na swoje miejsce. Teraz jedyne, co go obchodziło, to żeby doprowadzić ją do prawdziwego szaleństwa, a siebie do spełnienia. Chciał, żeby utonęła w tym do tego stopnia, by na samą myśl o jego ciele robiła się bezwstydnie mokra i obezwładniona chęcią ponownego poczucia go w sobie. Niech myśli o nim za każdym razem, gdy inny mężczyzna spróbuje chociażby dotknąć jej skóry, niech wie i czuje, że żaden inny nie zdoła jej tak wypełnić. Jemu też nie będzie lekko, bo bo smakując jej w ten sposób, sam właśnie skazał się na piekło tego pragnienia. Ale nie żałował ani tego, ani momentu, w którym Wilhelmina postanowiła zmienić pozycję.
OdpowiedzUsuńZłapał ją za pośladki, mocniej zaciskając na nich palce i przeciągle jęknął, gdy wcisnął się w nią aż do samego końca. Czuł ją całym sobą tak bardzo i tak dobrze, że gdy poruszyła się na nim, uderzyła w niego tak głęboka fala gorąca, że na moment musiał zacisnąć zęby, żeby nie stracić nad sobą panowania. Unosił ją i opuszczał w rytm własnych pchnięć, pozwalając ich ciałom zderzać się ze sobą bez żadnej przestrzeni, a kiedy poczuł jej usta na swoich, dał się wkręcić w ten soczysty pocałunek, który zainicjowała. Ich usta dociskały się do siebie, a języki splatały w gorącym, łapczywym tańcu.
Powędrował dłońmi do góry, przesuwając palce wzdłuż jej kręgosłupa i wbijając je w gładką skórę pleców, aż nagle chwycił za pasma jej wilgotnych włosów i odciągnął jej głowę do tyłu, odrywając ją od swoich ust. Spojrzał na nią ciężkim od pożądania spojrzeniem, chcąc dostrzec każdą emocję na jej twarzy, kiedy oboje docierali do samego skraju wytrzymałości. Nie zwalniając chwytu, zatoczył biodrami powolny, ciasny okrąg, wbijając się w nią i bezczelnie przyglądając się jej słodkiej twarzy. Pociągała go jej niewinna buźka, bo w kontraście z tym, jak bezwstydnie przyjmowała każde jego pchnięcie i odpowiadała na każdy jego ruch, ten widok po prostu doprowadzał go do szaleństwa.
I właśnie to szaleństwo przejmowało nad nim kontrolę. Wypuścił jej włosy z dłoni i chwycił ją w talii, po czym jednym, sprawnym ruchem przerzucił ją na brzuch. Stanął twardo przy krawędzi łóżka, opierając się o nie jednym kolanem, złapał ją za biodra i przyciągnął mocno do siebie. Przesunął twardym podnieceniem między jej pośladkami, cicho klnąc pod nosem z rozkoszy. Miała naprawdę śliczne ciało, w swych proporcjach dla niego idealne. Niewysoka, drobne piersi, ładne wcięcie w talii i krągły tyłek, a to wszystko w skórze oprószonej milionem kropeczek. Podniecał się, patrząc na nią, bo była dokładnie taka, jak lubił.
Dłonią oplótł jej szyję, sprawdzając pulsujące pod skórą tętno, i przyciągnął jej plecy mocno do swojej klatki piersiowej. Wsunął się w nią leniwie, przymykając powieki i czując czystą, wręcz bolesną rozkosz z każdym momentem zatapiania się w niej. Jego wargi spoczęły na jej ramieniu, tam gdzie piegi układały się w konstelację gwiazd. Złożył lekki pocałunek, po czym zacisnął drugą dłoń na jej biodrze i zaczął poruszać się w niej najpierw powolnym, głębokim rytmem, aż jego ruchy zaczęły przybierać na sile.
W pewnym momencie przesunął dłoń na jej usta, zostawiając jej tylko wąską przestrzeń na oddech, podczas gdy sam dyktował coraz szybsze tempo. Poczuł, że twardnieje w niej jeszcze mocniej, a fala rozkoszy zaczyna prowadzić go w stronę szczytu.
Usuń— Och, kurwa, Mina — sapnął cicho przy jej uchu, lekko przechylając jej głowę w bok do siebie. Było mu tak kurewsko dobrze, że świat mógłby się zacząć walić, a jego wcale by to teraz nie obeszło. Drugą dłoń przeniósł na chwilę z jej biodra i wymierzył jej krótkiego, ostrego klapsa, którego dźwięk rozniósł się po pokoju, a gdy poczuł na drugiej dłoni stłumiony jęk, wbił się w nią mocniej. Słodka kara za malinkę.
— Ty zrobiłaś ślad, więc ja też zostawiam swój — wymruczał, nie pozwalając jej nawet na moment wytchnienia. Poruszał się w niej intensywnie, tłumiąc jej jęki swoją dłonią. Czuł, jak żyły na jego ramionach napinają się i nabrzmiewają do granic możliwości, kiedy trzymał ją mocno przyciśniętą do siebie, wchodząc w nią rytmicznie i oddając się tej błogiej przyjemności.
— Powiedz, gdzie chcesz mnie teraz dostać, Wilhelmino — zachęcił tuż przy jej uchu. Zsunął palce z jej ust i złapał ją za szczękę. — Chcesz mnie w sobie, czy wolisz czuć, jak gorący spływam po twojej skórze? — Uśmiechnął się pod nosem, gdy druga dłoń powędrowała z jej biodra niżej do jej rozgrzanej kobiecości. Zaczął pieszczotliwie drażnić jej najczulszy punkt, wsuwając się w nią nieustanie i wymuszając na niej odpowiedź. Był już twardy do granic możliwości i pragnął z nią dojść, a potem przepaść w tej cudownej ekstazie, zanim szara rzeczywistość na dobre ją wyprze, a później wróci to, co nieuniknione. Codzienność.
Brant Dawson 🥵🔞
OdpowiedzUsuńLucien wypuścił z ust wąską strużkę dymu, obserwując ją z tym swoim spokojnym, niemal opiekuńczym wyrazem twarzy, który tak dobrze znała.
— Gratulacje, Mina, naprawdę na to mocno zasłużyłaś — powiedział cicho, a w jego tonie brzmiała szczera duma. Przełożył niedopałek do drugiej ręki, po czym sprawnie zgasił go w pobliskim koszu na śmieci. — I bardzo dobrze, że zadzwoniłaś. Nowy Jork nocą bywa uroczy, ale chyba nie dla kogoś, kto ma w głowie całe archiwum kryminalne.
Spojrzał w stronę rozświetlonego wejścia do baru, z którego dobiegały stłumione dźwięki muzyki i gwar rozmów, a potem znów skoncentrował się na niej.
— Co do mojego dnia... powiedzmy, że też miał swoje momenty, ale o tym opowiem ci w drodze. Do środka nie wejdę, zwłaszcza w tym stroju i po tym, jak zdążyłaś ich wszystkich omotać. Lepiej uciekajmy, zanim ten jeden kolorowy drink jednak postanowi dać o sobie znać.
Ruszył tuż obok niej, chowając wolną dłoń w kieszeni płaszcza. Dopasował krok do jej tempa, odruchowo idąc od zewnętrznej strony chodnika – nawyk, z którego chyba nigdy nie potrafiłby się wyzbyć. Podszedł do drzwi pasażera, otworzył je i przytrzymał, asekurując ją dżentelmeńskim gestem, gdy wsiadała do środka. Sam obszedł samochód, wsiadł za kierownicę i uruchomił silnik. Cichy mruk auta wypełnił wnętrze, a z nawiewów natychmiast zaczęło płynąć przyjemne ciepło.
Sprawdził lusterka i płynnie włączył się do ruchu. Kątem oka dostrzegł, jak Mina opiera głowę o zagłówek, obserwując rozświetlone ulice Manhattanu. Wypuścił cicho powietrze, czując satysfakcję, że po raz kolejny mógł być tym planem awaryjnym, na który zawsze mogła liczyć.
— A co do mojego cudownego dnia... — zaczął, dając sobie sekundę zawahania, zanim dokończył zdanie ze swoim charakterystycznym, spokojnym, lekko cierpkim uśmiechem. — Wreszcie podpisałem papiery rozwodowe. Oficjalnie i ostatecznie. Sprawa jest zamknięta. Jestem wykończony.
Nie czekał, aż Mina zdąży przetrawić tę wiadomość i zareagować w swój analityczny, dociekliwy sposób. Zamiast tego zjechał na prawy pas i skręcił w dobrze sobie znaną, lekko osłoniętą uliczkę, zatrzymując auto na zakazie tuż przed kameralną, oświetloną ciepłym światłem włoską trattorią.
— Zostań w środku. Zaraz wracam — rzucił krótko, wrzucając luz i zaciągając hamulec.
Wysiadł, zapiął płaszcz pod szyję i pchnął ciężkie, drewniane drzwi knajpki, z której natychmiast uderzył go zapach świeżej bazylii, czosnku i pieczonego ciasta. Uciął krótką, serdeczną rozmowę z właścicielem przy ladzie, po czym bez dłuższego zastanawiania się zamówił połowę karty: od chrupiących arancini, przez parujący makaron z truflową pastą, aż po dwa sporych rozmiarów opakowania z klasycznym tiramisu. Noc bez porządnego węglowodanowego zastrzyku po takim sukcesie – i po takim zamknięciu rozdziału – po prostu nie miała prawa się udać.
Kilkanaście minut później pchnął drzwi lokalu łokciem, trzymając w rękach dwie ciężkie, papierowe torby, z których roztaczał się obłędny aromat. Wsiadł z powrotem do auta, wrzucił pakunki na tylną kanapę i zerknął na Minę z rozbawieniem.
— Dobra — powiedział, odpalając silnik i wracając na trasę w stronę jej mieszkania. — Mamy jedzenie dla małego wojska. Teraz możemy jechać świętować tak, jak należy.
Lucek
Jej słowa opadły na jego ciało elektryzującym dreszczem, pociągając za sobą resztki jego hamulców. Czuł, jak krew uderza mu do głowy w szaleńczym rytmie, a każdy milimetr jego ciała spina się w oczekiwaniu na potężny wybuch. Była tak ciasna, tak idealnie dopasowana, że opanowanie graniczyło z cudem. Uwielbiał ten stan, gdy trzymał ją mocno, czując jej drżenie, pulsujący pod jego dłonią oddech i to jak bezrefleksyjnie przyjmowała każdy jego gest, czy każde jego bezwzględne pchnięcie. Dawała mu satysfakcję na wielu poziomach, bo nie chodziło tylko o to, jak niesamowicie smakowało jej ciało. Równie mocno kręciło go to, że bez oporu nastroiła się na jego falę, że przyjęła jego zasady, narzucone tempo i idealnie dopasowała się do jego intensywności, która nie zawsze była cukierkowa. A może wcale taka nie była. Świadomość, że Mina zatraciła się w niej bez reszty, rozbiła ostatnią barierę w jego głowie, wciągając go w potężną falę rozkoszy, która wyrwała z jego piersi głęboki jęk. Rzeczywistość wokół niego natychmiast zbladła i rozmyła się we mgle. Przestał słyszeć własny oddech, przestał rejestrować cokolwiek poza tym jednym palącym do szpiku kości doznaniem, które przelewało się przez całe jego ciało, gdy w niej kończył. Każdy mięsień w jego ciele zesztywniał w ekstazie tak potężnej, że odebrała mu zdolność myślenia, a czucie jej wnętrza, zaciskającego się wokół niego w bezwładnych skurczach, rozmyło resztki jego świadomości. Było mu tak cholernie dobrze, tak błogo, że jedyną rzeczą, do której był jeszcze zdolny, było mocniejsze dociśnięcie jej do siebie, żeby zatrzymać tę chwilę i zatopić się w niej do ostatniej, pulsującej kropli.
OdpowiedzUsuńMogliby to powtórzyć, pieprzyć się tak do samego rana, bo Mina była doskonała w łóżku, ale jej drżące uda i jego gwałtownie unosząca się klatka piersiowa przypomniały mu, że wycisnął z nich w tej chwili absolutne maksimum. Chociaż świat ciągle wirował w jego głowie, trzymał ją wciąż mocno przyciśniętą do siebie, ciesząc się słodkim ciężarem jej ciała i pocałunkami, z którymi docisnęła się do jego ust, aż w końcu pociągnął ją za sobą w dół, powalając ich oboje na chłodne posłanie. Satynowa pościel była w tej chwili tak kojąca, że aż przyjemnie było przyłożyć do niej twarz. Przygniótł sylwetkę Miny ciężarem swojego ramienia, czując, jak po ich rozgrzanych, spoconych ciałach powoli spływa lepki orgazm, i dopiero wtedy wysunął się z niej z cichym westchnięciem. Powoli wyrównywał chaotyczny oddech, napawając się poczuciem spełnienia, które cały czas przyjemnie rozchodziło się po jego ciele aż po same koniuszki palców. Rzeczywistość docierała do niego powoli, ale nie poświęcał jej na razie żadnej szczególnej uwagi, bo jedynym punktem odniesienia wciąż była Mina. Leniwie przesunął ciężką dłoń wzdłuż jej boku, zjeżdżając niżej, żeby mocno zacisnąć palce na jej biodrze i zatrzymać ją blisko przy sobie. Dopiero w tym momencie, chcąc zetknąć ich rozpalone ciała jeszcze na chwilę, zdał sobie sprawę, że wciąż miał na sobie spodnie. Westchnął więc ciężko i podniósł się na łokciu, drugą ręką ściągając z siebie materiał.
— Doprowadziłaś mnie do takiego szaleństwa, że nawet nie pomyślałem, żeby je zdjąć — podsumował jeszcze nie do końca opanowanym głosem, rzucając spodnie niedbale w kąt łóżka, a te i tak zsunęły się na podłogę. Spojrzał na twarz Miny z góry i uśmiechnął się zaczepnie. — Chyba będziesz nocować u nas częściej, Wilhelmino — rzucił, pochylając się nisko i składając na jej obojczyku powolny pocałunek. — A gdybyś tu zamieszkała, wcale bym nie narzekał — szepnął w jej skórę i zaśmiał się cicho, a po chwili opadł na plecy, wsunął jedną rękę pod głowę i przymknął oczy, napawając się błogim spokojem, który zastąpił niedawne szaleństwo. Nie czuł się niezręcznie. Czuł się zajebiście dobrze, choć miał oczywiście świadomość, że właśnie pozbawili się resztek jakiejkolwiek przyzwoitości. Że uprawiali zajebiście dobry seks, a rano usiądą do śniadania jako rodzeństwo i nic nie będzie już tak normalne jak dotychczas.
Nie miał oczywiście pewności, że to niczego między nimi nie zepsuje, bo przekroczyli granice, które do tej pory jako tako trzymały ich relację w ryzach, a to, co stworzyli w zamian, było jednocześnie potężne i skrajnie niebezpieczne, ale nie żałował, że to zrobili. Ani trochę. Może zrobiliby to znowu, bo czuł, jak z każdym spokojniejszym oddechem powoli wraca do niego energia, a sama myśl o ponownym zatopieniu się w niej rozpalała w nim nowy głód, ale Mina musiała wracać do łóżka Tate, bo to w jej łóżku zwykle tutaj zasypiała. Czasami zdarzało się, że zasypiali w trójkę, jeśli oglądali jakiś nudny film, ale z reguły one spały tutaj we dwie. Nie byliby w stanie rozsądnie wyjaśnić, dlaczego tym razem postanowili spać akurat ze sobą.
Usuń— Przemknij do niej cicho, zanim znowu cię tu zatrzymam… — wymruczał pół-szeptem, przechylając głowę w bok, żeby móc spojrzeć na Minę. — Bo czuję, że zaraz stracę resztki rozsądku i rano w ogóle nie wstaniemy ze zmęczenia, a ja o dziewiątej odbieram Kodę z psiej budy. — Uśmiechnął się znacząco, chwytając ją jeszcze mocno za nadgarstek i przyciągając do siebie. Uniósł się ponownie na łokciu i przycisnął swoje usta do jej rozchylonych warg w bezczelnym pocałunku, nim wreszcie wypuścił jej dłoń ze swojego uścisku i odsunął się, dając jej szansę odejść. Niechętnie, ale taka była cena zachowania pozorów.
Brant Dawson 🤤😈
Och tak, Wilhelmina miała moc doprowadzania go do szaleństwa i to na wielu różnych płaszczyznach, podobnie zresztą jak Tate, która doprowadzała go nie tylko do szaleństwa, bo i do szału, ale to były jego dziewczyny i nie chciałby zmienić tego za nic w świecie. Dogadywali się zresztą świetnie i naprawdę można było im tego pozazdrościć, zwłaszcza że jako rodzeństwo mieli różnych biologicznych rodziców, więc cała ich trójka pochodziła trochę z innej parafii. Ale mimo tych różnic udało im się stworzyć własną, całkiem nieźle funkcjonującą rodzinkę, która nie była idealna, bo im też zdarzały się gorsze momenty, ale gdzie nie zależnie od sytuacji jedno mogło na drugiego zawsze liczyć. I to nie miało się zmienić nawet teraz, po tym wszystkim, do czego przed chwilą dopuścili się w sypialni. To znaczy, coś zmieni się na pewno, choćby w jego spojrzeniu, które już zawsze będzie nosiło w sobie pamięć o tej odsłonie Wilhelminy, do której właśnie zyskał dostęp, bo odtąd za jej niewinnym uśmiechem i zadziornymi ripostami będzie dostrzegał również kobietę, którą poznał w znacznie bardziej intymnych okolicznościach. I ta świadomość pewnie nieraz przysporzy mu kłopotów, ale z pewnością nie wpłynie na to, jak ją traktował. Nie chciał, żeby cokolwiek między nimi straciło dotychczasową lekkość albo żeby zaczęli zachowywać się tak, jakby przekroczenie tej granicy nagle wymagało od nich zdefiniowania wszystkiego na nowo. To, co ich łączyło, nie licząc powinowactwa, było popieprzone i nieokreślone żadnymi ramami, ale dla nich jednak było już w pewien sposób oczywiste. Prowadzili tę grę od dłuższego czasu, więc to nie pierwszy raz, gdy zrobili coś niepoprawnego, a potem wracali do swojego trybu. Tyle tylko, że dziś po prostu wynieśli to wszystko na jeszcze wyższy poziom popieprzenia.
OdpowiedzUsuńLeżąc wygodnie na materacu, przyglądał się jej, gdy sprawnie wsuwała na siebie piżamkę, a potem niechętnie, bardzo niechętnie, rejestrował moment, w którym kierowała się do drzwi. Nie lubił niepotrzebnego przeciągania chwil, które z założenia miały pozostać niezobowiązujące, więc zwykle to on znikał zaraz po wszystkim i nie przywiązywał żadnej wagi do tego, co działo się później, ale tym razem perspektywa tego, że Wilhelmina zaraz wyjdzie z jego sypialni, coś nie do końca mu odpowiadała. Kiedy patrzył, jak zbiera się do wyjścia, po raz pierwszy od dawna miał ochotę zrobić coś zupełnie odwrotnego niż zwykle, czyli zatrzymać ją tutaj na dłużej, powtórzyć te doskonałe momenty i przekonać się, czy za drugim razem smakowałyby równie dobrze, czy może nawet lepiej, skoro oboje nie musieli już udawać, że nie wiedzą, do czego są zdolni, kiedy zostają sami. Ale nie mógł. I stało za tym ze sto powodów. Gdy zniknęła za drzwiami, cicho je zamykając, wypuścił powietrze nosem i zamknął oczy. Wciąż czuł na sobie jej obecność, a świadomość, że była tak blisko za ścianą, a zarazem nie przy nim, trochę go irytowała, ale resztki rozsądku podpowiadały mu, że musi się z takim stanem rzeczy pogodzić. Przynajmniej na ten czas.
Budzik w jego telefonie rozdzwonił się chwilę po siódmej. Każdego dnia włączał się o różnych godzinach, bo Brant ustawiał go trochę jak popadnie, ale najczęściej włączać nie musiał się wcale, bo Koda zwykle budził go na poranną toaletę około szóstej, niezależnie od tego, czy Brant miał przed sobą dzień pracy, czy wolne, więc po prostu wyręczał urządzenie ze swoich zadań. Przeciągnął się chwilę na łóżku, czując w mięśniach przyjemne szaleństwo minionej nocy, i podniósł się z materaca, żeby sięgnąć po telefon, który leżał na komodzie. Wyłączył budzik, porzucił komórkę z powrotem na miejsce, poprawił pościel i ruszył do łazienki, w drodze zatrzymując się przy drążku zamontowanym w progu drzwi. Złapał go oburącz i zrobił kilkanaście szybkich podciągnięć, rozbudzając ciało i porządnie rozgrzewając mięśnie. Dopiero wtedy wskoczył pod chłodniejszy prysznic, pozbywając się resztek senności.
Po wszystkim przetarł włosy ręcznikiem, zaczesał je palcami do tyłu i zostawił, żeby spokojnie sobie wyschły. Wytarł się dokładnie, po czym przeszedł do garderoby, gdzie sięgnął po mundur. Wciągając na siebie granatowe spodnie mundurowe, słyszał, że ktoś krząta się po kuchni, ale obstawiał, że to Mina, bo akurat Tate nie była fanką wczesnego wstawania, a już tym bardziej, gdy dzień wcześniej sobie pofolgowała z alkoholem, a pofolgowała. Z tą myślą zdjął z wieszaka służbową koszulę i włożył ją, starannie zapinając guziki, po czym sięgnął po pas z wyposażeniem. Przypiął do niego kaburę, kajdanki, radio i pozostałe niezbędne akcesoria, sprawdzając odruchowo, czy wszystko znalazło się na swoim miejscu. Robił to tak automatycznie, że już nawet nie zastanawiał się nad kolejnością, a chociaż nie szedł na służbę, to szedł jednak do jednostki, gdzie w każdej chwili służba mogłaby zostać mu przydzielona, gdyby niefortunnie okazał się jednak dziś potrzebny.
