Witaj w mieście, które nigdy nie zasypia: [KP] Musical jest jak życie – radosny, smutny, chaotyczny, a jednak piękny, jeśli ktoś słucha uważnie

aktualności

25/01/2026

[KP] Musical jest jak życie – radosny, smutny, chaotyczny, a jednak piękny, jeśli ktoś słucha uważnie

✦ Ciao! ✦

Antonio Vincenzo Caruso

32 LATA, MEDIOLAN - KOMPOZYTOR MUSICALOWY, LIBERCISTA, COACH WOKALNY - SYN LITERATUROZNAWCZYNI ORAZ CHOREOGRAFA TEATRALNEGO - JEDEN Z JURORÓW CEREMONII TONY AWARDS 2025 - ABSOLWENT JUILIARD SCHOOL - ZAŁOŻYCIEL FUNDACJI FONDAZIONE ECHI D’ARTE, KTÓRA MA ZA ZADANIE WESPRZEĆ MŁODYCH ARTYSTÓW Z RODZIN DOTKNIĘTYCH PROBLEMAMI FINANSOWYMI I ZDROWOTNYMI - FUNDATOR WIELU AKCJI PRO ZWIERZĘCYCH - KOLEKCJONER WŁOSKICH PRZYPRAW - SUCHARKI I PODWÓJNE ESPRESSO PRZED KAŻDĄ PREMIERĄ - SILENT DISCO WIECZOROWĄ PORĄ W AKOMPANIAMENCIE PIZZY Z PODWÓJNYM SEREM - ARIE OPEROWE W WINDZIE - ALFA ROMEO GIULIA W KOLORZE ZIELONYM - 27 WAVERLY ST, APT 5B, TRIBECA, NY

Antonio jest prawdziwym architektem emocji, którego główną mocą jest okazywanie czułości wobec wszelkiej niedoskonałości. Zamiast brać, stale dzieli się tym, co ma w sobie najlepsze. Nadal nie potrafi jasno określić, który makaron jest lepszy: al dente czy w pełni miękki. Niedzielne obiady na mieście stały się złotą tradycją, a niekończąca się dokumentacja testuje jego cierpliwość na poziomie olimpijskim. Prawdopodobnie nigdy nie nauczy się parkować poprawnie, bo linie parkingowe to tylko sugestia, a nie sport ekstremalny. Rozpoczyna dzień od skrupulatnie stworzonego rytuału: najpierw lodowaty prysznic przy dźwiękach Nessun Dorma, a następnie filiżanka espresso w akompaniamencie Stayin' Alive — dla zachowania zdrowego balansu. Carbonara w rytmie Smack That? Wystarczy, że patelnia nabierze odpowiedniej temperatury, a Antonio w swojej kuchni zaczyna się czuć niczym na scenie Broadwayu, wprawiając biodra w nieskrępowany ruch. Give It To Me? Parmezan zastępuje konfetti w samym sercu prywatnego musicalu, podczas, którego Caruso staje się niemal włoskim odpowiednikiem Justina Timberlake'a. To tu kończy się operowa elegancja, a zaczyna Antonio.
Garnitur stał się czymś więcej niż tylko elementem garderoby, stał się przedłużeniem jego włoskiego temperamentu, którego jak dotąd żadna kobieta nie zdołała w pełni posiąść. Nigdy nie wybiera pośpiechu, relacji na skróty, pustych gestów. Prawdopodobnie nigdy nie zrozumie braku pasji w ludziach, co w jego odbiorze jest puste i sprawia, że Caruso natychmiast się wycofuje. Nigdy nie zniesie braku lojalności, próby kontroli i fałszywej autentyczności. Wychowany w domu, w którym, to emocje stały na pierwszym miejscu, a małe gesty miały znaczenie, dlatego Antonio nigdy nie ucieka od rozmowy, którą pod względem powagi traktuje na równi ze słuchaniem.
Unika zatłoczonych restauracji, gdzie jedzenie automatycznie przestaje mieć wtedy znaczenie. Wszelkie spóźnienia odbiera jako brak szacunku, a miejską komunikację uważa za centralny punkt piekła na Ziemi. Nie pominie żadnego odcinka The Residence i Emily in Paris, uparcie twierdząc, że życie Emily nie jest tak cudownie różowe, jak jej garderoba a sam serial nigdy nie zdołał zaprezentować porządnego espresso.
Caruso jednym spojrzeniem jest w stanie ocenić, czy dana osoba jest warta jego czasu i prawdopodobnie nigdy nikomu nie przyzna się do tego, że spróbował pizzy z ananasem i wcale nie nazwał jej włoską zbrodną.

Hejo :) To znowu ja, serdecznie zapraszam! <3 Szukamy razem z Antonio dosłownie wszystkiego!

74 komentarze:

Ice Queen25 stycznia 2026 19:02
[Ciao bello!🤭
Na jego miejscu również nie przyznałabym się, że mi zasmakowała pizza z ananasem. Jeszcze odebraliby mu włoskie obywatelstwo za to barbarzyństwo. 😁 Powiem tyle, że narobiliście mi oboje ochoty na carbonarę, a póki co się nie zapowiada, że jem sobie taką prawdziwą włoską, więc niestety, ale będę się musiała podróbą zadowolić. 🥲
Bawcie się razem dobrze i oby się trafiła taka, która będzie potrafiła ten włoski temperament ujarzmić i tę paskudną pizzę wybić mu z głowy!🤭
Loffki, kisski i cała reszta. 🩷]

sloane fletcher & sophia moreira
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol25 stycznia 2026 20:08
[ Oooh, teraz ja też bym zjadła carbonare xD Cześć!
Zazdroszczę tym Twoim postaciom, że są takie... Rozbudowane, że mają takie pełne i bogate życie, że na to wszystko starczy im czasu! Że kariera jest, rodzina jest, szczypta nieszczęścia też i to wszystko to taka ładna, harmonijna kompozycja 😊
Bawcie się dobrze! Standardowo, zapraszam do którejś z swoich dziewczyn, one dogadają się nawet z Włochem! ]

