Thea Campbell
Thea Valentina Campbell-Albonar — 27. 05.2003 rok — Malaga, Hiszpania — w Nowym Jorku od kiedy skończyła 5 lat — córka perkusisty Marcusa Campbella oraz hiszpańskiej aktorki Eleonore Albonar — w 2020 roku zyskała sławę pojawiając się na okładce hiszpańskiego Vouge’a — związana z agencją Ford Models — powiązania, historie i takie tam
Nowy Jork ma specyficzny zapach. Jest mieszanką wszystkiego — stęchlizny, kawy, dusznego powietrza, które uderza z tunelów metra. Jest jedynym zapachem, który większość osób zapamiętuje na długo. Thea go uwielbia i nienawidzi. Przez ostatnie pół roku zdecydowanie go jej brakowało. Choć morska bryza przyjemnie ochładzała ciało, ciągnie ją jednak do dusznego miasta, pełnego ludzi, trąbiących samochodów, zakorkowanych ulic. Ciągnie ją do nocnego życia, do życia jakie prowadziła te sześć miesięcy temu. Do błysku fleszy, zapatrzonych w nią ludzi, do fałszywych przyjaźni. Chyba lubi, kiedy w jakiś sposób się ją rani. Z ogromną przyjemnością wchodzi po kilka razy do tej samej rzeki, choć wie, że potok jest rwący. Wraca dla niego, bo kieruje nią słabość do jego osoby. I wie, że on dla niej rzuci wszystko, że nie odpuści możliwości, by znów na nowo mieć ją w swoich ramionach. Wie, że ona wybaczy mu wszystko. Wykorzystuje jej naiwność, a ona z lubością oddaje się w jego ręce, choć pewnie za niedługo znów będzie cierpieć. Niektórzy nazwaliby to syndromem sztokholmskim, ona nazywa to miłością, choć tak naprawdę nie wie, jak smakuje prawdziwa miłość.
Cindy Kimberly na wizerunku, znaleźć mnie można tutaj > pandaczerwona0@gmail.com
[Postać na głównej za bardzo mnie urzekła, żeby nie skomentować karty prosto z pracy ;D Wydaje mi się, że Cię kojarzę, jakoś tak nazwa czerwona panda utkwiła mi głowie, więc jeśli się nie mylę, witaj ponownie wśród nas ^^ Thea jest młodziutka, jeszcze ma czas poznać smak prawdziwej miłości, czym dokładnie będzie to uczucie, które jedną osobę spotka, jak ma się 16-18 lat, drugą bliżej trzydziestki, a trzecią gdzieś na granicy pięćdziesiątki i sześćdziesiątki. Na to nie ma określonego wieku. Nie wiem, co dokładnie ją spotyka w związku z tym mężczyzną, ale może to są te motyle w brzuchu i ta strzała Amora. Jak już strzeli nas prosto w serce, nie chcemy innego i liczy się tylko ten jedyny. Tylko obawia mnie obserwacja osób z otoczenia Campbell, bo syndrom sztokholmski nie świadczy o tym, aby On był dla niej słusznym wyborem. Zostawiłaś mnie z burzą myśli ^^ Sukcesów na blogu!]
OdpowiedzUsuńNATALIE HARLOW and VANESSA KERR
[Hej,
OdpowiedzUsuńTak sobie myślę, że zawarty tu opis wielkiego miasta pasowałby do większości molochów na świecie (no może oprócz metra, bo nie wszędzie można je zwyczajnie przeprowadzić lub jest ono za drogie). Jasne, każdy z nich ma nieco inny klimat, ale pewne cechy pozostają wspólne.
Co do Thei, bo przecież to właśnie ona jest tu najważniejsza, muszę stwierdzić, że nieco mi jej jednak żal. Ma zaledwie trochę ponad 20 lat, a już ewidentnie krzywdzi ją ktoś, w kim pokłada głębsze uczucia. Nieładnie. Tym bardziej jej szkoda, że uroda zwykle kiedyś przemija, więc dobrze by było do tego czasu znaleźć kogoś, na kim można się oprzeć w ciężkich chwilach. Oby i ona kogoś takiego spotkała na swej drodze nim będzie za późno.
Życzę samych porywających wątków.]
Dalaja & Eloy
Ethan wszedł na plan sesji, układając w myślach plan zdjęć, pozy, światła i nagle zatrzymał się w półkroku, kierując wzrok na postać w rogu sali. Siedziała na krześle do makijażu, ręce spokojnie spoczywały na udach, a ktoś delikatnie poprawiał jej włosy i kreskę przy oku. Zabrakło mu oddechu na ułamek sekundy, coś, czego nigdy by się po sobie nie spodziewał. Zwykle był przygotowany na jej wejścia w jego życie, na spięcia, na dramaty… ale nie na to, że wpadnie na nią w miejscu takim jak to - Cholera - wymamrotał pod nosem, jeszcze zanim zdążył włączyć rozsądek. Nie mógł oderwać wzroku, choć próbował wyglądać, jakby w ogóle tego nie zauważył. W środku serce biło mu jak szalone, a w głowie pojawiały się tysiące wariantów: „Nie patrz, udawaj profesjonalistę”, „Powiedz coś zabawnego”, „Nie pokazuj, że się spieprzyłeś zanim cokolwiek powiesz”, ale oczy same do niej wracały. Każdy ruch, każdy drobny gest, sposób, w jaki poprawiała włosy, jak się lekko skrzywiła przy patrzeniu w lustro, sprawiał, że czuł, jak wciąga go wir starych emocji. I, jak zwykle, wiedział jedno, bez względu na to, ile razy ich relacja kończyła się katastrofą, on i tak wróci do niej, a ona przyjdzie z czasem do niego.
OdpowiedzUsuń- Okej, spokojnie - mruknął pod nosem, udając, że przegląda listę ujęć i harmonogram - To tylko sesja. Nic osobistego. Serio – dodał sam do siebie, ale gdy tylko ktoś odsunął krzesło i ona lekko podniosła wzrok, by spojrzeć w lustro, ich oczy spotkały się na ułamki sekund. Poczuł to znajome ukłucie w żołądku, mieszankę fascynacji, strachu i świadomości, że zaraz wszystko spieprzy. I tak zawsze było, wystarczyła chwila, a on znów tracił balans między profesjonalizmem a tym, że ona po prostu istnieje w jego polu widzenia.
- Cholera - wymamrotał raz jeszcze sam do siebie. I już wiedział, że będzie się musiał opanować, albo przynajmniej udawać, że umie, ale ironia i poczucie humoru były silniejsze od rozsądku - No proszę, cameo mojej byłej dziewczyny - wymamrotał z półuśmiechem, ledwie słyszalnym, bardziej dla siebie niż dla kogokolwiek - Co może pójść źle? - przeszedł kilka kroków w bok, udając, że sprawdza ustawienia aparatu, ale w środku czuł chaos. Zawsze wracał do niej. Zawsze. Nie umiał funkcjonować bez niej, choć wiedział, że prawie każdy ruch kończył się katastrofą. Katastrofą, której najczęściej to właśnie on był sprawcą, dokładnie tak, jak poprzednim razem, kiedy znów się rozstali przez jego głupotę.
hokeista
Ethan nawet nie musiał odwracać głowy, żeby wiedzieć, że to ona. Ten stukot obcasów miał w sobie coś takiego, że wbijał się pod skórę. Zanim jeszcze poczuł jej dłoń na ramieniu, ciało już zdążyło się napiąć. Oczywiście, że wyglądała perfekcyjnie, zawsze wyglądała. Czerń na niej była jak stworzona tylko dla Thei - jednocześnie elegancja i prowokacja. Ethan przełknął ślinę, starając się, by nie wyglądało to zbyt oczywiste, i nawet nie zareagował, kiedy jej paznokcie wbiły mu się lekko w materiał marynarki.
OdpowiedzUsuń- Jasne, gotowi - rzucił, niby swobodnie, ale głos miał odrobinę niższy niż zwykle. Zawsze tak było, gdy pojawiała się Thea. Ironia cisnęła mu się na język, ale wiedział, że jeden źle dobrany komentarz i cały plan runie. Zamiast tego pozwolił sobie na krótki uśmiech, półżartobliwy, jakby mówił: „Znowu to robimy, prawda?”. Była blisko. Za blisko. A on miał wrażenie, że cały plan zdjęciowy patrzy, czekając na to, czy wybuchnie od razu, czy może dopiero za chwilę.
- Okej, Chris - dodał, kierując słowa do fotografa, choć spojrzenie wciąż uciekało w bok, w jej stronę. - Emocje mamy w pakiecie. Nie musisz się martwić - mruknął bardziej do siebie. Tak, emocje, tej dwójce nigdy ich nie brakowało. A Ethan czuł już, że to, co miało być zwykłą sesją, znowu zamieni się w kolejny rozdział tej chorej, niekończącej się historii, której oboje nie potrafili napisać do końca.
Fotograf pokazał im ustawienie, gestykulując energicznie, a Ethan kiwał głową jak profesjonalista, choć w rzeczywistości niewiele do niego docierało. Czuł za to jej dłoń przesuwającą się z ramienia na jego przedramię, niby przypadkiem, niby naturalnie, a jednak dla niego to był impuls, który z miejsca odpalał cały wewnętrzny chaos. Stanęli obok siebie, kilka kroków w górę na marmurowych schodach. Z zewnątrz wyglądali jak para idealna: on w dopasowanej marynarce, nonszalancki, ona perfekcyjna w tej czarnej sukience, uśmiechnięta, opanowana. Wewnątrz Ethan miał ochotę parsknąć śmiechem, gdyby tylko ktokolwiek z tych ludzi wiedział, że za tym obrazkiem kryje się historia zbudowana z kłótni, zdrad, cichych nocy i niekończącego się powrotu do punktu wyjścia.
- Bliżej, proszę, bliżej - zawołał Chris zza aparatu. Ethan poczuł, jak Thea przesuwa się jeszcze o krok w jego stronę, a ciepło jej ciała natychmiast przebiło się przez cienką warstwę materiału. Westchnął cicho, odchylając głowę tak, by na chwilę nie patrzeć na nią prosto. Jeśli miał przetrwać tę sesję, musiał trzymać dystans, chociaż wiedział, że dystans i Thea to dwa słowa, które nigdy nie szły w parze.
- Wyglądacie, jakbyście mieli wspólną tajemnicę - rzucił fotograf zadowolony - Tak, właśnie to chcę złapać - znów żywo dodał Chris. Ethan uśmiechnął się krzywo. „Wspólną tajemnicę? Jasne, stary, tyle, że nasz katalog tajemnic mógłby zapełnić nie jeden album, tylko całą pieprzoną bibliotekę”. Kiedy Chris kazał im zbliżyć się jeszcze bardziej, Thea odwróciła lekko głowę w jego stronę. Ethan poczuł jej oddech blisko własnej skóry i wiedział, że w tym momencie wygląda na absolutnie opanowanego, ale w środku miał ochotę wybuchnąć śmiechem, krzyknąć, pocałować ją albo po prostu uciec. Wszystko naraz, a jednak pozostał w miejscu, z tym swoim charakterystycznym półuśmiechem, który tak naprawdę był jedynym bezpiecznym maskowaniem.
model
Klub „Blue Note Whisper” pękał w szwach. Jak co weekend, schodziły się tu tłumy, pragnąc zrzucić z siebie ciężar pędzącego maratonu tygodnia pracy, zrelaksować się, napić dobrego piwa lub wykwintnej whisky przy akompaniamencie jazzu i bluesa. Nie inaczej było z Gabrielem. Po raz pierwszy od trzech miesięcy włoski fotograf wziął wolny weekend, nie mając absolutnie żadnych wyrzutów sumienia, że zostawia wszystkie zaplanowane sesje zdjęciowe swojemu współpracownikowi. Reakcją na tę wiadomość były wyłącznie westchnienia i jęki, że sam sobie nie poradzi. Gabriel jednak był nieugięty. O wolnym marzył od tygodni.
OdpowiedzUsuńTen wieczór różnił się jednak od wszystkich pozostałych. Brunet, o włoskich korzeniach, siedział przy barze, prowadząc głośną rozmowę, przetykaną salwami śmiechu, ze swoim nowym znajomym – Marcusem Campbellem. W jego oczach ten słynny perkusista był absolutnym mistrzem swojego fachu. Stereotyp, że sławni ludzie są bucami, rozwiał się natychmiast, a oni, niczym starzy dobrzy kumple, gawędzili w najlepsze, popijając whisky. Stracili już rachubę, która to była kolejka.
— Mówię ci, zabiorę cię kiedyś w trasę! — zawołał Marcus, nieco starszy, wytatuowany rockman, unosząc chwiejnie szklankę. Jego głos, choć podniesiony, nie ginął w zgiełku klubu, lecz niósł się pewnie. — Albo tu! Tu będziemy grać! Zrobimy jam session, to będzie widowisko! — dodał, wlewając w siebie złoty trunek z nowym, niemalże dziecięcym, entuzjazmem.
Gabriel pokręcił głową z rozbawieniem, machnął nonszalancko ręką i upił łyk trunku, który przyjemnie palił go w gardle. Wiedział, że do domu odwiezie go David, właściciel klubu i jego jedyny dobry przyjaciel w tym mieście, więc mógł sobie pozwolić na więcej. Zresztą, teraz liczyła się tylko dobra zabawa, a echa spraw zawodowych umilkły.
Wiodąc zawziętą konwersację, ledwo zauważyli wysoką, zgrabną brunetkę, która pewnym krokiem zmierzała w ich stronę. Starszy rockman, z błyskiem w oku, dostrzegł ją pierwszy. Na jego ustach pojawił się łagodny, ojcowski uśmiech.
— Oho, moja Liz wysłała mojego najmłodszego szpiega — zaśmiał się, wstając z krzesła i rozkładając ramiona w kierunku dziewczyny. — Thea, skarbie! Przyjechałaś po staruszka? Już? Tak wcześnie? — zapytał, ściskając ją serdecznie na powitanie.
Zaintrygowany Gabriel przechylił głowę, mierząc dyskretnie dziewczynę wzrokiem, w którym pojawił się ten charakterystyczny, ledwo widoczny błysk. Wpadła mu w oko, to było oczywiste, ale profesjonalnie, wręcz instynktownie, nie okazywał tego. Doskonale pamiętał, jak boleśnie zakończył się jego poprzedni związek; choć był samotny, pustkę po utraconej miłości wypełniał jedynie przelotnymi znajomościami.
— Gabriel, to moja najmłodsza, najukochańsza i najpiękniejsza córka Thea — oznajmił dumnie Marcus. — Thea, to mój nowy znajomy, Gabriel. Też jest artystą, a w jego żyłach płynie czysty rock and roll! — zawołał entuzjastycznie, klepiąc fotografa po plecach z siłą, która niemal zrzuciła go ze stołka.
Brunet uśmiechnął się w kierunku dziewczyny, wyciągając ku niej swoją wytatuowaną dłoń.
— Miło mi poznać — powiedział, a jego włoski akcent był słyszalny, choć subtelny. Miała w sobie to coś, co widać było z daleka — mieszankę delikatności i siły, której Gabriel jako artysta nie mógł zignorować.
Makaroniarz xD
Brunet poczuł to natychmiast – ten błysk, którego od lat bezskutecznie szukał w oczach innych kobiet. Było to światło, które rozjaśniało mu duszę, jednocześnie ją niepokojąc. Ten rodzaj blasku widział tylko raz, przed siedmioma, może ośmioma laty, w kobiecie, która równie szybko, jak się pojawiła, zniknęła z jego życia. Tamta historia nie miała miłosnego happy endu – skończyła się szumem złamanych obietnic i gorzkim smakiem rozczarowania, a on, nauczony tym bolesnym doświadczeniem, postanowił nigdy więcej nie angażować się emocjonalnie.
OdpowiedzUsuńPowtarzał to wielokrotnie Ivett, swojej obecnej „partnerce” w luźnym układzie pozbawionym jakichkolwiek zobowiązań i deklaracji. Mimo braku jakichkolwiek obietnic na przyszłość, razem bawili się wyśmienicie, a jedynym, co ich faktycznie łączyło, było zaspokajanie potrzeb czysto fizycznych. Była wygodną kotwicą w jego chaotycznym świecie.
Słuchając Marcusa, który z wyraźną, niemal ojcowska dumą, opowiadał o swojej córce, Gabriel uniósł nonszalancko kąciki ust i z powolną gracją dopił resztkę bursztynowego trunku. Chłód szkła w jego dłoni kontrastował z ciepłem whisky rozlewającym się w środku.
— Twój Ojciec to niesamowity człowiek. Legenda, jeśli chodzi o muzykę — odparł, kręcąc głową i zaśmiał się, widząc, jak starszy mężczyzna desperacko przeszukuje kieszenie w poszukiwaniu papierosów.
Na szczęście Włoch rzucił palenie już dawno – to zwycięstwo nad słabością, które cenił. Chociaż nawet teraz, w dusznym oparze tego klubu, poczuł znajome ukłucie pragnienia, by zapalić choćby elektryka, starał się trzymać swoje żądze na wodzy. Umiał sobie z tym radzić. Tak samo jak z każdym innym, całym otaczającym go chaosem, który w tej chwili zupełnie zszedł na drugi plan, ustępując miejsca intrygującemu spotkaniu.
— Uważaj, Marcus. Kobiety są bardzo niebezpieczne. A mając jeszcze dwie przeciwko sobie, wpakujesz się w niezłe tarapaty, z których nawet legenda cię nie wyciągnie — rzucił, śmiejąc się głośno.
Odprowadził wzrokiem oddalającego się mężczyznę, a jego myśli na moment pogrążyły się w ciszy. Czasem lubił tę ciszę, była rzadkością. Przerwał ją jej aksamitny głos i proste pytanie, które jednak zabrzmiało jak wyzwanie. Wodząc wzrokiem po jej twarzy, analizując każdy rys, uniósł brew i z namysłem stukał palcami o szklankę.
— Mógłbym o to samo zapytać ciebie — odparł, przykładając szkło do ust, by ukryć uśmiech.
Szybko dopił, czując palenie alkoholu w gardle. Gdy przed nimi zjawił się kelner, machnął ręką, zamawiając dwie kolejne kolejki dla siebie i colę dla niej. Nie chciał się upijać, ale chciał stworzyć pretekst, alibi. Tym prostym trikiem chciał kupić sobie kilka dodatkowych minut, by móc z nią porozmawiać, by móc chłonąć to światło.
— Jestem tu raz, dwa razy w miesiącu. Czasem... — Uniósł ponownie brew, z akcentem stukając palcami w szklankę. — Gram na fortepianie, czasem słucham, robię zdjęcia. A ty? Nie wyglądasz mi na osobę, która lubi takie miejsca. Masz w sobie coś zbyt czystego, by pasować do tego mroku — stwierdził, a raczej zaintrygowany zapytał, przysuwając w swoją stronę szklankę z alkoholem.
— *Alla salute*! — rzucił, stukając się z nią szkłem w energicznym geście. Wypił znaczną część alkoholu, jakby chciał sprytnie odwrócić uwagę od faktu, że jej blask, ten sam, który kiedyś go zranił, totalnie wytrącił go z równowagi. Ostatnia dawka ostrożności uleciała wraz z ostatnim łykiem.
Oj, Gabriel, będziesz tego gorzko żałować... Znowu – pomyślał, czując na plecach zimny dreszcz nieuchronności.
G.
Życie Gabriela było ulepione z nieco innej gliny. Porządna, szanowana rodzina adwokatów, mecenasów i on... Czarna owca, która nie chciała podążać tym jakże nudnym, wytyczonym schematem. Od zawsze miał własne, wyraziste zdanie, którego nie bał się głośno wygłaszać, idąc wszem i wobec pod prąd. Zatem otwarcie wyrażał swój sprzeciw wobec tego, co działo się w rodzinnym domu – domu, który nie znał rodzinnego ciepła, miłości czy zrozumienia. Liczył się status, stan konta, nazwisko i pilnie strzeżone pozory ideału, skrywające za drzwiami twarde rządy głowy rodziny. Nie chciał być taki jak bracia i rodzice. Pragnął wolności, prawdziwego życia, pasji i rozwoju. Nie dla niego były kodeksy, rozprawy czy sale sądowe. Zdecydowanie swój świat widział nie poprzez suche regułki paragrafów, ale poprzez przeróżne kolory i dźwięki. Dlatego też, z jednej strony, mimo wszystko był wdzięczny, że wyrwał się z rodzinnego Rzymu, żyjąc teraz na własny rachunek.
OdpowiedzUsuńKiedy usłyszał jej słowa dotyczące ojca, parsknął śmiechem, sięgając po szklankę ze złocistym trunkiem.
— Młodość jest tak krótka i ulotna, że każdy, mimo mijających lat, desperacko pragnie zatrzymać tego nastoletniego ducha — skwitował, spoglądając na nią z malującym się na ustach, łagodnym uśmiechem. Gdzieś w głębi duszy zazdrościł jej takiej relacji. Jego z Ojcem była jej absolutnym przeciwieństwem.
Gdy zaczęła zaś mówić o ciekawych personach, które tu przychodzą, oraz o tym, że jest modelką, uniósł brew, przyglądając się jej uważniej. Miał nieodparte wrażenie, że skądś zna tę twarz. Pochyliwszy się nieco bliżej, poczuł, jak intensywny, ale przyjemny zapach jej perfum drażni jego nozdrza. Milczał przez chwilę, niemalże przeszywając ją swoimi czarnymi oczami, w których malowała się pewnego rodzaju, błyskawiczna iskra zrozumienia.
— No proszę, swój swojego rozpozna zawsze — rzucił rozbawiony, prostując się. — Jeżeli chodzi o ciebie, właśnie miałem nieodparte wrażenie, że gdzieś cię widziałem. Takiej twarzy się nie zapomina — mruknął z uśmiechem, puszczając jej zalotnie oczko. Flirtował z nią? Może tylko trochę. A może dla zabawy? Tego poza nim nie wiedział nikt.
— Modeling, mówisz... Od zawsze cię to pasjonowało? Nie chciałaś iść w ślady swojego ojca? — zapytał, rzeczywiście zaciekawiony, starając się jednocześnie ignorować wibracje schowanego w kieszeni skórzanej kurtki telefonu. Ivett — jego... nawet nie kobieta, a osoba, z którą trwał w dość skomplikowanej, pozbawionej jakiejkolwiek deklaracji i trwałości relacji, ciągle dawała o sobie znać, nie chcąc spędzać tej nocy samej. Gabiel lekko zacisnął szczękę. Miał ochotę po prostu go wyłączyć.
G
Niestety, Gabriel nie miał tyle szczęścia. Jego ojciec, surowy i despotyczny, wychowywał synów twardą ręką, nie znosząc cienia sprzeciwu. Ten sam lęk paraliżował Matkę, Fatimę, która w obawie przed konsekwencjami ze strony męża, stłumiła własne zasady. Trwała u jego boku, zgadzając się z jego wartościami lub udając zgodę, a przed światem grała rolę idealnej i zgodnej żony oraz, co najważniejsze, matki, która z żelazną konsekwencją kształci swoje dzieci, by zapewnić im „doskonały start” w dorosłe życie.