UsuńWychodząc z sypialni, od razu poczuł zapach kawy i smażonego omleta, który roznosił się po mieszkaniu. Jego spojrzenie zatrzymało się na Minie, a na jej pytanie kąciki jego ust uniosły się w leniwym, nieco zaczepnym uśmiechu.
— Dziękuję. Spałem bardzo dobrze — zapewnił, obrzucając spojrzeniem śniadanie, które czekało przygotowane na kuchennej wyspie, przy której jadali tu posiłki. Obszedł wyspę w stronę psiej miski, ale kiedy nachylił się do niej i zauważył, że w wodzie nie pływają gluty psiej śliny, domyślił się, że Mina to ogarnęła. Podszedł więc do jednego ze stołków i przysiadł na nim, opierając jedną rękę o blat, a drugą unosząc kubek z kawą do ust. Upijając łyk, niespiesznie taksował wzrokiem sylwetkę Miny, która stała naprzeciwko niego. Dobrze wyglądała w dżinsach, ale nie od dziś wiadomo, że ładnemu we wszystkim ładnie.
— Choć może spałbym jeszcze lepiej, gdybyś została — dodał po chwili, patrząc, jak zakłada kosmyk włosów za ucho.
Odstawił kubek z kawą i wziął sztućce, wbijając je zaraz w kawałek placka i wsuwając kęs do ust. Lubił omlety w ich wytrawnej formie, ale nie zawsze chciało mu się przygotowywać składniki i stać nad patelnią, żeby przewracać placek, nawet jeśli zrobienie ich nie trwało dłużej od usmażenia jajek na bekonie.
— Naprawdę smaczne — przyznał i zerknął na Minę znad talerza, bo o ile domyślał się, że Tate na śniadanie dobrowolnie teraz nie wstanie, to ona chyba zamierzała do niego dołączyć. Chociaż, co do Tate, nie miałby najmniejszych skrupułów, żeby wyciągnąć ją teraz z łóżka siłą i posadzić na stołku przed talerzem. — Jakie plany na dziś?
Brant Dawson 👮🍳😋
Gdyby nie to, że pilnował swojej formy, pewnie jadałby posiłki w tylko sobie znanych porach i zawsze byłyby one przypadkowe, ale treningi narzucały dyscyplinę również w tym zakresie, więc starał się trzymać określonych godzin i dbać o to, żeby jego dieta szła w parze z wysiłkiem, jaki wkładał w utrzymanie kondycji. Nie należał do ludzi, którzy musieli odmawiać sobie wszystkiego, co lubili, czy nawet do tych, którzy mieli dietę zaplanowaną co do jednej kalorii, ale wiedział, że regularność robi swoje, zwłaszcza gdy chciał utrzymać ciało w takiej formie, jakiej wymagała od niego służba. Co prawda mógł bez trudu obejść się bez śniadania, bo dużo pracował też na nocne zmiany, więc rytm jego dnia nie zawsze pokrywał się z tym, co większość ludzi uznawała za normalne pory posiłków, ale skoro Mina postanowiła przygotować coś do jedzenia, to jasne, że nie zamierzał odmawiać. Zjedli więc omlety, wypili kawę i porozmawiali jeszcze chwilę o formalnościach związanych z przyznawaniem grantów, które, jak się okazało, potrafiły ciągnąć się równie długo co policyjne procedury. Biurokracja miała swoje własne tempo, niezależnie od tego, jak bardzo wszystkim dookoła zależało na tym, żeby cokolwiek posunęło się naprzód, dlatego ten rodzaj frustracji, kiedy cała sprawa musiała czekać na odpowiedni podpis albo nakaz, a człowiek nie mógł ruszyć dalej, dopóki ktoś siedzący za biurkiem nie uznał, że wreszcie nadeszła na to pora, większość policjantów znała z autopsji. Jemu w pewnym sensie też było to bliskie, choć na pewno nie tak bardzo, jak ludziom, którzy prowadzili śledztwa, bo w jego przypadku najczęściej rozchodziło się o długie oczekiwanie na decyzje przełożonych. Nieraz musiał uzbroić się w cierpliwość, mimo że z jego perspektywy sprawa była jasna i można było przejść do działania, gdyby tylko ktoś wyżej w hierarchii dał zielone światło. Tak czy inaczej, pracował w terenie, co rusz w innej jednostce, bo kierowany był akurat tam, gdzie był potrzebny razem z psem, więc jego rola polegała przede wszystkim na wykonywaniu terenowych zadań. Nie musiał siedzieć godzinami nad dokumentacją, kompletować materiałów do sprawy ani chodzić od jednego przełożonego do drugiego, żeby wyprosić zgodę na każdy kolejny krok, bo kiedy pojawiało się zgłoszenie wymagające udziału psa służbowego, to on dostawał polecenie i po prostu ruszał na miejsce. Czasami chodziło o przeszukanie budynku w poszukiwaniu uzbrojonego podejrzanego, innym razem o sprawdzenie terenu, na którym mógł ukrywać się zbieg, albo o wsparcie funkcjonariuszy podczas zatrzymania kogoś, kto stwarzał realne zagrożenie. Jego zadaniem było ocenić sytuację, wykorzystać wyszkolenie Kody i zrobić to, po co zostali wezwani, a cała reszta należała już do ludzi, którzy prowadzili sprawę i odpowiadali za jej formalną stronę. Oczywiście i on miał swoje raporty do uzupełnienia, ale w porównaniu z papierkową robotą detektywów, czy ludzi z dochodzeniówki, nie było tego aż tyle, żeby musiał spędzać za biurkiem połowę służby. Tak na dobrą sprawę za biurkiem to on wcale nie siedział. Jeżeli nie miał nic do roboty, to spędzał służbę w Fort Totten, gdzie trenował Kodę, bo tam znajdowała się jednostka K9, a jeśli nie tam, to wracał do swojego macierzystego precinctu w Astorii. Nadal był policjantem prewencji, tyle że z psią specjalizacją, więc poza zadaniami wykonywanymi z Kodą wciąż pozostawały mu zwyczajne obowiązki służbowe, zależne od aktualnych potrzeb jego macierzystej jednostki. Tam zresztą służył również Gabriel, z którym tworzył patrolowy duet. Jednostka była bardzo mała, liczyła zaledwie dwustu policjantów i nie miała żadnych biur specjalnych, poza biurem detektywa, ale była doskonałym miejscem pracy dla kogoś, kto okazyjnie wpada do wielkich molochów, a potem z przyjemnością wraca do swojej małej budy.
OdpowiedzUsuńZe względu na specyfikę swojej pracy współpracował z różnymi ludźmi, raz na jednym końcu miasta, raz na drugim, więc rotacje między jednostkami były dla niego codziennością, podobnie jak zmiany ludzi na poszczególnych stanowiskach. Rozumiał jednak, skąd wzięło się poruszenie wśród kolegów z tego wielkiego molocha. Poszła plotka, że departament zyskał nową panią antropolog, a że w całym mieście antropologów było zaledwie kilku, może kilkunastu, i w standardzie pracowali dla NYPD z ramienia OCME, jasne było, że chłopaki zaraz wszczęli własne dochodzenie. Wszyscy zastanawiali się, czy będzie seksowna i gorąca, a nikt nawet nie pomyślał o tym, czy będzie mądra i kompetentna, żeby faktycznie przydać się w robocie, zamiast tylko dobrze wyglądać. Skoro miała być na wyłączność dla NYPD, a nie miała pojęcia, jak wygląda ich robota od kuchni, to równie dobrze może okazać się kolejną osobą, po której trzeba będzie sprzątać. Ale akurat jemu by to nie przeszkadzało, bo z antropologami spotykał się głównie wtedy, gdy sprawa była już na tyle stara albo paskudna, że zwykłe oględziny nie wystarczały. Ich współpraca polegała na tym, że on zabezpieczał teren, Koda odnajdywał szczątki, a człowiek od kości robił całą resztę, a później nie widywali się już wcale, bo pracowali w innych wydziałach i mieli zupełnie inne obowiązki. Gdyby więc okazało się, że całe to poruszenie było na wyrost, a nowa specjalistka nie spełnia pokładanych w niej nadziei, Brant, w przeciwieństwie do kolegów z dochodzeniówki, nie miałby powodów do narzekania.
UsuńWszedł do części biurowej, gdzie przy kilku ustawionych obok siebie biurkach na co dzień kręcili się funkcjonariusze, zwykle sierżanci, a za przeszkloną ścianą znajdował się gabinet porucznika nadzorującego ich pracę. Trzymał w dłoniach skoroszyt z raportami, który rzucił teatralnie na biurko Tylera, zatrzymując sobie jedną kartkę, a potem zatrzymał się przy grupce chłopaków, żeby zorientować się, o co tyle szumu. Dalej wałkowali temat antropolożki, więc pokręcił głową i stanął przy skanerze, robiąc szybkie ksero. Słuchał ich wymiany zdań, w pewnym momencie zdając sobie sprawę z dziwnego zbiegu okoliczności. Nowa antropolożka, zmieniająca pracę, która jest na dodatek ruda. Wilhelmina też była antropolożką, też zmieniała robotę i też była ruda. Czy to nie zaskakujące? Nawet bardzo.
Akurat w tym momencie poczuł szturchnięcie ze strony Tylera, więc spojrzał na niego, chcąc mu powiedzieć, że jeśli zrobi to jeszcze raz, będzie marzył o rudej na zwolnieniu lekarskim, ale wtedy usłyszał głos porucznika. Wyciągnął więc kartkę ze kserokopiarki, odwrócił się przez ramię i... zamarł. Jego spojrzenie wbiło się w twarz Wilhelminy, a mózg próbował nadążyć za tym, co właśnie się działo i jak w tej chwili wszystkie elementy układanki wskakiwały na swoje miejsce. Kurwa. A więc to właśnie ona. Wilhelmina. Siostrzyczka, która uznała, że informacja o jej nowej posadzie w nowojorskiej policji nie jest czymś, czym warto było się z nim podzielić. Co więcej, zaczynał podejrzewać, że nie powiedziała o tym nawet Tate, bo gdyby ona wiedziała, z pewnością zdążyłaby już puścić parę z ust, albo przynajmniej rzucić jakąś cholernie wymowną uwagę, która pozwoliłaby mu połączyć kropki, zanim przyszło mu zrobić to w ten sposób. Zamiast tego stał teraz jak idiota, gapiąc się na swoją siostrzyczkę, która musiała doskonale wiedzieć, że prędzej czy później gdzieś na siebie wpadną.
— Pomożemy, pewnie, że pomożemy. Ja bardzo chętnie pokaże naszej nowej koleżance, co gdzie się znajduje i co do czego służy — odpowiedział ochoczo Tyler, który był już gotów wydzielić Minie specjalny szlak, a potem ująć ją za rękę i poprowadzić przez niego niczym honorowego gościa, któremu należało pokazać wszystkie najciekawsze zakamarki komisariatu.
Brant natomiast wciąż milczał, zaciskając palce na wyciągniętej ze skanera kartce i usiłując nadać swojej twarzy jakikolwiek wyraz, który nie zdradzałby, że właśnie trafił go mały szlag. Nie mieściło mu się w głowie to, że ta uparta diablica potrafiła zachować coś takiego w tajemnicy, a potem zjawić się tutaj, jak gdyby nigdy nic. I jeszcze patrzeć mu w oczy.
UsuńTyler zdążył już zrobić krok w stronę Miny, gotów osobiście zadbać o to, żeby nowa specjalistka poczuła się na jednostce jak u siebie, ale Brant podniósł rękę i zatrzymał go, mocno wciskając mu kartkę w klatkę piersiową, którą ten odruchowo złapał.
— Zanim zaczniesz robić za przewodnika wycieczek, może dokończysz to, za co ci płacą? — rzucił, posyłając mu wymowne spojrzenie. — Raport, Carter. Kojarzysz jeszcze takie rzeczy? No to jazda, bo ja nie będę odwalał za ciebie całej roboty.
— Raport miał być godzinę temu, sierżancie Carter — upomniał go porucznik znacząco, na co Tyler rzucił pod nosem coś niezrozumiałego i spojrzał na papier, po czym skrzywił się w niezadowoleniu. — Brant? Ty jesteś chwilowo wolny?
— Oczywiście, że nie, poruczniku — odparł zaraz, składając drugą kartkę w palcach. Porucznik popatrzył na niego z lekkim powątpiewaniem, zdając sobie sprawę, że Brant właśnie próbuje się ładnie wykręcić.
— To poświęcisz Wilhelminie parę chwil. Zaprowadź ją do pokoju socjalnego, pokaż, gdzie może zostawić swoje rzeczy, a potem przedstaw ją ludziom, z którymi będzie tutaj współpracować i przekaż ją Veronice. Ona wie, co dalej. Potem możesz wrócić do swoich obowiązków — nakazał. — To polecenie służbowe, Dawson, nie prośba — zaznaczył, przenosząc zaraz spojrzenie na Tylera. — Nie wiem, jak to zrobisz, czy wyczarujesz, ale twój raport ma do mnie trafić za dziesięć minut. Koniec przerwy, bierzecie się do roboty.
Z niezbyt zadowolonym wyrazem twarzy Brant skinął lekko głową porucznikowi i wrócił spojrzeniem do Wilhelminy. Z dwojga złego nawet lepiej, że polecenie trafiło się jemu, a nie Carterowi, ale na samą myśl, że Mina miała tu pracować, coś go skręcało. Dzięki Bogu, że nie miała aspiracji do pracy w prewencji, bo przynajmniej nie będzie latać po ulicach z gnatem u pasa i uganiać się za zbirami, ale i tak świadomość, że to jednak mniej bezpieczna praca, niż ciepła posadka w laboratorium, którą miała do tej pory, działała mu na nerwy. Kiwnął głową w stronę przejścia, czekając aż Mina wyjdzie stąd pierwsza. Nie ujdzie jej to sucho. Zdecydowanie.
Brant Dawson 😑
Może gdyby był wysoko postawionym oficerem w sztabie albo dowódcą któregoś z precinctów i znaczył coś więcej w kierowniczych strukturach departamentu, ktoś rzeczywiście mógłby pomyśleć, że Dawson miał swój udział w załatwieniu jej posady. Tyle że po pierwsze, był jednym z tysięcy funkcjonariuszy zasilających szeregi NYPD, a po drugie, sama Wilhelmina posiadała tak prestiżowe wykształcenie i kwalifikacje, że instytucje mogły wręcz zabijać się o to, by mieć ją w swoich strukturach. Nie potrzebowała znajomości ani niczyjego wstawiennictwa. Jego pięcioletni staż w departamencie nie znaczył przy tym prawie nic, przynajmniej jeśli chodziło o możliwość załatwiania komuś posady. Owszem, był świetny w swoim fachu, a jego skuteczność plasowała go w pierwszej piątce funkcjonariuszy w swojej specjalizacji na terenie miasta, co przy tak krótkim stażu w danej jednostce było bardzo imponujące. Był sierżantem, więc podlegała mu dana zmiana, której rozdzielał zadania. Mógł też kogoś polecić do prewencji i to z pewnością byłoby znaczące przy rozpatrywaniu czyjejś kandydatury, ale to wciąż nie czyniło z niego człowieka, który mógł rozdawać karty gdzieś w sprawach kadrowych. On zresztą nigdy nie miał aspiracji znaleźć się gdzieś wyżej, bo robota za biurkiem i podejmowanie decyzji z dala od miejsca zdarzenia ani trochę go nie interesowały. Wolał być tam, gdzie coś się działo, gdzie mógł wykorzystać swoje umiejętności, trochę się pobrudzić czy nawet zranić, ale zobaczyć prawdziwe efekty własnej pracy, zamiast spędzać połowę dnia na przekładaniu papierów z jednego stosu na drugi. Nie chciałby być takim panem porucznikiem, choć wielokrotnie chciałby widzieć na tych stanowiskach kogoś innego, bo nie każdy, kto potrafił wydawać rozkazy, miał choćby mgliste pojęcie o tym, jak powinno się je wykonywać. Ale jeśli już padło polecenie służbowe, to należało zacisnąć zęby i zrobić, co swoje. Jak zawsze.
OdpowiedzUsuńNie zamierzał oprowadzać jej po całym obiekcie, bo porucznik o tym nie wspomniał. Miał zaprowadzić ją do ludzi, z którymi będzie pracowała, więc nawet nie myślał o chodzeniu po stołówkach i przedstawianiu jej kucharzom, czy nawet o lawirowaniu między pokojami odpraw, bo i ze zwykłymi funkcjonariuszami Wilhelmina nie będzie na co dzień przebywać. Szedł prosto do wydziału detektywistycznego, gdzie pracowali ludzie, z którymi jej zawodowe ścieżki miały odtąd najczęściej się przecinać. To im będzie przekazywała swoje ekspertyzy, z nimi będzie konsultowała wyniki analiz i to oni będą zwracać się do niej, gdy w prowadzonych przez nich sprawach pojawią się pytania wymagające specjalistycznej wiedzy o ludzkich szczątkach. Veronica była szefową wydziału, więc to z nią Mina musiała ustalić wszystkie szczegóły współpracy. Brant znał tę pięćdziesięcioletnią kobietę, ale jako funkcjonariusz prewencji rzadko miał powód, żeby zaglądać do tego wydziału, bo na co dzień nie podlegał ich służbowym poleceniom, więc robił to głównie tylko wtedy, gdy należało omówić konkretną akcję z udziałem jego i psa.
Szedł więc korytarzem swoim rytmicznym marszem, czując na sobie spojrzenia zaciekawionych pracowników, ale wcale się nie odzywał. Jeżeli Mina nadal nie miała mu nic do powiedzenia, to on jej również nie miał. Poza tym doskonale wiedział, jak należy rozdzielać życie zawodowe od prywatnego, i właśnie to robił. Nie zamierzał zacierać tej granicy tylko dlatego, że Wilhelmina postanowiła pojawić się w szeregach nowojorskiej policji bez wcześniejszego uprzedzenia, bo nie był kimś, przed kim musiała tłumaczyć się ze swoich wyborów. Zawodowych wyborów. Prywatnie, jako cześć jego rodziny, musiała przynajmniej liczyć się z tym, że wielu spraw jej nie odpuści, dopóki choć częściowo mu ich nie wyjaśni, ale tutaj? Cóż, tutaj mogli udawać nawet, że wcale się nie znają. Może gdyby wcześniej połączył fakty i domyślił się, że to ona może być tą antropolożką, o której huczy dziś cały pion, w ogóle nie pojawiłby się w pokoju sierżantów w tym czasie.
Kiedy doszli do końca korytarza, skręcili w lewo i przez szerokie drzwi przekroczyli próg wydziału detektywistycznego, od razu uderzył go ten specyficzny rozgardiasz, który dla kogoś z zewnątrz mógł sprawiać wrażenie kompletnego chaosu. W rzeczywistości jednak, nawet jeśli na tablicach korkowych nie było już gdzie wcisnąć kolejnych kartek, ludzie panowali tutaj nad wszystkim doskonale. Ten nieład był wbrew pozorom bardzo uporządkowany. Detektywi pracowali przy komputerach, cześć przeglądała akta albo pochylała się nad materiałami rozłożonymi na blatach, choć niektórzy zdążyli już oderwać wzrok od swoich zajęć, żeby sprawdzić, kto pojawił się w wejściu. Brant kiwnął do kilku osób, z którymi nie widział się od dłuższego czasu. Ktoś zawołał do niego czołem, dog man, bo tak pieszczotliwie nazywano tu przewodników psów służbowych, a na same psy mówiło się bite officer. Nie zwolnił jednak kroku, mimo że spora część głów wychyliła się zza biurek, żeby posłać Wilhelminie uśmiech, czy obrzucić ją zaciekawionym spojrzeniem. Na pewno wszyscy wiedzieli, że miała tu do nich dołączyć, a on choć powinien był ją gdzieś w tym miejscu przedstawić, to uznał jednak, że zostawi to Veronice. Jej gabinet mieścił się kawałek dalej, więc kiedy dotarli do drzwi, zapukał krótko, nie czekając jednak na odpowiedź, zanim nacisnął klamkę i zajrzał do środka. Veronica siedziała za biurkiem, pochylona nad rozłożonymi dokumentami, ale na odgłos otwieranych drzwi od razu podniosła głowę. Na widok Branta jej twarz przybrała wyraz lekkiego zaskoczenia, które szybko ustąpiło miejsca rozbawieniu, kiedy dostrzegła stojącą za nim Wilhelminę. Miała ciemne włosy do ramion i gustowny garnitur damski w czarnym kolorze, ale była niska, więc zawsze nosiła buty na niewysokim obcasie, które stukały dźwięcznie ilekroć przemierzała korytarze wydziału.
Usuń— Widzę, że nasz przewodnik wywiązał się z zadania — rzuciła, odkładając długopis na blat. — A już zaczynałam się zastanawiać, czy nie będę musiała sama pani szukać. — Uśmiechnęła się do Wilhelminy. — Porucznik McCane uprzedził mnie, że sierżant Dawson panią przyprowadzi — oznajmiła, wstając z fotela. — Nie bałabym się powierzyć mu własnego życia, ale gdybym miała pod jego opiekę oddać młodą kobietę, pewnie przez całą drogę modliłabym się o jej cierpliwość — zauważyła, posyłając do Dawsona żartobliwy uśmiech.
Brant stanął z boku i posłał jej spojrzenie, które sugerowało, że nie zamierzał wdawać się w dyskusję na temat własnego zaangażowania w to przedsięwzięcie. I w jej żarciki o przewodnikach też. Lubił jej specyficzne poczucie humoru, ale nastrój do żarcików miał w ten czas średni.