Emka & Lily
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
magiczniemrocznamoc25 stycznia 2026 20:34
[Miło widzieć Cię z kolejną, równie świetną postacią na blogu <3 To wirujące zdjęcie jest genialne, co chwilę na nie najeżdżam i się nim bawię haha :) Ah ten włoski temperament, ciężko nie mieć do niego słabości! Nie miałyśmy chyba jeszcze okazji razem niczego stworzyć, więc gdybyś miała ochotę na wątek, zapraszam do kogoś z mojej dwójki :) Życzę dużo weny i dobrej zabawy, a ja uciekam kupić przez Ciebie i te włoskie klimaty jakieś pyszne tiramisu :D]

Rowan Ardent & Lusya Warren
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Mama Muminka26 stycznia 2026 17:42
[Podobnie jak magiczniemrocznamoc, nie mogłam odmówić sobie chwili zabawy z tym zdjęciem 🤭 Które zresztą od wczoraj już zdążyło się zmienić, ja tu wszystko widzę 😈
Antonio jest przesympatyczny i myślę, że Maxine przesiadywałaby w jego kuchni równie chętnie, co w kuchni Leonarda, ponieważ ta dziewczyna ma oczywistą słabość do każdego, kto tylko ją karmi, ale będę dzielna i nie dam się namówić na kolejny wątek, bo serio, ale to serio nie wyrobię. Choć podobno nigdy nie należy mówić nigdy, prawda?
Tymczasem bawcie się z Antonio dobrze i zostańcie z nami na długo 💖]

MAXINE RILEY & IAN HUNT & CHRISTIAN RIGGS
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol26 stycznia 2026 19:49
Szum ulewy rozbijał sie nie tylko o wystające kamienne parapety fasady budynku, ale również rozbrzmiewał w środku, niosąc się echem po coraz mniej zatłoczonych korytarzach. Ten sam szum ginął niejako w niegasnącym gwarze i znów wznosił pod potężne żyrandole, dzwoniąc o kryształki zdobień. Emma stała z brzegu, przy rozwidleniu na półpietrze schodów z plecami wciśniętymi w zimny mur. Spojrzenie miała opuszczone na tyle, by widzieć eleganckie stroje publiki, która ożywiona po spektaklu, dzieliła się nadal wrzącymi w nich emocjami. Widziała błyszczące naszyjniki kobiet, połyskujące materiały szali, albo sukienek i śniezną biel dobrze skrojonych koszul towarzyszących im mężczyzn. Czekała na odpowiedni moment, by wrócić wyżej, minąć główne drzwi na salę i poczekać kawałek dalej przy rozwidleniu kolejnych korytarzy, gdzie Antonio będzie wychodził, gdy się przebierze i odetchnie po sztuce. Cierpliwie więc stała, bo tłum poniósł ją z jej miejsca aż tutaj, nim zdołała mu umknąć i zaczepić się boleśnie wysokimi szpilkami w miejscu.
Palce stóp odrobinę ją bolały, bo nie nosiła obcasów od miesięcy, a może i już lat, a dłonie odrobinę drętwiały, gdy sztywno otaczała nimi niewielki karton, by uchronić kawowe bezy przed straceniem tłumu, który nadal falami wylewał się z głównej sali widowni. Jakim cudem zmieściło się ich tam aż tyle i jakim cudem ona sama nie dostała ataku paniki, ani się nie udusiła? Była dzisiaj dzielna, kolejny raz przyszła na sztukę Antonio i kolejny raz spłynął jej niemal calutki makijaż od tych uczuć, które w niej wzniecał spektakl choć nie był ani mocny, ani wyrazisty. To były te nieliczne momenty, gdy sobie na to pozwalała, gdy pokazywała pęknięcia i pozwalała płynąć łzom, opaść ramionom i uciekać z gardła takim dźwiękom, których nie musiała się wstydzić, bo ginęły w tłumie. To były te rzadkie chwile, gdy uciekała z swojego własnego świata i nabierała w płuca głebiej powietrza. Antonio tworząc inną historię, pozwalał jej odetchnąć od własnej.
Zawsze wyglądała tak samo, gdy przychodziła w te miejsca, gdzie tworzył. Rozpuszczone, albo nisko złapane włosy podpinała częściowo do góry, a dłuższe kosmyki podkręcała, by nadal osłaniały szyję i ramiona. Szerokie, bezkształtne swetry w których się chowała, porzucała dla granatowej sukienki bez pleców z długimi rękawami i rozcięciem od połowy łydki, gdzie sięgał materiał, do połowy uda z tyłu. Była to prosta, klasyczna i elegancka sukienka z miękkiej tkaniny, która ładnie leżała na szczupłej sylwetce i wybaczała nawet te ubytki w kilogramach, jakich nie odzyskała po wypadku. Emma czuła się w niej dostatecznie swobodnie, by wychodzić tak z domu, bo choć najchętniej schowałaby się w bluzie i jeszcze owinęła kocem, to wiedziała, że ma ładną figurę i to nic złego czasami po prostu ubrać się inaczej.
Ludzi było już mniej, więc skierowała się z powrotem na górę. Mijając okno, rzuciła ukradkowe spojrzenie w szybę, gdzie woda lała się rozmywając obraz ulic, a światła latarni i przejeżdżających samochodów przypominały smugi jak po spadających gwiazdach. Jej odbicie również było rozmyte, niewyraźne. Jakby nie do końca istniała w tym świecie i czuła, że tak trochę jest. Nadal. Odstawiła karton na niski stolik przy wnęce obok rozwidlenia korytarzy. Siegnęła do torebki i wyjęła z niej jasny błyszczyk, by poprawić chociaż zjedzone usta. Kosmyk, który uciekł z drobnej spinki zaczesała za ucho i zdała sobie sprawę, że znów minęło zbyt wiele czasu od ich ostatniego spotkania. Przywiązywała się... na nowo jakby czuła, jak smakuje bycie blisko. Od wypadku minęły już niemal dwa lata, a ona nadal miała koszmary, ale teraz dni nie były takie złe. Nie wszystkie.
Poprawiła sukienkę przy ramieniu, chwyciła torebkę w dłoń, w której zadzwoniły małe klucze i telefon i złapała za kartonik. Nie musiała zaglądać do środka, wiedziała, że bezom nic sie nie stało, bo chroniła je zaciekle, nawet jak na nią. Kawowe, bo połączyła ich kawa i zawsze to ten smak i aromat towarzyszył jej myślom, gdy te biegły w kierunku Włocha.