OdpowiedzUsuńNajstarszy syn, znany ze swojego ciętego języka i niebywałego talentu do wpadania w tarapaty, nie szczędził im wstydu, a jego wybryki były jawnym wyrazem buntu. Używki, wydalenie z prestiżowej uczelni, fatalne towarzystwo… Gabriel mocno kontrastował ze swoimi braćmi — pokornymi sługusami ojca, gotowymi zrobić wszystko dla pieniędzy i zadowolenia Marcella. Brunet miał jednak inny plan. Zagarniając część należnego mu majątku, spakował się i postanowił odejść. Z czasem porzucił Rzym, uciekając do Stanów. I choć raz na jakiś czas narzekał na Nowy Jork, w końcu poczuł, że to jest jego miejsce. Zaczął budować życie od nowa, spełniając się artystycznie, z czego był cholernie dumny.
— Bierze życie garściami. Wyciska z niego wszystko, co najlepsze, i to się ceni — odparł, nie odrywając od niej wzroku. Miał wrażenie, że jej spojrzenie próbuje zajrzeć mu w samą duszę — czego żadna kobieta dotąd nie potrafiła. Skłamałby, mówiąc, że mu to przeszkadza. Wręcz przeciwnie, uwielbiał takie gierki.
Słuchając jej słów, przechylił głowę na bok, dyskretnie, niczym kot czający się na ofiarę, przesuwając wzrokiem po jej sylwetce. W jego wyobraźni natychmiast narodził się pomysł na jej sesję. Idealnie wpasowała się w jego typ, nie tylko jako modelka, ale i… kto wie?
— Jeżeli masz możliwości, a jestem pewien, że masz ogromne, to jasne: korzystaj, ile możesz. A skoro nie modelka, to jaką miałaś wizję swojej przyszłości? — zapytał, sięgając po whisky. Upijając łyk, zastanawiał się nad jej pytaniem. Uśmiechnął się gorzko i wziął spory haust złocistego trunku.
— Z wykształcenia jestem adwokatem. Kiedyś stawiałem czyjeś chore ambicje ponad wszystko — mruknął, bawiąc się szklanką. — Po trzydziestce stwierdziłem, że to jednak nie moja bajka. Wyjechałem z Rzymu i jestem tu — wzruszył ramionami i wyjął nieustannie brzęczący telefon. Nie musiał nawet sprawdzać; wiedział, kto dzwoni. Świadom, że Ivett dziś mu nie odpuści, odrzucił połączenie i wyłączył urządzenie, skupiając całą uwagę na dziewczynie. Nie chciał, by cokolwiek zakłócało tę intrygującą rozmowę.
— Stale pracuję z kilkoma agencjami, za parę tygodni szykuję wystawę, mam sporo zleceń. Nie mogę narzekać, a przez parę lat działałem pod pseudonimem, by zachować jak największą anonimowość. Wolałem, by ludzie patrzyli na mnie przez pryzmat prac, a nie śledzili moje życie prywatne. Dlatego mogę śmiało stwierdzić, że świat wygłodniałych hien, jakie można spotkać w show-biznesie, nie jest dla mnie — rzucił, kręcąc głową z rozbawieniem i czując, jak alkohol przyjemnie rozgrzewa jego ciało.
Słysząc, że na siebie „nie trafili”, pochylił się do dziewczyny, nie przestając nonszalancko się uśmiechać.
— Nie trafiliśmy… — powtórzył wolno, mrużąc oczy. — Trafiliśmy dzisiaj przez Twojego ojca, który zwrócił uwagę na moje tatuaże. Przy okazji, plus za perfumy. Zapach idealnie pasujący do Ciebie — mruknął, by po chwili się wyprostować. Pachniała tak niezwykle, tak tajemniczo, a zarazem niewinnie.
Szybko jednak starał się zbyć myśli, gdy dostrzegł grupkę fotografów, których znał z marnych brukowców i ich wyssańych z palca treści.
— Chodź, ktoś chyba wie, że jesteś tu z ojcem, i cię szuka — skinął głową w stronę paparazzi, po czym wstał i wystawił w jej kierunku dłoń. — Pójdziemy tylnym wejściem i poszukamy Marcusa — odparł, spoglądając na nią uważnie.
G
Parsknął śmiechem, gorzkim i ironicznym, wbijając wzrok w niemal pustą szklankę. Studia prawnicze – złota klatka, którą sam sobie zafundował. Owszem, zawód był dobrze opłacany, ale cena, jaką za to zapłacił, wydawała mu się dziś niewiarygodnie wysoka: poświęcenie i wyrzeczenia.
OdpowiedzUsuńDoskonale pamiętał dręczący, pierwszy rok studiów, kiedy to zamiast hucznie imprezować z kolegami, spędzał długie noce z nosem w opasłych tomach, wkuwając na pamięć przeróżne kodeksy i paragrafy. Kilka lat uciekło mu przez palce jak piasek, a kiedy wreszcie udało mu się obronić i zdobyć upragniony tytuł adwokata, zamiast satysfakcji, poczuł jedynie ogromny żal. Żal, a może gniew, skierowany przede wszystkim do samego siebie, że zmarnował najlepsze lata życia na coś, co zupełnie go nie interesował
W głowie miał głęboko zakorzenione jedno przekonanie – musiał sprostać oczekiwaniom rodziców. Z czasem jednak chorobliwa chęć zadowolenia ich przerodziła się w bunt. Bunt, który zaprowadził go właśnie tu, do tego miejsca, do tego stołu, do tej rozmowy. A co było w tym wszystkim najlepsze? Że teraz... właśnie teraz czuł, że żyje pełną piersią.
– Może i będziesz miała z tego dobre pieniądze, lecz jeżeli nie kręcą Cię kodeksy i paragrafy, to naprawdę nawet pokaźna pensja nie sprawi Ci satysfakcji. Chodzisz do pracy jak robot. Kolejny klient, kolejna sprawa… I tak dzień za dniem – odparł, powracając do niej wzrokiem. – Wstajesz, wlewasz w siebie kilka mocnych kaw, bo po nieprzespanej nocy, kiedy starasz się jak najlepiej przygotować, przypominasz chodzące zombie. Zakładasz formalny strój, dbając o najmniejsze detale, bo chcesz wyglądać profesjonalnie, i przeklinasz w myślach ze stresu, bo chcesz za wszelką cenę wygrać. Jak przegrasz, masz wyrzuty sumienia, czując, że kogoś zawodzisz…
Westchnął głęboko. – Serio, takie życie jest do dupy. Jeżeli tego nie czujesz… Męczysz się. To jest tak samo, jak z miłością. Jeżeli nie ma w niej pasji, namiętności i tego „czegoś”… Tkwisz w rutynie. – Dodał, wzruszając ramionami, a na jego twarzy pojawił się cień grymasu. Znał to doskonale. Próbował tak żyć. Niestety, nie potrafił.
– Także, odpowiadając na Twoje pytanie, tak. Czuję, że zmarnowałem czas, lecz staram się nad tym nie rozczulać. Nic nie dzieje się bez przyczyny. – Dodał, dopijając resztkę swojego drinka.
Słysząc jej kolejne pytanie, pokręcił głową, milcząc, jakby szukał jak najbardziej sensownej odpowiedzi, która nie zdradzałaby zbyt wiele. – Powiedzmy, że jestem człowiekiem, który chciał znaleźć swoje miejsce na ziemi. I tak oto tu jestem. Ale czy jestem tajemniczy? Ciekawy? Nie. Serio, nudny ze mnie człowiek. – Odparł żartobliwie, puszczając jej oczko. Gabriel nie należał do zbyt wylewnych osób, toteż mówienie o swojej historii sprawiało mu pewnego rodzaju trudność. Tak było od zawsze. Nie umiał, a nawet nie lubił zbyt wiele mówić o sobie. Był samotnym wilkiem, który cenił prywatność.
Kiedy wreszcie wyszli, a właściwie uciekli przed natrętnym zainteresowaniem fotografów, poczuł, że trzeźwieje. Chłodne, nocne powietrze uderzyło w niego z siłą policzka, i wystarczyła ta chwila, by zapomniał smak alkoholu, który krążył w jego żyłach.
Starcie z paparazzi nie było przyjemne, rzucili się w ich kierunku niczym wygłodniałe hieny, łaknące sensacji. – Serio? Oni tak zawsze? – Zapytał, wyraźnie zszokowany ich agresywnym zachowaniem. Podziwiał, jak ktoś tak może żyć, a tym bardziej to lubić. Nie, to zdecydowanie nie była jego bajka.
Słysząc jej propozycję nocnego spaceru, uśmiechnął się, ukazując rząd białych zębów. Naprawdę cieszył się z tego wieczoru, a tym bardziej z tak intrygującego spotkania. W jej towarzystwie czuł lekkość, której dawno nie doświadczył.
– Nie boisz się spacerować w nocy z nieznajomym? – Zapytał, spoglądając na nią z lekko uniesioną brwią. Starał się jak najbardziej zachować powagę, lecz uśmiech sam wkradał się na jego usta. Jego dzisiejszy wieczór przypominał jedną wielką, przyjemną niespodziankę.
G
Mężczyzna pokręcił głową z wyraźną irytacją, dostrzegając w bocznych lusterkach lśniące flesze nadciągających paparazzi, które natychmiastowo zburzyły ulotny spokój chwili. Nie zastanawiając się ani sekundy dłużej, wślizgnął się na siedzenie pasażera w aucie Thei. Całe jego jestestwo wzbraniało się przed jakimkolwiek skandalem z jego udziałem, a już zwłaszcza teraz, gdy w głowie układał skomplikowane zawodowe plany. Wewnętrznie czuł też, że ta spontaniczna ucieczka zaostrzy tylko nieuniknioną kłótnię z Ivettą, która w ostatnich tygodniach zbyt pochopnie interpretowała ich relację. Gabriel, z determinacją godną lepszej sprawy, starał się zdusić w zarodku negatywne myśli. Zamiast tego skupił się na Campbell, a konkretnie na jej niemal nadnaturalnym stoickim spokoju. Znał siebie i swój eksplozjwny temperament; był przekonany, że nie zostawiłby na żadnym fotografie suchej nitki.
OdpowiedzUsuń— Podziwiam. Naprawdę chylę czoła za taką opanowanie. Ja bym chyba już teraz szukał adwokata — odparł, zaciągając pasy, a jego wzrok powędrował do Marcusa. Stary rockman, chwilę po tym, jak usłyszał stłumiony warkot silnika, odchylił głowę i spokojnie odpłynął w krainę snu.
Brunet zaśmiał się cicho. Obserwował w lusterku z przymrużeniem oka śpiącego, niczym dziecko, mężczyznę. Przeniósł spojrzenie na Theę, która z całą koncentracją prowadziła auto.
— Ktoś tu chyba przegrał ten wieczór ze snem i zbyt dużą ilością dobrej whisky — skonstatował, nie kryjąc rozbawienia.
Kiedy usłyszał, jak beztrosko dziewczyna mówi o braku obaw, uniósł brew, a na jego ustach pojawił się enigmatyczny uśmiech.
— Twierdzisz, że się nie boisz, a jednak wybrałaś ucieczkę w zatłoczone miejsce... No to jak to w końcu jest? — mruknął chrapliwym, intrygującym głosem, lustrując ją w lusterku, jakby próbował rozszyfrować sekret zapisany w jej źrenicach. — Thea Campbell, kobieta pełna fascynujących sprzeczności — dodał, po czym odwrócił głowę, zapatrzony w migające za szybą neony Nowego Jorku.
Reszta drogi minęła na wspólnym, spontanicznym podśpiewywaniu starych rockowych kawałków lecących w radiu oraz na złośliwych, acz serdecznych, żartach z Marcusa, który z cicha zaczął chrapać, niczym niedźwiedź po zimowym posiłku.
Wieczór pełen niespodzianek - pomyslał.
W przeciwnym razie siedziałby sam, popijając whisky i zmagając się z papierkową robotą. Ewentualnie spędziłby ten wieczór z Ivett, ale czuł silną potrzebę utrzymania jej na dystans, zanim nie uporządkuje chaosu w swoim życiu.
— Mówisz o paparazzi i zdjęciach z tak olimpijskim spokojem. Nie będziesz miała kłopotów, jeżeli ktoś Cię ze mną zobaczy? Ukochany nie będzie zazdrosny? — zapytał nagle, starając się nadać swojemu tonowi lekko prowokacyjny wydźwięk. Oczywiście, to był blef. Nie miał pojęcia, czy Thea jest singielką, czy ma narzeczonego.
UsuńKiedy pożegnali starego rockmana, który został przywitany srogim, lecz pełnym troski spojrzeniem swojej żony, czekającej na niego w progu, Gabriel stanął naprzeciwko Thei, mierząc ją wzrokiem. Powietrze zgęstniało, zdecydowanie dało się to wyczuć.
— Zatem? Jaki masz plan na dalszą część nocy? Spokojna przechadzka w Central Parku i powrót do rzeczywistości? A może... nie boisz się mnie na tyle, by zajść na lampkę włoskiego wina do mojego studia? Kwadrans drogi i jesteśmy na miejscu — powiedział, a jego słowa zawisły w powietrzu, niczym propozycja, której nie wypada odrzucić.
Wkładając rękę do marynarki, natknął się na wyłączony telefon, ignorując go. Noc wydawała się młoda, a on czuł, że to spotkanie ma jeszcze swój nieopowiedziany ciąg dalszy. Pomimo jesiennej aury wieczór był zaskakująco ciepły, a światła miasta dodawały ulicom specyficznej, magnetycznej magii. Mężczyzna uniósł głowę, spoglądając na niewielką połać rozgwieżdżonego nieba, widoczną między wieżowcami.
— Niby blisko siebie, pod tym samym niebem, jednak daleko. Jak w życiu... — mruknął, gubiąc się na chwilę we własnych myślach, po czym ze zdziwieniem zorientował się, że wypowiedział to głośno. — Wybacz, majaczę i filozofuję. Chyba za dużo alkoholu . - Mruknął przenosząc na nią swoje czarne , błyszczące spojrzenie - No to jaką decyzję podjęłaś, Thea? — zapytał, śmiejąc się cicho i wyczekująco.
G
– Moja droga, nie odpowiadamy pytaniem na pytanie – odparł, puszczając jej zalotne oczko. Zaraz jednak uniósł dłonie w poddającym się geście, a na jego twarzy pojawił się cień skruchy. – Nie chciałem cię zirytować, wybacz. – Dodał, widząc cień irytacji na jej twarzy. Po prostu nie mógł uwierzyć, że tak magnetyczna kobieta mogłaby być sama.
OdpowiedzUsuń– W takim razie czuję się niezwykle zaszczycony– odparł, nie odrywając od niej wzroku. Blask księżyca delikatnie muskał jej twarz i oczy... Oczy, od których dosłownie nie mógł oderwać wzroku. Tkwił w nich niewyobrażalny blask, który zdecydowanie przyćmiewał migoczące na niebie gwiazdy. W ich głębi dostrzegał zarówno iskrę zadziorności, jak i skrywane, intrygujące tajemnice. Marzył, a wręcz pragnął uchwycić ten widok w swoim obiektywie. Na wzmiankę o włoskim winie skinął głową z zadowoleniem. Oczywiście, że nie miał wobec niej żadnych złych ani dwuznacznych zamiarów, które mogłyby ją urazić. Mimo swojego „zaczepnego” i swobodnego zachowania, szanował kobiety i ich zasady, ponieważ przede wszystkim sam posiadał silny kodeks moralny. Ktoś mógłby zaprzeczyć, patrząc na jego dziwną, chaotyczną relację z Ivett, ale im obojgu to odpowiadało. Trzydziestosześciolatka chętnie przystała na ten układ bez zobowiązań, żartując, by ten w końcu się w niej nie zakochał, po czym sama wpadła w tę pułapkę. Ciągłe kłótnie, pretensje o wszystko i wielokrotne próby „znaczenia terenu” przez kobietę zaczęły męczyć Włocha, powoli skłaniając go do przemyśleń nad zakończeniem tej dziwnej, toksycznej relacji. Nie chciał jednak dziś nad tym rozmyślać. Dlatego poszedł do klubu, wyłączył telefon, uprzednio po raz kolejny tłumacząc jej, że nie łączy ich nic więcej poza seksem. Starając się ze wszystkich sił odepchnąć wydarzenia z felernego poranka, postanowił poświęcić swojej nowej znajomej całą swoją uwagę.
– Zatem chodźmy.Noc jest jeszcze młoda i wyjątkowo znośna jak na koniec października. Chyba będzie szkoda marnować ten czas na jazdę samochodem, a poza tym... przejdziemy przez Central Park, co ty na to? – Odparł, spoglądając na nią wyczekująco.
– Jako Włoch z krwi i kości posiadam całkiem pokaźny zapas. Jaki kraj, takie zboczenia – rzucił, śmiejąc się swobodnie. Jego rodzina miała fioła na punkcie tego trunku, a każdy, kto ich dobrze znał, żartował, że zarówno on, jak i jego rodzeństwo, odziedziczą to zamiłowanie po rodzicach. – Ty też nie jesteś stąd, prawda? Nie wyglądasz na rdzenną Amerykankę – rzucił, gładząc wzrokiem jej twarz. Zdecydowanie ta oliwkowa cera, ciemnobrązowe oczy i charakterystyczne rysy twarzy nie pasowały mu do dziewczyny, która z dziada pradziada mieszka w Stanach.
Kiedy dotarli do Central Parku, rozejrzał się wokół, wciągając chłodne powietrze. Nocna sceneria idealnie komponowała się ze światłami miasta, tworząc niepowtarzalny, magiczny klimat. Mgła leniwie otulała drzewa, nadając otoczeniu eteryczny charakter. Mężczyzna przystanął na chwilę, chłonąc wzrokiem każdy detal, każdą napotkaną barwę, po czym bez zastanowienia wyjął aparat. Nastawiając odpowiedni obiektyw, cyknął parę zdjęć, a w jednym z nich całkiem przypadkiem uchwycił ją. Zerknął w ekran aparatu, a na jego ustach pojawił się powolny uśmiech zadowolenia. Podniósł wzrok na dziewczynę, przez dłuższą chwilę obserwując jej reakcję.
– I co? Miało być tłoczno, nie ma prawie nikogo. Dalej utrzymujesz, że się nie boisz?– Zapytał, uważnie na nią patrząc. Park, ku jego zdziwieniu, świecił pustkami, co było rzadkim zjawiskiem o tej porze w Nowym Jorku. Ta cisza była niemal namacalna.
– Wykorzystując fakt, że jesteśmy tutaj sami, chcesz swoją własną, prywatną sesję?– Zapytał po chwili, trzymając w dłoniach aparat. Czuł nagły przypływ inspiracji. – W tym świetle i w tej mgle będziesz wyglądać zjawiskowo– dodał, uśmiechając się, a w jego oczach mogła dostrzec tę właśnie iskrę pasji, która rozpalała go, gdy myślał o fotografii.
G
OdpowiedzUsuń– Ciekawski? Po prostu jestem zaintrygowany Twoją osobą – odparł Gabriel, mrużąc oczy. Grał na zwłokę, starannie unikając bezpośredniego pytania o jej status. Thea była znaną osobistością, a paparazzi kwadrans wcześniej rzucili się na nich jak sępy. Wolał, by nikt później nie miał do niej pretensji, że spędza ten wieczór właśnie z nim.
Kiedy usłyszał o jej hiszpańskim pochodzeniu, uniósł brew, przyglądając jej się z nową uwagą. Intuicja po raz kolejny go nie zawiodła – od początku podejrzewał tamtejsze korzenie.
– Hiszpania... Kraj piękna, pasji i temperamentu – westchnął z cichym sentymentem. – Po opuszczeniu Rzymu bardzo dużo podróżowałem po Europie. Zatrzymywałem się między innymi w Walencji na parę miesięcy. Hiszpania ma szczególne miejsce w moim sercu – dodał, a w jego oczach na chwilę rozbłysło wspomnienie, jakby przeżywał tam przygodę życia.
Słuchając o miłosnych rozterkach jej rodziców, pokręcił głową, łapiąc chwilę zadumy. Znał to... Bolesne echo podobnych doświadczeń rezonowało w jego pamięci.
– Ważne jest jednak, że postanowili się rozejść, zamiast trwać w relacji na siłę – stwierdził. – Toksyczna miłość, pozbawiona namiętności czy szacunku, to najgorsze, co może człowieka spotkać. Po co trwać przy kimś wbrew sobie? To bezsens – rzekł z gorzkim uśmiechem, śledząc wzrokiem wirujące w powietrzu, opadające liście.
Na pytanie, czego oczekuje w zamian za zdjęcia, pokręcił głową, a kącik ust uniósł mu się w łobuzerskim grymasie.
– Thea Campbell, znowu odpowiadasz pytaniem na pytanie – skomentował, lustrując ją wzrokiem. – Twoje towarzystwo jest wystarczającą zapłatą – mrugnął do niej.
Uniósł aparat, a jego dotyk nagle stał się profesjonalny, skoncentrowany. W skupieniu zrobił jej kilka zdjęć. W głębi duszy nadal był w szoku. Znał ją zaledwie parę godzin, a czuł się tak swobodnie i lekko, jakby ich znajomość trwała o wiele dłużej. Nie chciał, by to spotkanie dobiegło końca.
– Pewnie słyszysz to często, ale masz absolutnie zjawiskową urodę – powiedział, spoglądając na nią zza obiektywu, po chwili naciskając spust migawki. – Jako fotograf jestem absolutnie zakochany w głębi Twojego spojrzenia – dodał, wbijając w nią swoje ciemne oczy. – Długo pracujesz w modelingu? – zapytał z autentycznym zaciekawieniem. – Z pewnością musisz być ogromną inspiracją dla innych fotografów.- Stwierdził to, ruszając zdecydowanie przed siebie. Zapomniał, a może po prostu nie chciał dodać, że stała się także jego nowym, palącym natchnieniem.
Kwadrans później stanęli przed budynkiem, w którym mieściło się jego studio.
Usuń– Zapraszam do mojego królestwa – mruknął z uśmiechem, otwierając przed nią masywne drzwi.
Już od progu uderzała artystyczna atmosfera. Ściany zdobiły starannie wybrane, wielkoformatowe fotografie. Wszędzie panował porządek: starannie poukładane na półkach sprzęty, stojaki, lampy ze statywami, zwoje teł i przeróżne rekwizyty do sesji. Wystrój zdominowała paleta czerni i bieli, przełamana ciepłym drewnem, co nadawało wnętrzu modernistyczny, schludny, ale jednocześnie przytulny wygląd.
– Pomyśleć, że kiedyś mieścił się tu zwykły butik – dodał rozbawiony, kręcąc głową. Doskonale pamiętał, jak wszystko, co tu widziała, tworzył od podstaw własnymi rękami.
Skręcając do biura, Thea mogła dostrzec zaskakujące fotografie wiszące na ścianie: zdjęcia samego Włocha, który osobiście brał udział w jednym z pokazów mody w Barcelonie.
– Proszę cię, nie oceniaj tego surowo – rzucił rozbawiony, widząc jej spojrzenie. – Spodobałem się jednej projektantce, zapytała, czy nie chciałbym reklamować jej kolekcji. Nie miałem pojęcia, jak to się robi, więc poszedłem na żywioł – wyjaśnił, otwierając drzwi do swojego prywatnego biura.
Podszedł do przeszklonej witryny, za którą stało kilka butelek alkoholu.