— Chyba nie było aż tak źle, skoro nie musieliśmy wzywać po drodze wzywać posiłków. Proszę zobaczyć, przyprowadziłem panią doktor w jednym kawałku. Reszta należy już do pani, pani porucznik — odparł, niewinnie wzruszając ramionami.
— Dziękuję, sierżancie — odpowiedziała, kręcąc głową z uśmiechem. Podeszła do Wilhelminy i wyciągnęła dłoń w jej stronę. — Victoria Moore. Miło cię poznać, Wilhelmino. Wreszcie będziemy miały okazję porozmawiać na spokojnie. Mam kilka spraw organizacyjnych, które chciałabym z tobą omówić, a później przedstawię cię reszcie zespołu.
Brant Dawson 😑😂
Spojrzał krótko na Wilhelminę, gdy podziękowała za eskortę. Może miał być to żarcik sytuacyjny, ale eskortę zapewniłby komuś z czystą przyjemnością, a to, co odbębniony teraz, to rzeczywiście był przykry obowiązek który wykonać musiał, bo tego wymagało od niego środowisko i hierarchia. Z jego posłuszeństwem bywało różnie nawet tutaj, gdzie niesubordynacja potrafiła kosztować dużo więcej niż reprymendę od przełożonego, ale akurat dziś nie miał ochoty dokładać sobie problemów. Zrobił, co do niego należało, więc zamierzał już wycofać się z gabinetu Victorii, ale w tym czasie pojawił się Wagner, więc postanowił zaczekać aż przesunie swoje cztery litery z przejścia. Zanim jednak do tego doszło, wtajemniczył całe pomieszczenie w sprawę, a potem zwrócił na niego uwagę, więc siłą rzeczy chwilę jeszcze musiał zaczekać.
OdpowiedzUsuń— Pracuję, jak zawszę — odparł, ściskając dłoń detektywa. Ten pies, z którym to niby się użerał, zjadłby go na śniadanie i jeszcze byłoby mu mało, ale tak, tutaj większość lubiła mieć wysokie mniemanie o sobie. — Niestety — przytaknął znacząco, gdy Mina wspomniała, że nie było innej opcji. Teoretycznie była inna opcja, bo mógł to olać i puścić Minę samopas, ale to kosztowałoby go więcej niż zmuszenie się do przyprowadzenia jej tutaj. Podkładanie się dla tak błahej sprawy byłoby głupie, więc taka gra nie była warta świeczki. Ostatecznie temat został odbębniony, a on mógł wrócić do swoich obowiązków. Ale najpierw musiał sprostować jedną rzecz.
— Spokojnie, detektywie. Jeśli potrzebujesz wsparcia K9, składasz zapotrzebowanie przez przełożonego — przypomniał Wagnerowi, wskazując teatralnie na Victorię. — I grzecznie czekasz, aż ktoś zatwierdzi przydział — dokończył, tym razem wskazując na siebie. — Dostanę oficjalny przydział, to wtedy dopiero pogadamy, czy się przydam, czy się nie przydam. Tymczasem bawcie się dobrze — powiedział, posyłając Victorii przekorny uśmiech bo to ona musi wspomniane zapotrzebowanie przyjąć, i zniknął za drzwiami. Na gębę to mogli sobie zamówić co najwyżej frytki w Maku. Wagner mógł być nawet i papieżem z rodziny samych papieżów, ale w tym grajdołku nie miał żadnej mocy w wydawaniu mu jakichkolwiek poleceń, czy organizowaniu obowiązków służbowych. Był tylko detektywem, bez względu na to, czy bardziej skutecznym, czy mniej, ale jedynie detektywem, stąd jeśli faktycznie mógł kimś rządzić, a ktoś chciał mu podlegać, to co najwyżej własnymi pupilkami z wydziału. Brant doskonale znał listę swoich obowiązków i słuchanie się detektywów nie znajdowało się nawet na jej końcu. Zresztą za skurwiela też uchodził, więc trudno było uznać to za jakąś szczególną cechę, która wyróżniałaby Wagnera w szeregach policji. Tu wielu jest skurwieli, a Brant miał to w szczerym poważaniu i prędzej dałby sobie wyrwać zęby bez znieczulenia, niż pozwolił jakiemuś detektywowi wmówić sobie, że ten może organizować mu dzień pracy. Dobre sobie.
Wrócił więc do swoich spraw, kończąc to, co przerwał na rzecz wcześniejszego polecenia służbowego i zabrał się za rutynowy trening z Kodą. Nie minęła jednak nawet godzina, gdy porucznik McCane wezwał go do siebie i przekazał zapotrzebowanie na wsparcie jednostki K9. Zapoznał się z treścią zgłoszenia i od razu natrafił na nazwisko Wagnera, więc uśmiechnął się pod nosem. Miał naprawdę dużą ochotę sprawdzić, czy detektyw równie sprawnie radzi sobie z przyjmowaniem odpowiedzi, które niekoniecznie pokrywały się z jego oczekiwaniami, ale na to przyjdzie jeszcze czas. Na razie musiał wykonać robotę, a tu wsparcie psa było uzasadnione, więc przyjął to zadanie i ruszył po Kodę, który z nieskrywanym entuzjazmem zapakował się do radiowozu.
Na miejscu zastał kilku funkcjonariuszy, którzy zabezpieczyli już najbliższy obszar wokół miejsca znalezienia zwłok, więc przywitał się z nimi krótkim skinieniem głowy. Zanim wypuścił Kodę do pracy, chciał wiedzieć, co dokładnie zastali na miejscu i jakie czynności zostały już przeprowadzone. Wagner rozmawiał akurat z Wilhelminą, więc żeby nie przerywać im czynności, porozmawiał z wolnym detektywem, który wprowadził go w szczegóły.
Wokół kręcili się już pracownicy służb, dlatego zanim przygotował Kodę do pracy, najpierw ustalił, którędy poruszali się pierwsi funkcjonariusze, gdzie znajdowali się technicy i czy ktoś zdążył już przejść przez potencjalną trasę, którą sprawca mógł przetransportować zwłoki. Każdy dodatkowy zapach pozostawiony przez ludzi mógł skomplikować pracę Kody, a Brant wolał wiedzieć, z czym mają do czynienia, zanim zaczną szukać czegokolwiek w terenie. Kazał więc wskazać detektywowi obszary, które pozostały możliwie nienaruszone, ale i miejsca, w których znaleziono ślady mogące sugerować, że ciało zostało przeniesione. A kiedy był już zorientowany, popuścił smycz Kody i poprowadził go wzdłuż granicy zabezpieczonego obszaru, a później dalej, w stronę murów i nierównego terenu oddalonego od miejsca znalezienia zwłok. Nie szukali na ślepo. Sprawdzali możliwe drogi dojścia i odejścia, miejsca, w których ktoś mógł się zatrzymać, czy nawet fragmenty podłoża, na których mogły pozostać ślady kontaktu ze sprawcą. Brant uważnie obserwował pracę psa, który truchtając raz po raz zmieniał kierunek i dokładniej sprawdzał fragmenty terenu. Aż w pewnym momencie, zamiast kontynuować przeszukiwanie, skręcił w stronę niewielkiego zagłębienia przy murze i zaczął intensywnie sprawdzać miejsce wzdłuż porośniętych chwastami betonowych płyt. Brant od razu zwolnił, jeszcze bardziej popuszczając smycz, żeby Koda mógł spokojnie obwąchać teren i nie rozpraszać się też jego zapachem. Sam też skupił na nim całą uwagę, bo choć pies co jakiś czas zatrzymywał się przy różnych interesujących go rzeczach i zapachach, niekoniecznie związanych ze sprawą, tym razem wyglądało to inaczej. Wrócił do tego samego miejsca, znów wetknął nos między chwasty i przesunął się kawałek dalej, próbując złapać coś, co prowadziło go wzdłuż muru. Przez chwilę węszył między chwastami, prowadząc nos wzdłuż betonowych płyt, aż w końcu wrócił do jednego punktu i znów skupił na nim całą uwagę. Tym razem nie ruszył dalej. Zamarł, ignorując wszystko dookoła.
UsuńBrant od razu wyprostował się i skrócił smycz. Znał swojego psa na tyle dobrze, żeby odróżnić zwykłą ciekawość od chwili, w której rzeczywiście na coś trafił. Co prawda każdy pies miał swoją specjalizację, akurat Koda nie był szkolony typowo pod poszukiwania, a bardziej do działania przeciwko napastnikowi, ale był w stanie podążać za zapachem człowieka i namierzyć jego źródło, więc mógł w tym pomóc. Gdyby było inaczej, wtedy robotę musiałby wziąć inny K9.
— Wagner! — zawołał w stronę detektywów, nie odrywając wzroku od psa. — Chodź tutaj, ale nie właź mi na ten odcinek.
Kiedy Reid podszedł, Brant wskazał mu obszar, na którym Koda kilkukrotnie wykazał zainteresowanie.
— Pies podjął tu coś, co może mieć związek z waszą sprawą. Nie powiem ci, że to na pewno ślad sprawcy, czy że właśnie tędy przeciągnięto ciało, ale ten fragment zdecydowanie warto sprawdzić. — Przesunął dłonią wzdłuż linii zarośli. — Zabezpieczcie teren, zanim ktoś zacznie się tu kręcić, żeby przypadkiem nie zadeptali czegoś, co może się wam później przydać — dodał, po czym przywołał Kodę do siebie i wyprowadził go poza wyznaczony obszar, dając reszcie przestrzeń do pracy. Dopiero kiedy znaleźli się kawałek dalej, przykucnął i poklepał psa po boku, sięgając jednocześnie do saszetki, którą miał przypiętą do taktycznego pasa, po jego ulubiony, śmierdzący królikiem smakołyk. Zostali jeszcze chwilę na miejscu, na wypadek gdyby okazali się potrzebni, a kiedy Wagner dał im znać, że mogą wracać, Brant wpuścił Kodę do radiowozu i obaj ruszyli do jednostki. Nie zdążył nawet wyjechać dobrze za obszar zdarzenia, a przez radio poszło kolejne wezwanie. Tym razem chodziło o uzbrojonego faceta, który po awanturze domowej zaatakował policjantów i zabarykadował się z kobietą w mieszkaniu. Pojechali tam bezpośrednio, a po drodze Brant sprawdził tylko ilość naboi w swoim magazynku, bo ostatnio korzystał z broni zaskakująco często. Tym razem jednak nie musiał.
Gdy dotarli do jednostki, był już dobre dwie godziny po swojej zmianie, więc w pokoju odpraw szybko zdał raport końcowy i zamienił jeszcze parę słów z kolegami, którzy nie mieli zamiaru wypuścić go bez choćby jednego głupiego komentarza na pożegnanie. Odpowiedział im w swoim stylu, zgarnął rzeczy i ruszył do wyjścia. Nie miał pojęcia, kiedy znowu przyjdzie mu pełnić służbę w tej jednostce, bo grafik potrafił się zmieniać, a przydziały bywały równie przewidywalne, co pogoda w środku listopada, ale na pewno jeszcze tu wróci.
UsuńWyszedł na korytarz, zamierzając iść po Kodę, który siedział na swoim psim placu zabaw, i dokładnie w tym czasie na korytarzu pojawiła się Wilhelmina. I za chwilę też Wagner. Zatrzymał się odruchowo, trochę zaskoczony, że całą trójką spotkali się akurat w tym momencie, a potem skinął głową do detektywa. Jego spojrzenie szybko przeskoczyło jednak na Wilhelminę, gdy oznajmiła Reidowi, że to niby on zaoferował jej już podwózkę. Nawet o tym nie myślał. Był tak przyzwyczajony do wracania w swoim własnym towarzystwie, że nawet przez myśl mu nie przeszła taka propozycja, już niezależnie od tego czy chciał czy nie chciał. Spojrzał na Wilhelminę, gdy Wagner odszedł, i minął ją bez słowa, kierując kroki do pomieszczenia, w którym czekał Koda. Nie przyjęła propozycji detektywa, wielka szkoda. Facet ma łeb na karku i, jak widać, również niezły gust, więc warto było przynajmniej spróbować.
— Skoro już się wprosiłaś, to cię odwiozę, ale zrobię to tylko dlatego, że jesteś mi bliska. W innym wypadku w ogóle by mnie to nie obeszło, tak jak ciebie nie obeszło, żeby chociaż wspomnieć, gdzie zamierzasz zacząć pracę — powiedział, otwierając drzwi pomieszczenia. Koda wybiegł stamtąd zaraz ze swoim wiecznym entuzjazmem, kręcąc się i domagając pieszczot najpierw od Branta, a później od Wilhelminy, do której podbiegł z wywieszonym z ekscytacji jęzorem, aż podeptał jej buty. — Uprzedź przynajmniej Tate. Nie wracam od razu do mieszkania, ale jeśli zapyta mnie wieczorem, jak dzień, nie będę jej wciskał kitu, że nie widziałem cię w pracy.
Rzucił Wilhelminę krótkie spojrzenie, machnął do psa, który zawinął się zaraz za nim, i ruszył w przeciwną stronę prosto do wyjścia z budynku. Praca dla policji wiązała się z różnego rodzaju niebezpieczeństwem i on doskonale o tym wiedział, ale nie o to był zły. Pewnie powiedziałby jej, że to najgorsza rzecz, jaką mogła zrobić sobie i swojemu potencjałowi, ale ostatecznie zaakceptowałby tę decyzję, tak samo jak sam pogodził się z własnymi poświęceniami na rzecz służby. Jeśli właśnie tego Wilhelmina dla siebie pragnęła, to nawet gdyby przez długi czas kręcił nosem na ten pomysł, koniec końców i tak by ją wspierał. Jak zawsze. Problem leżał jedynie w tym, że zatrzymała wszystko w tajemnicy, a potem stanęła przed nim w pracy, jakby byli sobie zupełnie obcy. Nie oczekiwał, że będzie konsultowała z nim każdą życiową decyzję, ale chyba mógł liczyć na to, że nie dowie się o tak istotnej zmianie przypadkiem i nagle, stojąc przed nią w pokoju pełnym funkcjonariuszy i udając, że jej nie zna. Pracował w nowojorskiej policji od pięciu lat, akurat w tej jednostce bywał nieregularnie, ale był tu znany prawie tak dobrze, jak na swoim macierzystym komisariacie, więc ludzie wiedzieli, że nie jest jedynakiem. Jeśli pewnego dnia przyjdzie im wyjaśniać swoje powinowactwo, wypadnie to co najmniej dziwnie, choć im szybciej, tym zdecydowanie lepiej, skoro co niektórym wpadła już w oko.
Brant Dawson 👮🐕🦺
Parsknął krótko, kręcąc głową na jej słowa. Nie chciało mu się słuchać tego pierdolenia o składaniu raportów z życiowych decyzji, bo nigdy jej o takie raporty nie prosił. Tym razem też nie. Sama doskonale wiedziała, że nie chodziło o to, jaką podjęła decyzję, tylko w jaki sposób postanowiła go o tym poinformować, czy też że nie poinformowała go o tym wcale, ale musiała za wszelką cenę zepchnąć część tej winy na niego. Dlaczego by nie, przecież to jego wina, że mu nie powiedziała, że zamierza dzielić z nim miejsce pracy i udawać, że go nie zna. Przewrócił oczami na absurd tej sytuacji i wyszedł z gmachu budynku, szukając w kieszeni mundurowych spodni kluczyka do auta. Koda zbiegł po schodach i zatrzymał się przy radiowozie, którym najczęściej podróżowali również prywatnie. Za chwilę otworzył psu drzwi do bagażnika Forda Explorera, który został specjalnie przystosowany do przewożenia K9, a gdy ten wskoczył do środka, zabezpieczył kenel. Po chwili trzasnął mocniej drzwiami, modląc się w duchu o odrobinę więcej cierpliwości, bo nie chciał Wilhelminy zranić słowami, które cisnęły mu się na usta, gdy o tym wszystkim myślał, a wiedział, że mógłby powiedzieć jej trochę za dużo czegoś, co na pewno by ją zabolało. Nie potraktował jej zaczepki, jako wyciągnięcia ręki, tylko jako dobrą zagrywkę, żeby spławić faceta. Wyciągnąć rękę mogła do niego w każdej innej, normalnej chwili, choćby wtedy, gdy szli korytarzem do wydziału. Jakoś wtedy miała powód żeby milczeć, ale przy Wagnerze widocznie warto było odegrać jakąś odpowiednią scenkę dla podkręcenia atmosfery. Święty Michale, patronie gliniarzy, lepiej ześlij deszcz cierpliwości, bo nie wszystkich można posłać do diabła. Nie wszystkich ten diabeł zresztą weźmie, przecież gorszych od siebie na pewno nie.
OdpowiedzUsuńWsiadł do auta, mocniej zaciskając szczękę, po cichu licząc też na to, że przetrwają tę drogę w milczeniu i nie zdążą nawsadzać w siebie tysiąca szpil, których nie sposób będzie później wyjąć. Ale ledwie tak naprawdę usiadł i uruchomił wóz, jak z jej telefonu odezwał się głos Tate. Zacisnął palce dłoni na szczycie kierownicy i odetchnął głębiej, powstrzymując się od cierpkiego komentarza. To, co miała do powiedzenia Tate, go nie obchodziło, bo przecież ona była w zupełnie innej sytuacji. Gdyby jemu tak słodko obwieściła o tym, że podjęła nową pracę, zanim zobaczył ją w drzwiach swojego przełożonego, to im też rozmawiałoby się znacznie milej. Właśnie w tym tkwił szkopuł, że jemu tej istotnej informacji w odpowiednim czasie oszczędziła. I on nie widział w tym powodu do śmiechu, ale dobrze, że chociaż jej dopisywał humor. Gdyby jednak podzielił się z nią swoimi myślami, pewnie przez najbliższy czas nie spojrzałaby mu w oczy, a ponieważ była mu bliska, a jemu zależało mu na tym, żeby było między nimi dobrze, po prostu przełknął je ze śliną. Z trudem, ale jednak.
Złapał ją za nadgarstek lewej ręki i pociągnął w swoją stronę, zanim zdążyła dobrze otworzyć drzwi i wystawić za nie choćby stopę. Nie było to pieszczotliwe, ale nie było też ostre. Było po prostu konkretne. Skoro ona miała możliwość wyrzucić z siebie słowa, to jemu również powinna taką możliwość dać, a jeśli nie zamierzała, to on sam ją sobie weźmie.
— Nie jestem zły, Mina. Jestem wkurwiony — sprostował, cały czas zaciskając palce na jej nadgarstku i wbijając w jej twarz spojrzenie. Koda patrzył na nich niespokojnie z bagażnika, czując napięcie i cicho popiskując. — Na metro miałaś czas zdecydować się wcześniej, zanim odmówiłaś Wagnerowi, a ze mnie zrobiłaś wymówkę — zauważył. — Skoro ja wysłuchałem ciebie, to teraz ty wysłuchasz mnie. Zamknij drzwi — nakazał, gotów wychylić się i zrobić to we własnym zakresie, jeżeli go nie posłucha.
— Tak, mam swoje zdanie na temat tej pracy i doskonale wiesz, jakie ono jest. Ja go nie zmienię, ale nie ma to żadnego wpływu na to, co postanowisz zrobić ty. Nigdy zresztą nie miało. Cokolwiek jednak sobie myślałaś, ukrywając to przede mną aż do chwili, gdy stanęłaś w drzwiach mojego przełożonego, nie wciskaj mi kitu, że zrobiłaś to dla naszego dobra, bo jeśli nie chciałaś, żeby tak wyszło, to należało zacząć od zwyczajnej rozmowy ze mną. Wtedy pomyślelibyśmy, co zrobić, żeby uniknąć plotek o jakimś śmiesznym wstawiennictwie i jak to sensownie rozegrać, zamiast udawać przed dwoma wydziałami, że się, kurwa, nie znamy — powiedział. Jego głos przybierał już łagodniejszy ton. — Może nie zasłużyłem, żeby dowiedzieć się od ciebie samej, może bałaś się mi powiedzieć. Nieważne. Nie oczekuję, że będziesz się przede mną z czegokolwiek tłumaczyć, nawet z tego, ale, Mina, to jest od teraz nasze miejsce pracy, więc bardzo cię proszę nie stawiaj mnie więcej w takiej sytuacji. Nie możemy udawać, że się nie znamy, bo to na dłuższą metę nie wypali, wiesz o tym, prawda? Wystarczyło powiedzieć mi wcześniej, że zamierzasz tu pracować, a resztę jakoś byśmy ogarnęli. Zawsze ogarnialiśmy — zauważył, a po chwili opadł plecami na oparcie fotela i westchnął, wypuszczając powietrze nosem. Nacisnął przycisk radia, gdy centrala nadała kod wezwania i zaczęła przekazywać szczegóły zgłoszenia. Znów zrobiło się cicho. — Zapnij pas — tym razem poprosił, czekając aż zrobi to sama, choć swojej interwencji w to nadal nie wykluczał, bo Wilhelmina bywała wyjątkowo uparta. Nie wykluczał nawet, że wysiądzie, a on będzie musiał wsadzić ją do środka siłą. Brał pod uwagę dosłownie wszystko.