Emka
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
lisek26 stycznia 2026 21:24
[Jaka piękna ta karta! ♥ Jaki on przyjemny. Tworzysz postaci takie... cieplutkie, aż chce się do nich przytulać. A to pierwsze zdanie: Antonio jest prawdziwym architektem emocji... już od samego startu chwyta za serce! ;-) Pozwolę sobie wrócić do naszych ustaleń na HG, a tymczasem - bawcie się tu z Antosiem cudownie. ♥]

Andrea Wilson, Debbie Grayson & Olivia Fitzgerald
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol27 stycznia 2026 00:04
Wieczory i noce były ciche i otulały chłodem, w którym potrafiła odnaleźć spokój. Emma wtedy oddychała głębiej, spokojniej, zsuwała z siebie szerokie, szare ubrania bez kształtów i bezdźwięcznie żegnała kolejny dzień. Każdy był trudny, niektóre trudniejsze, a ona potulnie, pokornie przyjmowała codzienności. Od wypadku była jeszcze cichsza, jeszcze bardziej wycofana, jeszcze bardziej skryta i niedostępna i zarazem wiedziała, że to wszystko... to po prostu nie do końca ona. Była dzieckiem z przypadku, podrzutkiem w sierocińcu, któremu poszczęściło się na tyle, że adoptowała ją naprawdę dobra para. Państwo White - jej prawdziwi rodzice, dali jej wszystko, o czym może marzyć dziecko. Dom i miłość, a ona, z natury łagodna i skromna, nie prosiła o więcej i nic więcej nie chciała. Mimo nieszczęśliwego startu, miała bardzo szczęśliwe życie, a po wypadku wszystko runęło. Świat nie zatrząsł się w posadach; on przestał istnieć, a ona wraz z nim.
Nie wiedziała, ile będzie musiała czekać, aż Antonio zbierze się do domu, ale nie weszła głebiej i nie szukała go w korytarzach. Oboje dawali sobie wolność i chyba to pozwalało jej czuć się przy nim tak swobodnie. Nie pytał. Nie dociekał. Nie naciskał. Póki obiektu nie zamykano i ochrona jej nie wypraszała, czekała cierpliwie, oglądając zdobienia w budynku i choć nikomu tego nie mówiła, te korytarze... były straszne. Zawsze gdy tu przychodziła, oglądała je z podziwem, ale i trwogą. Piekne, ale równocześnie makabryczne, jak z horroru, szczególnie gdy przejeżdżające auta i rozlane światła ulic i lamp pojazdów zmieniały kąt i perspektywę każdego kształtu. Ale Emma nie drżała, bo przecież to co nieżywe, nie może skrzywdzić.
Drgnęła zaskoczona, gdy głos rozległ się tuż za jej plecami. Nie słyszała jego kroków, ale to może jej wyobraźnia porwała ją zbyt daleko od tego miejsca. Porwała na pewno, bo czuła, jak niespokojnie bije jej serce.
- Buonasera, Antonio - powiedziała miękko, zatrzymując spojrzenie najpierw na jego ustach, gdy zostawiał na niej ciepły ślad, a później na swojej dłoni, jakby chcąc sprawdzić, czy zdąży go w jakikolwiek sposób dostrzec. Nie znała włoskiego i nigdy nie rozumiała, co on to niej mówi, ale tego jednego wyrażenia się nauczyła i miała tylko nadzieję, że nie kaleczy akcentu. Brzmiało to bardzo elegancko i pasowało to mężczyzny i do takich wieczór, gdy podziwiała jego sztukę.
Oddała mu uśmiech, a w jej spojrzeniu pojawiła się ta ciepła łuna, którą potrafił wzniecić swoim towarzystwem. Wysunęła dłonie w jego kierunku, aby przekazać kolejną porcję eksperymentalnych wypieków, jakie szykowała głównie z myślą o tym, by umilić mu czas tak, jak on umilał jej, pozwalając trwać tej znajomości bez narysowanych granic. Ostrożnie, badawczo z zdrową dawką ciekawości i budującej się fascynacji.
- Tak, ale jeszcze nie dzwoniłam po powrotną - przyznała, lekko przechylając głowe, aby wyłapać to drgnięcie w jego kąciku, które znała i które pojawiało sie, gdy dawała mu swoje wypieki. - To kawowe bezy, dodałam wanilii - powiedziała miękko, bo cukiernia i pieczenie to było to, co dodawało jej skrzydeł. To co pozwalało jej czuć, że żyje. Dzięki czemu naprawdę żyła.
Kilka pojedynczych włosków opadło jej na policzek i Emma zaczesała je znów za ucho. Po tuszu nie zostało już śladu, za to błyszczyk dodawał jej odrobinę odwagi.
- Było dzisiaj naprawdę pięknie - pochwaliła, opierając się plecami o zimną ściane, gdy to serce nadal nie pozwalało jej się uspokoić i dudniło tak mocno, aż słyszała to niemal w uszach. Odetchnęła płytko i spojrzała w stronę smug na oknie. - Nie uprzedziłeś, żebym nie zapomniała parasolki - przyznała i zwiesiła głowe, by ukryć zawstydzony uśmiech. To było tak łatwe uśmiechać się przy nim i z nim, że czasami się w tym gubiła.