– Bo tak, domyślam się, że zaraz powiesz: „O, degenerat, nawet w pracy musi się napić” – powiedział z przymrużeniem oka. – Ale to tylko dla gości lub jako umilacz do nocnej, samotnej pracy – dodał, puszczając jej oczko.
Po chwili podał jej kieliszek z winem i rozsiadł się na skórzanej kanapie.
– W przyszły weekend zaczynam współpracę z Ford Models. Jakaś szybka akcja, reklama bielizny. Podpisałem umowę w ciemno, nawet nie widziałem jeszcze żadnego modela czy modelki – mruknął, upijając krwistoczerwoną ciecz z kieliszka. – Kojarzysz ich? – zapytał, wpatrując się w nią z uwagą.
G
G
Dla bruneta stanowiła tajemnicę... Tajemnicę, którą pragnął odkrywać, niczym czekoladkę z papierka, lecz nie potrafił się do tego przyznać. Gabriel Soretti był mężczyzną niezwykle zamkniętym w sobie; opowiadanie o swoich wewnętrznych uczuciach nigdy nie przychodziło mu łatwo. Był to mur wznoszony latami, z gruzu i ostrożności. Lecz w jej obecności czuł, jak ten wewnętrzny gmach powoli, bardzo powoli, się kruszył. Mimo to Gabriel, może nawet zbyt desperacko, stał na straży, by w każdej chwili poskładać go od nowa w nienaruszoną całość.
OdpowiedzUsuńNa wzmiankę Thei o Hiszpanii i jej rodzicach, Soretti tylko pokręcił głową, nie komentując tego. Doskonale wiedział, co mogło jej chodzić po głowie. Był podobny. Był, co gorsza, taki sam. Kiedy tylko wokół robiło się zbyt niewygodnie, zbyt intymnie, uciekał, pozostawiając za sobą spalone mosty. Dla niego było to po prostu bezpieczniejsze. To pewnie dlatego jego życie miłosne było jedną wielką, spektakularną porażką. Soretti nauczył się jednak żyć w pojedynkę, a nawet sam żartował, że samotność mu do twarzy. Kiedy dopadały go fizyczne potrzeby, po prostu dzwonił do Ivett, która zawsze była chętna i gotowa. Zero uczuć, zero ckliwych rozmów — tylko seks. Układ wydawał się idealny.
Na komplementy dotyczące jego fotogeniczności, spojrzał na nią, unosząc ze zdziwieniem brwi.
— Dziękuję za te komplementy, Thea. Jeszcze chwila, a pomyślę, że mnie podrywasz — zażartował, mrużąc oczy. Dobry humor trzymał się go mocno, coraz śmielej dając o sobie znać. Mimo wypitego alkoholu czuł się znakomicie.
Szybko zauważył, że dziewczyna jest zmarznięta. Kiedy tylko weszli do biura i podał jej kieliszek wina, zaraz potem ściągnął z siebie marynarkę i niczym dżentelmen zarzucił ją na jej ramiona. Campbell mogła poczuć intensywny zapach jego korzenno-piżmowych perfum, które na szczęście zwyciężały z wonią zimnego wiatru.
— Czemu wcześniej nie mówiłaś, że ci zimno, hm? — zapytał, wyjmując z torby aparat, który po chwili podłączył do laptopa.
Wkrótce na ekranie ukazały się jej zdjęcia. Gabriel uśmiechnął się szeroko, wlepiając wzrok w monitor.
— No spójrz, są idealne! — odparł zachwycony, odwracając głowę w jej stronę. — Takie naturalne... takie piękne. Jak Ty — mruknął, zatrzymując na chwilę na niej swoje spojrzenie. Szybko jednak się opanował jak gdyby nigdy nic wracając do oglądania zdjęć
Kiedy Thea zaczęła mówić o agencji, zmarszczył brwi. Faktycznie, nie dostał żadnych zdjęć ani informacji na temat modeli. A przynajmniej nie on. Co gorsza, jego wspólnik również nawet nie wspomniał o żadnych portfolio.
— Szczerze mówiąc, to nie — wyjaśnił, wzruszając ramionami. — Nie dostałem nic, poza zapewnieniami osób prowadzących agencję, że padnę, jak zobaczę modeli. Podobno to bardzo zdolni ludzie. Szczerze? Umieram z ciekawości. Zazwyczaj lubię wiedzieć, z kim pracuję. Opowiadasz o tej agencji , jakbyś znała ją od podszewki. - Zauważył spoglądając na nią zaciekawiony. - Jeszcze chwila , a okaże się że jeszcze będziemy pracować razem. Wtedy to byłoby kino. - Dodał śmieją się. Cóż , los ostatnio szykował mu dość dziwne niespodzianki
Gabriel, podobnie jak Thea, nie należał do osób przesadnie wylewnych. Mimo że uwielbiał towarzystwo i potrafił świetnie się w nim odnaleźć, sprawy osobiste, a zwłaszcza rodzinne, wolał trzymać z dala od ciekawskich uszu. Z nią jednak było inaczej. Im więcej czasu spędzali, tym silniejsze miał wrażenie, że znają się nie ledwie kilka przypadkowych godzin, lecz znacznie, znacznie dłużej – jakby nadrabiali stracony czas.
OdpowiedzUsuńCzuł jej wzrok. Był uważny, pełen nieukrywanej ciekawości i całkowicie pozbawiony skrępowania. Wiódł za nim, obserwując każdy ruch. Co zaskakujące, wcale mu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, można było śmiało powiedzieć, że sprawiało mu to ogromną przyjemność.
Na jej komentarz dotyczący jego wyglądu roześmiał się, kręcąc głową z rozbawieniem. Rzeczywiście, zupełnie nie pasował do sztywnych ram tego świata, w którym z góry narzucano sposób chodzenia, mówienia czy ubierania się, nawet w tak specyficznych okolicznościach jak ta.
— Ja jednak zdecydowanie wolę stać po drugiej stronie obiektywu — stwierdził, upijając łyk wina.
Przyjemne ciepło rozeszło się po jego ciele, a on sam z zaskoczeniem odnotował, że pomimo ilości i mieszanki wypitego alkoholu, nadal czuje się trzeźwo i klarownie.
— Nie lubię, gdy mi się cokolwiek z góry narzuca, a niektórzy w tej branży tacy właśnie są. Tamten jeden raz to było jednorazowe, czyste szaleństwo — dodał z zadziornym, pewnym siebie uśmiechem.
Usłyszawszy jej słowa i widząc, jak delikatnie drży, podniósł się z miejsca i podszedł bliżej. Ujął jej chłodną dłoń w swoje ciepłe, duże ręce i delikatnie ją potarł. Czuł jej jedwabiście delikatną skórę, a przyjemny, elektryzujący dreszcz przeszedł mu po ciele.
— Kobieta-lód — odparł rozbawiony, spoglądając jej prosto w oczy.
Jej drobne ciało niemalże tonęło w jego obszernej marynarce, co tylko dodawało jej uroku. Na wzmiankę o zdjęciach po prostu się uśmiechnął, celowo spłycając komplement.
— Modelka dobra, to i zdjęcia świetne — mrugnął, uważnie mierząc ją wzrokiem, gdy swobodnie usiadła na biurku.
Słysząc, że Thea współpracuje z agencją, z którą on sam kilka dni wcześniej podpisał umowę, rozchylił usta w geście zdziwienia, unosząc brwi. Nie sądził, że los przygotuje mu jeszcze jedną, tak bezpośrednią niespodziankę. Czyżby faktycznie mieli razem pracować? Spodziewał się po tej nocy wszystkiego, ale na pewno nie takiego profesjonalnego zbiegu okoliczności.
— Cóż za intrygujący zbieg okoliczności — rzucił, kierując się w stronę biurka. Zabierając po drodze butelkę wina, odstawił ją ostrożnie. — Czyżby szykowała się ekscytująca współpraca?
Dolewając im trunku, zawiesił wzrok na jej smukłych nogach, po czym usiadł tuż obok na brzegu biurka. Uniósł swój kieliszek.
— Twoje zdrowie, Thea. Za ten naprawdę miły wieczór — mruknął niskim, niemal szeptanym tonem, stukając się z nią szkłem.
W tym momencie do głowy przyszła mu pewna myśl. Sięgnął po laptopa, który leżał obok niej, i otworzył pocztę mailową. Widniała na niej nieprzeczytana wiadomość od agencji. Szybko ją przeskanował, klikając w załącznik. Na ekranie momentalnie pojawiły się zdjęcia kilku potencjalnych modelek, a wśród nich... ona.
— Co my tu mamy — mruknął pod nosem, a na jego twarzy pojawił się powolny, świadomy uśmiech.
Obrócił laptop w jej stronę, pokazując jej własne zdjęcie, profesjonalnie wyretuszowane i idealnie oświetlone.
— Chyba mam faworytkę. — odparł zadowolony, puszczając jej zalotnie oczko. — Mam tu kontakt do Ciebie, Twojego managera… Muszę się tylko umówić z Tobą i niejakim Natanielem. Zdjęcia do kampanii reklamującej bieliznę. No cóż. Czy chcesz, czy nie, chyba jesteś na mnie skazana w następnym tygodniu.- Gabriel zaśmiał się beztrosko, kręcąc głową z niedowierzaniem.
Lubił takie gierki. Polemika słów, subtelna gra spojrzeń – to były jego żywioły. Gabriel zdecydowanie był w tym mistrzem, a Thea z godną podziwu gracją podłapała jego vibe. Mężczyzna odnosił wrażenie, że jej również podoba się owo napięcie, które raz po raz dawało o sobie znać.
OdpowiedzUsuńW momencie, gdy Thea zaczęła go ochoczo namawiać na ponowny wybieg, zaśmiał się, przechylając głowę na bok, a jego wzrok utkwiony w niej, emanował rozbawieniem.
— Szaleństwo? Z Tobą zawsze, panno Campbell, ale nie jako model. Ja zupełnie się do tego nie nadaję — mruknął z uśmiechem, w którym kryło się coś więcej niż tylko żart.
Słysząc o tym, że mógłby być „buntownikiem”, uniósł brew, a jego wzrok na chwilę zawiesił się w oddali, jakby intensywnie nad czymś myślał. Buntownik... Przecież on nawet nie musiał wchodzić w taką rolę. To był jego sposób życia, jego wewnętrzna natura. Po prostu taki już był, choć wielokrotnie potrafił to ukrywać, przybierając maskę grzecznego, dobrze wychowanego chłopca z Włoch. Z czasem jednak to ludzie go zmienili i ukształtowali jego charakter na tyle, że przestał się z tym kryć. Sytuacje w domu i zawiłe życie miłosne sprawiły, że przestał gryźć się w język, nie bacząc na to, czy kogoś zrani, czy nie. Był egoistą. Cholernym egoistą, który nigdy, ba, przenigdy nie chciał się angażować. Czy ten stan trwał nadal? Sam nie potrafił odpowiedzieć sobie na to pytanie. Wolał jednak zachować pozory. Tak było dużo bezpieczniej i wygodniej.
— A skąd wiesz, że nie jestem buntownikiem? — rzucił zagadkowo, zwilżając usta w krwistoczerwonej cieczy, która lśniła w szklance.
Czując lekki uścisk jej dłoni na swoim ramieniu, pokręcił głową z uśmiechem, po czym zamknął laptopa. Włoch podniósł się z krzesła, zbliżając się do dziewczyny, która siedziała na biurku. Zupełnie przypadkiem musnął dłonią jej kolano, po czym pozwolił sobie położyć ręce po obu stronach jej bioder, zamykając ją w półkręgu. Mimowolnie pochylił się nad nią, drażniąc jej ucho swoim ciepłym oddechem.
— Całą przyjemność po mojej stronie, panno Campbell — mruknął niemal szeptem, doszczętnie zacierając tę granicę, której z początku oboje tak kurczowo się trzymali.
W jego oczach mogła dostrzec pewnego rodzaju tlący się ogień, wymieszany z nutą nieukrywanego pożądania. To, co się między nimi działo, było istnym szaleństwem, a on sam nie potrafił, a nawet nie chciał nad tym zapanować.
— Mam nadzieję, że nie będziesz zaś przeklinać mnie przez ten tydzień — rzucił rozbawiony, przesuwając prawie niewyczuwalnie palcami wzdłuż jej nogi.
Wymieniając się z nią intensywnym spojrzeniem, po prostu dał się ponieść chwili. W środku impulsywnie, lecz na zewnątrz z wrodzoną sobie opanowaną gracją, przybliżył swoją twarz do jej i musnął gorącymi wargami jej pełne usta, skupiając swoją całą uwagę tylko i wyłącznie na niej. Nie całował jej natarczywie, niczym ostatni zboczeniec liczący tylko na świeżą zdobycz. Pocałunek był żarliwy, ale Gabriel się nie spieszył, jakby czekał na jakikolwiek ruch z jej strony, na przyzwolenie. Wsuwając dłoń pod marynarkę, którą miała na sobie, objął ją w talii, pragnąc mieć ją jeszcze bliżej siebie. Dotyk był jednocześnie zdecydowany i delikatny.
Objął ją mocniej, dłoń wplatając w jedwabiste włosy na jej karku, pogłębiając zachłannie pocałunek, który smakował jak najsłodszy, zakazany owoc. Milion myśli – alarmujących, racjonalnych, moralnych, krzyczących – przelatywało w ułamku sekundy przez jego głowę, ale każdą z nich, jak natrętnego, bzyczącego owada, starał się natychmiast i bezwzględnie odpędzić. Czuł, że z dramatycznym trzaskiem pęka cienka granica jego wewnętrznej moralności, której tak uparcie trzymał się przez lata. Miał w tej chwili gdzieś konsekwencje, ignorował ryzyko, że ktoś z jego otoczenia – choćby Ivett, która próbowała się z nim kontaktować przez cały wieczór, bombardując go wiadomościami – może tu wejść. Dziś, nie miał najmniejszego zamiaru spędzać tego wieczoru z kimkolwiek innym.
OdpowiedzUsuńTo, co działo się między nimi, było istnym szaleństwem, płomieniem, którego nie potrafił przewidzieć. Jeszcze kilka godzin temu nie miał pojęcia o istnieniu Thei, a teraz? Teraz nie potrafiłby tego przerwać, nawet gdyby mu grożono śmiercią.
– Thea... Już mówiłem Ci, że nie odpowiada się pytaniem na pytanie – mruknął chrapliwie wprost do jej ucha, przygryzając zmysłowo i delikatnie jego płatek.
Przesunął nosem wzdłuż jej smukłej, rozpalonej szyi, delektując się zapachem, który wydawał mu się idealnie dopasowany do jej skóry, by następnie przetrzeć wargami o jedwabistą skórę i złożyć na niej żarliwy, niemal drapieżny pocałunek. Kiedy brunetka zaczęła rozpinać guziki jego koszuli, Gabriel mruknął z głębokiego zadowolenia, czując, jak jej palce muskają jego rozgrzaną skórę. To wyczekiwanie, ta powolna gra, niemal doprowadzała go do szaleństwa. Ten dreszcz, który przenikał go na wylot, był wszystkim, czego pragnął.
Całkowicie zatracony w tej chwili, w dotyku jej dłoni, pozwolił, by koszula z szelestem opadła na podłogę. Nie wstydził się swojego ciała, nad którym latami pracował. Było silne, wyrzeźbione, teraz napięte z pożądania. Położył dłoń na jej udzie, ślizgając nią w górę z niecierpliwą, palącą determinacją.
– Co Ty ze mną robisz, dziewczyno... – westchnął, ale w tym westchnieniu nie było skargi, lecz czysty podziw i narastające pragnienie, które groziło eksplozją. Spojrzał na nią swoim ciemnym, intensywnym spojrzeniem, w którym Thea mogła dostrzec bijące w nim szaleństwo i obietnicę zniszczenia wszelkich reguł.
Wolnym ruchem, który wydawał się trwać wieczność, ściągnął z jej ramion swoją marynarkę. Nie spieszył się... Czyżby jeszcze walczył ze swoim zdrowym rozsądkiem? Nie. Wcale nie walczył. Po prostu chciał napawać się każdą milisekundą tej chwili, chłonąć ją zmysłami, rejestrować każdy jej drobny gest i oddech. Chciał, by napięcie rosło aż do granic wytrzymałości.
Usuń– Jesteś taka piękna, delikatna, niewinna... Oszukujesz tym świat, bo w środku drzemie w Tobie niezły diabeł.– odparł, lustrując ją wzrokiem, czując w środku żar, który topił jego dotychczasowe życie. Jego dłoń sięgnęła do zamka jej sukienki. Materiał, który sekundę później spoczął na krześle, był jak bariera, która właśnie zniknęła, uwalniając oboje.
Błądząc dłońmi po jej ciele, dając się prowadzić dzikiemu instynktowi, pochylił głowę, by obsypać pocałunkami jej dekolt. Czuł, jak krew buzuje w jego żyłach, jak ciało rozgrzewa się do czerwoności, stając się jednym wielkim, pulsującym pragnieniem. Pragnął jej więcej i więcej, a wewnętrzny głos rozsądku był już tylko odległym szumem. Gdzieś z tyłu głowy majaczyła mglista myśl – to nie jest ani moralne, ani profesjonalne. Przecież za niedługo mieli razem pracować. Ale w tej chwili to było bez znaczenia. Była tu Thea, a on był Gabrielem, który tonął w zakazanym pożądaniu, gotów spalić mosty, nie zważając na cenę późniejszych konsekwencji. Pochłonięty rozkoszą, przesuwał dłońmi po jej ciele, chcąc je poznać, zapamiętać każdy kontur. Podobała mu się. Cholernie podobała mu się w każdym, nawet najmniejszym calu. Kładąc rękę na jej dekolcie, delikatnie odchylił ją w stronę blatu biurka, z podziwem patrząc na jej ciało. Nie musiał nic mówić. Słowa w tym czasie były zbędne, a on wolał gestami pokazywać swoją adorację wobec kobiety, udowadniając jej, że jest jego jedynym pragnieniem.
G
W jego głowie rozpętała się istna gonitwa myśli. Niczym drapieżnik zwabiony zapachem, Gabriel czuł, jak pierwotne pożądanie bezwzględnie triumfuje nad resztkami zdrowego rozsądku. Z każdą minutą tracił grunt pod nogami, stając się więźniem chwili i jej obecności. Wpadł... Wpadł niczym śliwka w kompot, ale – o, ironio – nie śmiał z tego powodu narzekać. Wręcz przeciwnie; ta utrata kontroli cholernie zaczęła mu się podobać. To było intensywne, zaskakujące i, co najważniejsze, wzajemne.
OdpowiedzUsuńSłysząc jej słowa, kąciki ust Gabriela uniosły się powoli, kreśląc pewny siebie, zawadiacki uśmiech.
— Jestem dużo starszy od ciebie i już dawno sprzedałem duszę diabłu. Musisz się bardziej postarać, by mnie zaskoczyć – odparł zaczepnie, a jego palec wolno i zmysłowo kreślił linię wzdłuż jej kręgosłupa, tuż nad jedwabistą skórą.
Gdy jej drobne, ale zdecydowane dłonie zaczęły błądzić po jego napiętym ciele, westchnął głęboko, zaciągając powietrze do płuc, jakby to miał być jego ostatni oddech. Przyciągnął ją do siebie dość zdecydowanym ruchem, zaciskając delikatnie, lecz władczo palce na jej pośladkach. Zmysłowy prąd przeszył jego ciało.
— Nie próżnujesz, Campbell – mruknął nisko, celowo zahaczając palcem o krawędź jej dolnej bielizny. Koronkowy komplet prezentował się hipnotyzująco, a to, że to on miał za chwilę go z niej zdjąć, tylko potęgowało jego podniecenie.
Włoch pożerał ją wzrokiem. W oczach wyobraźni widział ją całkowicie nagą, ale instynktownie nie chciał się spieszyć. Pragnął celebrować każdą chwilę, każdy dreszcz, jednocześnie sprawdzając granice jej – i, co zaskakujące, własnej – wytrzymałości. W jego umyśle pojawiła się myśl: Jest moim pięknym, idealnym polem bitwy.
— Cierpliwości, Thea... – szepnął, a ten szept był obietnicą i groźbą jednocześnie.
Dopiero po długim, pełnym drażnienia czasie, zdjął z niej ostatnie części garderoby, które otulały jej jedwabiste ciało. Brunet rozchylił usta z podziwem, mierząc ją wzrokiem. Już miał wypowiedzieć jakąś zuchwałą frazę, lecz zamiast tego uśmiechnął się – uśmiechem, który mówił więcej niż słowa – i obdarował ją kolejnym namiętnym pocałunkiem, pieszcząc jej ciało w miejscach, które znał tylko on.
Zanim miało dojść do punktu kulminacyjnego, wolał jeszcze bardziej rozbudzić pożar. Całował ją, zaczynając od szyi, schodząc przez dekolt, brzuch, aż po wewnętrzną stronę ud. Chciał ją poczuć... Jeszcze bardziej, jeszcze mocniej, tak blisko, jak to tylko możliwe. Można było rzec, że całkowicie postradał zmysły, zatracając się w tym, co czuł i brał.
Kładąc ją na masywnym biurku, uniósł jej ręce ku górze, zamykając je w swoich silnych dłoniach. Był władczy, zdecydowany, ale przy tym niezmiernie delikatny – pilnował, by ten balans potęgi i czułości tylko podsycał jej ogień.
Usuń— O tak spożytkowany czas ci chodziło? – zapytał, odrywając na chwilę usta od jej dekoltu, jego oddech był urywany i gorący.
Zniecierpliwiony, a jednocześnie opanowany, sięgnął do paska swoich spodni. Po krótkiej chwili stali się jednością, aktem woli i przeznaczenia. Kochał się z nią tak namiętnie i intensywnie, jakby naprawdę byli parą dawnych, stęsknionych kochanków, którzy wreszcie odnaleźli siebie. Nigdy, przenigdy nie czuł takich doznań z żadną kobietą, a w jego życiu przewinęło się ich przecież całkiem sporo.
To było coś nowego... Coś innego, magnetycznego, namiętnego i coś... No właśnie, coś, czego sam nie potrafił określić. Poczuł w środku siebie dziwne, nieznane ciepło, które nie miało nic wspólnego z fizycznym wysiłkiem.
Kwadrans później, Gabriel leżał na obszernej kanapie obok Thei, czule gładząc jej plecy. Jego oddech powoli się uspokajał, a tętno wracało do normy. Miliony myśli, niczym fale, zaczęły napływać do jego głowy. Były to myśli o intensywności, o dziwnej więzi, o... przyszłości? Wśród chaosu pojawiło się jedno, najważniejsze pytanie, które musiał jej zadać, by móc zrozumieć to, co się stało.
Podpierając się na łokciu, spojrzał jej głęboko w oczy.
— Żałujesz? – zapytał, jego głos był cichy, ale pełen powagi. Nie czekając na odpowiedź, złożył na jej ustach jeszcze jeden, gorący i pełen czułości pocałunek, po czym przesunął delikatnie palcami po jej policzku, a potem wzdłuż szyi. Jego serce waliło dziwnie, inaczej – pożądaniem, obawą. W środku szalała istna burza sprzecznych uczuć.