Usuńyour bittersweet asshole, Brant Dawson 😮💨
I dlatego powiedziała, że zaproponował jej podwózkę, mimo że tego nie zrobił, akurat wtedy, gdy dokładnie to samo zaproponował jej Wagner? Wierzył, że chciała z nim porozmawiać, bo gdyby było inaczej, najpewniej w ogóle nie zatrzymałaby się na korytarzu, ale to jak zagrała na tej okazji, wcale nie było potrzebne, żeby ta rozmowa mogła się odbyć. Mogła odmówić Wagnerowi normalnie, zamiast posługiwać się jego osobą, bo jeżeli rzeczywiście wzbudziła zainteresowanie faceta, to w ten sposób wciągała go w sytuacje, które mogły wzbudzić między nimi dodatkowe napięcia. A ich współpraca i tak układała się dość opornie. Nie rywalizowali ze sobą, bo nie mieli w czym. Wagner był detektywem, prowadził śledztwa, organizował swoje własne przesłuchania i zbierał dowody, a potem składał to wszystko do kupy. A on był sierżantem patrolowym, więc nadzorował funkcjonariuszy patrolowych, koordynował ich pracę i odpowiadał za działania w terenie, przy czym miał jeszcze psią specjalizację, więc jeżeli uważał, że umiejętności Kody przydadzą się przy danym wezwaniu, uczestniczył jeszcze w takich zgłoszeniach. Był prawdą ręką dowódcy swojego precinctu w Astorii, ale i w tej jednostce porucznik McCane darzył go równym zaufaniem i szacunkiem, bo doskonale zdawał sobie sprawę, że Brant był skutecznym gliniarzem. W oficjalnej hierarchii policyjnej jego ranga nadal była wyższa niż ranga detektywa, bez względu na zajmowany przez niego stopień detektywistyczny, ale to i tak nie miało większego znaczenia, bo obaj zajmowali się zupełnie innymi obowiązkami, więc żaden nie miał podstaw, żeby wchodzić drugiemu w kompetencje. Współpracowali jednak ze sobą, a to oznaczało, że niejednokrotnie musieli iść na kompromisy i dostosowywać się do wzajemnych oczekiwań, co nie zawsze przychodziło im łatwo, bo obaj mieli dość trudne charaktery i nie należeli do osób, które chętnie ustępowały drugiej stronie. Mimo to potrafili docenić swoje kompetencje, dlatego żaden z nich nie miał interesu w tym, żeby niepotrzebnie zaogniać sytuację dodatkowymi konfliktami. W tym miejscu wszystkim chodziło przede wszystkim o to, żeby dobrze wykonywać swoją robotę.
OdpowiedzUsuńNigdy nie powiedziałby jej, że się do tego nie nadaje. Jeżeli już cokolwiek powiedziałby w temacie, to wyłącznie to, że to ta praca na nią nie zasługuje. Nie miał też pojęcia, że jego zdanie mogło być tak wpływowe, żeby odwieźć ją od jakiejkolwiek decyzji, choć przecież nie zamierzał w kółko jej powtarzać, że nie powinna podejmować się tej pracy. Nie miał w tym żadnego interesu, żeby za wszelką cenę przekonywać ją do własnego punktu widzenia. Mogła się z nim nie zgadzać i mogła podjąć decyzję wbrew jego opinii, bo to nadal była jej sprawa. Byli rodzeństwem, bo jej ojciec był żonaty z jego matką, więc rzeczywiście pod względem prawnym nie łączyło ich pokrewieństwo, ale od pięciu lat żyli w takiej właśnie formie. Traktowali się jak rodzeństwo i łączyło ich powinowactwo, dlatego w niektórych sytuacjach ich przełożeni mogli potrzebować wiedzieć o tej relacji, żeby uniknąć ewentualnych zarzutów o faworyzowanie lub konflikt interesów. Nie musieli ogłaszać tego całej jednostce, ale porucznicy powinni wiedzieć, bo jeśli coś poszłoby nie tak i informacja wypłynęłaby na światło dzienne w jakimś niekorzystnym momencie, wtedy mogłoby wzbudzić to niepotrzebne podejrzenia co do charakteru ich zawodowych relacji. Jeśli nie chciała, żeby ktokolwiek pomyślał, że to właśnie on załatwił jej jakikolwiek start, góra musiała wiedzieć, żeby uniknąć przydzielania im wspólnych zadań, w których do takiego konfliktu interesów mogłoby dojść. Przecież to jasne, że rekomendowałby ją do konkretnego zadania, gdyby kiedykolwiek na terenie jego precinctu potrzebna była praca antropologa. To jasne, że gdyby doszło do konfliktu między Miną a innym funkcjonariuszem, on interweniowałby na jej korzyść.
Nawet jeśli robiłby to wszystko z dobrych intencji, inni mogliby uznać to za faworyzowanie i właśnie to było niedopuszczalne. Nie chodziło o to, żeby trzymali się od siebie z daleka, ale o to, żeby nikt nie miał powodów kwestionować jego bezstronności ani podważać jej kompetencji. Jeśli ich przełożeni będą wiedzieć, to cała reszta może im wtedy naskoczyć.
UsuńPopatrzył na nią bez słowa, gdy wypomniała mu to wproszenie się. On tylko nazwał rzeczy po imieniu. Już abstrahując od tego, że z jego strony oferta nie padła, bo o tym nie pomyślał, to ona też nie zadała sobie trudu, żeby zapytać, czy nie ma jeszcze czegoś do załatwienia. Jeśli to nie było wproszenie się, to nie miał pojęcia, co. Ale w porządku, może faktycznie zabrzmiało to mało oględnie i z góry przesądzało, że ta podwózka to też dla niego jakiś przykry obowiązek. Był wkurwiony, ale nie traktował tego w ten sposób, dlatego chciał to sprostować, ale Wilhelmina wyszła z radiowozu. Nosz kurwa. Zaklął pod nosem i zrobił to samo, trzaskając za sobą drzwiami tak mocno, że Koda zaczął szczekać wewnątrz, co zdarzało mu się naprawdę rzadko.
— Wilhelmina! — rzucił za nią ostrzej i ruszył jej śladem ciężkim, nieco poirytowanym krokiem, z trudem powstrzymując się przed rzuceniem pod nosem kolejnego przekleństwa. Dogonił ją po kilku krokach i bez chwili namysłu złapał w pasie, po czym przerzucił sobie przez ramię, zupełnie nie przejmując się tym, że nie dostał na to pozwolenia ani tym, co miała mu do powiedzenia.
— Jak ten kutas Wagner wytrzyma z tobą dłużej niż tydzień, to osobiście postawię mu piwo, słowo daję — skomentował i jak gdyby niósł pod pachą wyjątkowo niesforny bagaż, a nie wściekłą kobietę, ruszył z nią z powrotem w stronę radiowozu. Mogła się szarpać i drzeć, nieważne. Pozostawał głuchy na jej protesty i miał w głębokim poważaniu to, czy ktoś właśnie obserwował tę scenę z okien jednostki. Otworzył jedną ręką drzwi od strony pasażera i pochylił się, zrzucając Wilhelminę z powrotem na siedzenie. Koda szczekał cały czas, gdy złapał ją mocno za przedramiona, szarpnął i unieruchomił jej ręce, wbijając spojrzenie w jej oczy.
— Jesteś mistrzynią w doprowadzaniu mnie do szaleństwa i do szału — wycedził nie spuszczając z niej wzroku. — Jeśli się ruszysz, gwarantuję, że założę ci kajdanki — ostrzegł i to całkiem na serio, bo nie miałby z tym nawet najmniejszego problemu, a był w mundurze, więc miał je pod ręką. — Co to ma być za wychodzenie w połowie zdania? Co to za maniery, Wilhelmino? Skoro wchodzisz na jakiś temat, to przynajmniej daj nam dokończyć rozmowę — powiedział, zsuwając chwilowo spojrzenie do jej ust. Nie był to zbyt dobry pomysł, bo ich twarze dzieliła niewielka odległość, a jej usta aż nazbyt skutecznie przyciągały jego uwagę, odciągając ją od wszystkiego, co jeszcze przed chwilą chciał jej powiedzieć. Zacisnął zęby i ponownie spojrzał jej w oczy. — Nie uważam, że jesteś dla mnie jakimś pieprzonym obowiązkiem, który muszę odhaczyć na liście rzeczy do zrobienia. Może źle to zabrzmiało, przepraszam — zreflektował się. Koda też uspokoił się automatycznie, reagując na jego spokojny ton. — Chcę cię odwieźć, bo... chcę. Po prostu chcę. Ok? Odwiozę cię, zrobisz mi dobrą kawę i opowiesz, jak wyglądał pierwszy dzień — powiedział, patrząc jej nadal w oczy i rozluźniając chwyt na przedramionach. Zarejestrował, że powiedziała wcześniej, że ten dzień był udany. Całe szczęście, bo zaczął się co najmniej beznadziejnie.
Brant Dawson 😎
Nie należał do ludzi delikatnych i nigdy za takiego nie uchodził, czy to prywatnie, czy tym bardziej zawodowo. Był bezpośredni, czasami aż do przesady, a jego sposób bycia częściej przypominał taran niż wyciągniętą na zgodę dłoń, ale przez pierwsze dwadzieścia lat swojego życia musiał walczyć o swoje i nauczyć się funkcjonować w świecie, w którym bycie delikatnym nie przynosiło żadnych korzyści. Nigdy nie miał tego luksusu, żeby długo zastanawiać się nad doborem słów czy przejmować się tym, jak zostanie odebrany, bo zawsze liczyło się to, żeby nie dać sobie wejść na głowę i umieć postawić na swoim, a potem przetrwać. Z biegiem lat zmieniły się okoliczności, ale wiele z tamtych nawyków zostało z nim do dziś. W pracy okazywały się przydatne, niekiedy wręcz niezbędne, bo nie zawsze było miejsce na dyplomację i zastanawianie się nad tym, czy ktoś poczuje się urażony kilkoma bezpośrednimi słowami. W życiu prywatnym sprawa wyglądała już nieco inaczej, a jego skłonność do stawiania na swoim potrafiła przysparzać mu więcej problemów, niż rozwiązywać, ale upór miał też swoje dobre strony. Nie należał do ludzi, którzy wycofywali się przy pierwszej przeszkodzie albo odpuszczali tylko dlatego, że coś wymagało od nich większego wysiłku, dlatego jeśli na czymś mu zależało, potrafił walczyć o to do samego końca. W tej sytuacji również mogliby przeciągać linę do usranej śmierci, a gdyby nie to, że zależało mu na Wilhelminie i nie chciał jej zranić, nie zostawiłby na niej suchej nitki. To był właśnie ten kompromis, na który potrafił się zdobyć, gdy chodziło o bliskie mu osoby.
OdpowiedzUsuń— Przedstawienie zaczęło się dużo wcześniej — przypomniał, sięgając po pas bezpieczeństwa i przeciągając go przed nią, tak żeby mogła go zapiąć. Kiedy zostawił go w jej dłoniach, wyprostował się i odsunął od samochodu, po czym zamknął drzwi. Nie poczuwał się do żadnej winy, bo cała ta sytuacja nie miałaby miejsca, gdyby od początku wiedział, co czeka go z samego rana. Przeprosił ją za swoje słowa, którymi w pewien sposób zrównał jej obecność z niechcianym obowiązkiem, ale jeśli chodziło o samą istotę problemu, jego stanowisko pozostawało niezmienne. Mogła po prostu z nim porozmawiać, zamiast stawiać go przed faktem dokonanym w taki sposób, a wtedy to przedstawienie nigdy nie miałoby szansy ujrzeć światła dziennego. Ale stało się. Pokłócili się. Przeprosili się. Można było więc uznać, że doszli do porozumienia, a przynajmniej na tyle, żeby przestać przerzucać się wzajemnymi pretensjami i ruszyć dalej.
Nie odzywał się za wiele przez drogę, bo był już trochę zmęczony, zarówno tym dniem, jak i całą jego otoczką, ale przynajmniej ochłonął i przemyślał jeszcze parę spraw. Ciężko było przewidzieć, jak często będą pracować ze sobą, bo jego delegowano przede wszystkim do interwencji patrolowych, zresztą on taką policyjną walkę wręcz lubił najbardziej, bo czerpał z tego adrenalinę, ale z pewnością przyjdzie im się zetknąć co jakiś czas, w przypadkach takich, jak ten dzisiejszy. Na ten moment nie miał pojęcia, jaki dystans powinni zachować między sobą w pracy, ale niezależnie od tego, na co ostatecznie się zdecydują, musieli zachować profesjonalizm i nie dopuścić, żeby prywatne sprawy wpływały na sposób, w jaki wykonywali swoje obowiązki. Na pewno nie będzie to łatwe, biorąc pod uwagę ich skomplikowaną relację, ale skoro on potrafił na co dzień w pracy oddzielić własne sympatie i antypatie od obowiązków, to i w tym przypadku sobie poradzą.
Odpiął smycz psa, gdy weszli do mieszkania i pozwolił Kodzie nacieszyć się odwiedzinami, które ten zaczął od chapnięcia smaczka z ręki Miny i głasków, a później obszedł skocznym truchtem zakamarki, żeby wywąchać coś nowego. Kiedy Mina zapytała o jedzenie, zerknął krótko na zegarek, żeby zorientować się, co do godziny, a potem podszedł do blatu, przy którym uzupełniała ekspres wodą. Popatrzył na jej poczynania, będąc gotów udzielić wsparcia, gdyby coś trzeba było przytrzymać.
— Muszę odebrać z Fort Totten dokumentację Kody, bo zbliża się termin jego rutynowych badań — powiedział. — Nie wiem, czy dziś zdążę, ale jeśli nie, to jutro już muszę — stwierdził, opierając się bokiem o blat, a dłonie wygodnie wsunął pod materiał taktycznej kamizelki. To były właśnie te sprawy, które miał jeszcze do załatwienia. — Jeśli masz coś ciekawego w lodówce, możemy gotować — zasugerował. Na służbie jadał posiłki między wezwaniami, więc bywały momenty, że ich nie kończył i z tego też powodu najczęściej zamawiał coś na mieście. Dlatego tym razem mogli przygotować coś po swojemu tak dla odmiany. Był zżyty wyjątkowo z kuchnią południową, czy też raczej z kuchnią pogranicza, bo przez większość życia takową się żywił. Tate zresztą też, dlatego mimo różnorodnych możliwości, które oferowało im to miasto, ona i tak bardzo chętnie przygotowywała indian tacos, czy kowbojski kawior albo smażony piżmian.
UsuńBrant Dawson 👨🍳
Pies pracował w bezpośrednich warunkach, a były dni, że atakował napastników po kilka razy, dlatego przynajmniej raz w miesiącu odwiedzali weterynarza, żeby ten sprawdził stawy, kręgosłup, uzębienie i jego ogólną kondycję. Brant mógł teoretycznie sam kontrolować część tych rzeczy, ale wolał zostawić to ludziom, którzy się na tym znają, tym bardziej, że zapakowanie Kody do auta i przejechanie się z nim na wizytę, nie stanowiło dla niego żadnego problemu. Najgorsza była w tym wszystkim cała papierologia, której musiał pilnować przy okazji takich wizyt, ale i to dało się przeżyć. Na większe przeglądy techniczne chodzili co pół roku, a tak poza tym Brant wolał dmuchać na zimne, niż przegapić coś, co mogłoby odbić się na jego zdrowiu, szczególnie że Koda nie należał do psów, które dobrowolnie odpuszczały, kiedy zaczynało im coś dolegać. Robiłby swoje tak długo, aż wyzionąłby ducha, więc pod tym względem trzeba było myśleć za niego.
OdpowiedzUsuńSpojrzał po sobie, gdy Wilhelmina zwróciła uwagę na jego ubiór. Może za gotowanie w całym rynsztunku nie chciał się brać, bo istniało spore ryzyko, że przy okazji upapra sobie mundur, a nie miał szczególnej ochoty na dodatkową robotę z doprowadzaniem go do porządku. Jeśli jednak chodziło o samą wygodę, wcale nie było z tym tak źle, jak mogłoby się wydawać. Spędzał w mundurze połowę życia, więc zdążył przyzwyczaić się do wszystkiego, co miał na sobie, a po tylu latach służby dorobił się kompletu skrojonego na własną miarę, więc ani nic go nie uwierało ani nie przeszkadzało w codziennych obowiązkach. Nie oznaczało to oczywiście, że wybierałby się w nim na kanapę z zamiarem spędzenia reszty wieczoru, bo do takiego relaksu wolał zwykłe cienkie spodenki, ale też nie czuł potrzeby przebierania się za każdym razem, gdy miał zrobić coś niezwiązanego bezpośrednio ze służbą.
Przytaknął więc krótko, gdy zaoferowała, że poratuje go własną koszulką, a potem podszedł do lodówki, żeby rozeznać się, co miała na stanie. Wyciągnął kilka pomidorów, paprykę i opakowanie mielonej wołowiny, które położył na blacie, po czym zajrzał jeszcze do szuflady z warzywami w poszukiwaniu cebuli i czosnku. Do tego przydałaby się puszka czerwonej fasoli i kukurydza, a jeśli miała gdzieś w szafce wędzoną paprykę i chili, mógł z tego wyczarować całkiem przyzwoite chili con carne. Otworzył więc jedną szufladę w poszukiwaniu przypraw i za chwilę zrobił to samo z drugą, aż wreszcie przypomniał sobie, gdzie ich szukać. Znalazł się nawet kumin, także w ogóle bajka. Mina wszystko miała uporządkowane, a on, mimo że sam potrafił być dość intensywny w swoim sposobie bycia, cenił sobie porządek i nie znosił zostawiania po sobie bałaganu, dlatego każda otwarta szafka i szuflada po chwili wracała na swoje miejsce. Wyjął nóż i sprawdził kciukiem ostrość ostrza. Był zadowolony z tego, co poczuł pod palcem, więc odłożył go na deskę, a wtedy Mina wróciła z koszulką.
— Zapomniałem o jej istnieniu — przyznał, biorąc koszulkę w ręce i oglądając z zaciekawieniem wymalowanym na twarzy. — Tak? Czy to jakaś sugestia, żeby się mnie pozbyć? — Rzucił Minie zaczepne spojrzenie i sięgnął do kamizelki, przy której poluzował zapięcia. — Bo, wiesz, wnieść tu dodatkową szafkę to nie problem — zauważył, ale na jego ustach zaraz pojawił się żartobliwy uśmiech. Wiedział, że miał tu trochę swoich rzeczy, bo przez ostatnie pięć lat życia, gdy całą trójką krążyli między dwoma mieszkaniami, zdążył zostawić u niej niejedną koszulkę, bluzę czy kilka innych pierdół. Nigdy nie zaprzątał sobie tym szczególnie głowy, bo skoro i tak spędzał u Miny sporo czasu, to mógł mieć pod ręką kilka niezbędnych rzeczy, ale może faktycznie wypadałoby już zrobić jakiś remanent. Oczywiście, gdyby kiedykolwiek zaprosiła tu jakiegoś faceta, a ten miałby jakiś problem z męskimi rzeczami, to sprawę powinno załatwić jedno, krótkie tłumaczenie: to mojego brata. Jego osoba znajdowała się zresztą też na zdjęciach, więc Mina nie musiałaby nawet szczególnie wysilać wyobraźni, żeby uwiarygodnić tę wersję.
Odprowadził Wilhelminę spojrzeniem i zdjął z siebie kamizelkę, przewieszając ją przez oparcie krzesła. Potem rozpiął guziki koszuli i ją też zostawił na krześle. Upewnił się tylko, że kamera nasobna jest wyłączona i odłożył ją razem z resztą wyposażenia, a potem włożył przez głowę koszulkę i rozciągnął mocniej jej materiał przy barkach, bo nieco opinała mu ramiona. Nie było jednak jakiegoś wielkiego powodu do narzekań, więc wrócił do blatu i sięgnął po kubek z kawą. Upił łyk, odstawił kubek tuż obok i wziął nóż, chcąc zabrać się już za krojenie warzyw.
Usuń— Chili con carne — odpowiedział, zerkając zaraz na Wilhelminę, gdy wróciła do kuchni w domowym wydaniu. — Może być? — Sięgnął po cebulę, kładąc ją przed sobą na desce. Nie był wybitnym kucharzem. Było po prostu kilka potraw, które wychodziły mu lepiej, bo przygotowywanie ich zdążył przećwiczyć dziesięć tysięcy razy w swoim życiu. Wiedział, jak zrobić typowo oklahomskie jedzenie, bo stamtąd pochodził i tym żył, ale mógł się wyłożyć na zwykłym włoskim makaronie, jeśli przyszłoby mu zrobić coś bardziej skomplikowanego niż spaghetti z sosem ze słoika. Nie udawał, że przygotowuje oryginalną wersję potrawy, której recepturę ktoś przekazywał sobie z pokolenia na pokolenie, bo zawsze gotował na wyczucie, a chili con carne należało do tej kategorii dań, które można zrobić bez trzymania się przepisu co do grama.