Emka
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
M.31 stycznia 2026 00:10
( Buonasera! Pierwsze, co mnie urzekło, to Joe Jonas... Boże, to był mój crush z czasów świetności blogów grupowych! Mam ogromny sentyment do tego wizerunku <3
Wraz z Eve jesteśmy wręcz oczarowane tym szlachetnym, utalentowanym mężczyzną. Nie dość, że Włoch, to jeszcze artysta z bogatym wnętrzem... Chodzący ideał! Niech się nie martwi, że nie potrafi parkować... Eve też ma z tym spory problem. Ba, ona nie potrafi parkować tyłem! To najgorsza zmora, jaka może być. W razie chęci – zapraszamy <3)
Eve
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol1 lutego 2026 14:41
Jedno uderzenie serca trwał piękny, miękki uśmiech, którym przyjęła podziękowania, wiedząc, że Antonio wie i rozumie, ile znaczą dla niej nie tylko same wypieki, ale gest obdarowania. Emma miała kruche i troszkę poturbowane, ale niezwykle gorące serce, które nie wahało się pracować dla innych. Mimo wypadku, własnej tragedii, straty i mimo udręk, jakie teraz znosiła, nie złamało to w niej wpojonej przez lata wychowywania w domu kochających ludzi prostej dobroci. Cukiernia stała się dla niej czymś więcej, niż wyrazem pamięci i wdzięczności po mamie, która ją adoptowała i była jedyną i najlepszą mamą, jaką mogła sobie wymarzyć. To nie był tylko interes. To był warsztat do budowania wspomnień i podarowywania chwil pełnych emocji. I może brakowało jej przedsiębiorczej smykałki, ale ludzie to doceniali, a klientela rosła, choć z biznesowego punktu widzenia Emma miała masę niedociągnięć.
Przy kolejnym uderzeniu, spuściła wzrok na trzymane przez niego pudełko i poczuła, jak robi jej się cieplej, a policzki zaczynają palić. Ta znajomość nie pędziła, a płynęła spokojnym nurtem, jak szeroka, leniwa rzeka i to jej odpowiadało. To ją w jakiś sposób już oczarowało, jak i sam Antonio. Ale wiedziała też, że w pewnym momencie to minie, te spotkania, zaproszenia na spektakle i uwaga, jaką chłonęła od mężczyzny. Jego świat był inny i nie potrzebował jej tak, jak ona potrzebowała jego. A ona... ona miała własne brudne sekrety, którymi nie powinna psuć mu ani jednej chwili.
- Chciałam przyjść. Zawsze chcę - przyznała cicho, zerkając w kierunku okna i jego dłoni na szkle.
Kolejne uderzenie serca i rumieniec zszedł, a twarz kobiety znów była jasna, choć może nieco bledsza. I tym razem miała wrażenie, że jej serce powoli zwalnia, a w żołądku zaciska się bolesny, zatrważający supeł. Kąciki ust uniosła do góry z wysiłkiem, gdy spojrzała na Antonio ponownie. Nie mogła się zgodzić, aby ją odwiózł do mieszkania, gdzie nie jest sama, albo po prostu... żeby wiedział. Powoli wsunęła chłodną dłoń pod jego ramie i oplotła palcami miękki materiał ubrania, czując silne ramię.
- A czy odwiózłbyś mnie do cukierni...? - poprosiła zduszonym głosem. - Zostawiłam tam telefon, a parasolka też się znajdzie - dodała, aby nie zrozumiał jej źle. Choć cokolwiek by zrozumiał, byłoby bliższe prawdy, niż jej nieudolna i pokraczna gra.
Emma nie umiała kłamać, ale była dobra w uciekaniu i chowaniu się. Ukrywała więc wstydliwą, brzydką prawdę i tak trwała w zawieszeniu tego co słuszne, co bolesne i co prawdziwe. Poczuła, jak narasta w niej mieszanka strachu i wdzięczności za propozycje. Wiedziała, że Antonio nie ma złych intencji, ale wiedziała też, że nie może zaufać i odkryć się z wszystkim. Obawiała się, że ujawnienie prawdy o jej życiu może sprowadzić na nią jeszcze większe kłopoty, a z tymi teraz i tak mierzyła się z ogromnym wysiłkiem.
- Gdyby było wcześniej, mogłabym zaprosić cię i pokazać, jak te bezy powstają - pomyślała na głos, gdy szli już ku schodami w dół. - Antonio, jadłeś kiedyś świeże zaraz po wystygnięciu? - zerknęła na niego kątem oka, powoli rozluźniając się po pierwszej, impulsywnej, myśli, która kazała jej się bać. Przecież z nim, mogła poczuć się bezpieczniej, choć trwało to tylko chwilę.