G
Oczywiście, że to „torturowanie” jej sprawiało mu ogromną radość. Chciał się z nią drażnić, testować jej granice, a jednocześnie pragnął dać jej wszelaką namiętność, żar, czułość i ciepło, jakie tylko potrafił. Jej niecierpliwość – ta ledwo skrywana, a jednak tak wyraźna – schlebiała mu do granic. Przecież mogli załatwić to wszystko bardzo szybko, mechanicznie, spełnić nagły impuls, a potem powiedzieć sobie „cześć” i rozejść się jak gdyby nigdy nic.
OdpowiedzUsuńSoretti jednak już od pierwszej chwili czuł się nią oczaro wa ny. Jej sposób patrzenia, subtelność w poruszaniu się, melodyjność mówienia – wszystko to tworzyło aurę, która go przyciągała i onieśmielała zarazem. Patrzył na nią niemalże jak na święty obrazek, z respektem i fascynacją. Lecz nie okazywał tego aż tak bardzo. Po co? Tak było najbezpieczniej. Soretti nie uważał się za eksperta w tych delikatnych grach.
Słysząc jej słowa, pok iwał głową, wpatrując się w sufit. Kiedy usłyszał, że nie żałuje, poczuł dziwną, natychmiastową ulgę, choć sam nie potrafił do końca wytłumaczyć jej źródła. Prosił, błagał wręcz w myślach, aby kac moralny nie dopadł go ze zdwojoną siłą, chociaż wiedział, że to i tak prędzej czy później nastąpi. To była cena, którą zawsze płacił za chwile słabości.
— A miałaś zamiar mnie „olać”? — zapytał, wreszcie odrywając wzrok i patrząc przed siebie. Jego ton stał się nagle chłodniejszy, bardziej rzeczowy. — Wiesz, że gdyby ktokolwiek się o tym dowiedział, mielibyśmy niezłe kłopoty? — rzucił, patrząc na nią całkiem poważnie.
To, że jutro zobaczy się na pierwszych stronach gazet, było zmartwieniem, ale do przełknięcia. Natomiast fakt, że mogliby narobić niezłego ambarasu w Ford Models, w środowisku Thei, to była zupełnie inna para kaloszy. Myśl, że jej ojciec mógłby dowiedzieć się, że jego córka przespała się ze starszym o dwanaście lat, ledwo poznanym mężczyzną, z którym jeszcze kilka godzin temu pił i rozmawiał niczym z przyjacielem, w środku dawała o sobie mocno znać.
— Ty nawet sobie nie zdajesz sprawy, jak okropny potrafię być — odparł zagadkowo, muskając palcami jej włosy. Była w nim pokusa, by odepchnąć ją, by uchronić ich oboje. Ale było już za późno. — Ale cieszę się, bo mnie także było dobrze... Bardzo dobrze — mruknął cicho, zamykając ją w swoich ramionach. Chciał, by ta chwila trwała jak najdłużej, by mogła wchłonąć i zamrozić emocje.
OdpowiedzUsuńTydzień minął mu bardzo, ale to bardzo intensywnie. Pochłonięty pracą, od świtu do nocy, Soretti usiłował zagłuszyć wyrzuty sumienia. Mimo że miał do niej kontakt, nie pisał. Kac moralny wda wa ł się we znaki, a on sam nie wiedział, co ma o tym wszystkim myśleć. To nie była jednorazowa przygoda, którą mógłby łatwo skatalogować i zamknąć. Zerwawszy ze wszystkimi kontakt, wyjechał na parę dni do Europy, wyłączając telefon. Wymyślając bajeczkę na poczekaniu o „problemach rodzinnych”, wręcz uciekł, by odetchnąć.
Chaos wewnętrzny jednak nie ustępował. Myśli o Theo stawały się coraz bardziej nachalne i częste. Czuł się, jakby opanowała jego umysł, jakby zagnieździła się w jego uporządkowanym życiu, wywracając wszystko do góry nogami. Był dość skołowany tym wszystkim. Czuł przeogromny stres – bojąc się konsekwencji i własnych uczuć – wymieszany z podnieceniem na samą myśl o ponownym spotkaniu.
Wtorkowy poranek zapowiadał się intensywnie. Po powrocie z ucieczki Gabriel wymienił z Theą raptem kilka wiadomości, głównie opierających się na szczegółach nadchodzącej sesji. On nie tłumaczył się ze swojego zniknięcia, a ona sama bezpośrednio nie pytała. Mimo to, nie było dnia, ani nocy, by o niej nie myślał.
Brunet przechadzał się po studio, popijając aromatyczne espresso i obserwując poczynania swojego pracownika, Nicholasa, który starał się na wszystkie możliwe sposoby wydobyć z tej sesji to, co najlepsze. Gabriel spoglądał z rozbawieniem na dwójkę modeli. Thea radziła sobie świetnie, była naturalna i magnetyczna, lecz jej partner...
— To nie ma sensu! — mruknął do siebie. To nie była żadna sensualna sesja, w której miało być widać intymność i napięcie. Ich gra przypominała raczej końskie zaloty uskuteczniane w niszowym klubie – niezręczne i pozbawione finezji. Im dłużej się im przyglądał, tym trudniej było mu powstrzymać śmiech. — Nie no, tak nie może być. Ja się pod tym nie podpiszę — powiedział głośniej, nie kryjąc rozbawienia.
Wolnym krokiem podszedł do modelek. Mierząc wysokiego blondyna, Nathaniela, dość surowym wzrokiem, skrzyżował ręce i westchnął.
OdpowiedzUsuń— Nathaniel, tak? Chłopaku, tu nie ma chemii, napięcia... Tego elektrycznego czaru — odparł, podchodząc bliżej Thei. Patrzył teraz tylko na nią. — Pozwolisz, prawda? — zapytał, a tak naprawdę stwierdził, i nie czekając na odpowiedź, zwrócił się do swojego wspólnika.
— Nicholas, pyknij na szybko parę zdjęć, tak dla kontrastu. Thea, nie martw się, skasujemy je. Po prostu chcę pokazać Twojemu koledze, o co mi chodzi — odparł, kładąc jej jedną rękę na swojej szyi, tuż koło żuchwy. Drugą dłoń położył na jej talii, delikatnie przysuwając ją do siebie.
W jednej chwili wszystkie wspomnienia z ich upojnej nocy uderzyły w niego ze zdwojoną siłą.
Wbił w nią swoje ciemne spojrzenie, czując, jak przez jego ciało przechodzi przyjemna fala ciepła. To było niebezpieczne, ale niemożliwe do powstrzymania.
— Widzisz, Nicholas, gra rąk — odparł, nie spuszczając wzroku z dziewczyny.
Klatka po klatce pozował z nią bardzo świadomie, budując to napięcie, tę namiętność, jakby byli naprawdę w sobie zakochani. Gabriel tak poświęcił jej swoją uwagę, że niemal stracił świadomość tego, co dzieje się wokół. Liczył się tylko ten moment i ich bliskość. Kiedy dotknął jej policzka, przesunął palcami po jej gładkiej skórze, zmniejszając między nimi dystans do minimum.
Mógł ją pocałować. Miał ochotę, wbrew logice i otoczeniu. Lecz jej nie pocałował. To nie był czas, nie było to miejsce, a ona – co musiał sobie bezustannie powtarzać – nie była dla niego.
Tak się zapomniał, że w tamtym momencie nic nie było ważne – tylko ona. Szybko jednak się opanował, odzyskując formalną postawę.
— O to właśnie mi chodziło. Spójrzmy na zdjęcia, byście mieli bardziej zobrazowaną moją wizję — mruknął, dość niechętnie odsuwając się od niej. Odsunął się fizycznie, ale emocjonalnie pozostał tam, w tej krótkiej, intensywnej chwili.
G
* Nathaniel
Usuń*Thea
Matko, nie sprawdziłam przed opublikowaniem i widzę byki -.-
W środku znów poczuł to samo – wibracje, które od tygodnia nie dawały mu spokoju, rezonując pod skórą. To nie było zwykłe wspomnienie; to było fizyczne, palące doznanie. Znajome, obezwładniające ciepło rozlało się po jego ciele, a krew zaczęła pulsować w żyłach, uderzając miarowym, ciężkim rytmem w skroniach. Czuł zapach jej perfum – słodką, duszącą woń wanilii, którą tamtej nocy wręcz przesiąkł. Miał wrażenie, że zapach ten wciąż unosi się w dusznym powietrzu studia. Dobrze, że nie musieli udawać nieznajomych. Mimo wyćwiczonej chłodnej postawy i pancerza profesjonalizmu, chyba nie potrafiłby grać aż tak dobrze.
OdpowiedzUsuńSłysząc jej pytanie uniósł zaskoczony brwi.
– Jestem fotografem. Pozowanie to nie moja bajka. Wolę stać po bezpieczniejszej stronie obiektywu – rzucił, siląc się na blady uśmiech, który nie dotarł do oczu. Wystarczająco pozowali... Tamtej nocy, kiedy spadły wszelkie bariery.
Podchodząc do monitora podglądowego, z uwagą patrzył na zdjęcia. Boże, jak on jej w tym momencie pragnął. Lecz nie mógł. Czuł, że to było nieetyczne, niemoralne, po prostu zakazane na zbyt wielu poziomach. Ona miała zaledwie dwadzieścia parę lat. Była na początku drogi, którą on, jako wpływowy mężczyzna, mógł jednym gestem zniszczyć. Przynajmniej tak mu się wydawało. A jednak obrazy tamtej sobotniej nocy wracały jak bumerang, nakładając się na sterylny, studyjny obraz.
– Widzisz, Nate? – Odchrząknął, a dźwięk własnego głosu wydał mu się obcy i chropowaty. Perfekcyjnie zachowywał pozory, choć w środku wrzał. Zdjęcia w brukowcach były na szczęście ziarniste, zrobione teleobiektywem z dużej odległości; nie pokazywały jego twarzy w pełni, więc mało kto mógł się zorientować, że to właśnie on obejmuje Theę. Nie chciał skandalu. To nie było w jego stylu, lecz w kościach czuł, że huragan dopiero nadchodzi.
Zorientował się, że mówi tylko do asystenta, który patrzył na niego z lekkim zdziwieniem. Szybko się poprawił, gwałtownym ruchem odwracając monitor w stronę grupy modeli oczekujących na instrukcje.
– Widzicie? – Jego głos nabrał mocy, stał się autorytarny, choć dłonie zacisnęły się na krawędzi biurka. – O to właśnie chodzi... To jest w tej branży najważniejsze. Emocja musi przebić się przez obiektyw. Musicie...
Słowa uwięzły mu w gardle. Nagle zabrakło mu tchu.
W drzwiach studia, niczym zwiastun nadciągającej burzy, pojawiła się postać, która sprawiła, że temperatura w dusznym pomieszczeniu natychmiast spadła poniżej zera.
UsuńIvett Brown.
Szczupła, pociągająca blondynka, ubrana w idealnie skrojony, śnieżnobiały garnitur, który wyglądał na niej jak zbroja z lodu. Opierała się o framugę drzwi z nonszalancją, która była równie fałszywa, co jej uśmiech na firmowych bankietach. Jej twarz była maską chłodu, a lodowate spojrzenie błękitnych oczu wbijała prosto w niego, ignorując całą resztę sali. Pracownica działu HR w Ford Models, postrach modelek, strażniczka reputacji agencji i... jego, no właśnie – kim ona dla niego była?
Przyjaciółką z bonusem? Opcją zapasową na samotne, cyniczne wieczory? Kochanką na telefon, z którą łączył go jedynie cynizm i fizyka? Nikt w firmie nie wiedział, co tak naprawdę ich łączyło. Sam Soretti miał problem z definicją tej relacji. Wiedział tylko jedno: jej obecność tutaj, w środku sesji, zwiastowała katastrofę.
– Dzień dobry wszystkim – rzuciła dźwięcznym głosem o metalicznym brzmieniu, który przeciął szum rozmów jak nóż. – Gabriel, mogę cię prosić na słówko? Teraz.
To nie była prośba. To był rozkaz.
Zanim Włoch zdążył cokolwiek odpowiedzieć, Ivett, z wyuczoną gracją, stukając szpilkami o betonową podłogę w rytmie wojskowego marszu, ruszyła w kierunku przeszklonego biura na antresoli. W dłoniach ściskała ciasno zwiniętą gazetę. Mimo zagięć papieru, Gabriel z przerażeniem dostrzegł na pierwszej stronie sylwetkę mężczyzny pochylonego nad Theą. Ten sam płaszcz. Ten sam, poufny gest dłoni we włosach.
Soretti poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Wymienił szybkie, pełne napięcia spojrzenie z Nicholasem, po czym ruszył za blondynką. Czuł na plecach wzrok wszystkich obecnych.
Kiedy ciężkie, dźwiękoszczelne drzwi zamknęły się za nimi, studio zamarło. Zamiast słyszeć, wszyscy mogli oglądać darmowy spektakl pantomimy w szklanym akwarium. Kłótnia między Iv a Włochem była gwałtowna od pierwszej sekundy. Widać było, jak usta kobiety wykrzywiają się w krzyku, jak jej perfekcyjna maska pęka, odsłaniając czystą furię. Kulminacją był moment, w którym Ivett z całej siły cisnęła gazetą prosto w twarz Gabriela. Papierowe strony rozleciały się po biurze, a ona sama zaczęła gwałtownie gestykulować, wskazując to na niego, to na halę zdjęciową poniżej.
To nie wróżyło niczego dobrego. To był koniec spokoju.
Nicholas, wysoki blondyn o aparycji „złotego chłopca” i bujnej czuprynie, westchnął ciężko, obserwując tę scenę. Stał obok Thei, czując, jak dziewczyna sztywnieje ze strachu. Klasnął w dłonie, głośno i zdecydowanie, odrywając wzrok gapiów od przeszklonego biura, w którym rozgrywał się dramat.
Jego spojrzenie na ułamek sekundy zatrzymało się porozumiewawczo na brunetce. Widział? Oczywiście, że tak. Wiedział wszystko. Soretti, mimo że na co dzień był zadufanym w sobie narcyzem, ostatecznie pękł przy butelce whisky i wyznał przyjacielowi całą prawdę. Traktowali się niczym bracia, a Nick wielokrotnie ratował mu skórę, gdy włoski temperament Gabriela wpędzał go w kłopoty. Ale to... to było coś więcej niż zwykły kłopot; to była katastrofa, której nie dało się już zatrzymać.
– Dobra, koniec przedstawienia! Nie płacą wam za gapienie się w szybę! – krzyknął Nick, starając się rozładować gęstą atmosferę. Rzucił ostatnie, pełne obawy spojrzenie w stronę biura, gdzie Gabriel próbował uspokoić wściekłą Ivett, chwytając ją za nadgarstki. Nicholas odwrócił się do modeli i chwycił za swój aparat, próbując przejąć dowodzenie.
– Wracamy do pracy. Światło ucieka, a my mamy jeszcze trzy stylizacje. Szybko!
Przez ostatni tydzień Gabriel czuł, jakby sam los zaczął z niego beztrosko drwić, stawiając na jego drodze dziewczynę, która nieustannie siedziała w jego głowie. Choć ich znajomość rozpoczęła się wbrew jego żelaznym zasadom, nie chciał z niej rezygnować. Pragnął poznać Theę bliżej, chłonąć jej obecność w każdy możliwy sposób. Z drugiej strony, drżał na myśl o burzeniu murów, które latami solidnie wznosił. Świadomość, starannie budowane , solidne ściany zaczęły się sypać, przerażała Włocha. Jednakże wiedział, że zabrnął już za daleko... i co gorsza, pragnął brnąć w to wszystko jeszcze głębiej.
OdpowiedzUsuńJej obecność działała na niego niczym najsilniejszy narkotyk. Wspomnienia zeszłego weekendu uderzyły w niego ze zdwojoną siłą, a umysł zaczął płatać mu zdradzieckie figle. Najmniejszy dotyk rozbudzał wyobraźnię, podsycając żar, który nieustannie tlił się między nimi. Niestety, wizyta Ivett i jej gwałtowne zachowanie nieco go ostudziły, brutalnie przypominając, że Thea to zakazany owoc, którego nie powinien więcej kosztować.
Mając na względzie delikatne okoliczności, miejsce i obecnych ludzi, za wszelką cenę starał się uspokoić rozsierdzoną blondynkę, która z minuty na minutę wpadała w coraz większą histerię. Ivett doskonale wiedziała, że właśnie przegrała walkę i utraciła relację, której kurczowo się trzymała. Gabriel nigdy nie należał do niej. Nigdy tak naprawdę nie był z nią, ani nie czuł jakiejkolwiek emocjonalnej więzi. Łączyła ich wyłącznie fizyczna relacja, opierająca się jedynie na zaspokajaniu wzajemnych potrzeb. Włoch wielokrotnie chciał zakończyć ten męczący cyrk, oferując w zamian przyjacielskie stosunki. Jedno musiał jednak przyznać – Brown była idealną partnerką biznesową, a grając do tej samej bramki, tworzyli wyjątkowo mocny zespół.
Kiedy kobieta w końcu opuściła jego biuro, Gabriel postanowił z niego nie wychodzić. W jego głowie panował totalny chaos, emocje brały nad nim górę, a on potrzebował czasu... dużo czasu, by się opanować i na nowo założyć maskę niewzruszonego niczym człowieka. Otwierając laptopa, udawał, że pracuje, co jakiś czas pilnie kontrolując poczynania Nicholasa. Był dumny, że ma takiego wspólnika, który doskonale znał się na rzeczy. Przeglądając zdjęcia, maile i inne dokumenty, nawet nie zauważył, że wszyscy wyszli, a on został sam... A przynajmniej tak mu się wydawało.
Słysząc ciche stukanie w szybę, uniósł brew, nie odrywając wzroku od monitora. Doskonale wiedział, że to ona. Została? Ale jak to? Zapewne żądała wyjaśnień? Przez jego umysł przeleciało milion pytań i scenariuszy, lecz Włoch starał się z sukcesem ukryć wszelkie emocje na twarzy.
Słysząc jej pytanie, dość powoli i z perfekcyjnie wyćwiczonym spokojem podniósł głowę, wbijając w nią swoje ciemne, intensywne spojrzenie. Oczywiście, że to były tylko i wyłącznie pozory. Mógł zachować opanowanie w głosie i postawie, ale jego oczy zdradzały dużo więcej niż chciałby — całą wewnętrzną walkę.
— Twój chłopak hokeista, z którym się spotykasz, zrobi ci podobne. — Odparł dość stanowczym głosem, który nieznacznie przybrał nerwowy ton. – Uprzedzając twoje kolejne pytanie: nie, nie jestem z Ivett. Łączyła nas, a raczej już łączy nas dość skomplikowana relacja. — Rzucił, zamykając laptopa i podniósł się, krok po kroku zmierzając w jej stronę. Kiedy stanął na wprost, lekko pochylił się w jej kierunku, delikatnie chwytając ją za podbródek. Spojrzał jej głęboko w oczy, jakby starał się wyczytać z nich prawdę, rozszyfrować jej duszę. — Pozował kilka tygodni temu z tobą. Ethan, prawda? — Wypalił w pewnym momencie, nie spuszczając z niej wzroku. Czuł, że nie powinien o to pytać, ale musiał wiedzieć. Inaczej ta niepewność nie dałaby mu spokoju. Słowa Ivett zbyt mocno dały się we znaki, zaszczepiając w jego głowie jeszcze większy chaos, niż dotychczas był.
Gabriel
Niestety, taka właśnie była Ivett. Wykorzystując opanowane do perfekcji sztuczki manipulacji, swój osobisty urok, a nawet pozycję zawodową, potrafiła zrobić absolutnie wszystko, by osiągnąć założony cel. W tym przypadku celem od paru miesięcy był nieugięty Gabriel, który zawzięcie powtarzał jej, że oprócz przyjaźni i seksu nie jest w stanie niczego więcej zaoferować. Chociaż seksualne uciechy od dłuższego czasu także nie sprawiały mu już żadnej satysfakcji, gdyż widział, że z dnia na dzień blondynka wkręca się w tę relację coraz bardziej, niebezpiecznie balansując na granicy. Niewinne wspólne wyjazdy, imprezy... wszystko kroczyło ku nieuchronnej katastrofie, bo Gabriel wiedział aż za dobrze, że choćby Brown starała się ze wszystkich sił, i tak nigdy nie zagości w jego sercu.
OdpowiedzUsuńCzy ona naprawdę myślała, że Soretti ma ochotę na takie cyrki? W głowie mu nie było szczeniackie zachowanie ani podchody. Zaśmiał się gorzko, niemal z bólem, na jej pytanie, w którym mocno wyczuwalny był cyniczny ton. To nie było pytanie – to był zarzut.
— A zapytałaś? — Rzucił lodowato ironicznie, odpowiadając jej pytaniem na pytanie, tak jak ona miała to w zwyczaju. — Udawanie? Jak mogłem cokolwiek udawać, skoro ja z nią nie jestem? — Burknął, puszczając jej ramię, które trzymał zbyt mocno.
Potrząsnął głową, czując narastającą, duszącą go wewnątrz falę gniewu, kiedy ta wciąż dosadnie, niczym wbijane w serce ostrza, celowała w niego swoimi słowami. On, zbyt dumny, by okazać jakiekolwiek emocje, starał się stać niewzruszony, pozwalając jej prowadzić ten monolog. Kiedy zarzuciła mu, że jest tchórzem, zacisnął palce na oparciu krzesła tak mocno, że aż pobladły mu knykcie, a żyły wyszły na wierzch. Najgorsze było to, że miała rację. Nie był niezdecydowany... On po prostu bał się w cokolwiek mocno i szczerze zaangażować.
Prowadząc swoją własną, wewnętrzną, niszczycielską walkę, pozwolił jej odejść w głuchym milczeniu, obserwując jej oddalającą się, wyniosłą sylwetkę. W pewnym momencie zrobił nieświadomy krok do przodu, impulsywnie chcąc ją zatrzymać. Przez ułamek sekundy pragnął za nią pobiec, chwycić w ramiona i kochać się tak namiętnie jak jeszcze tydzień temu, lecz jego niezłomna duma i resztki zdrowego rozsądku nakazywały mu odpuścić. Przecież z samotnością było mu do twarzy... Tylko tak było bezpiecznie i najlepiej.
Cisza, która zapadła w gabinecie po jej wyjściu, była niemal namacalna, nie do zniesienia. Ciężka, pulsująca. Drżącymi dłońmi wyciągnął z barku butelkę wina, siadając wściekły i wyczerpany na kanapie. To była żałosna ucieczka.
Usuń— Jesteś żałosny, Soretti — mruknął do siebie, obracając w dłoniach butelkę, z której pociągnął dość dużego, palącego łyka. Czuł się jak totalny przegryw, jak żałosny frajer, który pozwolił jej odejść bez słowa sprzeciwu.
— Niech to, kurwa, szlag! — Burknął, wznosząc głos, po czym z furią cisnął butelką, która z impetem rozbryzgała się o śnieżnobiałe płytki, zalewając je karmazynową plamą i rozsypując szkło.
Wściekły do granic możliwości, nie panując nad ciałem, wręcz wybiegł z budynku, wskakując do swojego auta. Odjeżdżając z piskiem opon i smrodem palonej gumy, ruszył przed siebie, wystukując w nawigacji adres Campbell, który wcześniej spisał z formularza.