Brant Dawson 🍲🌶️
Poszatkował cebulę, a kiedy wrzucił ją na rozgrzaną patelnię, wyjął sobie z szafki miskę i zabrał się za doprawianie mięsa. Nie żałował przypraw, sypiąc je do miski i mieszając z mięsem, a kiedy cebula zdążyła się zeszklić, dorzucił je na patelnię i rozbił drewnianą łopatką na mniejsze kawałki, dając wszystkiemu czas spokojnie się smażyć. W międzyczasie sięgnął po pomidory i zabrał się za ich krojenie. Mina puściła akurat playlistę, a po chwili zaczęła opowiadać mu o swoim dniu, więc słuchał jej, od czasu do czasu zerkając w jej stronę, choć większość uwagi wciąż poświęcał temu, co robił na blacie. Praca w policji miała to do siebie, że nowi byli na początku poddawani swego rodzaju próbie, dlatego nie miał wątpliwości, że przez najbliższy czas Wagner będzie ją testował. Starsi stażem funkcjonariusze lubili sprawdzać, z kim mają do czynienia, a nowi musieli znaleźć sposób, żeby zyskać ich szacunek. I Brant nie był tutaj wyjątkiem. Przechodził przez to, gdy zaczynał swoją służbę, a ze względu na ojca przestępcę lekko nie miał, a teraz sam znajdował się po drugiej stronie i sprawdzał rekrutów, którzy ledwie wyszli z akademii policyjnej i dopiero wchodzili w policyjny świat. Nie chodziło o to, żeby przechodzili przez jakieś upokarzające rytuały, ale musieli szybko zrozumieć, że sama odznaka nie czyniła jeszcze człowieka pełnoprawnym członkiem zespołu. Interesowało go przede wszystkim to, czy potrafili zachować zimną krew pod presją, bo praca na nowojorskich ulicach była ciężka i często nieprzewidywalna, nie wspominając już o tym, że i niebezpieczna. Sprawdzał, czy byli w stanie reagować adekwatnie do sytuacji, zamiast czekać, aż ktoś inny zdecyduje za nich, a już zwłaszcza napastnik, bo musieli umieć szybko ocenić zagrożenie i działać bez zbędnego wahania, kiedy każda sekunda mogła mieć znaczenie. Nie przy tym był delikatny. Ani trochę. Nie oszczędzał ich tylko dlatego, że zaczynali, bo to, jak zaczną, miało bardzo duże znaczenie na to, jak skończą. Sam doskonale wiedział, że policyjna odwaga nie polegała na rzucaniu się na oślep w niebezpieczeństwo, tylko na umiejętności oceny sytuacji i podjęciu właściwej decyzji, nawet jeśli oznaczała ona konieczność zrobienia kroku w tył. Od tego często zależało czyjś życie i tego nie dało się nauczyć z podręcznika. Trzeba to było w sobie wypracować, a jego zadaniem było zapewnienie rekrutom odpowiednich warunków do tego. Oczywiście, w przypadku Miny na pewno będzie wyglądać to inaczej, bo nikt nie będzie przecież zacierał specjalnie śladów w ramach testu. Ona zajmowała się czysto specjalistyczną pracą, ale Wagner na pewno miał jakieś swoje sposoby na to, żeby sprawdzić, jak radziła sobie z presją i czy potrafiła obronić swoje wnioski, gdy ktoś podważał ich zasadność. W policyjnym środowisku nikt nie dostawał szacunku wyłącznie za to, że miał odpowiednie kwalifikacje. Tu trzeba było pokazać, że potrafi się wykorzystać je w praktyce.
OdpowiedzUsuńNie chciał wpływać na to, jak będzie postrzegała Wagnera, bo sama musiała wyrobić sobie o nim zdanie, dlatego pokiwał jedynie głową na jej słowa, potwierdzając, że detektyw na pewno będzie chciał ją sprawdzić. Dosypał trochę kuminu do smażącej się potrawy i spojrzał na nią uważniej, gdy wspomniała o sprawie, do której została przydzielona. Próbował wybadać, jak znosiła to, z czym przyszło jej się mierzyć, bo mimo że siedziała w tym od jakiegoś czasu i potrafiła poradzić sobie z trudnymi przypadkami, to jednak chciał wiedzieć, czy wszystko było w porządku. Tak po prostu. Tu tempo pracy było z pewnością inne niż w laboratorium, a do tego dochodziły jeszcze oczekiwania detektywów i świadomość, że od jej ustaleń mogło zależeć, w którą stronę potoczy się dana sprawa. Czym innym było przygotowywanie ekspertyz w kontrolowanych warunkach, a czym innym praca przy sprawach, w których wszyscy oczekiwali odpowiedzi najlepiej na wczoraj.
Uśmiechnął się, czując szturchnięcie w udo. Przykrył patelnię i zmniejszył ogień, bo teraz ze dwadzieścia minut to wszystko musiało się ze sobą dusić.
— Nie podoba mi się ta niewinna satysfakcja na twojej twarzy — zauważył zaczepnie, rwąc listek papierowego ręcznika. — I chyba jeszcze nie skończyłaś jej testować, co? — odpowiedział, patrząc na nią z uniesionym kącikiem ust. Wytarł dłonie, wyrzucił papier do kosza i podszedł do Wilhelminy. Ona siedziała na blacie, a on stanął między jej nogami i podparł się dłońmi po jej bokach. — Mój dzień nie był taki zły. — Zerknął na jej usta i uśmiechnął się. — Ale zawsze ma szansę stać się lepszy — stwierdził, wracając wzrokiem do jej oczu. — Chciałbym coś powiedzieć, skoro jesteśmy przy temacie pracy — zaczął, poważniejąc nieco. Mogła potraktować to jako radę, albo jako dobre słowo na start. — Jesteś piekielnie inteligentną dziewczynką i nie mam wątpliwości, że departament naprawdę dużo zyskał, mając cię w swoich szeregach. Dlatego szanuj ludzi, z którymi pracujesz, ale nigdy nie myl szacunku z pozwalaniem na to, żeby po tobie deptali. Nie musisz kłaniać się każdemu, kto ma dłuższy staż albo kto głośniej szczeka. Jedyną osobą, przed którą powinnaś schylić głowę, jest twoja przełożona i to dlatego, że odpowiada za ciebie i za swoją jednostkę, a nie dlatego, że ma prawo traktować cię jak kogoś gorszego — powiedział, przesuwając kciukiem po jej udzie. — Wagner może sprawdzać, na co cię stać i na pewno będzie to robił, ale nie musisz mu udowadniać, że jesteś najlepsza w tym, co robisz, bo jesteś. To oczywiste. Wystarczy, że sama będziesz wiedziała, ile jesteś warta i nie pozwolisz mu wmówić ci czegoś innego, bo to, że on prowadzi śledztwa, nie czyni go lepszym od ciebie. Jego ambicje to nie twój problem. Jeśli będziesz wiedziała, że masz rację, nie wycofuj się tylko dlatego, że on patrzy na ciebie tak, jakby pozjadał wszystkie rozumy. Nie pozjadał, uwierz mi. — Uśmiechnął się lekko. — Wiem, że na pewno sobie poradzisz, ale jeśli będziesz potrzebowała o czymś pogadać, to pamiętaj, że zawsze możesz do mnie przyjść, okej? — Popatrzył na Wilhelminę. Chciał, żeby dobrze go zrozumiała, że niezależnie, co on sam myślał na temat jej decyzji, to nie czekał na moment, w którym będzie mógł jej powiedzieć: a nie mówiłem. Nie będzie oceniał jej wyborów, a jeśli coś pójdzie kiedykolwiek nie tak, po prostu będzie ją wspierał. Jak zawsze.
UsuńBrant Dawson 👦☺️
Trochę prowokować. To jedno z najbardziej nieadekwatnych porównań, jakie ostatnio słyszał, a po dzisiejszym dniu poprzeczka wylądowała naprawdę wysoko, choć poprzeczka Wilhelminy i tak miała swoją własną, specjalną skalę, która dalece odbiegała od tej normalnej, dostępnej dla reszty. Nie żartował, gdy mówił, że ona potrafi doprowadzić go do szaleństwa i do szału, bo umiała być jednocześnie irytująca i rozbrajająca, a choć zwykle nie miał cierpliwości do ludzi, którzy celowo naciskali na jego przyciski, ona stanowiła pod tym względem wyjątek. Powinien dalej besztać ją za to, że postawiła go przed faktem dokonanym w jednostce, przed samym przełożonym, ale trudno było utrzymać wściekłość na odpowiednim poziomie, kiedy patrzyła na niego tymi swoimi niebiesko-zielonymi oczami, jakby w ogóle nie miała pojęcia, co z nim robiła. A pewnie doskonale zdawała sobie z tego sprawę, co wcale nie poprawiało sytuacji. Miały z Tate specjalną taryfę traktowania, bo niezależnie od tego, jak bardzo działały mu na nerwy, jak skutecznie testowały jego cierpliwość i jak bardzo miał ochotę niekiedy przemówić im do rozsądku, ostatecznie i tak przy nich miękł. Nie była to jednak wyrozumiałość, którą obdarzał wszystkich, bo cała reszta przypadków musiała mierzyć się z jego nieustępliwym podejściem, ale te dwie kobiety miały u niego specjalne przywileje, na które reszta świata nie mogła liczyć. Obie to wykorzystywały, jasna sprawa, chociaż Tate chyba bardziej, bo ich granice były klarowne i ona lepiej wiedziała, na ile może sobie względem niego pozwolić. Miała go w swoim życiu od samego początku, więc znała jego przyzwyczajenia i słabsze strony, z czego korzystała, gdy nie miała już wyjścia, a bardzo chciała postawić na swoim. Wilhelmina, jeśli już to robiła, to bardziej subtelnie, ale miała nad siostrą tę przewagę, że wiedziała, kiedy należy nacisnąć mocniej. Tate przynajmniej nie ukrywała, kiedy próbowała nagiąć go do swojej woli, z kolei Wilhelmina potrafiła tak skutecznie go rozbroić, że zanim zdążył w ogóle wyciągnąć działo z najlepszymi argumentami, sam rezygnował z dalszej kłótni.
OdpowiedzUsuńDlatego jakieś pół godziny temu toczyli batalię na parkingu przed komisariatem, a teraz ona siedziała przed nim na blacie, a jej dłonie wędrowały swobodnie w okolicy jego ramion i karku. Wierzył w nią, to prawda, choć nie miał pojęcia, czy podejmuje jakieś duże ryzyko, bo sądził, że gdyby coś poszło nie tak, to do laboratorium mogłaby wrócić w każdej chwili. Po prostu jego zdaniem ta policyjna fucha była ujmą dla jej zdolności, bo ze swoimi osiągnięciami mogła starać się o robotę w najlepszych ośrodkach badawczych w kraju albo i na świecie, rozwiązywać naprawdę trudne zagadki i współpracować tam ze specjalistami, których nazwiska znało całe środowisko antropologii sądowej. A jeśli już naprawdę chciała łączyć to ze śledztwami, to zdecydowanie lepiej zostałaby doceniona w FBI, a nie w jakimś NYPD. Postanowiła jednak podjąć pracę z ludźmi, którzy niekoniecznie mieli pojęcie, jaką w ogóle wiedzę wnosiła do zespołu i na dodatek zakleszczyła się w granicach miasta, które z pewnością nie dawało jej takich możliwości rozwoju, jakie mogłaby znaleźć chociażby w federalnym biurze śledczym. Ludzie potrafili dopuszczać się najobrzydliwszych zbrodni, to prawda, ale wiele spraw wykraczało poza granice miasta, a NYPD nie miało ani jurysdykcji, ani możliwości, też finansowych, żeby zajmować się wszystkim, co mogłoby ją zainteresować z naukowego punktu widzenia. Nie wątpił, że w Nowym Jorku nie zabraknie jej trudnych przypadków, ale nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że prędzej czy później zacznie odczuwać ograniczenia tej pracy. Miała wiedzę i umiejętności, które mogły zaprowadzić ją znacznie dalej, a on miał świadomość, że lokalny departament policji nie pozwoli jej wykorzystać ich w pełni.
Tak czy inaczej, obiecał już, że nie będzie kwestionował jej wyborów, więc nie mówił w temacie nic więcej ponadto, co usłyszała od niego przed chwilą. Od teraz mieli tego samego pracodawcę i co jakiś czas pewnie będą wpadać na siebie w tej pracy, jeżeli Koda będzie potrzebny akurat przy sprawach, przy których będzie potrzebna też obecność antropologa.
Usuń— Jeśli to ty sprawisz, że żarcie się przypali, to jasne, że obwinię ciebie — powiedział, patrząc jej w oczy i dzielnie opierając się jej zaczepnym zagrywkom, choć przyjemnie było czuć jej usta na swoich, nawet jeśli były to tylko przelotne muśnięcia. Przesunął dłońmi po jej udach, aż zatrzymał je na biodrach, kciukami zataczając tam leniwe kręgi. Tak naprawdę, gdyby zapomnieli się na tyle, by przypalić jedzenie, nie robiłby z tego żadnej afery. Bez przesady. Trochę szkoda byłoby tych produktów, których użyli, ale finalnie mogli coś przecież zamówić. Świat się nie zawali, jeśli chili con carne pójdzie do kosza, nawet jeśli mogło być całkiem smaczne.
— Skoro tak bardzo się rwiesz do pomocy — zaczął, łapiąc w palce jej podbródek, który zaraz stanowczo uniósł. — To się mną zajmij — rzucił, uśmiechając się prosto w jej usta, a uścisk jego palców na jej podbródku powoli stwardniał. — Daję ci wolną rękę, ale pamiętaj, że jestem wymagającym odbiorcą. I że danie trzeba przemieszać za jakieś piętnaście minut — zaznaczył, muskając kciukiem jej dolną wargę z leniwym, prowokującym uśmiechem.
Brant Dawson 😈
Przyglądał jej się przez chwilę z lekkim rozbawieniem, opierając się bokiem o blat i chowając dłonie w kieszeniach spodni. Widok Miny w jego kuchni — bez męczących butów, z włosami szybko zwiniętymi w niechlujny kok i głodem, który najwyraźniej brał górę po długim wieczorze — miał w sobie coś niezwykle swojskiego i kojącego. Po całym tym zamieszaniu, gratulacjach, głośnych rozmowach i ciężkich słowach o rozwodzie, ten moment sprowadzony do prostej, niemal domowej codzienności był dokładnie tym, czego potrzebował.
OdpowiedzUsuń— Wziąłem po trochu z wszystkiego, co uznałem za godne świętowania — odparł z cichym śmiechem, sięgając do jednej z papierowych toreb. — I szczerze? Nie miałem zamiaru zgadywać, na co będziesz miała ochotę po tylu toastach, więc po prostu ułatwiłem nam sprawę.
Wyciągnął ze środka parujące, prostokątne pudełka, z których natychmiast rozniósł się intensywny zapach świeżej bazylii, czosnku i roztopionego sera. Rozłożył je na blacie, sprawnie otwierając kolejne pokrywki.
— Mamy tu gnocchi z gorgonzolą i orzechami, klasyczną lasagne i tiramisu na później — wymienił, przesuwając jedno z pudełek bliżej niej i podając jej widelec. — Zaczynamy od gnocchi, zanim wystygną.
Zawiesił na moment głos, a jego uśmiech nieco złagodniał. Odwołał się w duchu do tego, o co pytała w samochodzie.
— A co do twojego wcześniejszego pytania... Gratulacje zdecydowanie bardziej pasują — powiedział cicho, spoglądając na nią bezpośrednio. — Nie musisz mówić, że ci przykro. To był długi proces, ale decyzja była słuszna. Ulga to chyba pierwsze, co poczułem, kiedy było po wszystkim. Więc tak... to naprawdę koniec. I też mam nadzieję, że teraz będzie już tylko lepiej.
Oparł przedramiona o blat, przysuwając się odrobinę i patrząc na nią z ciepłem w oczach.
— A teraz twoja kolej. Grant jest twój, praca opłacona, New York Times powoli szykuje o tobą nagłówki — mrugnął do niej. — Jak się z tym czujesz, tak bez uciekania w te twoje „to nic takiego”? Bo mam wrażenie, że zrzuciłaś z barków ogromny ciężar, a ciągle nie dałaś sobie pełnego prawa, żeby po prostu usiąść i zjeść dobre jedzenie z poczuciem, że całkowicie na to zasłużyłaś.
Lucek
Nie zamierzał odbierać jej inicjatywy, skoro sama tak chętnie wyszła z propozycją, więc jak najbardziej grał w jej grę, tyle że robił to na swoich własnych zasadach. Jak zawsze zresztą. Nawet jeśli początkowo nie miał wpływu na przebieg rozgrywki, potrafił obracać sytuacje na swoją korzyść w taki sposób, żeby to on ostatecznie rozdawał karty. Przez całe życie polegał przede wszystkim na sobie, samemu podejmując decyzje i samemu ponosząc ich konsekwencje, więc nauczył się tak rozgrywać sytuacje, żeby zachować kontrolę nad ich przebiegiem i samemu decydować, ile tej kontroli komuś oddaje. A w policyjnej robocie okazywało się to bardzo przydatne, szczególnie gdy trzeba było przewidzieć rozwój wydarzeń i znaleźć możliwie najlepsze wyjście w jak najkrótszym czasie. W większości przypadków nie mógł decydować o tym, co go spotka, ale zawsze starał się decydować o tym, co zrobi z tym, co to życie mu przyniesie. Na służbie najczęściej przynosiło niebezpieczeństwo i sytuacje, w których musiał podejmować decyzje mogące zaważyć zarówno na życiu innych, jak i na jego własnym, dlatego rzadko kiedy działał bez zastanowienia. Nie zawsze wygrywał siłą, nie zawsze miał po swojej stronie lepsze karty, ale był spostrzegawczy i wystarczająco cwany, żeby dostrzec słabości w czyimś zagraniu i wykorzystać moment, w którym ktoś popełniał błąd. Poza tym jako funkcjonariusz wiedział doskonale, że często najlepszym posunięciem jest pozwolić komuś uwierzyć, że to on ma wszystko pod kontrolą. To naprawdę usypiało czujność.
OdpowiedzUsuńAkurat potyczki z Wilhelminą traktował jak dobrą rozrywkę, więc nie stosował przy nich policyjnych strategii, ale ta część jego charakteru, która nie pozwalała mu całkowicie oddać komuś inicjatywy, nadal w nim była. Podobało mu się jednak to, że tak bardzo starała się dać mu przyjemność i że robienie tego przychodziło jej z naturalnością, nawet jeśli gdzieś pod spodem wciąż próbowała zachować resztki niezależności. Nie zastanawiał się nigdy, z czego te ich zbliżenia właściwie wynikały, czy z pociągu fizycznego, czy może z samej fascynacji niebezpieczną grą, w którą dali się wciągnąć, ale nie potrzebował jednoznacznej odpowiedzi. Nie musiał mieć wszystkiego nazwanego ani wiedzieć, dokąd coś zmierza, żeby czerpać z tego przyjemność, a nie był też człowiekiem, który szukał w relacjach stabilności. Jego relacje były w większości jakimiś układami, w których obie strony wiedziały, co mogą sobie dać, przynajmniej do pewnego stopnia, więc od zawsze funkcjonował w oparciu o wzajemne korzyści. Nie oznaczało to jednak, że stronił od zaangażowania, ale po prostu nie widział sensu w narzucaniu czemuś określonego kierunku, dopóki każda strona była zadowolona z tego, co je łączyło. I nie chodziło w tym wyłącznie o kobiety. Dotyczyło to też wszystkich innych znajomości, bo niezależnie od zażyłości, cenił sobie przede wszystkim szczerość intencji i brak niepotrzebnych oczekiwań.
Dał się jej całować, chłonąc przy tym każdą sekundę jej determinacji i odpowiadając na jej pocałunek w takim zakresie, żeby podsycać w niej ten ogień i nie pozwolić, żeby zbyt wcześnie zwolniła tempo. Im śmielej pogłębiała pieszczoty, tym wyraźniej czuł, jak jej palce zaciskają się na włosach z tyłu jego głowy, co było podniecające, tak jak całe jej zaangażowanie w tę chwilę. Uśmiechnął się kącikiem ust, gdy wypuściła z ust jego dolną wargę, a jej dłoń wsunęła się za materiał jego mundurowych spodni, ale ten uśmieszek zagościł tylko na chwile, bo zaraz znów poczuł jej usta na swoich. I zaraz potem dotyk jej dłoni bezpośrednio na twardniejącym członku, gdy zacisnęła na nim palce i zaczęła pieścić wrażliwą skórę pod bielizną. Przez jego gardło przemknął niski, wibracyjny mruk aprobaty, a dłonie mocniej zaparły się o blat.
Sprawiała mu przyjemność i odciągała jego myśli od chaotycznego dnia, więc to szło po jej myśli, ale jeśli chciała się o niego zatroszczyć, potrzebował znacznie więcej.
Usuń— Na razie? Średnio — odparł przekornie, dając jej swobodniejszy dostęp do swojej szyi, na której składała wilgotne pocałunki. Czuł, że z każdym jej ruchem w spodniach, jego podniecenie rosło nieubłaganie, a rozkosz zaczynała powoli go wypełniać. Te pieszczoty na niego działały, ale sam dotyk był przecież czymś stosunkowo prostym.
— Wiesz, że w taki sposób mogę z powodzeniem zabawiać się sam? — Uśmiechnął się prowokująco, wyginając lekko brew, gdy jej usta wędrowały po jego skórze. Był bezczelny, wiedział o tym, ale wiedział też, że Wilhelmina jest uparciuszkiem i że postawi na swoim, choćby miało mu to wyjść bokiem.
— Na pewno stać cię na więcej, Wilhelmino — rzucił, odsuwając się na tyle, żeby spojrzeć jej wyzywająco w oczy. — Zrób to tak, żebym naprawdę musiał się natrudzić z zachowaniem zimnej krwi — zachęcił i tym razem to on przywarł do jej ust w krótkim, zachłannym pocałunku, zacierając do reszty granice między prowokacją a czystą pożądliwością. Chciał jej, i to bardzo, ale na swoich zasadach.