Emka
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol1 lutego 2026 23:04
Bardzo chciałaby posłuchać o jego domu, o wspomnieniach i tych smakach, dźwiękach, zapachach, które wyniósł i o których pamiętał do dzisiaj. Gdy mówił o rodzinie, jego rysy łagodniały, a w spojrzeniu pojawiało się coś miękkiego, czego chwytała się za każdym razem tak mocno, jakby nie mogła się nadziwić, że tak potrafi czuć. Miał w sobie piękną iskrę pełną życia, której mu zazdrościła, którą też kiedyś miała. Jednak z tyłu głowy, przebijała się ostra obawa, że jeśli dopuści go zbyt blisko, gdy pozwoli podejść do siebie i poznać całą wraz z tym co wokół, po prostu w pewnym momencie zniknie. Bo wiedziała, była pewna, że tak właśnie będzie. Że straci go i te przemiłe chwile, gdy czuła się bezpieczna i wolna.
Nie myślała o taksówce, ani o cukierni, a o tym, że samochód Antonio nie może podjechać byt blisko jej domu. Gdy szli, schody zdawały jej się zlewać bez kształtów, a twardy ucisk w dołku sprawił, że w pewnym momencie przestała niemal oddychać, aż pobladła i zakręciło jej się w głowie. Zamilkła. Strach miał nad nią zbyt wielką siłę, tak jak ten, który go budził. W tym momencie Emma poczuła, jak świat zaczyna się rozmazywać, a przed oczami zamajaczyła ciemność, z której wyrwał ją mocniejszy dotyk na ciele.
Wciąż bez słowa, poddała się ruchom mężczyzny. Była wdzięczna i jeszcze bardziej świadoma, jak obrzydliwie go traktuje, odsuwając od prawdy. Ona się bała, ale to nie miało znaczenia. On nie zasłużył na kłamstwa i to budziło w niej za każdym razem coraz większe wyrzuty sumienia. Emma spojrzała na niego spod zmęczonych powieki, próbując zebrać myśli. Dłonie, które jej obejmował zadrżały, gdy uwolniła jedną i przyłożyła do policzka Antonio tak czule i lekko muskając mu skórę, jakby samym gestem chciała go za wszystko przeprosić. W głowie wciąż brzmiały jej słowa, które wypowiedział, ta niewinna propozycja i uczucie, które nimi wywołał, jakby w jej ciele zagnieździła się chłodna fala nerwów.
- Nie wiem... - powiedziała cicho, spuszczając zawstydzona wzrok. Nie powinna przyprawiać mu zmartwień. Chciała mu dawać tylko uśmiech, taki piękny jak ten, gdy odebrał bezy. - Nie chcę żadnego lekarza, Antonio. To nic... tylko zasłabłam, to był długi dzień - dodała, nie mając nawet sił na ostry sprzeciw. Od dwóch lat słabo spała. Od miesięcy niewiele była w stanie przełknąć, ale to nie były rzeczy, jakie chciała mu o sobie opowiadać.
Dość miała lekarzy, klinik, szpitali i przychodni. Dość miała tego zapachu, protekcjonalnego tonu, czujnych spojrzeń, a później spojrzeń pełnych współczucia i smutku, które osiadały na niej i przyklejały się, ciągnąć ramiona w dół. Zacisnęła palce na jego dłoni i podniosła wzrok, patrząc na niego z spokojem, jakby już nie było potrzeby się martwić.
- Nie potrzebuję lekarza. Po prostu… trochę się przemęczyłam. To minie - powtórzyła, chcąc go uspokoić i odetchnęła głębiej, wreszcie zbierając się, by wstać z ławki.
Wstała i stanęła, trzymając go za dłoń i nie powiedziała tego głośno, ale... nie chciała teraz nigdzie wracać. Nie sama.
- Zaraz będzie lepiej, chodźmy do auta - poprosiła, znów obejmując go pod ramię i przysuwając się bliżej. Miał tak wystraszone spojrzenie, pełne troski i zmartwienia, aż ścisnęło ją pod żebrami, więc uciekła spojrzeniem w bok, opierając policzek na jego barku.