Z sercem podchodzącym do gardła pędził przez miasto, gwałtownie zmieniając pasy, i układał w głowie to, co musi jej powiedzieć, lecz każda próba kończyła się porażką. Bo tak naprawdę, co miał jej rzec? Że przeprasza? Że nie chciał, by tak wyszło? Że nie potrafi o niej zapomnieć? Że nie powinni się spotykać? Że nie chce jej skrzywdzić? Że jest idiotą? W jego głowie roiło się mnóstwo pytań, na które ten zupełnie nie znał odpowiedzi.
Docierając pod luksusowy apartamentowiec, od razu wiedział, iż nie zbłądził. Wokół budynku krążyli, niczym wyjące sępy, paparazzi. Hieny, które nie dawały im spokoju tamtego wieczoru. Błąkały się niczym wygłodniałe zwierzęta, czyhając na swoją ofiarę. Kiedy dostrzegli Włocha, natychmiast podbiegli do niego, głośno krzycząc w jego stronę, by po chwili, niczym opętani, zacząć robić zdjęcia z błyskiem.
Wycieńczony Soretti, nie wytrzymując tego dławiącego oblężenia, rzucił się z pięściami na jednego z fotografów.
— Daj mi, kurwa, święty spokój, ty wstrętna hieno! — Warknął, szarpiąc się z paparazzi w szaleńczym zwarciu.
Chciał na spokojnie spotkać się z Theą, a teraz miał... awanturę pod jej domem, z watahą paparazzi, którzy mieli kolejną pożywkę do gazet. Ich łupem było jego zdjęcie z poplamioną od krwi koszulą i rozwalonym łukiem brwiowym, z którego ciekła strużka krwi. Zniszczenie było już kompletne.
G
Ona miała rację. Cholernie się bał, ponieważ tak naprawdę od dłuższego czasu nie czuł tego, co czuł teraz. Pozwalając sobie na emocje, Włoch miał wrażenie, że staje się niewiarygodnie słaby i podatny na ciosy, a doskonale wiedział, że jeśli kiedykolwiek się zakocha... to będzie to miłość na zabój — miłość, która go pochłonie. Dlatego wolał tego unikać za wszelką cenę. Jakiekolwiek głębsze relacje zduszał w zarodku, ograniczając się do znajomości pokroju Ivett – przelotnych, czysto fizycznych i bez zobowiązań emocjonalnych. Nigdy, nawet w najśmielszych snach, nie sądził, że w tak krótkim czasie zacznie mu zależeć na kimś, kogo tak naprawdę zbyt dobrze nie znał. Thea była właśnie tym niesamowitym i niebezpiecznym przykładem. I tak, miała rację, jeśli myślała, że się boi... bo Soretti w głębi duszy był przerażony, ale ta część jego osobowości była dla niego niemożliwa do zaakceptowania. Włoch wkręcił się w tę znajomość tak bardzo, że sam przed sobą bał się przyznać, iż dziewczyna nie jest mu obojętna. Lecz tym razem jego zimny, wyrachowany rozsądek przegrał z żarem serca. Przyjechał. Przyjechał, chcąc wyjaśnić pewne rzeczy, zburzyć mur, który sam zbudował, i pokazać jej, że nie jest tym płytkim, cynicznym draniem, za kogo go uważa. Tak, nadszedł czas, by porzucić maskę i zachować się jak dorosły facet.
UsuńCałą chaotyczną bójkę pod mieszkaniem dziewczyny przerwał dopiero jeden z ochroniarzy, który usłyszał hałas i interweniował. Tak naprawdę, gdyby nie jego interwencja, Gabriel, chcąc dać ujście wszystkim nagromadzonym wściekłością emocjom, gotów był rozpętać jeszcze większe piekło. Kilka chwil później Terry, otworzył drzwi do apartamentowca Thei, zostawiając bruneta samego na korytarzu. Mężczyzna rozejrzał się po eleganckim holu, starając się uspokoić burzę myśli, która wręcz rozsadzała mu głowę. Dokładnie tak wyobrażał sobie jej przestrzeń. Bardzo stylowa i kobieca, urządzona ze smakiem, z każdego kąta biła artystyczna dusza i pewien nieład twórczy, który go intrygował. Od razu wyczuł w powietrzu subtelny, kojący zapach lilii i wanilii, typowy tylko dla niej. Słysząc jej głos dobiegający z łazienki, podszedł do drzwi, łapiąc za klamkę, lecz zawahał się. Nie wszedł. Nie chciał, by widziała go w takim stanie — poturbowanego z plamami krwi na wymiętej, jasnej koszuli. Ale to było nieuniknione... Skoro kazała czekać, oznaczało to, że podjęła decyzję i chciała z nim rozmawiać... I co teraz, Soretti? Czas na Twój ruch. Musisz to zrobić.
Nie spieprz tego. Nie tym razem. Słysząc jej zrezygnowany ton, pełen zmęczenia i rozczarowania, pokręcił głową. Wiedział, że to ciche przyzwolenie, pewnego rodzaju zaproszenie do środka – być może ostatnie. Przemilczając jej słowa, zebrał się w sobie i otworzył ciężkie, łazienkowe drzwi. Natychmiast buchnęła w niego gorąca, wilgotna para i intensywna woń olejków eterycznych, uderzająco podobna do kompozycji jej perfum. Powietrze było ciężkie i duszne, co tylko wzmacniało intymność chwili. Mężczyzna stał przez dłuższą chwilę w milczeniu, zapominając o bólu i poturbowaniu. Wodził pełnym adoracji i podziwu wzrokiem po jej mokrym, zalanym pianą ciele. Zapominając o swoim wyglądzie i brudnej koszuli, zbliżył się do niej, upadając niemal na kolana przy ogromnej, marmurowej wannie.
Usuń— Nie musimy do siebie krzyczeć. — Zaczął cichym, lecz teraz już opanowanym i stanowczym tonem, zmniejszając między nimi dystans. Był blisko, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło jej skóry. Pochylił się nieco i, nie dając jej szansy na ucieczkę, ujął jej twarz w swoje dłonie, zmuszając ją, by spojrzała mu prosto w oczy. Jego kciuk mimowolnie gładził delikatną skórę jej policzka, starając się przekazać dotykiem to, czego nie potrafił ubrać w słowa. — Nie jestem tchórzem i nie chcę udawać, że między nami nic się nie wydarzyło, rozumiesz? To się stało i było prawdziwe. — Mruknął, czując, jak adrenalina powoli ustępuje miejsca panicznej, ale koniecznej szczerości. — Przepraszam, Campbell... Za to, że uciekłem, że próbowałem zaprzeczyć. I zanim pozwolisz sobie rzucić jakąś dobrze przemyślaną obelgę w moją stronę, chcę wiedzieć coś bardzo ważnego: czy Ty też nie potrafisz zapomnieć? — Zakończył, patrząc na nią wyczekująco, z mieszanką wszystkich emocji kumulujących się na raz.
G
Tania telenowela? A i owszem. Scenariusz rodem z brazylijskich kanałów, których Soretti unikał jak ognia, nagle stał się jego codziennością. Nigdy nie doświadczył związku opartego na prawdziwym, wzajemnym uczuciu, więc z cyniczną łatwością twierdził, że miłość jest tandetna i przereklamowana. Trudno było jednak oczekiwać od niego innej postawy – już jako dziecko nie posiadał żadnych wzorców. Dorastał w domu o żelaznych zasadach, gdzie ojciec grał pierwsze skrzypce, a cała reszta domowników stanowiła jedynie tło pozbawione znaczenia.
OdpowiedzUsuńTeraz czuł, że w jego starannie poukładanym świecie zachodzą nieodwracalne zmiany. Pod maską obojętności i chłodu, którą nosił niczym pancerz, coś zaczęło kiełkować. Nie potrafił nazwać tych emocji, lecz jedno wiedział na pewno: nawet jeśli podejmie z nimi walkę, każda próba stłumienia tego, co czuje, skończy się porażką. Przed tym nie było już ucieczki, a co dziwniejsze – Thea Campbell, choć była katalizatorem tych zmian, nie miała z jego wewnętrznym rozdarciem nic wspólnego. To on sam musiał zmierzyć się z własnym cieniem.
Zmienny charakter? Nie, on po prostu posiadał tę wrażliwą stronę, której z niemal chorobliwą konsekwencją nie wystawiał na światło dzienne. Wolał uchodzić za lodowatego, niewzruszonego drania, niż za mężczyznę targanego emocjami. Jednak w tej jednej, intymnej chwili, to właśnie ona ściągnęła mu tę maskę, ukazując przez ułamek sekundy jego prawdziwe, dotąd skrywane oblicze.
Słysząc jej słowa, poczuł, jak milionowy ciężar przygniatający mu pierś staje się o wiele lżejszy. Chyba właśnie tego potrzebował – potwierdzenia, że nie musi być stale w gotowości bojowej. Wszystko działo się szybko i intensywnie, ale było prawdziwe. I dla niego, człowieka żyjącego w świecie pozorów, było to czymś nowym, co pragnął odkrywać właśnie z nią.
— Dalej możesz mi powiedzieć, bym spieprzał — rzucił żartobliwym tonem, a kąciki jego ust mimowolnie uniosły się ku górze.
Chciał rozładować napiętą atmosferę, która wibrowała w powietrzu jak zbyt mocno naciągnięta struna. Dlaczego po prostu nie wyznał jej, że też chce spróbować zbudować z nią poważną relację? Brunet nie należał do gadułów; opowiadanie o uczuciach nigdy nie przychodziło mu łatwo. Jego językiem były spojrzenia, mikrogesty i czyny wobec Thei. Ona zapewne doskonale o tym wiedziała.
UsuńKiedy zaproponowała wspólną kąpiel, odpowiedział jej błyskiem w oku – dzikim, głodnym, pozbawionym zahamowań. Zaczął rozpinać koszulę, a chwilę później, stając przed nią zupełnie nagi i wyzbyty skrępowania, wszedł za nią do wanny. Przyjemna fala ciepłej wody otuliła jego zmęczone ciało. Mruknął z satysfakcją i przyciągnął brunetkę do siebie, muskając ustami jej kark.
— To, że wyglądam okropnie, już wiem — zaśmiał się cicho, przesuwając dłonią po jej plecach. — Uwielbiam adrenalinę, moja droga, ale tym razem trochę pokrzyżowała mi plany. Nawet gdybym chciał, nie wezmę udziału w waszym pokazie w następny weekend. To nie zejdzie tak szybko. Muszą poszukać sobie innego modela.
Skrzywił się na samo wspomnienie o agencji. Ludzie z branży byli tak zaintrygowani jego aparycją, że zaproponowali mu gościnny występ na wybiegu. Po długim namyśle zgodził się, lecz nie przewidział, że dziś przyjdzie mu toczyć regularną bitwę z paparazzi. Soretti ponad wszystko cenił prywatność i nigdy nie potrafił zrozumieć, jak można z taką bezczelnością naruszać czyjąś strefę komfortu. Wspomnienie o jego dawnej karierze wywołało u niego odruch niechęci. Nienawidził zawodu prawnika i nie wróciłby do niego, nawet gdyby miało to być jego jedyne źródło utrzymania. Wolałby zmienić standard swojego życia, niż wrócić do bycia adwokatem.
— Nie muszę nikogo zadowalać, by wracać do prawa — mruknął, nawiązując do jej wcześniejszych słów. — Zawiadomienie o naruszeniu nietykalności? Niech ta hiena się cieszy, że ma tylko połamany nos, a nie wybite zęby. To zdecydowanie bardziej by bolało. Jak oni mogą tak na ciebie czatować, niczym wygłodniałe psy? To nie jest normalne, Thea. A co gorsza... to jest niebezpieczne.
Odparł to z pełną powagą, odgarniając zagubiony kosmyk z jej policzka. Musiał przyznać przed samym sobą, że zaczął się o nią martwić. Nawet jeśli ona do tego przywykła, on nie zamierzał akceptować faktu, że ktoś może ją tak osaczać. Jeden błąd kogoś ogarniętego chorą obsesją i mogłaby stać się jej krzywda.
— Chyba lepsze już jest siedzenie w wannie z tym okropnie wyglądającym facetem, który jest palantem, niż stawienie czoła tym sępom na dole — mruknął, przesuwając dłonią po jej szyi. Nie potrafił, a może po prostu nie chciał przestać jej dotykać.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńKiedy Campbell wspomniała imię Ivett, Soretti westchnął ciężko, przymykając na moment oczy. Znał Brown nie od dziś, a ich burzliwa, choć krótka relacja, nauczyła go aż nadto, do czego jest zdolna. Ivett nienawidziła jakiegokolwiek sprzeciwu i dążyła do celu po trupach, nie zważając na nic i nikogo. Jeśli coś nie szło zgodnie z drobiazgowo poukładanym w jej głowie planem, potrafiła rozpętać istne piekło. Soretti już dawno przeczuwał, że koniec ich znajomości musi skończyć się w tak toksyczny, a nie inny sposób. I tym razem jego intuicja, niestety, nie zawiodła. Bał się jednak, że ta cała chora sytuacja odbije się negatywnie na Thei, dziewczynce, która tak naprawdę nie była niczemu winna.
OdpowiedzUsuń— Naprawdę podziwiam gościa, który wytrzymał z nią dziesięć lat małżeństwa — rzucił z wyraźnym zniesmaczeniem, kręcąc głową. W pamięci natychmiast odtworzył sobie te wszystkie opowieści, które blondynka snuła na temat swojego nieudanego związku. Z biegiem czasu przestał się dziwić, dlaczego ten związek się rozpadł. Wręcz przeciwnie, zaczął rozumieć byłego męża.
Widząc, że usiadła na wprost niego, zaintrygowana i zaciekawiona, wypytując o niespodziewany wybieg, Soretti zaśmiał się cicho, przechylając głowę na bok.
— To miała być niespodzianka! Taka wisienka na torcie — odparł z figlarnym błyskiem w oku. — Nie mogłem się doczekać, kiedy zobaczę twoją minę na backstage’u, kiedy mnie tam zobaczysz. I nie, wcale nie jestem kłamczuchem! Po prostu jestem dobry w utrzymywaniu sekretów — dodał, naśladując obrażony ton w odwecie również chlapiąc ją wodą.
— Kiedy tylko wylądowałem w domu w Rzymie, dostałem telefon od waszej reżyserki wybiegów. — wyjaśnił. — Po długich, męczących negocjacjach ona po prostu wykorzystała moje zmęczenie i znużenie rozmową. Byłem tak wyczerpany podróżą, że straciłem czujność. Zawarliśmy umowę w pięć minut. Boże, tej kobiety nie da się przegadać! Ma argumenty na każdy twój kontrargument! — Dodał, kręcąc z rozbawieniem głową.
Z boku ta rozmowa musiała wyglądać komicznie: Soretti, ledwo przytomny po locie, odpowiadający pojedynczym, bełkotliwymi słowami, i nakręcona pracownica agencji, która gadała niczym katarynka, nie dając mu dojść do słowa.
— I nie… O nieee, to jednorazowa akcja — zastrzegł szybko, unosząc dłonie w obronnym geście, zanim Campbell zdążyła się odezwać. — Nie mam zamiaru na stałe iść w ten modeling. Przynajmniej tak myśle. - Uniósł brew z ironicznym uśmiechem.
— I pragnę ci przypomnieć, że ostatnio ktoś namawiał mnie na spróbowanie sił na wybiegu, prawda? Także Thea, możesz świętować sukces. — odparł z uśmiechem, przysuwając się do niej. Po chwili złożył na jej ramieniu krótki, delikatny pocałunek, czując, jak jego usta muskając jej miękkąz jedwabną skórę.
Słysząc, jak Campbell broni szalonych zachowań niektórych fotografów, Soretti przewrócił oczami, zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego normalizuje takie naruszanie granic.
— Powtarzam: to nie jest normalne. To jest nękanie — mruknął, patrząc na nią z pełną powagą.
Kiedy brunetka pochyliła się nad nim, ten momentalnie przyciągnął ją do siebie, wtulając twarz w zagłębienie jej szyi. Spojrzał jej prosto w oczy, jego wzrok stał się intensywny, niemal drapieżny.
— Jeszcze chwila, a to ja będę miał większą obsesję na twoim punkcie niż ci wszyscy paparazzi razem wzięci — szepnął jej do ucha, a jego dłoń zaczęła delikatnie, ale zmysłowo, przesuwać się wzdłuż jej kręgosłupa.
W tym momencie poczuł to samo, co na ich pamiętnej sesji zdjęciowej, a potem podczas tego magicznego wieczoru: krew zgęstniała i zaczęła buzować w jego żyłach, aż poczuł przyjemny, elektryzujący dreszcz. Wiedział, że nie ma od tego ucieczki – tak właśnie działała na niego Thea.
G
Na pytanie dotyczące jego burzliwej relacji ze słynną w Ford Models , Ivett Brown, Gabriel westchnął ciężko, długo zastanawiając się nad odpowiedzią. Przejechał dłonią po brodzie, jakby szukał właściwych słów. Nie lubił zbytnio o tym opowiadać; był to bowiem wyjątkowo mroczny i chaotyczny okres w jego życiu. Wiązało się to również z serią błędów i głupstw, których żałował i których wspomnienie obecnie napawało go zażenowaniem.
OdpowiedzUsuń– Ivett pojawiła się w najbardziej mrocznym i nieuporządkowanym momencie mojego życia. – zaczął, delikatnie i powoli gładząc opuszkami palców jej nagą szyję, tuż nad obojczykiem. – Powiedzmy, że byłem wtedy niczym młody, niesforny nastolatek, który wyrwał się z rodzinnych kajdan. Ktoś, kto w końcu zaczął życie na własny rachunek i nagle, po raz pierwszy w pełni wolny, myślał, że jest królem świata i może dosłownie wszystko. – Mruknął z gorzkim uśmiechem, przypominając sobie te dni pełne brawury.
– Wiesz, Thea, nigdy z nikim się nie wiązałem na poważnie. Nie interesowały mnie żadne głębsze, emocjonalne relacje, także układ, który z nią stworzyłem, idealnie mi pasował. Zero zobowiązań, zero uczuć, czysta fizyczna przyjemność i dyskrecja. Poznałem ją przez swojego wspólnika, na jednej z większych imprez branżowych. Wydawało się, że nadajemy na tych samych falach, mamy takie same cyniczne przekonania co do miłości i życia towarzyskiego. Z czasem jednak ona zaczęła traktować mnie nie jak faceta do łóżka, a kogoś więcej.- Odparł. - Wredna suka? Owszem. Jest niezwykle ambitna i zawistna, a jej ego jest rozmiarów wieżowca. Lecz wydaje mi się, że zdjęcie w gazecie, jak i moja szczera, twarda rozmowa z nią, nieco postawiły ją do pionu, pokazując jej moje granice. Najgorsze jest to, że pomimo całej tej medialnej afery, będziemy musieli pracować razem na co dzień. A ona, jako drapieżnik, z pewnością przed wszystkimi nie przyzna się do swojej porażki czy odrzucenia, tylko będzie grać. – Rzucił, kręcąc głową z irytacją.
Fakt, Brown ostatnimi czasy traktowała go niczym swojego pełnoprawnego partnera, próbując wcisnąć się w rolę pani jego domu. Włoch jednak na każdym kroku próbował jej wyperswadować owo fałszywe wyobrażenie. Ta jednak niezbyt przyjmowała to do wiadomości. Wizja wspólnej pracy, która miała się zacząć już niebawem, nieco go przerażała, lecz doskonale wiedział, że musi wziąć to wszystko na klatę i zachować się jak mężczyzna, jak profesjonalista
Ten komentarz został usunięty przez autora.
Usuń-A Ty? – Zmienił nagle temat, chcąc uciąć wątek blondynki, ale też był autentycznie ciekawy, jak to wyglądało u Campbell. Przecież była taka młoda, a już tak dojrzała... – Czy w Twoim życiu pojawił się mężczyzna, z którym snułaś poważne plany?- Zapytał spoglądając jej w oczy.
OdpowiedzUsuńNa wspomnienie o wybiegu zaśmiał się krótko, dźwięcznie. Nigdy, przenigdy nie sądził, że będzie jeszcze chodzić po wybiegach, ani że moda znów go wciągnie w ten sposób. Cóż, życie potrafi być bardzo przewrotne.
– Co do wybiegu, to domyślam się, że jesteś cholerną perfekcjonistką. Twoje profesjonalne i nieustępliwe podejście było widać już podczas naszej pierwszej sesji zdjęciowej. Lecz wiesz, nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę Cię na tym wybiegu. Jestem pewien, że Twoja pewność siebie i gracja powalą wszystkich na kolana. – Jego ton złagodniał, a na twarzy pojawił się szczery podziw. – Jeżeli chodzi o Marry, to wiem, że wszelakie wytłumaczenia i próby wykrętów nie wystarczą – zaśmiał się i z rezygnacją machnął ręką. Był na straconej pozycji, jeżeli chodziło o wycofanie się z chodzenia po wybiegu. Tego był pewien jak niczego innego.
Kiedy zażartowała o jego domniemanej obsesji, spojrzał na nią, mrużąc oczy i teatralnie ściągając usta. Natychmiast przysunął ją jeszcze bardziej do siebie, dłońmi obejmując jej plecy, i oddając jej długi, namiętny pocałunek.
– Panno Campbell, nie uwierzę, jeżeli Panienka zaprzeczy, że owa obsesja, którą mi przypisujesz, jest bez wzajemności. – zamruczał nisko, pochylając głowę, by powoli obsypać pocałunkami jej szyję, obojczyki i dekolt. Jego ciepły oddech muskał jej skórę. – Skoro wszystko już wiesz i widziałaś, to raczej moje słowne przyznanie się do tego jest zbędne, nie uważasz? – Odparł, przesuwając dłońmi z jej pleców na biodra, przyciągając ją bliżej swojego ciała. Cholernie go kręciła, to było widać w każdym, najmniejszym geście.
Słysząc jej propozycję, parsknął śmiechem, głośnym i szczerym, po czym wstał, wychodząc z wanny. Woda spłynęła po jego idealnie wyrzeźbionym ciele. Chwilę później kucnął przy niej ponownie, jego oczy wręcz pożerały dziewczynę. Wyciągnął dłoń i zmysłowo przesuwał nią po jej ciele, zahaczając o wewnętrzną stronę ud. Był świadomy, co robi, i chciał się z nią nieco podroczyć.
– Relaksuj się, Panno Campbell, a ja w tym czasie coś nam przygotuję. – Wstał, chwycił ręcznik i owinął go wokół bioder. – Jeżeli lubisz kuchnię włoską, to mam mały sekret: nie tylko jestem prezesem, ale i ekspertem kulinarnym. Powiedz tylko na co masz ochotę. Lasagne, risotto, czy może po prostu świeży makaron z sosem pomidorowym? – Odparł z uśmiechem, lustrując ją wzrokiem.
Gabriel spojrzał na nią z czułym, niemal niedowierzającym uśmiechem, lekko kręcąc głową. Cała ta sytuacja wydawała mu się kompletnie nierealna, wręcz surrealistyczna. Gdyby ktoś jeszcze kilka miesięcy temu przepowiedział mu, że znajdzie się w takim punkcie życia, bez wahania wyśmiałby go prosto w twarz. Życie jednak, w swej przewrotnej naturze, uwielbiało pisać najbardziej nieoczywiste scenariusze.