Brant Dawson 😈
Ich powinowactwo nie było łatwe do rozszyfrowania, ale w uproszczeniu nazywali się rodzeństwem, bo czysto teoretycznie stali się nim w dniu, w którym ich rodzice wzięli ślub. W praktyce mogli mieć to w głębokim poważaniu, bo bez względu na to, co ich rodzice wyczarowali między sobą, oni wtedy wciąż pozostawali sobie obcy, ale mimo to zdecydowali się przyjąć nową rzeczywistość i spróbowali stworzyć z tego wszystkiego nową rodzinkę, co wyszło im naprawdę nieźle, patrząc na to, że minęło zaledwie pięć lat, a oni zdążyli zżyć się ze sobą na tyle mocno, że określanie ich mianem rodzeństwa przestało być już tylko kwestią techniczną. Oczywiście, nic nie było idealne ani bajkowe, ale nie musiało takie być. Najważniejsze, że sami, na własnych zasadach, odnaleźli się w tych rolach i zbudowali więź opartą przede wszystkim na obecności w swoim życiu. Bo żeby mieć poczucie, że obok jest ktoś, na kim można polegać, wcale nie potrzeba więzów krwi i oni byli na to najlepszym dowodem. Nie musieli niczego udowadniać na siłę. Z czasem sami przekonali się, ile dla siebie znaczą, co w pewnym momencie troszkę wymsknęło się spod kontroli, bo ta prosta relacja z głupimi przekomarzankami w tle zaczęła nabierać na intensywności i coraz śmielszych próbach prowokacji, ale mimo wszystko wciąż nad nią panowali. Aż do tamtej nocy po urodzinach kumpla. Wtedy pozbyli się resztek bezpiecznych granic i zrobili to, co na co naprawdę mieli ochotę, oboje świadomi, że ten niegrzeczny sekrecik może nieść ze sobą różnego rodzaju konsekwencje. To, co działo się między nimi, było skomplikowane od dłuższego czasu, ale mogło stać się jeszcze bardziej zawiłe, gdyby w życiu któregokolwiek z nich pojawił się ktoś inny, niezależnie od tego, czy miałby zostać na dłużej, czy tylko na chwilę. Któreś z nich mogło przecież kogoś poznać i nie byłoby w tym nic dziwnego. Brant nigdy nie wybiegał myślami zbyt daleko w przyszłość, jeśli chodziło o relacje z ludźmi, więc i nad tym scenariuszem nie rozmyślał jakoś szczególnie, ale miał tego świadomość. Cholera wie, jak wyglądałoby to w praktyce, gdyby pewnego dnia Wilhelmina przyszła przedstawić im swojego chłoptasia, ale taki scenariusz był przecież całkiem możliwy. Pewnie nie doszłoby do tego z dnia na dzień, bo gdyby zainteresowała się kimś innym, wtedy przestałaby okazywać to zainteresowanie jemu, i to na długo przed tym, zanim zdecydowałaby się podzielić z nimi taką nowiną. Ale czy on sam przestałby interesować się nią? Wątpliwe. Na pewno nie pozwalałby sobie na tak wiele jak dotychczas, ale dopóki nie miałby pewności, że jej nowa relacja jest czymś poważnym, nie zrezygnowałby z tego, co ich łączyło. To, że na horyzoncie pojawiał się ktoś jeszcze, nie oznaczało, że musiał od razu wycofywać się z gry. Dopóki Mina sama nie odcięłaby ich wyraźną kreską, to taka kapitulacja byłaby wręcz niewskazana. Ale wiedział, że była śliczną i inteligentną dziewczyną, która miało prawo się zakochać, a bez względu na wszystko, nie mogła zakochać się w nim. To znaczy mogła, ale byłaby to najgorsza rzecz, jaką zrobiłaby dla siebie w tym życiu, już nie tylko ze względu na ich przeklęte powinowactwo, ale i na fakt, że Brant od zawsze szedł przez życie w pojedynkę. Przywykł polegać przede wszystkim na sobie, samemu podejmować decyzje i nie oglądać się na nikogo, dlatego dzielenie z kimś codzienności w takim zobowiązującym sensie, nigdy nie mieściło się w jego potrzebach. A Wilhelmina zasługiwała na kogoś, kto nie tylko będzie jej pragnął, ale kto zechce zrobić dla niej miejsce w swoim życiu w tym romantycznym sensie. Jeżeli więc ktoś zaangażowany pojawiłby się na horyzoncie i on miałby tego zaangażowania pełny obraz, byłby w stanie odpuścić. Lubił stawiać na swoim i niechętnie rezygnował z tego, na czym mu zależało, ale nigdy nie zatrzymywałby jej przy sobie, jeśli miałaby szansę znaleźć kogoś, kto zaoferowałby jej coś, czego on sam nie mógł. Zależało mu przede wszystkim na tym, żeby była szczęśliwa.
OdpowiedzUsuńMógłby dokończyć sam to, co zaczęła, zmuszając ją do obserwowania tej zabawy, ale nawet jeśli zrobiłby to dobrze, to z Wilhelminą zrobiłby to nieporównywalnie lepiej. Kiedy poczuł pchnięcie z jej strony, grzecznie zrobił kilka kroków w tył, a jego usta rozciągnęły się w zadowolonym uśmiechu. Doskonale zareagowała na jego zachętę, więc mogła się porządzić, szczególnie, jeśli chciała robić to swoimi słodkimi usteczkami. W taki sposób mógł poddawać się cały czas i to bez wydawania jakiekolwiek zgody.
UsuńPatrzył z góry, jak opuszczała się na kolana, a gdy jej dłonie zaczęły zsuwać materiał, lekko rozchylił usta. Wyglądała zajebiście, kiedy spoglądała na niego z dołu w ten pewny siebie sposób, a on już miał ochotę znaleźć się w niej, mimo że dopiero zaczęli. Obserwował, jak zręcznie uwalnia jego stwardniałą męskość spod bielizny, a gorący dotyk jej palców przyprawił go o dreszcz, który przebiegł wzdłuż całego kręgosłupa. Jego oczy same próbowały zamknąć się pod naporem przyjemności, ale chciał na nią patrzeć, bo nieraz przecież wyobrażał ją sobie w ten sposób. Nie raz myślał o jej ustach na swoim członku i byłoby szkoda stracić z tego choćby sekundę, dlatego utrzymywał w niej wzrok, który z każdym jej gestem ciemniał i robił się ciężki od pożądania. Gdy jej język powoli i z premedytacją przesunął się po jego długości, a on znalazł się w niej cały, poczuł falę gorąca rozchodzącą się od samego dołu kręgosłupa. To było tak przyjemne i doskonałe, że z jego piersi wyrwał się głęboki pomruk aprobaty. Jego dłoń powędrowała w stronę jej głowy, a palce zagłębiły się w miękkich pasmach, przytrzymując ją delikatnie, ale stanowczo, żeby nie stracić ani kropli tej rozkoszy. Odchylił na moment głowę i cicho zaklął pod nosem, nie próbując nawet myśleć jak cudownie byłoby w nich dojść. Nie spodziewał się, że będzie w tym aż tak dobra, ale przecież znała anatomię człowieka i doskonale wiedziała, jak to wszystko działa. Miała nad nim przewagę w tej kwestii, ale nie miał nic przeciwko, bo to, co z nim robiła, było diabelnie dobre.
Wrócił do niej spojrzeniem i znów napotkał jej oczy, w których nie dało się nie dostrzec iskierek bezczelności. Wiedziała, że to nie na niego działa, ale on też nie próbował wcale się z tym kryć. Sprawiała mu bezwzględnie wielką rozkosz, drażniąc go ustami i pieszcząc językiem najczulsze punkty na całej jego długości.
W pewnej chwili, gdy poczuł że cała ta rozkosz kumuluje się w nim niebezpiecznie, złapał ją palcami za żuchwę, zatrzymując jej ruch, po czym zdecydowanym, płynnym ruchem wysunął się z jej ust. Nie dając jej czasu na reakcję, pochylił się do niej i wpił w jej wargi w głębokim pocałunku, czując na nich smak własnego pożądania, a na sobie przyjemne pulsowanie po jej pieszczotach.
— Nie poradziłbym sobie bez ciebie — szepnął po chwili w jej usta i uśmiechnął się, maskując ten uśmiech kolejnym, krótszym pocałunkiem. — Chętnie do tego wrócę, ale teraz chcę popatrzeć, jak ty tracisz panowanie nad sobą — dodał, prostując się zaraz. Jego dłoń przeniosła się z jej żuchwy do ręki, podał jej też drugą dłoń, a potem płynnym ruchem pociągnął ją do góry, unosząc ją z kolan. Teraz było im bliżej do kuchennej wyspy, dlatego wykorzystał ten krótki dystans i doprowadził ją do krawędzi blatu. Nie tracąc czasu, jednym ruchem dłoni ściągnął jej getry niżej razem z bielizną i z wyczuciem wymierzył w jej nagi pośladek klapsa.
— Ślicznotka. — Uśmiechnął się pod nosem. Uwielbiał jej ciało i to, że była taka filigranowa. Pomógł jej wyswobodzić się z materiału przy kostkach, a kiedy getry wylądowały obok na podłodze, obrócił Minę przodem do siebie, złapał w talii i podsadził, sadzając z powrotem na blacie. Drewno na pewno było chłodne, ale nie dał jej za dużo czasu na myślenie o tym, bo przysunął jej biodra do krawędzi i pochylił się między jej udami, odnajdując wargami to, co tak bardzo pragnął pieścić. Jego język przesunął się po jej rozgrzanej kobiecości, od razu znajdując wrażliwy punkt. Zassał go lekko, drażniąc językiem, a kiedy poczuł pod sobą jej drżenie, podniósł spojrzenie do jej twarzy. Bezczelna satysfakcja lśniła w jego oczach. Doprowadzała go do szaleństwa o wiele bardziej, niż średnio.
UsuńBrant Dawson 🥵😈
Gdyby próbowała walczyć, najpewniej nie przejąłby się tym tak samo jak wtedy, gdy przerzucał ją sobie przez ramię, ale co innego, gdyby dostrzegł w tej walce prawdziwy strach albo szczerą niechęć do takiego intymnego kontaktu fizycznego. Pomijając już fakt, że trudno byłoby mu sobie wyobrazić, żeby kiedykolwiek doprowadzili do momentu, w którym Mina naprawdę zaczęłaby opierać się jego działaniom, to gdyby jednak poczuła, że sprawy zaszły za daleko, albo za głęboko, wycofałby się z tego od razu. Mógł lubić prowokować ją do stawiania oporu i sprawdzać, jak daleko pozwoli mu się posunąć, a samemu czerpać z tego przyjemność, ale tylko dopóki oboje wiedzieli, że to część ich gry. Gdyby przestał mieć co do tego pewność, nigdy nie potraktowałby jej sprzeciwu jak kolejnego wyzwania. Była przecież jego siostrzyczką i sam często czuwał nad tym, żeby inni nie zapominali, gdzie kończy się ich swoboda do obchodzenia z nią. Nie miał nic przeciwko temu, żeby ktoś z nią flirtował, bo trudno było mu mieć pretensje do ludzi, którzy dostrzegali w niej to samo co on, ale jeśli komuś zaczynało się wydawać, że może pozwolić sobie na więcej, chętnie służył drobnym przypomnieniem, że jednak nie. Nie ma kurwa opcji. Dopóki ona sama podtrzymywała te zaloty, to problem nie istniał, ale tam gdzie kończyło się jej zainteresowanie, kończyła się też swoboda zainteresowanych. I w tym temacie zwykle wystarczało odpowiednie spojrzenie albo kilka dobrze wyartykułowanych słów, a jeśli nie, wtedy, cóż, nie jego wina, że zdarzały się przypadki wymagające bardziej bezpośrednich wyjaśnień. Nie zdarzało się to wprawdzie często, bo Wilhelmina umiała zadbać o siebie sama, ale niektórzy nabierali po alkoholu dziwnej śmiałości, momentami wręcz nieznośnej, a on lubił ją temperować.
OdpowiedzUsuńPewnie byłoby lepiej, gdyby okazało się, że ich kompatybilność w tej dziedzinie życia jest beznadziejna, bo przynajmniej łatwiej byłoby im dać sobie z tym spokój i nie komplikować sobie życia czymś, z czego i tak nic dobrego nie mogło wyniknąć, ale była doskonała. To, co działo się między nimi, gdy ich ciała spotykały się w intymnym zbliżeniu, doskonale wpisywało się w jego potrzeby, a on naprawdę lubił, gdy Wilhelmina podążała za nimi, pozwalając mu prowadzić ich w sposób, który obojgu sprawiał tak samo wielką przyjemność. Od teraz na pewno chętniej będzie przystawał na to, żeby to ona nim się zajmowała, bo to co wyprawiała swoim językiem, zamieniało każdy zmysł w jedną wielką potrzebę kolejnej dawki tej bliskości. Jej usta na jego członku były po prostu mistrzostwem świata i nawet ciężko byłoby mu udawać, że pozostaje na to niewzruszony. Już na samą myśl o tym przechodził go przyjemny dreszcz. Chociaż w tej chwili dreszcze fundowało mu także jej rozgrzane ciało, które rozpieszczał swoimi ustami między jej nogami. Czuł, że zaciskała na nim uda, co wcale mu nie przeszkadzało, a nawet lepiej, bo stabilizowało jej pozycję i pozwalało mu wsuwać w nią język dokładniej. Swoje ręce trzymał swobodnie na jej biodrach, dając jej pełną swobodę ruchów, więc mogła wić się pod nim i drżeć. Chciał jej teraz takiej niespokojnej. Zniecierpliwionej. I cholernie spragnionej.
Nie przerywając swoich pieszczot, uśmiechnął się, gdy zauważył, że wsunęła dłoń pod bluzę i poprowadziła ją do piersi. A więc potrzebowała jeszcze większej ilości doznań. Przełożył zaraz rękę pod jej nogą i całując jej kobiecość, wsunął w nią palec, cicho przy tym mrucząc. Była cholernie gorąca i mokra. Zaczął częstować ją tą podwójną pieszczotą, poruszając w niej palcem, choć niezbyt szybko, że nie doprowadzić jej na skraj, do którego już się zbliżała.
Spojrzał na nią, gdy odchyliła się na blat, poruszając niespokojnie biodrami. Nie przestał pieścić jej palcem, ale odsunął się na tyle, żeby złożyć krótki pocałunek po wewnętrznej stronie jej uda i po chwili się wyprostować.
— Spokojnie, Mina — rzucił z zaczepnym uśmieszkiem. — Daj mi się trochę tym nacieszyć.
UsuńZagryzł lekko swoją dolną wargę, obserwując jej niespokojne ciało i rejestrując każde jej westchnięcie, czy nawet przełknięcie śliny przy niespokojnym oddechu. Jego palec poruszał się w niej coraz intensywniej, a momentami wysuwał się z niej i prześlizgiwał po niej w górę i w dół, aż w pewnym momencie przyciągnął ją do siebie za biodro i jednym mocnym pchnięciem wypełnił ją po brzegi swoim twardym podnieceniem. Jęknął przy tym cicho z przyjemności, czując, jak zatapia się w niej z niewiarygodną rozkoszą, i zaraz zaczął się w niej poruszać. Od pierwszego pchnięcia był bezwzględnie głęboki, ale z każdym kolejnym wchodził w nią coraz szybciej. Jedna z jego dłoni mocno zacisnęła się na jej biodrze, przybijając je do chłodnego blatu, a druga wylądowała na jej szyi. Nie zaciskał jednak palców, ale tym sposobem zmusił ją do przyjęcia każdego kolejnego pchnięcia, nie pozwalając jej na ucieczkę spojrzeniem ani na moment wytchnienia. Tak rozkosznie przyjmowała go w sobie przy całej tej intensywności, gdy ich ciała uderzały o siebie bezwzględnie, że pragnął w niej dojść na tym blacie i wypełnić ją całym sobą, najlepiej w momencie, w którym doszłaby też ona. Mogła być pewna, że poprawiła jego dzień. A może nawet naprawiła. Albo i wyniosła go na wyżyny tego, co najprzyjemniejsze. Wziął ją tak całkowicie i bezpardonowo, że nie myślał nawet o tym pieprzonym chili con carne, gotującym się na patelni tuż za nimi, nie wspominając już o myśleniu o czymś, co było wcześniej. W tej chwili myślał tylko o Minie i o tym, co miała mu za chwilę dać.
Brant Dawson 🎉😈
Lubił, gdy wypowiadała jego imię, szczególnie w takich momentach, gdy jej głos łamał się pod wpływem falującej w niej rozkoszy, a każda kolejna sylaba niespokojnie wyrywała się z jej gardła. Za każdym razem łapał się na tym, że chciał usłyszeć je jeszcze raz, bo sam dźwięk jego imienia na jej ustach stanowił najlepsze potwierdzenie, że była równie pochłonięta tą chwilą co on. Nie przestawał poruszać się w niej ani na moment, widząc w jej oczach to samo pragnienie, które wypalało go od środka, i nie miał zamiaru oszczędzać żadnego z nich, dopóki oboje nie dotarli do samej krawędzi. Każda sekunda tej rozkoszy graniczyła ze słodkim obłędem, a było mu tak dobrze, tak idealnie ciasno, że z każdym pchnięciem tracił resztki samokontroli, chcąc wycisnąć z tej chwili absolutne maksimum. Aż Mina osiągnęła szczyt dokładnie wtedy, gdy on wypełnił ją do samego końca i oboje runęli w przepaść czystej ekstazy. Przeszyło go wtedy tak niesamowite spełnienie, że świat wokół zawirował na moment w jego głowie, a on czuł, jak krew odpływa ze skroni, pozostawiając go z płucami domagającymi się tchu i zmuszając do oparcia dłoni płasko na blacie. Wciąż wypełniał ją sobą, delektując się każdym drgnięciem jej ciała, a przez kilka długich sekund jedynym dźwiękiem w jego uszach był szum i szybie uderzenia serca. Dopiero, gdy poczuł nagły ruch Wilhelminy, odsunął się o pół kroku i powędrował za nią spojrzeniem, kiedy zsunęła się z blatu i dopadła do ich palącego się właśnie obiadu. Teraz woń spalenizny dotarła też i do niego. Podciągnął spodnie jedną ręką, biorąc jeszcze jeden głębszy wdech, bo wszystko wciąż w nim pulsowało, i zapiął guzik. Błogie odprężenie rozgościło się w jego mięśniach, kontrastując zabawnie z gęstniejącym w kuchni dymem spod pokrywki, który szybko przypominał im, że czas najwyższy zejść z powrotem na ziemię. Trochę szkoda tego żarcia, ale oboje najedli się nieco inaczej. A to, co zrobili, było cholernie smaczne.
OdpowiedzUsuńUśmiechając się pod nosem, oparł się biodrem o szafkę, obserwując Minę z rozbawieniem. Była w połowie naga, gdy ściągała garnek z palnika, a jej sutki nadal odznaczały się pod materiałem koszulki, poza tym wyglądała naprawdę słodko, gdy w takim rozgardiaszu emocjonalnym, opanowywała sytuację z jedzeniem. Dobrze, że to chili con carne zapłonęło żywym ogniem, choć i tak nie miałby żadnych szans z tym ogniem, który przed chwilą zapłonął w nich.
— Gdybyśmy chcieli zastąpić moje popisowe chili czymś, co dorównywałoby mu choć w połowie, musielibyśmy zamówić coś z restauracji z gwiazdką Michelin — rzucił z rozbawieniem, zerkając na garnek, do którego podszedł, żeby skontrolować stan tego, co w nim zostało. — Ale, szczerze mówiąc, jestem teraz tak zadowolony, że chińszczyzna też da radę. Nie będę wybrzydzał — powiedział, ponosząc spojrzenie do oczy Miny. Uśmiechnął się do niej wymownie, a potem urwał listek papierowego ręcznika i wrócił do kuchennej wyspy, żeby zetrzeć z blatu ślady ich połączonych soków, a robił to z takim wyrazem bezczelnej satysfakcji na twarzy, jakby sprzątanie po tym wszystkim było dla niego czystą przyjemnością. Po chwili wyrzucił papier do kosza i akurat wtedy rozległ się dźwięk dzwoniącego telefonu. Podszedł więc do swoich rzeczy i wygrzebał komórkę z kieszeni kamizelki, a kiedy zobaczył na ekranie połączenie od Tate, odebrał je, od razu przełączając na głośnik.
— Co tam, gwiazdeczko? — rzucił, poprawiając kamizelkę na oparciu krzesła. Telefon położył na stole.
— No hej. Chciałam tylko wiedzieć, o której kończysz, bo nie wiem, czy mam już wracać i uwijać się z obiadem, czy mogę sobie jeszcze spokojnie połazić po sklepach. Mam coś w ogóle szykować? Czy skreślić cię z listy głodnych?
— Możesz sobie połazić po sklepach. Głodny nie będę. Ktoś już zadbał o moje potrzeby, i to całkiem skutecznie — odpowiedział, przenosząc spojrzenie na Wilhelminę.
UsuńChwila ciszy po drugiej stronie była wystarczająco wymowna, żeby na jego twarzy pojawił się szerszy uśmiech.
— Jak to ktoś? Kto to... ktoś? — zainteresowała się od razu, a w jej głosie dało się wyczuć podejrzliwość podszytą ciekawością.
Kiwnął więc głową w stronę telefonu, żeby Mina się odezwała, a sam w tym czasie przeszedł do kanapy, na której uwalił się wygodnie, rozkładając ramiona po bokach i prostując nogi w kolanach. Czuł się przyjemnie odprężony, ale telefon od Tate przypomniał mu, że był jeden temat, który musiał z Wilhelminą poruszyć. I nie był to temat zbyt przyjemny, choć nie tyle, co dla nich, a dla samej Tate. Poczeka jednak, aż siostra się rozłączy, bo w tej sprawie, którą chciał poruszyć, i tak nie chciała go słuchać.