Emma
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol2 lutego 2026 22:33
Emma mówiła spojrzeniem, ciepłym gestem, troską a przede wszystkim wypiekami, do których wkładała serce. To, że dbała o innych tym, że pamięta, jakie lubią smaki, albo co chwalili ostatnim razem, mówiło o wiele więcej o jej cieple i wrażliwości, niż milczenie, którym zwykle się dzieliła. Była skryta, nieśmiała, delikatna i bardzo ostrożna w kontaktach z innymi. Może nawet zbyt bardzo wycofana. To co przeszła w życiu nie powinno wystarczyć za usprawiedliwienie, ale jednak przeżyła więcej, niż statystyczna osoba przez całe swoje życie, a nie miała nawet trzydziestu lat. Jeśli Antonio rozumiał i nie naciskał, to może jednak znał ją lepiej, niż sama sądziła.
Wizja, że odprowadzi ją pod drzwi i zastanie w progu Thomasa... to sprawiło, że wszystko w jej wnetrzu się skręciło, jakby chciało schować. Jakby wszystko w niej już chciało uciekać. Całe szczęście Włoch był cierpliwy, wyrozumiały i bardzo spostrzegawczy i pozwalał jej się wyciszyć, uspokoić, odzyskać równowagę i nie naciskał. Wsiadła za nim do auta nadal blada, ale przynajmniej już nie czuła ścisku pod żebrami i oddychała głeboko. Wystarczyło jej, że zapewnił, że nie pojadą do lekarza i już było lepiej. Nie mogła się przecież nikomu pokazać, bo wszystkie tajemnice zostałyby odkryte.
Gdy ruszyli, zacisnęła mocno palce na dłoni, bo wciąż jazda sprawiała, że czuła się cała napięta jak struna. Wtedy... wtedy też siedziała obok kierowcy... Tyle że wtedy z auta wysiadła tylko ona.
- Dziękuję - powiedziała cicho, gdy już jechali, a był to krótki szept jak tchnienie wiatru; nie tak dudniącego jak ten z wieczorną ulewą, a ledwie słyszalny. Dziękowała za wiele, nie tylko jego obecność, nie podwózkę do cukierni, czy szal, tylko jeszcze nie umiała tego nazwać.
Pozwoliła sobie opuścić powieki na kilka minut. Czuła na twarzy blask neonowych tabloidów, których nie lubiła, bo był zbyt wyraziste, zbyt krzykliwe, agresywne... tłumiły wszystko inne, jakby chciały pożreć cały świat dla siebie. Przycisnęła dłoń z pasem bliżej swojej klatki, a gdy zatrzymali się, zdumiona spojrzała przed siebie. Nie byli w jej okolicy... ani obok cukierni, ani bliżej jej domu. Spojrzała zdumiona na Antonio, rozumiejąc jego intencje i zamiary, a jednak nie rozumiejąc go jednocześnie wcale. Zagryzła dolną wargę i spuściła wzrok, tak zdezorientowana jak skrępowana i również absolutnie rozczulona.
Chwyciła go za dłoń i pozwoliła się poprowadzić. Szła ufna, choć palce jej drżały, nadal zimne i blade jak policzki, które nie odzyskały kolorytu. A w mieszkaniu, rozebrana z płaszcza, butów i poczucia, że panuje nad sytuacja, usiadła lekko przygarbiona w fotelu, patrząc za Włochem. Potrzebowała chwili, aby sobie to poukładać w myślach. Była w jego mieszkaniu, w jego przestrzeni, a... nigdy nie sądziła, że się tu znajdzie.
- Antonio - wypowiedziała jego imię miękko, poruszona tym co i ile dla niej robił i gdy zawrócił do kuchni, upiła kilka łyków wody z szklanki i podniosła się, idąc za nim. - Kompromisy są trudne - przyznała, odkładając szklankę na blat obok deski i noży, które miał tu już uszykowane. A potem bez słowa, bez ostrzeżenia stanęła za nim i objęła go mocno, starając się opanować to wzruszenie, które zatrzymało na rzęsach emocje. - Dziękuję ci - powiedziała cicho, znowu tak jak w aucie, że ledwie mógł być pewien, że ją słyszy.

Ems 💌
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
poison killer14 lutego 2026 23:30
Nie była typem, któremu kontakty międzyludzkie przychodziły z łatwością. Wciąż, już od najmłodszych lat dzieciństwa, robiła coś nie tak, zbyt odstawała od dziewczynek, chociaż zbyt mało pasowała także do chłopców. W konsekwencji rzadko kiedy udawało jej się utworzyć jakieś głębsze relacje, a jeśli już się udało — ciężko je było utrzymać. Nauczona doświadczeniem, Maddie w głębi serca po prostu nieustannie drżała z obawy przed odrzuceniem. Wmówiła sobie w końcu, że dobrze jej w tej samotni i że nie potrzebuje towarzystwa, bo kiedy nie ma się bliskich, nikt nie może odejść ani zniknąć, ani zranić.
Było kilka wyjątków, na ogół objawiających się w chłopakach, z którymi się jednak czasem wiązała; przez długi czas miała też mocną relację ze starszą siostrą, choć obecnie wszystko na tym polu stało pod wielkim znakiem zapytania. Ociepliły się jej za to kontakty z drugą siostrą, aczkolwiek nie na tyle, by mówić o jakiejś wielkiej przyjaźni. Jej ostatni związek zakończył się z kolei wysłaniem faceta do więzienia, z którego niedawno wyszedł, co spowodowało dodatkową komplikację w jej życiu. Reasumując — w chwili obecnej była sama i tak też spędzała większość czasu. Zamknięta w czterech ścianach nowego, wynajmowanego mieszkania, czuła się bezpieczniej, niż na zewnątrz. Z koleżankami właściwie wszystkie relacje jakoś samoistnie się rozeszły. Tak właściwie, gdyby naszło ją na zwierzenia, została jej już tylko jedna osoba. To wystarczało.
Nie przyjaźnili się od dzieciństwa, jak w wielu romantycznych powieściach, i tak samo jak w nich — nigdy nie połączyło ich nic więcej, poza tą właśnie przyjaźnią. Był jednak stabilnym punktem w życiu Maddie, jednym z niewielu, a aktualnie chyba jedynym; kimś, przy kim mogła być sobą, mogła się wściekać i płakać, i mówić otwarcie o tym, co ją boli i co ją przeraża. Kojące uczucie. Czasami miała bowiem wrażenie, że nawet ona już nie wie, kim właściwie jest, a przy nim jakoś zawsze potrafiła odnaleźć cząsteczkę siebie. Lubiła wpadać do niego bez zapowiedzi i zapowiedziana, siedzieć dłużej, niż wypadało, oglądać głupoty w internecie albo filmy, przy których płakali ze śmiechu. Było tak, jak powinno być w każdej przyjaźni — ciepło, otwarcie i bezpiecznie.
Tego popołudnia, gdy już nie mogła wytrzymać, udała się właśnie do niego, bo to robiła, kiedy było jej źle. A teraz, tak czuła, było jej wyjątkowo źle. Okropnie wręcz. Sama nie wiedziała, co się z nią dzieje i skąd ten rozstrój nerwowy, w dodatku w pewien sposób była zażenowana tym, że przeżywa cokolwiek tak intensywnie, bo na ogół była przecież bardzo opanowana. Miała wrażenie, jakby pękły w niej jakieś bariery, a wszelkie mechanizmy regulacyjne rozkręciły się i rozsypały w proch. Siedząc w domu zajmowała się wciąż czymś innym, byle tylko nie mieć czasu na myślenie — starała się ogarnąć studia, które z roku na rok były bardziej wymagające, zajmowała się zwierzętami, umawiała się na sesje zdjęciowe, by nie dopuścić do powstania dziury w budżecie, a gdy miała wolną chwilę, natychmiast łapała pierwszą z brzegu książkę albo włączała jakiś serial i przyklejała się do telewizora. Czuła, że jakiś niejasny stres oplata ją z każdej strony, niczym osiem macek ośmiornicy. Musiała z kimś wreszcie pogadać, bo wydawało jej się że zaraz eksploduje.
Po drodze wzięła na wynos pizzę z ananasem na połowie i zaopatrzyła się w wino, które pili ostatnio i które wyjątkowo im smakowało, a w końcu zastukała do drzwi — mocniej i bardziej nerwowo, niż zamierzała — przywdziewając na twarz szeroki uśmiech.
— Cześć! — przywitała się, gdy otworzył i bezceremonialnie wepchnęła się do mieszkania, wręczając przyjacielowi wielkie pudło z pizzą, a sama taszcząc reklamówkę z winem do kuchni. — Nie wiem, czy wiesz, ale dzisiaj pijemy i oglądamy. Ja wymyśliłam to, więc pozwolę ci wybrać film — uśmiechnęła się przekornie, stawiając butelkę na blacie i przetrząsając szuflady w poszukiwaniu otwieracza.