OdpowiedzUsuńNigdy, przenigdy nie przypuszczał, że będzie zdolny tak bezpowrotnie stracić głowę dla kobiety – i to o tyle lat młodszej. Ivett? Westchnął ciężko na samą myśl o niej, choć w jego oczach błysnęła determinacja. Jakoś będzie musiał stawić jej czoła. Paparazzi? Prędzej czy później któryś z nich pewnie oberwie, jeśli przekroczy granicę, ale Gabriel nie czuł strachu. Jedno było pewne: nie zamierzał odpuszczać. Ta relacja była warta każdej wojny, którą przyjdzie mu stoczyć.
— Założę się, że teraz Ivett na każdym kroku będzie próbowała odsunąć mnie od współpracy z agencją — odezwał się, a w jego głosie pobrzmiewała nuta rezygnacji zmieszana z ironią.
Czuł nadchodzącą aferę w kościach, niemal słysząc już plotki niosące się po korytarzach firmy. Zastanawiał się, do czego zdolna będzie Brown w ramach zemsty, lecz po chwili na jego twarzy wykwitł zagadkowy uśmiech.
— Tyle że ona chyba nie zdaje sobie sprawy, że kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie — rzucił cicho, podnosząc się z marmurowej podłogi z gracją, która zdawała się przeczyć jego wewnętrznemu napięciu.
Oczywiście, gdyby tylko zechciał, mógłby wyciągnąć na światło dzienne kilka niewygodnych faktów z życia Ivett. Wiedział, że w Ford Models nie była święta, ale takie zagrywki budziły w nim jedynie odrazę. To nie było w jego stylu. Nie zamierzał zachowywać się jak niedojrzały gówniarz, który leczy rany, uderzając poniżej pasa.
Wątek jej byłych związków postanowił przemilczeć. Choć odpowiedź dziewczyny nie do końca go usatysfakcjonowała, nie zamierzał naciskać ani wypytywać o Ethana. Wierzył, że gdy brunetka poczuje się gotowa, sama otworzy przed nim te drzwi.
— Ten gość z pewnością pluje sobie teraz w brodę, że popełnił taki błąd... Albo jest po prostu zbyt głupi, by pojąć, co stracił — dodał, zawieszając na niej wzrok. Nie potrafił zrozumieć, jak ktokolwiek mógł zranić taką kobietę i pozwolić jej odejść.
Kiedy jednak temat zszedł na kolację, Gabriel zaśmiał się szczerze, mrużąc przy tym oczy. Jako Włoch z krwi i kości, jedzenie traktował jak religię. Gotowanie było jego pasją, a on sam doskonale wiedział, jak wielkie wrażenie robi na kobietach mężczyzna, który pewnie czuję się w tych rejonach. Zamierzał wykorzystać ten atut, by ostatecznie przypieczętować ich rozejm.
— W porządku, niech będzie carbonara. Ty się relaksuj — rzucił z zawadiackim uśmiechem i zniknął za drzwiami.
W kuchni, przestronnej i urządzonej z niezwykłym wyczuciem smaku, szybko odnalazł się w roli gospodarza. Nucąc pod nosem jakąś starą, włoską piosenkę, przygotowywał składniki. Po chwili w powietrzu zaczął unosić się obłędny aromat sosu. Dopiero po kilku minutach dotarło do niego, jak komiczna jest owa scena: stał w obcej kuchni, niemal nagi, mając na biodrach jedynie ręcznik, i z pełnym oddaniem przyrządzał makaron. Czyste szaleństwo.
UsuńW międzyczasie zerknął na telefon. Jego wspólnik podesłał mu screeny z social mediów – jeden z fotografów zdążył już opisać ich wcześniejszą szarpaninę, oczywiście koloryzując na niekorzyść Gabriela. Przewrócił tylko oczami, odpisując krótko, by ten zajrzał do jego kota, bo on sam nie ma pojęcia, o której wróci do siebie.
Był tak pogrążony w myślach i kulinarnym rytuale, że nawet nie usłyszał, kiedy wyszła z kąpieli. Gdy odwrócił się i nagle ją ujrzał, na jego twarzy pojawił się blady uśmiech, pod którym próbował ukryć lekkie zmieszanie.
— Buon appetito, amore mio. — powiedział niskim głosem, stawiając przed nią talerz z parującym, idealnie udekorowanym daniem.
Z lodówki wyciągnął butelkę włoskiego wina – dokładnie tego samego, które pili podczas pamiętnego wieczoru w jego pracowni.
— Pamiętam, że ostatnim razem bardzo ci smakowało. Jadąc tutaj z nadzieją na pojednanie, uznałem, że to będzie moja najlepsza karta przetargowa — dodał żartobliwie, z wprawą otwierając butelkę i przelewając rubinowy płyn do kieliszków.
Gabriel
Gabriel uniósł brew, słysząc jej pytanie, a po chwili parsknął krótkim, gardłowym śmiechem, kręcąc z niedowierzaniem głową. Czy mógłby zawsze? Sam nie znał odpowiedzi, a może po prostu było jeszcze zbyt wcześnie, by przyznać to przed samym sobą. Ich relacja wystartowała z prędkością pocisku i nabrała tak zawrotnego tempa, że podświadomie obawiał się równie gwałtownego lądowania. Jedno nie ulegało jednak wątpliwości – Thea działała na niego niczym narkotyk, a on, jak spragniony nałogowiec, z każdą chwilą chciał więcej i więcej.
OdpowiedzUsuń– Wydaje mi się, że doskonale znasz odpowiedź na to pytanie – mruknął z uśmiechem, uważnie mierząc ją wzrokiem.
Nawet w tym puchatym, domowym szlafroku wyglądała uderzająco kobieco, drażniąc jego zmysły w sposób, którego nie potrafił zignorować.
– Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo podoba mi się ten widok. W tym wydaniu działasz na mnie wyjątkowo... magnetycznie – dodał, a w jego oczach zapaliły się figlarne ogniki.
Chcąc rozładować gęstniejącą atmosferę, zaczął nalewać wino do kieliszków, parodiując przy tym w dość komiczny sposób tych wszystkich internetowych kucharzy, którzy celebrują każdy ruch z przesadną namaszczonością. Z szarmanckim gestem odsunął jej krzesło, po czym sam zasiadł przy stole.
– Czy myślałem, że wino cię przekupi? Oczywiście, że nie. Nie uważam się za tandetną dziunię, którą łatwo urobić – zażartował, nawijając makaron na widelec.
Choć ich znajomość zaczęła się od sypialni, Gabriel ani przez chwilę nie traktował jej przedmiotowo. Absolutnie nie była dla niego pierwszą lepszą. Dla Włocha była kobietą niezwykłą i chciał jej to udowadniać na każdym kroku. Kiedy wspomniała o wygranej na loterii, zaśmiał się cicho, spoglądając jej prosto w oczy.
– Słuchaj no... Musisz to dobrze, bardzo dobrze wykorzystać. Taka wygrana nie może się zmarnować – odparł dwuznacznie, mrużąc oczy. – Oczywiście mogę zostać twoim osobistym kucharzem. Poza tym piorę, sprzątam i uwielbiam zakupy. Kandydat na idealnego męża, cóż za partia! – Roześmiał się, wypinając dumnie pierś.
Napięcie, które towarzyszyło mu wcześniej, całkowicie ustąpiło miejsca swobodzie. Miał tylko nadzieję, że już nic nie zepsuje im tego wieczoru. Wspomnienia o jedzeniu naturalnie skierowały jego myśli ku domowi.
– Byłaś kiedyś w Rzymie? – zapytał nagle z błyskiem w oku. – W samym sercu Piazza Navona znajduje się restauracja serwująca najprawdziwszą, włoską kuchnię. Właściciel jest pasjonatem, który przyrządza potrawy w tak wykwintny sposób, że samo patrzenie na ten proces zapiera dech w piersiach. Mówię ci, kulinarny orgazm gwarantowany.
W jego głosie słychać było nutę tęsknoty za rodzinnym miastem. Tęsknił, choć Gabriel Soretti nigdy by się do tego głośno nie przyznał – słabość nie leżała w jego naturze.
– W przyszłym miesiącu wylatuję tam na weekend, żeby uporządkować zaległe sprawy. Poleć ze mną. Kilka dni wytchnienia od tego nowojorskiego zgiełku, paparazzi i całego tego bałaganu dobrze ci zrobi – rzucił, wpatrując się w nią z nadzieją.
Naprawdę tego chciał. Marzył o krótkim urlopie, podczas którego istnieliby tylko oni dwoje. Chwilę później przypomniał sobie o czymś, co nieco mąciło tę sielankę.
– Swoją drogą... Twój ojciec zaprosił mnie na kolację – rzucił znienacka, wspominając poranną rozmowę z Marcusem, który z podejrzanym entuzjazmem wspominał o obecności córki w piątkowy wieczór. Czyżby stary wyga domyślał się prawdy? A może chciał sprawdzić, jakie Włoch ma zamiary? – Mam tylko nadzieję, że nie powiesi mnie na pierwszym lepszym słupie, jeśli odkryje prawdę – dodał, kręcąc głową i biorąc solidny łyk wina.
Gabriel zdawał się już dawno przywyknąć do swojej codzienności. Przez lata samotność stała się dla niego niemal domyślnym stanem skupienia – nigdy nie narzekał na powroty do pustego mieszkania, w którym jedynym powitaniem był stukot własnych butów o parkiet. Dopiero z czasem cisza zaczęła go uwierać, stając się zbyt głośna, by mógł ją zignorować. To wtedy w jego życiu pojawił się Thorn. Figlarny kocur skutecznie wypełniał każdą wolną chwilę, choć bywały dni, gdy Włoch miał już szczerze dość akrobacji swojego czworonożnego przyjaciela.
OdpowiedzUsuńZ biegiem lat w jego myślach coraz częściej kiełkowało jednak pytanie: czy faktycznie pisany jest mu los starego kawalera? Choć lęk ten czasem kłuł go pod żebrami, Gabriel potrafił mistrzowsko obracać go w żart. Z uśmiechem godnym rasowego flirciarza tłumaczył każdemu, że jego jedyną kochanką jest praca. Aż do teraz.
— Myślę, że mamy mnóstwo czasu — odparł, zawieszając na niej spojrzenie.
Chciał dać im szansę, czuł to każdą komórką ciała. Thea była pierwszą kobietą, która zdołała przebić się przez jego pancerz i rozgościć się w jego myślach na stałe.
— A właściwie to jestem pewien, że ciężko mi wymazać cię z pamięci. Ale czy to mi w jakikolwiek sposób przeszkadza? Absolutnie nie — dodał, puszczając jej oczko.
Uwielbiał ten stan — to, że jej twarz była pierwszą rzeczą, o której myślał po przebudzeniu, i ostatnią, którą słyszał pod powiekami przed snem. Gdy Thea, niby przypadkiem, odsłoniła nieco więcej ciała, Gabriel przygryzł dolną wargę. Jego wzrok pociemniał, stając się intensywny i pełen nieskrywanego pożądania. Odchylił się na krześle, nie spuszczając z niej oczu, a na jego ustach wykwitł zagadkowy, nieco nonszalancki uśmiech.
— Oj, Campbell... kusisz, baaaardzo kusisz. Ale nie dam się tak łatwo złamać — mruknął niskim, wibrującym głosem, mierzwiąc dłonią wciąż wilgotne włosy. — Będę silny i powstrzymam swoje dzikie żądze... przynajmniej do końca kolacji. Musisz się bardziej postarać, żeby mnie zachęcić — dodał z westchnieniem, które było czystą prowokacją.
Kiedy Thea zaczęła opowiadać o tym, jak postrzegali ją inni mężczyźni, Gabriel zmarszczył brwi w szczerym zdumieniu. „Tandetna dziunia”? Te słowa kompletnie nie pasowały do kobiety, która siedziała naprzeciwko niego.
— Coś mi tu kręcisz, moja droga... — mruknął, mrużąc oczy. — Naprawdę nie chcę wnikać, gdzie ty tych facetów znajdowałaś. — Uniósł dłonie w obronnym geście. — Ale serio... dziewczyno, z kim ty się spotykałaś? To musieli być kompletni idioci. No, chyba że nadawali się tylko „na raz” — pokręcił głową, upijając spory łyk wina.
Dla niego Thea była zaprzeczeniem wszelkiej infantylności. Gdy zapytała, za kogo on ją uważa, zapadła krótka cisza. Gabriel zawiesił na niej swoje ciemne spojrzenie, pozwalając, by napięcie między nimi urosło do granic możliwości.
Usuń— Jesteś cholernie inteligentną i magnetyczną kobietą. Nie chcę jednak tracić czasu na puste słowa. Wolałbym ci to po prostu pokazać.
Gwałtownie skrócił dystans dzielący ich krzesła. Przyciągnął ją do siebie i złożył na jej ustach żarliwy, zachłanny pocałunek, który niemal pozbawił go tchu. Kiedy w końcu się odsunął, by zaczerpnąć powietrza, jego oddech był rwany.
— Nie jestem zbyt dobry w komplementach, a nie chcę wyjść na jakiegoś tandeciarza — przyznał, prostując się i dolewając jej wina. Zaśmiał się cicho na jej komentarz o włoskiej naturze. — Całkiem możliwe. Włosi uwielbiają gotować, kuchnia to nasz azyl, nasze sanktuarium. Możliwe, że w naszych żyłach zamiast krwi płynie sos boloński i tagliatelle. Taki już nasz urok. A co do wyjazdu... zaczekam na twoje wolne dni. Nigdzie mi się nie spieszy, pod warunkiem, że pojedziesz ze mną.
Wspomnienie o Marcusie na chwilę zmieniło ton rozmowy. Gabriel wrócił do jedzenia makaronu, ale jego wzrok pozostał czujny.
— Od naszego spotkania w Blue Note Whisper jesteśmy w stałym kontakcie. I tak, faktycznie chodziło mu o piątek. Czy był wesoły? Trudno powiedzieć. Brzmiał raczej tak, jakby planował przesłuchanie na komendzie — odparł, posyłając jej wymowne spojrzenie. — Jak myślisz? Powiesi mnie na pierwszej lepszej latarni za to, że kręcę się wokół jego „diamentu”?
Wiedział doskonale , że starszy Campbell mimo rozrywkowego usposobienia strzegł Theę niczym najcenniejszego diamentu. A może uważnie śledził artykuły pisane przez brukowce i faktycznie chciał wybadać co jest między Soretti, a Theą?
Słuchał o jej przeszłości, o układach i o tym, jak media karmiły się ich „związkami”, ale szczerze mówiąc, nie chciał już o nic pytać. Dla niego przeszłość była jedynie zbiorem lekcji, a to, co działo się tu i teraz, miało znacznie intensywniejszy smak. Czuł zapach jej perfum, widział, jak reaguje na jego dotyk i to wystarczyło.
OdpowiedzUsuńKiedy Thea przejechała paznokciem po jego policzku, Gabriel nawet nie drgnął, choć poczuł to aż w lędźwiach. Pozwolił jej przejąć inicjatywę, delektując się jej dotykiem, a kiedy zaczęła odchodzić wodził za nią wzrokiem. Obserwował ją z niemal nieludzkim spokojem, podczas gdy w jego żyłach krew zaczynała płynąć szybciej, pulsując rytmem, który tylko on mógł usłyszeć. Siedział niewzruszony, z jedną ręką niedbale opartą o blat stołu, a drugą spoczywającą na oparciu krzesła. Jego wzrok, głęboki i nieprzenikniony jak noc nad Adriatykiem, śledził każdy milimetr jej ruchu. Widział błysk w jej oku i ten prowokujący sposób, w jaki bawiła się paskiem szlafroka. Był idealnym graczem – wiedział, że w tej grze pośpiech jest oznaką słabości, a on chciał potrzymać ją nieco w niepewności.
W jego głowie panował jednak narastający chaos, którego nie zdradzał żaden mięsień twarzy. Gabriel, zawsze racjonalny, zawsze panujący nad sytuacją, czuł, jak fundamenty jego chłodnego profesjonalizmu kruszeją pod wpływem tej kobiety. Serce biło na alarm... Widział w niej kogoś, kogo chciałby chronić przed światem, a jednocześnie kogoś, kogo pragnął spalić swoją namiętnością.
Kiedy zapytała, czy zamierza tak siedzieć, kącik jego ust uniósł się w ledwo zauważalnym, drapieżnym uśmiechu. Powoli odsunął krzesło i wstał, nie spuszczając z niej wzroku nawet na ułamek sekundy. Jego sylwetka, wysoka i pewna, rzucała długi cień w przygaszonym świetle apartamentu. Podchodził do niej niespiesznie, a z każdy krokiem czuł, że ręcznik niebezpiecznie zsuwa się z jego bioder. Kiedy całkowicie już opadł ten spojrzał na nią z prowokującym uśmiechem unosząc brew w górę.
Gdy stanął przed nią, w powietrzu aż iskrzyło. Nie dotknął jej od razu. Pozwolił, by poczuła jego bliskość, jego zapach mieszający się z aromatem jego perfum i niedawno wypitego wina. Dopiero po chwili jego dłoń powędrowała do paska jej szlafroka. Chwycił go pewnie i jednym, zdecydowanym szarpnięciem przyciągnął ją do swojej klatki piersiowej. W tym momencie jego maska opanowanego mężczyzny ostatecznie upadła, a do głosu doszedł włoski, ognisty temperament, którego nie dało się już zdusić.
— Myślisz, że masz nade mną przewagę, bo znasz drogę do sypialni? Jesteś bardzo pewna siebie , kiedy tam uciekasz. — Mruknął niskim, wibrującym głosem tuż przy jej ustach. — Dopiero teraz zaczynamy grać na moich zasadach, cara. Zobaczymy , czy będziesz równie odważna , jeżeli przekroczymy jej próg. — Odparł spoglądając na nią iście płonącym wzrokiem.
W sypialni nie było już miejsca na subtelności, czy zbędne a tym momencie słowa. Gabriel traktował ją jak królową, ale taką, którą zamierzał całkowicie zdominować. Jego usta stały się narzędziem czystej przyjemności i tortury jednocześnie. Nie oszczędzał jej – całował ją zachłannie, znacząc drogę od zagłębienia szyi, przez ramiona, aż po linię bioder. Co chwila zatrzymywał się, by lekko podgryźć jej skórę, badając jej reakcje, które podsycały panujący w pomieszczeniu żar.
Czuł, jak każda komórka jego ciała reaguje na jej zapach i dotyk. Gdzieś z tyłu głowy wciąż odzywał się głos rozsądku, krzyczący, że to za dużo, że angażuje się zbyt mocno, ale ten głos tonął w huku jego pulsu.
UsuńW pewnym momencie, gdy namiętność osiągnęła punkt krytyczny, Gabriel chwycił oba jej nadgarstki jedną dłonią i uniósł je wysoko nad jej głowę, unieruchamiając ją na poduszkach. Jego ciało, twarde i gorące, napierało na nią z siłą, której nie mogła i nie chciała się przeciwstawić. Spojrzał jej głęboko w oczy, a w tym spojrzeniu była dzikość i obietnica całkowitego zatracenia. Chciał, by wiedziała, że w tej chwili nikt inny nie istnieje.
— Patrz na mnie. — Szepnął, a jego głos, choć cichy, brzmiał jak rozkaz. — Nie chcę, żebyś myślała o jutrze... Dzisiaj... dzisiaj jestem cały twój. A Ty jesteś moja, rozumiesz? — Dodał przygryzając płatek jej ucha.
Seks między nimi był jak wybuch wulkanu – gwałtowny, pełen ognia i pozbawiony zbędnych uprzejmości. Nie było w tym nic z mimozy czy delikatnego kochanka; był mężczyzną, który bierze to, czego pragnie, dając w zamian intensywność, o jakiej Thea dotąd mogła tylko śnić.
W tej dusznej atmosferze, pośród splątanego prześcieradła, jedynym co się liczyło, był ich wspólny, dziki rytm i żar, który zdawał się nie mieć końca. Gabriel, choć fizycznie ją dominował, czuł, że emocjonalnie to on traci grunt pod nogami. Każdy jej oddech, każdy skurcz mięśni pod jego palcami sprawiał, że walka serca z rozumem stawała się coraz trudniejsza do wygrania. Przepadłeś Amigo...
Gabriel
Cisza, która zapadła w sypialni, była gęsta, nasycona zapachem ich ciał i elektrycznością, która wciąż unosiła się w powietrzu niczym dym po wystrzale. Gabriel leżał przez chwilę bez ruchu, wpatrzony w sufit, ale każda komórka jego ciała była świadoma obecności Thei. Jeszcze przed chwilą był drapieżnikiem, który brał to, co chciał, ale teraz, gdy adrenalina powoli opadała, ustępując miejsca błogiemu zmęczeniu, czuł coś znacznie głębszego niż tylko fizyczne spełnienie.
OdpowiedzUsuńFascynacja. To słowo nie oddawało w pełni tego, co się z nim działo. Thea była dla niego zagadką, którą pragnął rozwiązywać w nieskończoność, warstwa po warstwie. Każdy jej gest — to, jak oddawała mu kontrolę, by za chwilę przejąć ją jednym pewnym spojrzeniem — sprawiało, że tracił dla niej głowę. Smakowała jak zakazany owoc; była słodkim niebezpieczeństwem, którego racjonalny, chłodny Gabriel zazwyczaj unikał. Jednak przy niej logika traciła moc. Była chaosem, którego jego uporządkowane życie desperacko potrzebowało.
Kiedy jej palce musnęły jego klatkę piersiową, podążając śladem tuszu pod skórą, poczuł przyjemny dreszcz. To był intymny gest, paradoksalnie bardziej odsłaniający niż sam seks. Spojrzał na nią, a widząc ten rozbawiony uśmiech i szczere zainteresowanie, pozwolił sobie na chwilę bezbronności. Ujął jej dłoń, która błądziła po jego torsie, i powoli przytknął ją do swoich ust, składając długi pocałunek na jej wierzchu. Jego wzrok był utkwiony w jej oczach — intensywny, niemal zaborczy.
— Zrobiłem je w swoje osiemnaste urodziny — zaczął, a jego głos był niski i lekko zachrypnięty. — Pamiętam, jaką rozpętałem tym wojnę. Adwokat z tatuażami... Według mojej rodziny to był brak poszanowania własnego ciała i gwarancja braku uznania w zawodzie. Twierdzili, że to brudzi nazwisko.
Zaśmiał się krótko, dźwiękiem pozbawionym wesołości, po czym wyprostował rękę, przyglądając się skomplikowanym wzorom. Były one dla niego mapą buntu i własnej tożsamości.
— Ale to moja skóra i moje zasady — dodał ciszej, po czym przyciągnął ją gwałtownie do siebie, jakby chciał wtopić ją w swoje ciało i upewnić się, że nie zniknie.
Pytanie o Włochy wyrwało go z tego sentymentalnego zawieszenia. Westchnął ciężko, a jego twarz na moment stężała. Nie chciał wpuszczać problemów zewnętrznego świata do tego azylu, ale Thea stała się częścią jego rzeczywistości.
— Muszę dopiąć rodzinne sprawy majątkowe. Ktoś bezprawnie chce odebrać mi ważne i sentymentalne dla mnie miejsce — rzucił gorzko, a w jego oczach na ułamek sekundy pojawił się chłód profesjonalnego gracza. — To dom, w którym czułem się wolny. Nie pozwolę im go tknąć.