Brant Dawson 📞
Kobieta jego marzeń. Całkiem zabawna koncepcja, biorąc pod uwagę, że nie miał ani marzeń, ani szczególnej potrzeby, żeby takową kobietę znaleźć, nawet gdyby nagle zachciało mu się wymyślać sobie podobne bzdury. To znaczy, nie był kimś, kto wyśmiewał miłość albo uważał ją za wymysł poetów i innych romantycznych desperatów. Wierzył, że między dwojgiem ludzi może pojawić się coś naprawdę głębokiego, coś, co potrafi połączyć nawet dwa zupełnie różne światy w jeden i sprawić, że człowiek zaczyna patrzeć na życie z nieco innej perspektywy. Nie szukał jednak tego dla siebie i nie czuł, żeby cokolwiek w jego życiu wymagało takiego uzupełnienia. Oczywiście, nie wykluczał, że któregoś dnia i jego może dopaść coś podobnego, bo zdarzało się nie jeden raz, że nawet najbardziej zatwardziali samotnicy tracili dla kogoś głowę, a potem robili rzeczy, z których jeszcze kilka miesięcy wcześniej sami by się śmiali. On po prostu nie miał pojęcia, co właściwie miałby z tym fantem zrobić. Nie dostał w dzieciństwie żadnych wzorców, na których mógłby budować podobną relację. Wręcz przeciwnie, bo przez całe dzieciństwo miał przed oczami całkiem przekonujący przykład tego, jak bardzo dwoje ludzi potrafi zatruć sobie nawzajem życie, kiedy za wszelką cenę próbują być razem. I choć sam brak potrzeby angażowania się w coś takiego był wystarczającym powodem, żeby trzymać się od tego z daleka, istniał jeszcze jeden, znacznie mniej wygodny. Miał świadomość, że sam nie wyszedł z życia bez kilku porządnych skrzywień i niekoniecznie chciał sprawdzać, ile z nich potrafiłby przenieść na kogoś, kto nie zasłużył na to, żeby za nie płacić. Nie uważał się za materiał na czyjś romantyczny ideał. Zresztą, kto przy zdrowych zmysłach chciałby dobrowolnie brać sobie na głowę taki pakiet atrakcji? Poturbowanego przez życie człowieka, policjanta, który może pewnego dnia wyjść z domu i już do niego nie wrócić, a na dodatek dupka, który nie zawsze potrafił panować nad własnymi demonami? Nie składał się oczywiście z samych wad, ale nie był też kimś, kto miał wrodzony talent do ułatwiania życia innym. Bywał uparty, złośliwy, emocjonalnie niedostępny i za bardzo przyzwyczajony do tego, że ze wszystkim radzi sobie sam. A kiedy już pozwalał komuś zbliżyć się na tyle, by zobaczyć coś więcej, nie zawsze wiedział, jak obchodzić się z tym, co ta osoba w nim znajdzie. Z góry wychodził więc z założenia, że zamiast być kolejnym powodem czyjegoś rozczarowania, wolał nie być wcale, a przede wszystkim nie obiecywać czegoś, czego sam nie potrafiłby dotrzymać. Tak czy inaczej, z pewnością byłby z Miną szczery, bo jej zaufanie nie było czymś, czym mógłby szastać na prawo i lewo, a już bardziej czymś, co chciałby wystawiać na próbę. Za bardzo ją sobie cenił.
OdpowiedzUsuńPrzysłuchiwał się rozmowie dziewczyn, momentami kręcąc głową na te białe flagi i pojednawcze obiady. Wolał nie wracać myślami do tematu jej pracy, bo dopiero co udało mu się całkiem skutecznie poprawić sobie nastrój i nie widział sensu, żeby dobrowolnie psuć go sobie na nowo. Wilhelmina zaczęła pracę dla policji i należało już przyjąć to za fakt dokonany. Mógł się z tym nie zgadzać, mógł mieć całą listę zastrzeżeń i powodów, dla których uważał ten pomysł za kiepski, ale niczego to zmieniało. Wściekanie się nie miało sensu, a kłócenie o to po raz kolejny tym bardziej. Ostatecznie jej szczęście było dla niego najważniejsze, więc dopóki będzie spełniała się w tej pracy, on też odnajdzie się w nowej rzeczywistości.
Nie odzywał się przez chwilę, gdy połączenie zostało zakończone. Dopiero, gdy Wilhelmina wspomniała o ciastkach z wróżbą, zaśmiał się krótko.
— Świetnie — odparł, obserwując Kodę, gdy Mina zaczęła podpuszczać go do zabawy jego gryzakiem. — Jestem szalenie ciekawy, co nam powiedzą, bo ostatnio los jakoś nie szczędził niespodzianek, tyle że żadna z nich nie była przyjemna. I wszystkie dotyczą Tate — powiedział, poprawiając się nieco na kanapie.
— A skoro jest okazja, to chciałbym z tobą o niej porozmawiać, bo sam nie jestem w stanie do niej dotrzeć, a jak tak dalej pójdzie, dziewczyna w końcu zrobi sobie krzywdę — zaczął, przenosząc skupienie do twarzy Wilhelminy. — Poznała jakiś czas temu grupę paru osób, mówiła ci? — Uniósł lekko brew. — Jakieś dzieciaki z bogatych domów. Liga Bluszczowa i te sprawy — przytoczył krótko. — Wychodzi z nimi na imprezy, ale to cud, że w ogóle wraca z nich w jednym kawałku. Raz przyprowadziła ją do mieszkania zupełnie obca dla niej osoba, a ja dowiedziałem się niedawno, że wtedy dobierał się do niej jakiś typ i gdyby nie jej pomoc to... wolę nawet nie myśleć, w jakie piekło zamieniłby się tamten klub — powiedział, biorąc nieco głębszy wdech przez zaciśnięte zęby. Minął już dobry tydzień, jak nie więcej, a on cały czas wściekał się na samą myśl. — Za drugim razem ta sama grupka zostawiła ją na chodniku, pijaną w sztok. On anie wiedziała o bożym świecie, Mina. Miała rozwalony telefon, a ja dowiedziałem się o tym tylko dlatego, że poinformowała mnie o tym kobieta, która jej pomogła i wzięła ją pod opiekę — opowiedział. Był to dość duży skrót, ale chyba nie musiał wdawać się w szczegóły, żeby Mina dokładnie zrozumiała, o co tu chodzi. — Ona za chwilę będzie miała dwadzieścia jeden lat, kurwa mać. Powiedziałem jej wprost, że nie ma pojęcia, z kim się zadaje, ani w jakie gówno może się przez nich wpakować. Że nie każdy, kto postawi jej drinka i poświęci trochę uwagi, ma wobec niej dobre zamiary. Ale ona jest głucha na wszystko, co próbuję jej przekazać. — Wypuścił powietrze nosem i rozłożył bezradnie ręce. — I jestem pewien, że za tym wszystkim stoi jakiś chłoptaś, w którym się zadurzyła — zaznaczył. — Z tego, co wiem, zapraszali ją jutro na jakąś domówkę. Mnie nie zaprosili, ale też będę gościem — zapowiedział. Dla tej imprezki już zrezygnował z wieczornej służby, więc z pewnością się nie wycofa. A jak imprezka się skończy, to się okaże. Może odpowiedź będzie we wróżbie z ciasteczka.
UsuńBrant Dawson 😤
Każdy bywał na swój sposób uparty, Tate również, ale w jej przypadku nie była to upartość, która mogłaby przypominać jakieś niezdrowe zachowania. Nie była zbyt asertywna, więc nie trzymała się kurczowo własnego zdania tylko po to, żeby postawić na swoim i nie próbowała za wszelką cenę udowadniać innym, że to ona ma rację. To nie było w jej stylu. Częściej przyjmowała uwagi z pokorą, niż próbowała z nimi polemizować. Zwykle była też rozsądna i potrafiła słuchać, nawet jeśli nie zawsze zgadzała się z tym, co słyszała. Oczywiście, zdarzały jej się potknięcia, jak każdemu, czasem podejmowała mniej przemyślane decyzje albo dawała się ponieść chwili, ale dotąd nigdy nie znalazła się w sytuacji, która choćby w niewielkim stopniu przypominała to, co działo się teraz. Jej wrażliwość i otwartość na ludzi bywała czasami przekleństwem, szczególnie że wciąż miała w sobie tę nieco naiwną wiarę, że świat jest z gruntu dobrym miejscem, a ludzie, nawet jeśli czasem popełniają błędy, niekoniecznie mają złe intencje. Brant nie próbował też z góry zakładać, że towarzystwo, któremu próbowała zaimponować, z premedytacją chciało jej zaszkodzić, bo miał już świadomość, że była to grupka bananowych dzieciaków, które po prostu żyły sobie beztrosko i prawdopodobnie nigdy nie musiały mierzyć się z konsekwencjami własnych zachowań. Rozumiał też, że przy nich wszystko mogło wydawać się Tate ciekawsze i bardziej ekscytujące, jakby nagle otworzyły się przed nią drzwi do życia, którego wcześniej nie znała, a którego pragnęła spróbować. Jedyne, czego nie potrafił zrozumieć, to dlaczego pozwalała sobie na takie poniżanie, byle tylko zyskać ich aprobatę. Nie pojmował, dlaczego stawiała się w pozycji kogoś gorszego od ludzi, od których różniła ją właściwie tylko zawartość portfela. Pieniędzy, których jednego dnia można mieć pod dostatkiem, a następnego zostać bez nich i samemu wyciągać rękę po pomoc. Dla niego nie stanowiły one żadnego wyznacznika wartości człowieka, tym bardziej nie rozumiał, dlaczego Tate zdawała się myśleć inaczej, skoro jej samej zawsze najbardziej zależało na człowieku a nie na jego otoczce, a ich rodzinie nigdy tych funduszy nie brakowało, żeby musiała mierzyć się z problemami ludzi naprawdę biednych. Ich matka, wychodząc za ojca Tate i ojca Wilhelminy, wyrwała się z biedy i środowiska, w którym wcześniej trzymał ją ojciec Branta, a od którego częściowo nie pozwalał jej odejść również sam Brant, jako syn, za którego zawsze czuła się odpowiedzialna. Nawet jeśli nie potrafiła patrzeć na niego z taką miłością, z jaką matka zwykle patrzy na własne dziecko, nigdy nie przestała czuć, że ponosi za niego odpowiedzialność. Kiedy Brant stał się samodzielny, zakochała się w ustatkowanym mężczyźnie i założyła z nim rodzinę, której owocem była Tate. Oni jako rodzice robili wszystko, żeby zapewnić jej jak najlepsze życie i dostatek pod każdym względem. Miała ten komfort, że od maleńkości dawano jej właściwie wszystko, czego zapragnęła, a mimo to zabiegała teraz o uwagę bandy rozpuszczonych dzieciaków, jakby ich akceptacja miała jej dać coś więcej, czego do tej pory nigdy nie dostała. Dlatego podejrzewał, że tak naprawdę nie chodziło jej wyłącznie o przynależność do tego całego bananowego światka, ale przede wszystkim o konkretnego chłopaka, który wpadł jej w oko. I z którym być może zrobiła już coś więcej, ale o tym nie próbował nawet myśleć, bo sama świadomość, że jakiś typ mógłby wykorzystać jej naiwność i zaufanie, przyprawiała go o szał.
OdpowiedzUsuńUniósł brew, słysząc pretensje w głosie Wilhelminy. Kusiło go, żeby się zapytać, gdzie była przez cały ten czas, skoro nie miała pojęcia, co dzieje się na jej rodzinnym podwórku, ale przecież wiedział. Dziś zostało to spektakularnie przedstawione przed całą jednostką, włącznie z samym jego przełożonym. Przemilczał to tylko dlatego, że to wywołałoby między nimi kolejną kłótnię i ta pewnie zakończyłaby się znacznie mniej przyjemnie niż poprzednia. I może nawet zdołałby dalej trzymać język za zębami, gdyby nie ta ostatnia groźba, którą mu posłała.
Złapał ją mocniej za nadgarstek, gdy trzymała w palcach jego twarz.
Usuń— To całkiem zabawne, że próbujesz mnie pouczać, mimo że ty, stawiając mnie dziś w pracy przed faktem dokonanym, zrobiłaś dokładnie to samo. Przemilczałaś coś, o czym wszyscy powinniśmy wiedzieć dużo wcześniej. Chcesz sprawdzać, jak długo potrafię chować urazę? — Popatrzył na nią z wymownym uniesieniem brwi, nie kryjąc wcale, że jej słowa nie przeszły mu obojętnie. Odsunął jej rękę i podniósł się z kanapy, stając tuż przed nią i nie spuszczając spojrzenia z jej twarzy. Koda znów zbystrzał, obserwując ich uważniej. — Może powinnaś się zastanowić, dlaczego sama o niczym ci nie powiedziała — zauważył. — To są jej sprawy. Ona jest dorosła, Wilhelmino. Ma prawo żyć po swojemu, a ja nie jestem od tego, żeby stać nad nią jak kat i rozliczać ją z każdego wyboru, a potem przekazywać te wieści tobie. Czy ty mówisz mi o wszystkich problemach, z których Tate się tobie zwierza? Wątpię — stwierdził. — Dowiadujesz się o tym dopiero teraz, bo po tych dwóch sytuacjach uznałem, że sprawy zaczęły wymykać się spod kontroli. Nie jestem od kontrolowania jej życia i dyktowania jej, jak ma się prowadzić, więc tego nie robię, ale kiedy zaczyna pakować się w kłopoty, to oczywiste, że nie będę stał z boku i patrzył, jak wszystko się pierdoli — powiedział. — I nie chodzi tu wyłącznie o Tate. Gdybyś to ty znalazła się w podobnej sytuacji, zareagowałbym dokładnie tak samo — zaznaczył, patrząc na Wilhelminę jeszcze przez chwilę. W jej sprawy też nie wnikał. Robiła to, co uważała za słuszne i jemu nic do tego. Tate też mogła próbować żyć po swojemu i też nic mu do tego. Początkowo nie zamierzał robić szopki tylko dlatego, że poszła dwa razy na imprezę i stoczyła się do poziomu chodnika, skoro sam robił w jej wieku rzeczy sto razy gorsze. Równie dobrze tej sprawy mogłoby nie być wcale, z racji tego, że Tate obiecała mu, że z towarzystwem skończy. Ale zaniepokoiło go to, że Tate jest zupełnie bezbronna w obliczu tak nieprzewidywalnego miasta i że jest prawdopodobnie pod wpływem jakiegoś chłoptasia, który frywolnie korzysta sobie z jej naiwności. Ona mu obiecywała, ale widocznie on nie potrafił do niej dotrzeć, skoro obietnice okazały się puste, a ona mimo wszystko umówiła się z towarzystwem po raz trzeci, dlatego opowiedział o tym Wilhelminie. Być może Tate sobie wcale tego nie życzyła, skoro sama nie wspomniała jej o niczym nawet słowem, ale trudno. Najwyżej będzie miała mu to za złe, ale wolał narazić się na jej gniew, niż później żałować, że nie zrobił niczego, kiedy jeszcze mógł. Jeśli Wilhelmina z nim pojedzie, pewnie będzie skazana na to samo.
Brant Dawson 💥
Być może? To było dokładnie to samo i mogła przytaczać sto różnych argumentów i próbować ubierać swoje postępowanie w wygodniejsze słowa, ale nie zmieniało to sedna sprawy, że przez cały czas trzymała go w niewiedzy. A teraz próbowała odwrócić sytuację tak, żeby to on wyszedł na tego, który postąpił niewłaściwie, podczas gdy jej własne milczenie miało być rzekomo uzasadnione, bo dotyczyło czegoś zupełnie innego. W obu przypadkach jedno z nich świadomie pozbawiło drugie możliwości poznania faktów. Różnica polegała na tym, że ona przemilczała coś, co dotyczyło bezpośrednio jej samej, a on coś, co dotyczyło życia dorosłej kobiety, która miała pełne prawo decydować o sobie, nawet jeśli oznaczało to odrzucenie ich pomocy i posłanie obojga do diabła. Nie miał prawa odbierać Tate prywatności tylko dlatego, że była jego siostrą. Teraz wziął sprawy w swoje ręce, bo przestało mu się podobać to, że Tate coraz bardziej traciła kontrolę nad tym, w co się pakowała, a jej kolejne zapewnienia, że wszystko jest w porządku, przestawały mieć jakiekolwiek pokrycie w rzeczywistości.
OdpowiedzUsuńPatrzył na Wilhelminę w tym momencie naprawdę nie dowierzając czy to, co słyszał, serio wychodziło z jej ust, czy to jednak jego słuch zaczął jakoś poważnie szwankować i przestawiać gdzieś w mózgu znaczenie słów. Zupełnie nie rozumiał, jakim do cholery prawem próbowała zwalać winę za tę sytuację na niego i sugerować, że nie próbował nic z tym zrobić, kiedy on sam dowiedział się o wszystkim po fakcie, zaledwie kilka dni temu, a Tate obiecała mu zerwać z nimi kontakt jeszcze zanim doszło do tej drugiej sytuacji. Nie miał nawet najmniejszych powodów, żeby zakładać, że jej słowa okażą się bez pokrycia, tym bardziej że do tamtej pory nie dawała mu żadnych podstaw sądzić, że świadomie narazi się na podobne niebezpieczeństwo. Nie łaził za siostrą krok w krok, żeby wiedzieć, co zamierza robić za każdym razem, gdy wychodziła z domu. Był jej bratem, nie niańką ani osobistym ochroniarzem, a to, że zależało mu na jej bezpieczeństwie, nie oznaczało, że miał obowiązek nadzorować całe jej życie i wypytywać o każdy szczegół. Tate jako dorosła kobieta nie musiała się przed nim z czegokolwiek tłumaczyć. Przed Wilhelminą również.
— Czy ty myślisz, że ja jestem jakimś pierdolonym jasnowidzem, żeby wiedzieć, w co ona zamierza się wpakować, ilekroć wychodzi z domu? — rzucił z niedowierzaniem. — Uważasz, że mam zacząć nadzorować jej życie, zakazać wychodzenia na imprezy w towarzystwie, które sama uważa za słuszne, a może jeszcze zapiąć ją na smycz i wyprowadzać na spacer, żeby mieć pewność, że nie zachowa się jak upośledzona małolata? Czy ja jestem, kurwa, jej niańką? Czy bratem? — Pokręcił głową, rozkładając ręce. Nie mieściło mu się w głowie, że oni w ogóle poruszali takie kwestie, bo jemu wydawało się oczywiste to, że każdy jest odpowiedzialny za swoje życie. A Wilhelmina jeszcze próbowała mu wmówić, że specjalnie czekał aż nadarzy się kolejne nieszczęście, chociaż on o pierwszym dowiedział się zaledwie dobę przed tym drugim, dawno już po fakcie, bo to sama Tate uznała sprawę za niewartą zachodu. Nie chciało mu się tego nawet słuchać. Nie chciało mu się też o tym rozmawiać, bo Wilhelmina jedyne, co w tej chwili robiła, to rzucała jakieś pouczenia, zupełnie nie znając sytuacji. A chyba tego powinna była się najpierw dowiedzieć, czyli jak w ogóle to wszystko wyglądało.
— A co ty byś wtedy zrobiła, Mina? — zapytał ostro, wbijając w nią twarde spojrzenie. — Zadzwoniłabyś do niej i urządziła pogadankę o tym, jak powinna się zachowywać? Pojechałabyś do niej, żeby osobiście dopilnować, żeby więcej nie popełniła żadnego błędu? Myślisz, że jesteś wróżką, która magicznie sprawi, że Tate nagle zacznie podejmować rozsądne decyzje i przestanie pakować się w kłopoty? — Prychnął, kręcąc głową. — Do cholery, ona nie ma pięciu lat.
Odwrócił się po chwili, wziął słój telefon i podszedł reszty munduru, który leżał na oparciu krzesła. Zdjął koszulkę i zaczął zakładać koszulę, zapinając po kolei guziki. — Ciesz się, że w ogóle ci o tym powiedziałem, bo nie musiałem, rozumiesz? Nie musiałem — zaznaczył. — A gdybym nie próbował wyciągnąć z niej jakichkolwiek informacji, to do teraz oboje żylibyśmy w błogiej niewiedzy — zauważył, sięgając po kamizelkę. Koda porzucił zabawkę i podszedł do niego, wyczuwając, że szykują się do wyjścia. — Skoro tak dobrze wiesz, co powinienem był zrobić, teraz możesz sama pokazać, jak się to robi.
UsuńBrant Dawson
Jedyne, co zrobił jeszcze tamtego popołudnia w jej mieszkaniu, to położył na stole pięćdziesiąt dolarów, a potem bez słowa wyszedł, trzaskając za sobą drzwiami. Był naprawdę wściekły. Na nią, na całą tę sytuację, ale chyba przede wszystkim na to, że kolejny raz nie potrafili dojść do porozumienia. Może w niektórych kwestiach byli do siebie za bardzo podobni, skoro ich upór i przekonanie o własnej racji sprawiały, że zamiast szukać wspólnego języka, coraz skuteczniej doprowadzali się do szału. Tym razem jednak Brant nie miał ochoty pierwszy wyciągać ręki na zgodę, więc milczał. Na drugi dzień pojechał na służbę do swojej jednostki w Astorii, a później wrócił do mieszkania i popatrzył, jak Tate przygotowuje się do domówki. Kiedy próbował dopytać o jakieś szczegóły, ta zwinnie unikała odpowiedzi, ale obiecała, że tym razem na pewno wróci do domu o umówionej godzinie i prosiła go, żeby nie przejmował się tak bardzo, zapewniając jednocześnie, że nie ma czym. Dobrze, że nie słyszała, jak przeklinał w duchu te kolejne, śmieszne zapewnienia, bo szybko zwiędłyby jej uszy. Kolejnej potyczki słownej urządzać jej jednak nie zamierzał, bo jego plany na ten wieczór zbiegały się z tymi jej, więc do konfrontacji dojdzie tak czy siak, tyle że w innych okolicznościach. Tym razem odpowiednich do tego, żeby skończyła z tym towarzystwem raz, a dobrze. Przypomniał sobie jeszcze o tym, że Wilhelmina wczoraj zapewniała gotowość do udziału, więc wysłał jej pinezkę z lokalizacją i godzinę, o której domówka miała się rozpocząć. Nie umówili się na to w żaden szczególny sposób, ale nie miał wątpliwości, że zjawi się na miejscu, skoro chodziło w tym wszystkim o ich siostrę. Tate wyszła dużo wcześniej, więc Brant miał jeszcze czas, żeby odstawić Kodę do jednostki, bo nie był w stanie przewidzieć, jak potoczy się wieczór, a wolał nie ryzykować zostawianiem go bez nadzoru na dłużej. Potem wrócił i założył ciemne jeansy i techniczny polar, bo ta okazja nie potrzebowała niczego więcej, chociaż zastanawiał się, czy wziąć broń. Nosił ją ze sobą bardzo często, bo zdarzało mu się interweniować też po godzinach, ale tym razem rozsądek podpowiadał, że bezpieczniej będzie zostawić ją w szufladzie i tak też zrobił.