bestie 💜
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol2 marca 2026 16:08

Emma nie pojawiała się pierwsza, nie odzywała się nieproszona, nie była śmiała ani w gestach, ani w zachowaniu, a jej głos zwykle był miękki i cichszy niż powinien, jakby przytłumiony. Ona sama wydawała się bladym tłem do tego, co ją otaczało, ale komponowała się w półcieniach i odnajdywała w nich tak dobrze, że nie rzucała w oczy. Nie przeszkadzała. Była obok w ten niewymuszony, łagodny sposób, bez hałasu, bez gwałtu, bez pośpiechu, jakby trwała i czekała na swój moment, choć od wypadku miała wrażenie, że gaśnie, bo jej chwila minęła.
Odrobinę zawstydzona swoim zachowaniem i tym, jak opatrznie mógł je odczytać, spuściła wzrok i posłusznie przysunęła szklankę do ust. Nie doszukiwała się nagany ani krytyki w jego słowach, ale fakt że nagle go objęła... mogła go zaskoczyć, to pewne. Wyczuła to krótkie spięcie w jego ciele, to jak zastygł pod jej ramionami, ale ostatecznie on nie skomentował jej ruchu, a ona postanowiła, że będzie bardziej rozważna. Na krawędzi zimnego szkła odbił się jej jasny błyszczyk, gdy upiła kilka łyków, przechodząc kawałek dalej, by nie przeszkadzać..
Emma patrzyła na niego z delikatnym uśmiechem, choć w jej oczach wciąż tliła się niepewność. Przyjemnie było obserwować jego swobodę i pewność w ruchach, jakby to jak sięgał po tę prostą, codzienną przyjemność jak jedzenie, było wyrazem głębi i spokoju, które już u niego znała. Czuła się w tej chwili odrobinę jak intruz, który znalazł się w tym miejscu przypadkiem, ale nie chciałaby za nic opuścić tego wyjątkowo osobistego spektaklu. Antonio na pewno miał wielu wiernych fanów, ale była pewna, że nikt nie widział go w takim wydaniu, jak ona mogła oglądać teraz.
Uśmiechnęła się lekko, sięgając po widelec. Nie mówiła nic, ale jej spojrzenie mówiło wszystko, co pokazała też gestem i co powiedziała wcześniej - dziękuję, że jesteś. Jedzenie już pachniało obłędnie, a skoro było przygotowane z troską, Emma wiedziała, że rozpłynie się na języku absolutną pysznością. Zawsze tak było, gdy ktoś gotował z sercem, nie mógł mu się równać nawet najlepszy kucharz świata i dlatego ona piekła tak, jakby każde ciastko miało trafić do kogoś jej bliskiego.
- Antonio... to jest wspaniałe! - oceniła po spróbowaniu pierwszego z pierożków i uśmiechnęła się szeroko, ocierając wierzchem palców krople masła, które osiadły jej na wargach i pojedyncza, która skropliła jej brodę. Wędrowała spojrzeniem od jego twarzy do talerza, później z powrotem tę samą drogą i w końcu zdecydowała, że to na Antonio chce patrzeć. - Ale ty też powinieneś zjeść... - zauważyła, przypominając sobie że przecież dopiero wrócił z pracy. I teraz siedział z nią, bo... tak to się potoczyło nieplanowanie.
Odetchnęła głebiej, ignorując, a wręcz tłumiąc poczucie winy i wyrzuty sumienia, że zajmuje mu czas. Miała tendencję do brania wszystkiego na siebie i wiedziała, że niekiedy przesadza niesłusznie, tak jak teraz mogłaby przesadzić.