Szybko jednak złagodził ton, nie chcąc psuć tej ulotnej bliskości. Przesunął dłonią po jej ramieniu, napawając się jej miękkością.
— Poza tym... chciałbym spędzić z Tobą weekend bez kamer, fleszy i całego tego zgiełku. Chciałbym pokazać Ci trochę mojego świata, trochę siebie. A poza tym... L Miło byłoby odpocząć od Ford Models i wszystkich ról, które musimy grać. — Blady, ale szczery uśmiech błąkał się na jego ustach. Sama myśl o ucieczce z nią w miejsce, gdzie nikt ich nie ocenia, sprawiała, że w jego klatce piersiowej rozlewało się nieznane dotąd ciepło. Otworzył szafkę i wyjął kalendarz, podając go jej z niemal uroczystą powagą. Uniósł się na łokciach i patrzył na nią z napięciem, czekając na jej werdykt. W tym momencie jego czas i plany należały całkowicie do niej. A on ? Pragnął zobaczyć ją na tle włoskich winnic, w świetle zachodzącego słońca, jak spaceruje wąskimi, zabytkowymi uliczkami uśmiechając się tak promiennie, jak teraz. — Mam nadzieję , że jesteś gotowa na trzy dni słodkiego lenistwa. — Dodał z zadziornym uśmiechem.
Gabriel przesunął dłonią po jej gładkiej skórze, zatrzymując opuszki palców na przedramieniu, dokładnie tam, gdzie widniał rok urodzenia jej matki. Jego dotyk był czuły i precyzyjny jakby czytał historię zapisaną na jej ciele alfabetem Braille’a.
OdpowiedzUsuń— Musi znaczyć dla ciebie naprawdę wiele, skoro zdecydowałaś się uwiecznić datę jej narodzin na własnej skórze — zaczął cicho, a w jego głosie pobrzmiewała nuta nieukrywanego podziwu, przemieszana z pewnego rodzaju tęsknotą. — To piękne, Thea. Dobrze wiedzieć, że chociaż ty masz rodziców, którzy są dla ciebie wsparciem, a nie starają się układać ci życia pod własne widzimisię. Moi... oni zawsze mieli plan. Na każdy mój krok, na każde słowo. Ty masz w sobie wolność.
Uśmiechnął się do niej blado, po czym jego palce powędrowały wyżej, za ucho, by musnąć delikatne płatki wytatuowanej róży. Przez chwilę bawił się kosmykiem jej włosów, wdychając ich zapach, zanim znów skupił się na rysunku.
— Róża... mówisz, że interpretujesz ją zależnie od humoru? — zapytał, nachylając się nieco bliżej, tak że jego ciepły oddech łaskotał jej szyję. — Dzisiaj, w tym świetle, wygląda dla mnie jak symbol czegoś, co przetrwało burzę. Ma w sobie jakąś dumę. Powiedz mi, co czułaś, kiedy ją robiłaś? Z czym to było związane?
Zjechał dłonią niżej, na własne ramię, gdzie tusz tworzył skomplikowane, ciemne wzory. Westchnął cicho, a w jego oczach pojawił się błysk pasji.
— Spędziłem pod igłą łącznie cztery lata swojego życia, kawałek po kawałku zakrywając to, kim kazano mi być. Dzisiaj... dzisiaj nie wyobrażam sobie siebie bez nich. Gdybym ich nie miał, czułbym się zupełnie nagi. To moja mapa wspomnień, wzlotów i upadków — wyznał, po czym spojrał na kalendarz, który trzymała w dłoniach.
Wzrok Gabriela rozjaśnił się na dźwięk propozycji. Perspektywa ucieczki z nią, wyrwania się z dusznego miasta, była jak pierwszy oddech po długim nurkowaniu.
— Za dwa tygodnie? Pasuje mi idealnie. Zrobię wszystko, żeby nic nam nie przeszkodziło — powiedział z determinacją, przyciągając ją jeszcze mocniej do siebie. — Rzym, a potem Malaga... Thea, nie masz pojęcia, jak bardzo mnie cieszy to, że robimy wspólne plany. Chcę zrealizować każdy punkt z tej listy. Właśnie z tobą.
***
Dwa tygodnie minęły szybciej, niż oboje się spodziewali. Szum silników odrzutowca działał kojąco, tworząc barierę między nimi a światem, który zostawili dziesięć tysięcy metrów niżej. Gabriel siedział w wygodnym fotelu, gładząc kciukiem wierzch dłoni Thei. Jednak co chwilę uciekał wzrokiem w stronę chmur, a w jego głowie wciąż dźwięczały powiadomienia z telefonu, które ignorował od momentu wejścia na lotnisko. Ivett. Jej wiadomości były jak jad — sączyły się powoli, zatruwając tę chwilę spokoju. "Znudzi ci się szybciej, niż wywoła zdjęcia z tego wyjazdu "— napisała, a każde jej słowo ociekało chorobliwą zazdrością. Ivett Brown nie potrafiła znieść myśli, że Gabriel mógłby znaleźć autentyczne szczęście u boku kogoś, kto nie był częścią ich toksycznego świata.
Gabriel nie chciał psuć tej chwili, ale lęk o Theę zaczął kiełkować w jego piersi. Ivett była niebezpieczna, zwłaszcza teraz, gdy czuła się odtrącona. Wiedział, że Brown ma spore wpływy w Ford Models i nie zawahałaby się ich użyć, by zniszczyć karierę, na którą Campbell tak ciężko pracowała. Nie wybaczyłby sobie, gdyby przez jego decyzje i ich romans ucierpiało to, co dla Thei było pasją i życiem.
Zablokował telefon i zacisnął dłoń na jej palcach, jakby chciał ją ochronić przed niewidzialnym atakiem. Po dłuższym milczeniu, które dla niego było walką z własnymi demonami, odwrócił głowę w jej stronę i zmusił się do lekkiego uśmiechu.
— Wszystko w porządku? — zapytał cicho.
Głos mu nie drżał, ale w głębi duszy wiedział, że to pytanie zadaje też sobie. Czy zdoła ją ochronić? Czy ich nowa relacja przetrwa konfrontację z rzeczywistością, którą Ivett obiecała zamienić w piekło? Na razie jednak chciał wierzyć, że niebo nad nimi jest jedyną rzeczą, która ma znaczenie.
Gabriel milczał przez dłuższą chwilę, a dźwięk silników odrzutowca zdawał się wypełniać pustkę między nimi, której nie potrafił teraz niczym innym załatać. Czuł na sobie badawcze spojrzenie Thei która nocą postanowiła się przed nim otworzyć... z taką czułością opowiadała o skomplikowanej relacji z matką i baletowych lekcjach. Chciał jej powiedzieć wszystko. O tym, że każdy kilometr zbliżający go do Rzymu zaciskał pętlę na jego gardle i o tym, że dom, który miał być azylem, stał się polem bitwy.
OdpowiedzUsuńZamiast tego, wybrał bezpieczniejszą drogę. Przyciągnął ją do siebie, pozwalając, by jej głowa spoczęła na jego ramieniu. Jego dłoń, ozdobiona licznymi tatuażami, które tak niedawno komentowała, zanurzyła się w jej włosach. — Nie, skądże. Też jestem cholernie zmęczony, a przed nami jeszcze dwie godziny lotu — odparł miękko, a jego głos był ledwie słyszalnym mruknięciem w kabinie. — Śpij, Thea, odpoczywaj. Uśmiechnął się blado, ale ten uśmiech nie sięgał oczu. Udał, że ziewa i odwrócił głowę w stronę okna. Ciemność za szybą była absolutna, przerywana jedynie błyskami świateł pozycyjnych na skrzydle. Widział w odbiciu swoją własną twarz — napiętą i obcą. Myślał o dokumentach, które czekają w Rzymie, i o głosach rodziców, których nie słyszał od lat, a które teraz znów zaczęły nawiedzać jego sny.
Rzym powitał ich chłodnym, porannym powietrzem i zapachem wilgotnego bruku. Miasto powoli budziło się do życia, gdy taksówka kluczyła między wąskimi uliczkami, by w końcu zatrzymać się przy Piazza Navona. To tutaj, w cieniu barokowych fontann i monumentalnych fasad, stała kamienica, która pamiętała więcej niż on sam.
— Skoro mam ci pokazać część siebie, to zaczniemy od najważniejszego miejsca, gdzie praktycznie spędziłem swoje dzieciństwo — powiedział Gabriel, a w jego głosie, mimo zmęczenia, pobrzmiewała nuta dumy wymieszana z nostalgią. Kiedy przekroczyli próg mieszkania na trzecim piętrze, atmosfera natychmiast się zmieniła. Nowojorski minimalizm Gabriela tutaj nie istniał. Wnętrze było nasycone stylem art deco — geometryczne wzory, głębokie aksamity i mosiężne wykończenia tworzyły przestrzeń, która zdawała się oddychać historią. Na ścianach wisiały czarno-białe fotografie, a w centralnym punkcie salonu stało ono — zabytkowe pianino, którego lakier lekko już zmatowiał pod wpływem czasu.
Gabriel przeszedł przez pokój, dotykając opuszkami palców krawędzi mebli, jakby sprawdzał, czy wciąż tu są. Jego usta wygięły się w delikatnym uśmiechu, gdy stanął przy instrumencie. — Dziadkowie chwilę przed swoją śmiercią zapisali mi to mieszkanie — mruknął, wbijając wzrok w pożółkłą klawiaturę. — Byłem tak zajęty wojną ze swoimi rodzicami, że nawet ich nie pożegnałem.— Dźwięk jego głosu stał się nagle cięższy, pozbawiony tej lekkiej maski, którą nosił w samolocie. — Dziś, po ośmiu latach, moja rodzina wyczuła niesamowity biznes, jeśli chodzi o to mieszkanie i chcą mi je odebrać. Pojutrze mam umówione z nimi spotkanie w celach negocjacji. Nie wyobrażam sobie go sprzedać... — Pokręcił głową i podszedł do okna, opierając czoło o chłodną szybę. Widok na plac był piękny, ale dla niego był to teraz widok na front nadchodzącej bitwy.
Obrócił się w jej stronę. Thea wyglądała na kompletnie wyczerpaną, blada w świetle poranka, który powoli wdzierał się do salonu. Poczuł ukłucie winy, że od razu zasypał ją swoimi demonami. Podszedł do niej i ujął jej twarz w dłonie, gładząc kciukami policzki. — Idź się odśwież, ja zrobię coś do jedzenia, hm? Jak się tylko wyśpimy i odpoczniemy , to gdzieś Cię zabiorę. — obiecał, po czym musnął jej usta w krótkim, pełnym wdzięczności pocałunku. — Cieszę się, że przyjechałaś tu ze mną. Naprawdę.
Gabriel zaśmiał się gardłowo kręcąc głową. Przez moment wydawało się, że napięcie, które towarzyszyło mu od przekroczenia progu, nieco zelżało. Przysunął ją do siebie mocniej, rozkoszując się jej bliskością, która uspakajała go coraz bardziej.
OdpowiedzUsuń— Benvenuta a Roma, cara mia — zaczął, a w jego głosie pobrzmiewała rozbawiona nuta. — Masz rację, to nie jetlag. Rzym po prostu oddycha inaczej. W Nowym Jorku wszyscy pędzicie, jakbyście brali udział w wyścigu, którego nikt nie potrafi wygrać. Tutaj czas to tylko sugestia. Ludzie zatrzymują się na kawę nie dlatego, że mają czas, ale dlatego, że kawa jest ważniejsza niż pośpiech. - Spojrzał na nią z ukosa, mrużąc oczy w udawanym wyrzucie, a na jego ustach błąkał się zawadiacki uśmiech.
— A co do tego tempa... to ty mnie go nauczyłaś, Thea. Zanim cię poznałem, byłem spokojnym człowiekiem a teraz?Teraz sprawdzam zegarek częściej niż ciśnienie — zażartował, po czym spoważniał na moment, gładząc ją dłonią po ramieniu. — Zrobimy wszystko, na co masz ochotę. Spacer, kawiarnie, najstarsze kościoły czy po prostu siedzenie na placu i patrzenie na gołębie. To Twoj czas , a ja jestem na Twoją wyłączność.
Kiedy jednak wspomniała o pizzy z ananasem, Gabriel gwałtownie złapał się za serce, odgrywając scenę niemal operowej rozpaczy.
— Pizza z ananasem? — powtórzył z udawaną zgrozą. — Thea, gdybyś o to poprosiła w lokalu na dole, kelner mógłby nie tylko nie przynieść ci jedzenia, ale wezwać egzorcystę albo przynajmniej policję. We Włoszech dodanie ananasa do pizzy to nie jest „wybór smakowy”, to wypowiedzenie wojny narodowej. Jeśli naprawdę tego zapragniesz, będę musiał udawać, że cię nie znam, żeby przeżyć — dodał z błyskiem w oku, po czym pochylił się i czule ucałował czubek jej głowy.
— Twoja walizka już czeka w sypialni — oznajmił, wskazując na uchylone drzwi. — Idź, rozgość się. Ja pójdę puścić ci gorącą wodę. Po tej podróży należy ci się długa kąpiel, a potem osiem godzin snu, o których marzysz. Ja dopilnuję, żeby nikt ci nie przeszkadzał. - Puścił jej ramię i skierował się w stronę łazienki, skąd po chwili dobiegł szum wody i radosne, ciche nucenie jakiejś włoskiej melodii.
Jej walizka stała przy wielkim, dębowym łóżku, a obok niej leżała torba Gabriela, którą rzucił w pośpiechu na fotel , którego wypadło parę rzeczy. Biała koperta i list, który najwyraźniej wysunęła się z bocznej przegrody jego torby podczas przenoszenia. Jego wyrok... Jego ciężar , który między innymi starał się tak przed nią ukrywać. Treść była bezlitosna. Miesiąc legalnego pobytu w Nowym Jorku. Trzydzieści dni spokoju a pozniej? Sam nie wiedział co ma zrobić, gdyż urzędnik wyraźnie mu powiedział , że w jego przypadku wiza będzie trudna do zdobycia. Na papierze widocznymi literami było napisane.
„Wniosek odrzucony”, „Brak podstaw do przedłużenia”, „Konieczność opuszczenia terytorium USA w terminie...”. Dlaczego jej nie powiedział? Nie chciał by widziała jak traci grunt pod nogami. Przecież to był Soretti. On nigdy nie okazuje słabości.
Gabriel stał nieruchomo przez chwilę niczym sparaliżowany wbijając w nią swoje ciemne spojrzenie. Jeszcze przed momentem w kuchni unosiła się lekka aura ich przekomarzania — mieszała się z echami jej śmiechu po żarcie o gołębiach i „starczym” wieku. Jednak dźwięk papieru uderzającego o blat przeciął tę sielankę niczym gilotyna.
OdpowiedzUsuńWzrok Sorettiego powoli opadł na biały arkusz. Nagłówek urzędu imigracyjnego bił po oczach oficjalnym, zimnym tonem. Gabriel nie drgnął. Nie było gwałtownego zaprzeczania ani paniki. Wypuścił tylko powoli powietrze z płuc, a jego ramiona, zazwyczaj dumnie wyprostowane, teraz jakby nieco opadły pod ciężarem tej zrezygnowanej ciszy.
— No i proszę, a mówili, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. W twoim przypadku to raczej pierwszy stopień do psucia sobie wakacyjnych planów, cara — odezwał się cicho, siląc się na ten swój charakterystyczny, lekko kpiący półuśmiech, choć w jego oczach nie było już śladu wcześniejszego blasku.
Obserwował jej reakcje Widząc jej splot rąk i to ciemne spojrzenie, wiedział, że Thea nie odpuści. Ona nie była tej osoby.
— Kiedy chciałem powiedzieć? — powtórzył pod nosem, drapiąc się po kilkudniowym zaroście. — Miałem taki piękny plan. Myślałem, że zrobię to spektakularnie. Może zostawię ci liścik w pudełku po tych cytrynowych lodach? Albo wyślę pocztówkę z Rzymu: „Cześć Thea, lody były pyszne, pizza z ananasem to zbrodnia, a ja właśnie zostałem deportowany, uściski, Gabriel”. Brzmi nieźle, prawda?
Zrobił krok w jej stronę, ale zatrzymał się, widząc jej złość. Westchnął ciężko, a jego maska na moment pękła, odsłaniając twarz człowieka, który po prostu czuł się zmęczony walką z systemem.
— Posłuchaj… nie chciałem, żebyś patrzyła na mnie z tą miną. Z tym „Gabrielu, biedactwo, muszę cię uratować”. Nie potrzebuję twojej litości ani twoich „dojść”. Jesteś moją partnerką, a nie moją agentką ubezpieczeniową czy prawnikiem pro bono — powiedział, znów próbując uciec w ironię. — Poza tym, spójrz na to z innej strony. Przecież nie zaproponuję ci teraz: „Hej, Thea, weźmy ślub w trybie ekspresowym, żebym mógł dalej siedzieć w Nowym Jorku”. Wyobrażasz to sobie? Ty w bieli, ja w kajdankach urzędu imigracyjnego, a zamiast przysięgi czytamy kodeks wizowy. To by była najkrótsza i najzabawniejsza tragedia w historii Manhattanu. Kelner od pizzy z ananasem na pewno byłby naszym świadkiem.
Przeczesał palcami włosy i oparł się o blat tuż obok nieszczęsnego listu. Jego wzrok stał się na moment bardziej techniczny, chłodny, jak u prawnika analizującego przegraną sprawę.
— To nie jest tak, że nic nie robię. Mimo że sam jestem prawnikiem i znam te paragrafy na pamięć, czuję się, jakbym walił głową w mur. Próbowałem wszystkiego, co legalne, półlegalne i kreatywne. Ale nawet ja mam swoje granice — przyznał z nutą autentycznej rezygnacji. — Właściwie, jestem jeszcze raz umówiony z urzędnikiem. To jeden z tych gości, którzy zjadają regulaminy na śniadanie. Mamy usiąść i punkt po punkcie, przestudiować wszystkie procedury, każdą lukę, każdą pieczątkę. Jeśli on nic nie znajdzie, to znaczy, że naprawdę będę musiał opuścić Nowy Jork. - Mruknał i spojrzał na nią uważnie, a jego głos nieco złagodniał, tracąc szorstkość żartu.
— Nie powiedziałem ci, bo chciałem, żeby nasz pierwszy wyjazd kojarzył ci się z samymi przyj ościami , a nie pieczątkami w paszporcie. -
Zamilkł na chwilę, czekając na jej reakcję, gotowy na kolejną tyradę, ale też mając nadzieję na spokój , a nie kłótnie między nimi.
Gabriel wypuścił powietrze z płuc tak gwałtownie, jakby uchodziło z niego całe zgromadzone napięcie, choć puls wciąż dudnił mu w skroniach. Jego twarz, zwykle o zdrowym, oliwkowym odcieniu, teraz płonęła czerwienią – skok ciśnienia był tak nagły, że czuł pieczenie pod powiekami. W jego oczach gniew, który jeszcze przed chwilą go rozpierał, ustąpił miejsca głębokiemu, niemal bolesnemu zrezygnowaniu. Czuł się osaczony przez własne błędy i bezlitosną machinę biurokracji, która nie brała pod uwagę ludzkich uczuć.
OdpowiedzUsuń— Thea... nie chcę, byś w taki sposób poświęcała się dla mnie — mruknął, tuląc ją do siebie tak mocno, jakby miał zaraz ją stracić. — Jesteś młoda, całe życie należy do ciebie. Powinnaś teraz myśleć o podbijaniu wybiegów, planować swój wielki pokaz, wybierać kreacje na bankiety i piąć się na sam szczyt, a nie zastanawiać się, jak oszukać urząd emigracyjny. Nie chciałem, byś wchodziła bardziej w tę relację przez ślub z konieczności, przez kłamstwa i strach. To miało być... zupełnie inaczej. Chciałem ci dać wszystko, co najlepsze, a nie ciągnąć na dno moich problemów.
Jego dłoń, wciąż nieco drżąca, powędrowała do jej głowy. Przeczesywał palcami jej mokre włosy, a ten prosty, intymny gest wydawał się być jego jedyną formą przeprosin za chaos, w który ją wciągnął.
— Przepraszam, że ci nie powiedziałem. Wszystko zadziało się tak szybko i tak intensywnie, że momentami sam traciłem kontakt z rzeczywistością. Nie chciałem zwalać ci na głowę tak ogromnej ilości informacji, kiedy widziałem, jak cieszysz się naszym wspólnym czasem. Chciałem być dla ciebie partnerem, wsparciem, a nie ciężarem, który musisz dźwigać. Chciałem być facetem, na którym możesz polegać, a nie problemem do rozwiązania — wyznał cicho, a jego głos drżał od emocji.
Słowo partnerka którego użył wcześniej, wciąż dźwięczało mu w uszach. To było to, czego pragnął najbardziej na świecie – być z nią na równi, tworzyć coś prawdziwego. Ale teraz to słowo nabierało nowego, niemal przerażającego znaczenia w kontekście urzędowych pieczątek.
Odsunął się o centymetr, by móc spojrzeć w jej oczy, choć sprawiało mu to trudność. Ciężar tego, co planowali, nagle uderzył go z podwójną siłą.
— Ale pomyśl o tym racjonalnie. Przecież dla twoich rodziców to będzie totalny szok. Nie tylko dla nich, ale dla całego otoczenia. Do tej pory oficjalnie byliśmy „znajomymi”, może „dobrymi kolegami” w oczach świata. A teraz co? Nagle wyskoczymy z obrączkami? — Przeciągnął dłonią po twarzy, próbując opanować gonitwę myśli. — Twoja mama, która nawet nie wie o moim istnieniu, Twój ojciec...Marcus mnie wykastruje... oni nie są głupi. Od razu zaczną pytać, skąd ten pośpiech, skąd ta nagła zmiana statusu. A Ford Models? Jeśli to wyjdzie na jaw w niewłaściwy sposób, prasa zrobi z tego cyrk. Będą pisać, że „młoda gwiazda ratuje Włocha przed deportacją”. To może zniszczyć twoją karierę, spalić mosty, które tak ciężko budowałaś, a ja nie chcę być tego powodem. Nigdy bym sobie nie wybaczył, gdybym stał się kotwicą u twojej szyi.
Zamilkł na chwilę, a na jego twarzy malował się autentyczny strach o jej przyszłość. To nie był już tylko strach o siebie – to był strach o nią, o jej wizerunek, o to, jak świat na nią spojrzy.
— Jak ty chcesz im to sprzedać, żeby wszyscy uwierzyli? Ivett Cię zmasakruje. Przecież to będzie skandal za skandalem, jeśli choć jedna rzecz pójdzie nie tak. Jeżeli chodzi o urząd, to wiesz, jacy oni potrafią być bezlitośni. To nie są tylko papiery, Thea. Musimy razem zamieszkać, spodziewać się kontroli za dnia i nocy, odpowiadać na najbardziej intymne, niewygodne pytania o nasze wspólne życie. Będą sprawdzać, po której stronie łóżka śpisz i jaką kawę piję rano.
Wbił w nią swoje spojrzenie, w którym mieszało się uczucie z czystym przerażeniem. Jednocześnie w myślach przeklinał się za to, że w ogóle dopuścił do tej rozmowy, że pozwolił jej na tak wielkie poświęcenie.