OdpowiedzUsuńPrzyjechał na miejsce jakieś pół godziny po tym, gdy zaczęła się domówka, ale tylko dlatego, że chciał popatrzeć na zbierające się towarzystwo z samochodu. Nie trzeba było być spostrzegawczym, żeby zorientować się, z jakiego środowiska pochodzili ci ludzie. Młodzież z bogatych domów, co było widać nie tylko po markowych stylizacjach i drogich samochodach zaparkowanych przed posesją, ale też po sposobie, w jaki się zachowywali. Ta specyficzna pewność siebie i przeświadczenie, że świat powinien dostosować się do ich oczekiwań. Po jakimś czasie zauważył Wilhelminę, więc wysiadł ze swojego czarnego Chevroleta Silverado i zamknął za sobą drzwi. Przecisnął się przez ludzi, wchodząc zaraz do budynku, którego wnętrze było aż zamglone od dymu skrętów i sziszy, a do tego dochodziły ciężkie, wieczorowe perfumy i słodkawy odór rozlanych drinków. Ludzi było dużo. Młode siksy w kusych miniówkach i chłopaki w koszulach rozpiętych pod szyją, z drogimi zegarkami na nadgarstkach. Jedni siedzieli na kanapach, inni tłoczyli się przy kuchennej wyspie albo przekrzykiwali muzykę, próbując prowadzić rozmowy, których i tak nikt nie słuchał. Wszędzie było pełno śmiechu i ostentacyjnej swobody, bo każdy z obecnych chciał udowodnić pozostałym, że bawi się najlepiej.
Rozejrzał się pobieżnie, próbując wypatrzyć Tate, ale na razie nie dostrzegł jej wśród zgromadzonych, więc pokiwał głową przecząco na pytanie Wilhelminy. Nie próbował jednak od razu jej szukać. Najpierw chciał zorientować się, kto kręcił się wokół jego siostry i jak wyglądała ta cała impreza, na którą tak bardzo zależało jej, żeby pójść. Przeszedł więc dalej, lawirując między ludźmi i przy okazji przyglądając się temu, co działo się wokół.
Alkohole były z wysokiej półki, nie żadne tanie wina. W salonie jakiś paniczyk z blond loczkami pochylał się nad blatem, próbując z miernym skutkiem podzielić na równe porcje białą kreskę. Więcej proszku lądowało przy tym na podłodze niż tam, gdzie powinno, ale chłopak zdawał się zupełnie tym nie przejmować. Obok niego siedziały trzy dziewczyny, które śmiały się i przyglądały całemu przedstawieniu z rozbawieniem, jakby oglądały jakiś wyjątkowo udany numer kabaretowy. Gdy jedna na niego spojrzała, szturchnęła paniczyka, na co ten podniósł głowę i zmierzył Branta wzrokiem, jakby dopiero teraz zauważył, że ktoś obcy znalazł się w pomieszczeniu. Przez krótką chwilę patrzyli na siebie w milczeniu, aż chłopak spróbował wstać, ale dziewczyny go powstrzymały. Brant odpowiedział mu jedynie pobłażliwym spojrzeniem, unosząc lekko kącik ust, bo cała ta próba zrobienia na nim wrażenia była co najwyżej zabawna, i poszedł dalej, odsuwając rękoma ludzi młodzież, która stała mu na drodze. Po drodze minął jeszcze grupkę, która przekazywała sobie jointa. Ktoś wydmuchał dym w jego stronę, ale mimo to wydawało się, że nikt nie przejmował się tutaj obecnością obcych. Można by wynieść stąd pół wyposażenia i nikt nie zwróciłby na to uwagi. Banda rozpuszczonych dzieciaków.
UsuńDo swoich dziewczyn dotarł akurat w momencie, w którym Wilhelmina trzymała już Tate, odciągając od jakiegoś chłopaka, a sama Tate była co najmniej zszokowana ich obecnością tutaj. I tak miała wielkie szczęście, że przyjechał tu w roli jej brata, a nie policjanta, bo wtedy z pewnością zadbałby o to, żeby wszyscy obecni zapamiętali ten wieczór jako najgorszą imprezę w swoim życiu, a część nazwisk na stałe zapisała się w policyjnych kartotekach. Zauważył też, że była ubrana zupełnie inaczej niż w momencie, w którym wychodziła z mieszkania. Teraz można by przyznać, że była pół naga.
Złapał chłopaka, który nagle zrozumiał, że dzieje się coś dziwnego, i odepchnął go mocno w stronę przypadkowych osób, na których się przewrócił. Nie chciał zrobić mu krzywdy, ale lepiej, żeby mu tu teraz nie przeszkadzał, bo na pewno się nie zawaha.
— Zwariowałeś?! — Tate szarpnęła ręką, chcąc wyrwać się z uścisku Wilhelminy.
— Jeśli cokolwiek brałaś, przysięgam, że sam wsadzę ci szlauch do gardła i zrobię płukanie żołądka, choćbym miał cię do tego przywiązać — wycedził, patrząc jej prosto w oczy. Chwycił ją za rękę i pociągnął za sobą, ale Tate nie dawała za wygraną.
— Nic nie brałam, do cholery! — rzuciła, próbując się wyszarpać, czym zwróciła już uwagę ludzi wokół. — O co wam chodzi, przecież to zwykła impreza!
Poczuł nagłe szarpnięcie za ramię, które zatrzymało go w pół kroku. Odwrócił się gwałtownie, nawet nie zastanawiając się, kto postanowił stanąć mu na drodze, i odepchnął młodego chłopaka obiema rękami. Ten cofnął się o kilka kroków, ledwie utrzymując równowagę. Z jego kieszeni wysypały się jakieś tabletki, które Brant podniósł. Flunitrazepam. Wiedział od razu i coś go aż ścisnęło w żołądku.
— To jest, kurwa, zwykła impreza? — powtórzył, odwracając się z powrotem do siostry. — Ostatnim razem po takiej zwykłej imprezie ktoś zostawił cię nieprzytomną na chodniku, a jeszcze wcześniej jakiś typ próbował dobrać ci się do majtek. Wiesz co to, kurwa, jest?! — Pokazał jej blister przed oczami, znów czując szarpnięcie do tyłu, ale tym razem wystarczyło jedno uderzenie z łokcia, żeby ktoś się odczepił. — Naprawdę chcesz czekać, aż kolejny zrobi sobie z ciebie lalkę do ruchania, żeby wreszcie dotarło do ciebie, w jakim towarzystwie się obracasz?! — Głos miał coraz donośniejszy, a ostatnie słowa niemal wypluł z siebie ze złością. — Wychodzimy, bo jak tak dalej pójdzie, to impreza skoczy się dla kogoś w noszach, albo na cmentarzu. No już! — rzucił, tym razem nie bawiąc się już w żadne uprzejmości i po prostu pociągnął Tate za sobą.
Usuń— Ale co jest, kurwa!? — Mody chłopak, który jeszcze chwile temu kleił się do Tate, próbował ich zatrzymać. Nie chciał, naprawdę nie chciał okładać nikogo po twarzy, ale jego cierpliwość wisiała na włosku. Wręcz na ostatnich wiązaniach tego włoska.
Brant Dawson 🔥
W tej chwili konsekwencje, które mogliby ponieść, gdyby nagle doszło tutaj do jakiejś bójki, byłyby dla nich bardzo podobne, bo oboje pracowali dla nowojorskiej policji. Różnica polegała na tym, że on jako funkcjonariusz mógł przynajmniej powołać się na to, że był w trakcie interwencji, a Mina nie miała już takiego komfortu. Jej pozostawałoby właściwie jedynie wykazanie, że działała w obronie koniecznej, co wcale nie musiało być łatwe do udowodnienia. Dlatego pocieszające było to, że ostatecznie chłopak dostał jedynie z liścia, a potem uwagę wszystkich dookoła skupiła dziewczyna, która wdrapała się na parapet. Wykorzystał zamieszanie i fakt, że większość imprezowiczów przeniosła wzrok na dziewczynę stojącą na parapecie, przyciągnął do siebie Tate, a kiedy pomyślał o sprowadzeniu dziewczyny na dół, Wilhelmina zadeklarowała pomoc. Skinął więc głową i pociągnął za sobą Tate, pewnym krokiem ruszając prosto do wyjścia z budynku. Nie stawiała już żadnego oporu i posłusznie szła za nim, chwilami próbując jedynie rozluźnić jego chwyt na nadgarstku, ale słyszał, że płakała. Nie robiło to na nim jednak większego wrażenia, bo był naprawdę wściekły. Wręcz kipiał ze złości i na ten moment nie potrafił zdobyć się na współczucie, bo wyczerpała już cały zapas jego cierpliwości i każdej innej dobrej cechy, która składała się na jego osobowość. Dopiero kiedy wyszli na zewnątrz i poczuł na twarzy chłodne powietrze, napięcie zaczęło powoli z niego schodzić. Nadal był wściekły, ale przynajmniej przestał mieć ochotę roznieść wszystko, co znalazło się w zasięgu jego rąk, włącznie z samą Tate.
OdpowiedzUsuń— Nic już nie powiesz? — zapytała, gdy zatrzymali się na chwilę w pobliżu samochodu. Głos jej drżał i rwał się przy każdym słowie, a po policzkach spływały kolejne łzy. Pociągała nosem, co chwilę łapiąc nierówny oddech, z trudem powstrzymując się przed jeszcze głośniejszym szlochem.
Brant zdjął z siebie polar, kręcąc głową i zaciskając szczękę tak, jakby naprawdę walczył z tym, co chciało opuścić jego usta. Gdyby powiedział jej wszystko to, o czym teraz myślał, to zraniłby ją tak bardzo, że nie odezwałaby się do niego już do końca życia.
— A co mam ci powiedzieć, Tate? — zapytał w końcu, nakładając polar na jej ramiona. Wyciągnął jeszcze z kieszeni kluczyki do auta i ten blister z flunitrazepamem. — Że masz więcej nie robić takich rzeczy? Że masz uważać, z kim się zadajesz? Przecież już to wszystko słyszałaś. Możesz mi teraz obiecać, że więcej się to nie powtórzy, a jutro i tak zrobisz dokładnie to samo. Ile razy mam jeszcze słuchać tych twoich obietnic, skoro i tak masz to gdzieś? — Otworzył drzwi od strony pasażera. Starał się mówić spokojnie, ale nie był spokojny, a jego głos, mimo usilnych prób zachowania opanowania, zdradzał całą buzującą w nim złość. — Jest tylko jedna rzecz, którą mogę ci teraz powiedzieć. Dawno nie zawiodłem się na nikim tak bardzo, jak na tobie, Tate. — Spojrzał na nią z ciężkim wyrazem twarzy, po czym odsunął się, robiąc jej miejsce, żeby mogła wsiąść. Kiedy to zrobiła, zanosząc się kolejnym szlochem, zamknął za nią drzwi. Zanim sam wsiadł, zatrzymał się jeszcze na moment przy drzwiach, biorąc dwa głębsze wdechy. Powtarzał sobie w myślach, żeby zachować spokój i nie dać ponieść się emocjom, bo i tak do niczego dobrego to nie doprowadzi. Kontynuowanie rozmowy w takim stanie nie miało żadnego sensu, dlatego przez całą drogę milczał, słuchając jedynie płaczu Tate, która siedziała skulona w fotelu i patrzyła w okno po swojej prawej stronie. Dobrze, że ona też nie próbowała zaczynać żadnego tematu, bo nie był pewien, czy zdołałby rozmawiać z nią bez rzucania gorzkich uwag. Raczej nie. Wciąż miał zbyt wiele do powiedzenia, ale za mało cierpliwości, żeby ubrać to wszystko w słowa, których później nie musiałby żałować. Była jego siostrą i nie chciał jej krzywdzić w żaden sposób, a miał świadomość, że mógłby, gdyby dał teraz upust wszystkiemu, co myślał na temat tej sytuacji.
W mieszkaniu zdjęli buty, a Tate od razu oznajmiła, że chce pobyć sama. Nie zamierzał jej tego zabraniać, ale zgodził się pod warunkiem, że nie zamknie drzwi do sypialni na klucz. Posłuchała i nie zamknęła. W łazience odkręcił zimną wodę i kilka razy obmył nią twarz, po czym oparł dłonie o umywalkę i spojrzał w lustro. Wyglądał mniej więcej tak, jak się czuł, czyli jakby ktoś przejechał po nim walcem. Trzymanie emocji na wodzy nigdy nie było jego mocną stroną. Nie przywykł do tego. Na co dzień nie miał problemu, żeby powiedzieć komuś prosto w twarz, co o nim myśli, nawet jeśli niekoniecznie były to rzeczy, które powinien mówić na głos. Teraz jednak musiał się pilnować i robić to, co podpowiadał mu rozsądek, a nie to, na co miał największą ochotę, więc był tym po prostu zmęczony. Ale przynajmniej wiedział, że postępuje słusznie, tłumiąc w sobie pewne uwagi. Mógł być wściekły na Tate i był, ale wciąż pozostawała najbliższą mu osobą i ostatnie, czego chciał, to dokładać jej teraz kolejnych powodów do płaczu.
UsuńW kuchni uzupełnił szklankę wodą, a kiedy Wilhelmina zjawiła się pod drzwiami, wpuścił ją do środka. Przejął reklamówkę z zakupami, w ogóle nie zainteresowany tym, co w niej było. Dopiero, gdy Mina wspomniała, że lody trzeba wrzucić do zamrażalki, zerknął do środka, odstawił szklankę na kuchenną wyspę i wypakował wszystkie produkty tam, gdzie należało.
— Powiedziała, że chce pobyć sama — odpowiedział, powtarzając słowa siostry. — Ale drzwi są otwarte — dodał, gdyby Wilhelmina chciała do niej wejść. Tate zapewniała, że niczego nie brała, ale po tym, co zobaczył na imprezie, trudno było mu przyjąć jej słowa za pewnik, dlatego kazał jej się nie zamykać. Niezależnie jednak od tego, część nocy i tak spędzi na zaglądaniu do jej pokoju i upewnianiu się, że wszystko z nią w porządku. Zostawił pustą reklamówkę na blacie kuchennej wyspy, wziął swoją szklankę i przeszedł przez salon. Otworzył balkonowe drzwi i wyszedł na chwilę na zewnątrz, gdzie chłodne powietrze przyjemnie studziło skórę. Oparł się przedramionami o balustradę i upił łyk wody, spojrzenie zatrzymując na Hell Gate Bridge, po którym przejeżdżał właśnie towarowy pociąg. Mieszkali w tak spokojnym miejscu, że poza kilkoma spacerowiczami, na zewnątrz nie było żywej duszy. Ale dalej, w tle obu mostów, błyszczał Manhattan, na którym życie tętniło niezależnie od pory dnia czy nocy.
Brant Dawson
Odkąd rodzice powierzyli mu opiekę nad Tate, kiedy ona miała zaledwie szesnaście lat, starał się zrobić wszystko, żeby zapewnić jej jak najlepsze życie. Przyjechali do nowego miasta, wielkiego i tłocznego, w którym żadne z nich nigdy wcześniej nie było choćby na szkolnej wycieczce. On zaczynał pracę w nowym środowisku, a ona szkołę, więc oboje musieli odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości. Brant od początku starał się być dla niej oparciem. Dbał o nią, pilnował, żeby niczego jej nie brakowało, ale przez długi czas traktował też jak kogoś, kogo musi chronić przed całym światem, mimo że nie zawsze potrafił robić to w odpowiedni sposób. Z czasem weszło mu to w krew do tego stopnia, że automatycznie stawiał Tate na pierwszym miejscu, często nawet nie zastanawiając się nad własnymi potrzebami, choć co zabawne, to ona ostatecznie znacznie szybciej odnalazła się w nowym mieście. Jednak przyszedł w końcu ten moment, kiedy Tate dorosła, zaczęła mieć własne zdanie i plany, a on musiał przyjąć to do wiadomości i po prostu nauczyć się z tym żyć. Miała dwadzieścia jeden lat i prawo do popełniania błędów, nawet jeśli niektóre z jej decyzji przyprawiały go o siwe włosy. Nadal chciał o nią dbać i być przy niej, ale coraz częściej musiał przypominać sobie, że nie jest już dzieciakiem, któremu może wyznaczać granice i mówić, co ma robić. Tate zaczynała układać sobie życie po swojemu, a jego rolą było nauczyć się jej na to pozwalać i wspierać ją niezależnie od tego, czy zawsze zgadzał się z jej wyborami. Miała jednak ten komfort, że zawsze był ktoś, kto czuwał nad jej bezpieczeństwem i w razie potrzeby wyciągnął do niej rękę. On sam od wczesnych lat był zdany głównie na siebie, więc dobrze wiedział, jak wiele potrafią kosztować błędy i jak trudno czasem podnieść się po ich konsekwencjach. Przed częścią z nich był w stanie ją uchronić, ale nie przed wszystkimi. Niektórych musiała doświadczyć na własnej skórze, żeby wyciągnąć z nich własne wnioski i nauczyć się podejmować decyzje, za które będzie później odpowiadać. On jedyne, co mógł, to pilnować, żeby w tej nauce nie zabrnęła za daleko. I dziś miał nadzieję, że dostała dobrą lekcję o ludziach i zaufaniu, a ostatnie tygodnie uświadomiły jej, jakich ludzi warto wpuszczać do swojego życia, a komu nie warto poświęcać nawet minuty więcej.
OdpowiedzUsuńDopił wodę, kiedy dziewczyny rozmawiały w pokoju, i wrócił do kuchni. Umył szklankę, po czym jeszcze raz przyjrzał się blistrowi z tabletkami i odłożył go do koszyczka na kuchennym blacie. Dziś ta rozmowa i tak nie miałaby sensu, dlatego nawet nie próbował jej zaczynać, mimo że okazja w samochodzie była całkiem dobra. Poczeka, aż Tate ochłonie, a wtedy uświadomi ją, czym były te tabletki i jak działały. Bo flunitrazepam był na tyle podstępny, że wcale nie musiał odbierać człowiekowi przytomności, żeby pozbawić go kontroli nad własnym ciałem. Reagowałaby na dotyk i odpowiadałaby na niego, a jednocześnie nie byłaby w stanie świadomie przeciwstawić się temu, co ktoś z nią robił, a do tego kolejne chwile zacierałyby się w jej pamięci tak szybko, że odtworzenie przebiegu wydarzeń byłoby później niemożliwe. Ktoś mógł zatem w pełni się nią nacieszyć, robiąc z nią dosłownie wszystko, a potem zostawić gdziekolwiek jak zużytą zabawkę. Tate musiała zrozumieć, jak wiele ryzykuje, obdarzając zaufaniem ludzi, których tak naprawdę wcale nie znała, szczególnie że takiej tabletki w swoim napoju nie byłaby w stanie wyczuć ani zauważyć. Kiedyś już o tym rozmawiali, ale widocznie trzeba było wrócić do tematu i dopilnować, żeby tym razem naprawdę wzięła sobie jego słowa do serca.
Przeszedł jeszcze do garderoby, gdzie zamienił jeansy na krótkie spodenki z cienkiego, szybkoschnącego materiału. Niektóre jesienne noce wciąż bywały na tyle ciepłe, że nie potrzebował niczego więcej, a teraz chłodniejsze powietrze znad East River przyjemnie muskało skórę i pozwalało mu trochę odetchnąć.
Wrócił więc na balkon i ponownie oparł przedramiona o balustradę, zatrzymując wzrok na pobliskiej okolicy. Mieszkali w naprawdę spokojnej dzielnicy, ale na nocnej służbie było co robić, choć może nie w rejonie ich kamienicy, a bardziej tam, gdzie rozkwitało nocne życie. Albo tam gdzie znajdowały się osiedla komunalne. Im bliżej Queensbridge, tym ciekawiej.
UsuńSłysząc ruch za plecami, wyprostował się nieco przy balustradzie. Zaraz poczuł ciepło drugiego ciała, gdy Wilhelmina przylgnęła do jego pleców i objęła go ramionami. Wysłuchał jej i westchnął lekko, przypominając sobie ich wczorajszy dzień, który już od samego rana był jednym, wielkim emocjonalnym chaosem. Ten dzisiejszy wieczór był natomiast wisienką na niesmacznym torcie, ale przynajmniej skończył się bez jakichś trefnych fajerwerków.
— W porządku, Mina — odparł po chwili. Był wkurzony na całą tę sytuację, ale gniew zdążył już opaść, wyparty przez świadomość, że Tate wróciła bezpieczna do własnego łóżka. — Oboje chcemy ją chronić, każde na swój sposób — powiedział i obrócił się w miejscu, stając przodem do Wilhelminy. Przyciągnął ją zaraz i przytulił. — Wszyscy mamy prawo do popełniania błędów. Ważne, żebyśmy potrafili wyciągać z nich wnioski i nie pozwalali, żeby te same sytuacje powtarzały się w nieskończoność. Mam nadzieję, że Tate zrozumie wreszcie, że to nie są ludzie dla niej. — Zerknął ponad głową Miny w kierunku siostrzanej sypialni. Domyślał się, że pewnie zasnęła. — Ty też byłaś taką niesforną dziewczynką? — Odsunął się lekko, żeby móc spojrzeć na Minę z lekko uniesioną brwią. — Może to u was rodzinne? — Uniósł kącik ust w uśmiechu. Nie, żeby on sam był wzorem cnót, ale siostry trafiły mu się charakterne. Każda inna, każda wyjątkowa, ale obie umiały tak samo soczyście zagrać mu na nerwach.
Brant Dawson 😌