— Naprawdę jesteś na to gotowa? Na to, że nasze życie stanie się spektaklem dla urzędników? - Zapytał patrząc na nią wyczekująco. To nie miało tak wyglądać... Nie tak wyobrażał sobie ten wyjazd...
Gabriel milczał przez dłuższą chwilę, a każde słowo Thei uderzało w niego ze zdwojoną odbijając się echem od wysokich, zdobionych stiukami sufitów rzymskiego apartamentu. Faktycznie, wyglądał tak, jakby zaraz miał zejść na zawał. Choć zazwyczaj uchodził za człowieka chłodnego, niemal wypranego z emocji, który w każdej sytuacji potrafi zachować stoicki spokój i analityczny umysł, w tym momencie maska opadła. Nie umiał utrzymać emocji na wodzy. Czuł, jak serce wali mu o żebra, jakby chciało wyskoczyć z piersi i uciec przed piętrzącymi się problemami, które dopadły go tutaj, w jego rodzinnym mieście, gdzie wszystko miało być prostsze.
OdpowiedzUsuń— Czyli naprawdę myślisz nad tym bardzo poważnie — stwierdził w końcu, wpatrując się w nią z mieszanką niedowierzania i nabożnego podziwu.
Miał szczęście. Naprawdę ogromne szczęście, że Thea pojawiła się na jego drodze. Kto inny zaryzykowałby karierę w Ford Models i reputację, by ratować Włocha przed biurokratycznym wyrokiem? I to tutaj, w sercu Włoch, gdzie on czuł się jak w pułapce, a ona poruszała się z taką samą pewnością siebie jak po nowojorskim Manhattanie.
— Co do obrączek, to tę decyzję pozostawiam Tobie. Nie będę wywierać presji — odparł już nieco spokojniej, opadając na krzesło. Przeczesał palcami włosy, starając się uspokoić panujący w jego głowie chaos. Kiedy wspomniała o Ivett, uniósł brwi tak wysoko, że aż otworzył usta. Był w szoku, choć z drugiej strony, znając tę kobietę, czuł, że to idealnie pasuje do jej profilu.
— Po trupach do celu. Ivett to kobieta, która nie ma hamulców — skomentował z nieukrywanym obrzydzeniem, kręcąc głową. Wizja jej „awansu” była równie niesmaczna, co przewidywalna. Gdy Thea podeszła do niego i go pocałowała, Gabriel instynktownie przyciągnął ją do siebie, pogłębiając pocałunek, jakby szukał w niej ratunku przed tonięciem.
— Jesteś moim aniołem, wiesz o tym? — mruknął prosto w jej usta, odgarniając jej zbłąkany kosmyk włosów za ucho. Mimo że wciąż cały się trząsł z wewnętrznego napięcia, wysilił się na blady uśmiech i przymknął oczy, chłonąc jej bliskość. — W porządku, zadzwoń. Pamiętaj tylko o różnicy czasu— dodał, całując ją w czoło z czułością, która rzadko gościła na jego twarzy.
Podniósł się z miejsca i ruszył w kierunku balkonu. Kiedy otworzył ciężkie, drewniane drzwi, do środka wpadł w sidła nocy. Chłodne, zimowe powietrze uderzyło w niego z impetem, ale Gabriel niemal nie zwracał na to uwagi. Z kieszeni spodni wyciągnął nieco pogniecioną paczkę papierosów i zapalniczkę. Ostatnimi czasy, odkąd widmo deportacji zaczęło zaglądać mu w oczy, coraz częściej zdarzało mu się sięgać po tytoń.
Zaciągnął się głęboko, wypuszczając gęsty, szary dym z ust, który szybko rozpraszał się nad dachami kamienic. Rzym był piękny, ale dla Gabriela w tej chwili stanowił więzienie, z którego tylko Thea mogła go wyciągnąć. Obserwował przez szybę dziewczynę, która z telefonem przy uchu zacięcie rozmawiała. Widział jej determinację, to jak gestykulowała, jak pewnie i dosadnie mówiła w pełni opanowana.
Gabriel palił jednego papierosa za drugim, czując na karku lodowaty powiew wiatru, który i tak był łagodniejszy niż chłód towarzyszący myśli o powrocie do Nowego Jorku. Wiedział, że ten dzień zmienia zmienia wszystko. Praktycznie rzecz biorąc od chwili poznania jej klubie jego życie nie wyglądało już tak samo... Odkąd ją poznał , Włoch w końcu zaczął poznawać jak to jest żywić do kogoś naprawdę poważne uczucia. Choć bał się do tego przyznać, wiedział, że to, co czuje, to początek miłości.
Gabriel stał na balkonie nieruchomo, a dym z papierosa snuł się wokół jego sylwetki niczym mgła. Kiedy poczuł jej obecność, a potem chłód jej palców zabierających mu papierosa, zamarł. Patrzył z mieszanką niedowierzania i fascynacji, jak Thea zaciąga się dymem, oparta o barierkę z taką swobodą, jakby nie planowali właśnie oszukać systemu imigracyjnego mocarstwa.
OdpowiedzUsuń— Hej, to był mój ostatni na ten kwadrans — mruknął, ale w jego głosie nie było złości, tylko głęboki, gardłowy podziw. Przez chwilę po prostu milczał, próbując przetrawić to, co przed chwilą usłyszał z sypialni.
Jego twarz, zazwyczaj tak pewna siebie, teraz zdradzała każdy emocjonalny wstrząs. Był zszokowany – nie tylko tempem wydarzeń, ale przede wszystkim nią. Tym, że ta dziewczyna, która mogłaby mieć każdego, decyduje się wejść w to bagno razem z nim.
— Co do tego rozwodu po roku... — zaczął, a kącik jego ust uniósł się w tym charakterystycznym, łobuzerskim uśmiechu, choć oczy wciąż miał wilgotne od nadmiaru emocji. — Nie licz na to.Jeśli już dam się uwiązać, to będę tak nieznośnym mężem, że nawet sędzia nie będzie chciał dać ci wolności. Będziesz musiała mnie znosić, dopóki sama nie wyrzucisz mnie z balkonu.
Szybko jednak spoważniał, a jego wzrok stał się intensywny, niemal bolesny.
— Jak zareagował Marcus? — zapytał cicho, niemal wstrzymując oddech. — Wyklął mnie już od najgorszych, czy tylko obiecał, że połamie mi nogi, jeśli cię skrzywdzę? I co z twoją matką? Masz zamiar jej powiedzieć, czy dowie się z nagłówków w „New York Post”?
Zrobił krok w jej stronę, ignorując dym unoszący się z papierosa, którego wciąż trzymała.
— Thea, ja... nie wyobrażam sobie tego. Gdybyś teraz powiedziała „nie”, gdybym musiał spakować walizkę i widzieć cię tylko przez pieprzony ekran iPhone’a o czwartej rano przez różnicę czasu... to by mnie zabiło szybciej niż jakakolwiek deportacja. Nie widzieć cię codziennie? To jakby ktoś kazał mi przestać oddychać i zapytał, czy mi to pasuje.
Westchnął ciężko, a na jego czole pojawiła się zmarszczka troski.
— Twój menedżer dostanie szału. Już słyszę ten wrzask o intercyzy, umowy poufności i klauzule moralności. Pewnie przyślą nam stos papierów grubości biblii. Jeśli chcesz, możemy sami usiąść i napisać własną umowę na naszych warunkach – taką, w której jedynym punktem będzie to, że zawsze mamy dla siebie czas.
W końcu nie wytrzymał. Podszedł do niej i położył dłoń na jej talii, przyciągając ją blisko, tak że czuł ciepło jej ciała. Druga ręka powędrowała do jej twarzy, odgarniając kosmyk włosów za ucho.
—
Dziękuję — szepnął, a jego głos załamał się na moment, obnażając całe wzruszenie, które tak desperacko próbował ukryć pod maską twardziela. — Dziękuję, że mnie ratujesz z tego syfu. Wiem, że ten ślub nie należy do wymarzonych... to wszystko jest tak nagłe, tak brudne przez te wszystkie urzędy. Ale obiecuję ci, tutaj, w moim mieście, że zrobię wszystko, byś w przyszłości miała piękną, wymarzoną ceremonię. Taką z bajki, na jaką zasługujesz. Będę twoim dłużnikiem do końca życia, Thea.
UsuńZanim zdążyła odpowiedzieć, nachylił się i pocałował ją. Ten pocałunek był inny niż wszystkie poprzednie – nie było w nim tylko pożądania, była w nim desperacka wdzięczność, pasja i coś głębokiego, co dopiero zaczynało kiełkować między nimi. Kiedy się odsunął, uśmiechnął się promiennie, a w jego oczach znów zapłonął ten słynny błysk.
— Zakupy? Zabiorę cię do najlepszych domów mody ślubnej w Rzymie. Wybierzemy najpiękniejszą suknię, jaką widział ten świat. Pójdziemy po obrączki, a wieczorem... mam dla ciebie niespodziankę.
Otworzył przed nią drzwi balkonowe, gestem zapraszając do środka.
— A teraz idź się zrelaksować, weź kąpiel, zrób cokolwiek. Ten wyjazd będzie intensywniejszy, niż się spodziewałem. Kiedy wrócimy do Nowego Jorku, musimy podjąć decyzję, gdzie zamieszkamy. Musimy stworzyć nasz własny azyl. - Mruknął chodząc roztrzęsiony po całym pokoju mówiąc przy tym raz po angielsku , raz po włosku. W końcu zatrzymał się jeszcze na moment całując czule w czoło.
— Kocham to twoje opanowanie, wiesz? Bo ja w środku po prostu płonę i naprawdę zaraz chyba naprawdę tu zejdę na zawał.
Gabriel obserwował Theę, czując, jak zawrotne tempo ostatnich wydarzeń odbiera mu oddech. Paradoksalnie jednak, ani przez sekundę nie poczuł chęci odwrotu. To przestało być kwestią wizy czy ucieczki przed deportacją. Patrząc na jej spokojną, niemal znudzoną twarz, uświadomił sobie, że los pchnął go w jej ramiona w momencie, w którym najbardziej potrzebował ratunku – i nie chodziło o pieczątkę w paszporcie, ale o tę iskrę, która nieśmiało zaczęła tlić się w jego piersi.
OdpowiedzUsuńUśmiechnął się łobuzersko, słysząc jej przyganę dotyczącą palenia. Postanowił nie dłużny.
— Majątek, powiadasz? — mruknął, mrużąc oczy od dymu. — Przyganiał kocioł garnkowi. Mówi to ta, która przecież wcale a wcale nie pali — rzucił rozbawiony, drocząc się z nią wzrokiem.
Kiedy oznajmiła, że na razie go nie wyeksmituje, odetchnął teatralnie, kładąc dłoń na sercu w geście przesadnej ulgi.
— O najdroższa, dziękuję, że darujesz mi życie! Przecież masz ten swój niecny plan zaciągnięcia mnie na pizzę z ananasem, więc musisz mnie oszczędzić, żeby mieć kogo torturować — zażartował, po czym nagle spoważniał, a w jego oczach pojawił się cieplejszy blask. — Ale spójrz na to z innej strony. Zyskasz męża, który nie rzuca brudnych skarpetek w kąt, bo ceni porządek niemal tak bardzo jak dobrą kawę. A jeśli będziesz grzeczna... — zawiesił głos, uśmiechając się zawadiacko — ...będę gotował. Jestem Włochem z krwi i kości, Thea. Karmienie bliskich mamy zapisane w kodzie genetycznym. Będę wymykał się rano po świeże pieczywo, żebyś budziła się przy zapachu ciepłych croissantów, a nie dymu papierosowego.
Wzmianka o Marcusie przyniosła mu ulgę, choć kpiący ton Thei nieco go zbił z tropu.
Usuń— Myślałem, że między wami jest dobrze — zauważył, marszcząc brwi. — W barze, podczas naszego pierwszego spotkania, odniosłem wrażenie, że on nie widzi poza tobą świata. Ale przyjmę każde jego słowo na klatę. - Odparł zdecydowanie , jednak wizja Eleonore dowiadującej się o ślubie z nagłówków gazet sprawiła, że Gabriel zamarł z niedowierzaniem.
— Przecież ty tym wywołasz wojnę totalną — powiedział, patrząc na nią z mieszaniną podziwu i trwogi. — Zdajesz sobie sprawę, jaki ona rozpęta huragan? To nie będzie zwykła kłótnia, to będzie apokalipsa. — Pokręcił głową, nie mając jednak zamiaru jej pouczać. Sam doskonale wiedział, jak smakuje bunt. — A Chris? On oszaleje. Będzie snuć teorie spiskowe, uzna mnie za podstępnego gnojka, który czyha na twój majątek albo szuka taniego rozgłosu...
Gdy Thea wspomniała o Las Vegas i Elvisie, Gabriel poczuł nagłe ukłucie w sercu. Gorzki śmiech uwiązł mu w gardle. Czuł się podle, że stawia ją w takiej sytuacji, a jednocześnie był jej niewyobrażalnie wdzięczny.
— Cóż, chyba nie spodziewałaś się, że nasze przypadkowe spotkanie w knajpie tak drastycznie wpłynie na naszą przyszłość, hm? — odparł łagodnie. Chciał powiedzieć coś więcej, złożyć jakąś wielką deklarację, ale zamilkł. Gabriel należał do ludzi, którzy nie rzucali słów na wiatr. W dzisiejszym świecie słowa były tanie, dlatego wolał, by przemówiły za niego czyny.
Zmierzył ją wzrokiem, gdy zaczęła mówić o sukience.
— Sukienka? Nie bój się. Nie wyobrażam sobie ciebie w jakiejś tandetnej bezie z milionem warstw tiulu, pod którymi w ogóle nie byłoby cię widać — rzucił z uśmiechem. — Ale tym zajmiemy się jutro. A co do niespodzianki... musisz ćwiczyć cierpliwość, Thea. Jeśli wyjawię ją teraz, cała magia pryśnie. — Mrugnął do niej, odprowadzając ją wzrokiem do łazienki, po czym sam wrócił do kuchni, nucąc pod nosem jakąś włoską melodię.
Popołudnie i wieczór były jak sen. Gabriel zabrał ją w podróż przez „swoje” miasto, pokazując Rzym, którego nie sposób znaleźć w przewodnikach. Prowadził ją wąskimi uliczkami, opowiadając o buncie przeciwko studiowaniu prawa, o zapachu niedzielnych obiadów u babci i o tym, jak uciekał z lekcji, by szlajać się na mieście i robić zdjęcia. Otworzył się przed nią pragnąc , by poznała go bez tej całej otoczki, która towarzyszyla mu w Nowym Jorku. W Europie wydawał się być zupełnie innym człowiekiem, a nikt nie był w stanie odpowiedzieć czemu tak się działo.
Późnym wieczorem, po kolacji w klimatycznej restauracji, gdzie zjedli najlepszą pizzę w życiu i obłędne lody serwowane w wydrążonej cytrynie, dotarli pod Fontannę di Trevi. Po zmroku, bez tłumu turystów, podświetlony marmur wyglądał nierealnie.
Usuń— Musisz pomyśleć życzenie — odparł Włoch spoglądając na nią. Mimo, że był spokojny , jego oczy błysnęły dziwną iskrą.— Odwróć się tyłem, zamknij oczy i rzuć monetę przez lewe ramię prawą ręką. Tak nakazuje tradycja.
Gdy Thea zacisnęła powieki, Gabriel poczuł, jak serce wali mu o żebra. Wykorzystał ten moment ciszy. Wyjął z kieszeni płaszcza małe, sfatygowane pudełko. Kiedy dziewczyna otworzyła oczy, ujrzała go klęczącego przed nią. W świetle latarni lśnił pierścionek z roślinnym motywem i głębokim, zielonym szmaragdem.
— Thea... wiem, że to wszystko jest pogmatwane. Że to kompletne szaleństwo — zaczął, a jego głos był pełen pewności. — Będę ci dozgonnie wdzięczny za to, że chcesz się ze mną z tym zmierzyć, wiedząc, że nie będzie łatwo. Ale chcę, żebyś wiedziała coś jeszcze. Jesteś dla mnie wyjątkowa. Nie jestem mistrzem wielkich przemówień, ale... wprowadziłaś do mojego świata mnóstwo światła w bardzo krótkim czasie. Czuję się jak największy szczęściarz na ziemi, że tamtego dnia trafiłem właśnie na ciebie- Uśmiechnął się szczerze, patrząc jej prosto w oczy.
— Chcę, żeby wszystko było tak, jak należy. To nie jest pierścionek z witryny u Tiffany’ego, bo to byłoby zbyt łatwe. To cząstka mnie. Dostałem go od babci, jest w mojej rodzinie od pokoleń. Przetrwał wojnę, kryzysy, wzloty i upadki. Ma ogromne znaczenie... tak jak ty masz szczególne miejsce w moim sercu. Czy uczynisz mi ten zaszczyt i za mnie wyjdziesz? Nie tylko po to, by sprzedać urzędnikom bajeczkę. Dla nas , byśmy na własnych zasadach pisali wspólna historię.
Gabriel zaśmiał się szczerze, kręcąc głową z niedowierzaniem. Przymknął na chwilę oczy, jakby próbował poukładać sobie w głowie to, co przed chwilą usłyszał. Jej pragmatyzm był uroczy, ale kompletnie psuł jego wizję „wielkiego, romantycznego gestu”.
OdpowiedzUsuń— Jezu, Thea... Jesteś niesamowita — jęknął spoglądając na nią a na jego twarzy malował się szeroki, rozbawiony uśmiech. — Muszę ci to powiedzieć: w Tobie jest dokładnie tyle samo romantyzmu, co restauracji serwujących pizzę z ananasem we Włoszech. Czyli absolutne zero, a każda taka próba powinna kończyć się aresztem!
Mimo tych żartów, jego spojrzenie złagodniało. Delikatnie ujął jej dłoń i pewnym ruchem wsunął pierścionek na palec. Kamień natychmiast złapał światło latarni, mieniąc się na tle ciemnej wody fontanny. Gabriel wstał sprężyście, przyciągnął ją do siebie i jednym ruchem uniósł wysoko do góry, jakby chciał pokazać całemu Rzymowi swój triumf.
— Dziękuję. — szepnął jej prosto do ucha, kiedy znów postawił ją na ziemi. Ujął jej twarz w dłonie całując ją delikatnie, a po ten objął ramieniem wpatrując się w kaskady wody Fontanny di Trevi. Szum uderzającej o kamienie wody działał na niego niezwykle kojąco.
— Wiesz, to miejsce kojarzy mi się z największą porażką młodości — Zaczął nagle z błyskiem w oku. — Jako nastolatek umówiłem się tu z jedną dziewczyną. Przyniosłem kwiaty, przygotowałem przemowę, a dostałem takiego kosza, że do dziś czuję to upokorzenie. Wyśmiała mnie i rzuciła monetę do wody, prosząc los, żebyśmy więcej się nie spotkali. — Wyjaśnił śmiejąc się, po czym usłyszał nagły, krótki sygnał telefonu. Włoch ze zdziwieniem sięgnął do kieszeni marynarki. Gdy spojrzał na ekran, jego brwi powędrowały wysoko do góry.
— Oho... Twój ojciec tym razem nie bawił się w podchody ani propozycje — powiedział, odwracając wyświetlacz w jej stronę. — Marcus po prostu poinformował mnie, że mam się u niego stawić na „męskie spotkanie” natychmiast po powrocie z Rzymu. Wygląda na to, że czeka mnie poważne przesłuchanie. - Dodał kręcąc głową, lecz tym razem był już pewny. Nie czuł skrępowania, ani strachu. Dawien Soretti wracał do gry. Kiedy pokazał jej telefon, mogła zauważyć tam całą serię nieodczytanych powiadomień od Ivett. Choć widziała tylko fragmenty zdań, przekaz był jasny – kobieta desperacko próbowała zniechęcić Gabriela do wszystkiego, co związane z „tą Campbell”.
Gabriel zauważył, że wzrok Thei na moment zatrzymał się na powiadomieniach od Ivett. Natychmiast zmarszczył brwi, a na jego twarzy odmalował się cień irytacji. Nie chcąc psuć tej wyjątkowej chwili, zwinnym ruchem kciuka wykasował całą konwersację, jakby usuwał niechciany pył z rękawa. Zablokował telefon i schował go głęboko, wyciągając w zamian profesjonalny aparat, który towarzyszył mu podczas spaceru.
— Stój tak. Nie ruszaj się — polecił, odsuwając się o kilka kroków.
Thea stała na tle podświetlonej Fontanny di Trevi, z pierścionkiem błyszczącym na palcu i rozwianymi lekko włosami. Wyglądała tak olśniewająco, że Gabriel poczuł nagły przypływ dumy; nie mógł powstrzymać się przed uwiecznieniem tej sceny. Zmieniał położenie, kucał i szukał odpowiedniego kąta, chwytając serię świetnych, naturalnych ujęć. Po chwili wrócił do niej, objął ją ramieniem i z uśmiechem cyknął im wspólne zdjęcie, tzw. „selfiaczka”, na którym oboje wyglądali na po prostu szczęśliwych.
Nocne powietrze Rzymu stawało się coraz ostrzejsze. Gabrielprzytulił ją mocno do siebie, pocierając dłońmi jej ramiona, by ją rozgrzać.
Usuń— To co? Chyba pora wracać, hm? — zapytał wyciągając w jej stronę dłoń, po czym ruszyli niespiesznym krokiem w stronę domu, do którego mieli niespełna kwadrans drogi, ciesząc się ciszą pustoszejących uliczek.
Po powrocie emocje powoli opadały, ustępując miejsca błogiemu relaksowi. Siedzieli na kanapie, oglądając jakiś film i popijając powoli czerwone wino. Gabriel, mimo różnicy stref czasowych, zdążył wymienić kilka szybkich wiadomości i pomyślnie załatwił temat wyprowadzki ze swojego mieszkania.
— Udało się, nawet nie sądziłem, że pójdzie tak gładko — odparł z ulgą, odkładając telefon na stolik. Zaczął powoli przesuwać palcami po jej boku, czując pod materiałem ciepło jej ciała. — I wiesz? W sumie nie mogę doczekać się miny Ivett, kiedy dowie się, że naprawdę wzięliśmy ślub. Bedzie musiala znoscić nas w pracy, na sesjach. Podejrzewam, że z czystej złośliwości będzie pisała donosy do urzędu z prośbą o częstsze kontrole, ale... szczerze? Zaczyna mnie to kompletnie nie obchodzić. Niech robi, co chce.
Przerwał na chwilę, wpatrując się w ekran telewizora, choć fabuła filmu zupełnie do niego nie docierała. Jej bliskość, delikatny zapach perfum i działanie wina sprawiały, że czuł narastające napięcie, które było jednak niezwykle przyjemne i elektryzujące.
— Zresztą, nie chcę psuć nam wieczoru jej osobą — dodał, odwracając głowę w stronę Thei. Spojrzał na nią z błyskiem rozbawienia w oczach i uniósł jedną brew do góry. — Skupmy się na konkretach. Jeżeli chodzi o suknie... Masz już obmyślony jakiś konkretny model, czy zdajesz się całkowicie na gust swojego perfekcyjnego narzeczonego? Bo wiesz, mam kilka wizji, w których wyglądałabyś zabójczo.