Emma 🌷✨💕
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol4 marca 2026 18:45
Emma siedziała nieruchomo, jakby cały świat wokół niej nagle się zmniejszył i skupił na tej jednej, cichej chwili. Brak słów nie ciążył, ale wzmacniał świadomość, że ich wzajemne towarzystwo ma znaczenie. Z jej perspektywy Antonio był jak pojedynczy błysk światła w jej nieśmiałym, skrytym świecie - silny, spokojny, a jednocześnie tak delikatny w swojej obecności. Nienachalny i stabilny. Gdy widziała, jak sięga po widelec, czuła, jak jej serce łagodnie przyspiesza, choć próbowała to ukryć, odwracając wzrok i szukając czegoś, co odwróciłoby jej uwagę od własnych odkryć. Wyjątkowo przy nim nie chciała zniknąć, ukryć się i wtopić w otoczenie, a coraz częściej nabierała ochoty, by być po prostu dostrzeżoną.
Gdy tak się jej przyglądał, jego spojrzenie- pełne intensywności, przeszywało ją jak strzał, który nie rani, ale porusza głęboko w środku. Emma czuła, jak cienie jej zmęczenia, jej lęki i niepewność wypływają na wierzch, jak nie potrafi przy nim udawać. Zjadła swoją porcję, a gdy Antonio z uśmiechem wszystko zabrał i zaproponował ciastko i przejście do salonu, w jego delikatnym uśmiechu dostrzegła jakąś subtelną nieznaną zmianę. Chwyciła szklankę w dłoń i wstała, kierując się w wskazany kierunek.
- Sam urządzałeś to mieszkanie? - spytała uprzejmie, rozglądając się wokół. Ona mieszkała na Brooklynie, w mieszkanku w dwoma osobnymi pokojami, widną kuchnią i długą łazienką, gdzie wszystko miało swoje miejsce, a jednocześnie miejsca jakoś nadal brakowało. Tutaj było... przestrzennie. Było też przyjemnie, a nie w każdym dużym mieszkaniu udaje się uzyskać efekt swobody i pewnej przytulności.
Usiadła na kanapie, a granatowy materiał jej sukienki ładnie odciął się kontrastem od kremowego obicia mebla. Drobne plecy opadły na oparcie i chwilę zerkała w stronę dużych okien. Bała się wielu rzeczy, ale oglądanie miasta, nawet tego dobrze znanego, tego skrawka ulic z wyższej perspektywy zawsze ją mocno ujmował. Nie podróżowała w swoim życiu nigdzie i chyba mimo braku możliwości, po prostu chłonęła obrazy świata, nawet tego lokalnego. Wzięła jeden z rurkowych deserów, ostrożnie, i delikatnie. Uśmiechnęła się nieznacznie, czując, jak słodkość deseru rozpuszcza się na języku i jak w tym prostym geście poczęstunku kryje się coś więcej niż tylko smak. Odchyliła głowę lekko do tyłu, pozwoliła kosmykom opaść na plecy i odsłonić szyję, ładne obojczyki i gładką skórę i westchnęła z uznaniem.
Czuła na sobie spojrzenie mężczyzny, ten wzrok osiadał na niej ciężej niż zwykle, a ona dopiero po chwili spojrzała w jego kierunku.
- Nigdy nie robię tradycyjnych deserów... najlepiej wychodzą w domu spod rąk rodziny dla rodziny, nie chcę tego psuć, bo to nie tylko smak, ale i uczucia, wspomnienia i coś czego się nie da przenieść do żadnego sklepu - oceniła. - Te cannoli są naprawdę pyszne - przyznała, ocierając kącik ust z kremu i okruszków. - Skąd je masz? - spytała, może odrobinę tylko próbując odwrócić własną uwagę od tego, ile uwagi dzisiaj otrzymywała od Antonio. Było to zbyt przyjemne, mogło jej zawrócić w głowie.
Podniosła do ust szklankę i kolejny łyk zimnej wody sprawił, że poczuła jeszcze mocniej, jak jest jej ciepło. Jego uwaga była dziś w wyjątkowy sposób elektryzująca, a w tym momencie niemal ją peszył. Była pewna, że to troska, że zmartwiła go, gdy zasłabła wcześniej, więc... po co pozwoliła sercu nadal mocniej bić, dlaczego pomyślała o czymś... Oh, Emma znała swoje słabości, wiedziała również, że wszystko co do tej pory przeżyła i to że dziś nadal oddychała, było cudem. Powinna się cieszyć z każdego dnia, że mimo strat ona nadal żyje, lecz wszystko wydawało się ją przygniatać. W tej chwili, choć na zewnątrz pełna opanowania, w głębi serca odczuwała coś, co przypominało ciche obietnice nowego początku. Bała się tego.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol4 marca 2026 21:01
Swoboda Antonio dawała jej przestrzeń, a Emma potrzebowała jej do budowania własnej pewności, że nie tylko nic jej tu nie grozi, ale może czuć się równie lekko i nieskrępowanie. Skryta i cicha, trzymała się z tyłu, a w tym wycofaniu mimo wszystko nie chciała znikać. Nie tutaj, nie przy nim. Lubiła być obecna trochę, wystarczająco by się liczyć, nie dość wyraziście by zająć piedestał.
Jej spojrzenie przesunęło się szybko i z uwagą po ramionach i wypiętym torsie przy tym przeciągnięciu i oczy White uciekły w podłogę. Złapała głebszy wdech i lekko przygryzła policzek od środka, jakby uderzyło w nią to, co wiedziała od dawna. Młody Caruso był przystojny i świadomy swojego ciała.
- Moje emocje nie są ładną melodią... ale płyną powoli, niczego nie pominiesz - stwierdziła z namysłem, choć nie do końca pewna, czy te muzyczne porównania do niej pasują i czy potrafią rozmawiać tym samym językiem.
Przechyliła lekko głowę na bok, zaczesała ten kosmyk, który uciekł jej z upięcia i smagnął miękko rumiany policzek za ucho, wędrując spojrzenie po podłodze. Miała małe stopy, a w ciemnych rajstopach perłowy lakier na paznokciach błyszczał niemal tak blado, że nie było widać, że takowy nosi.
Czasem wydawało jej się, że wszystko jest na swoim miejscu, że już potrafi żyć i odnajdywać się w codzienności, a potem nagle pojawiał się jakiś zgrzyt, który wywracał wszystko do góry nogami. Czasem w cukierni klient w ostatniej chwili rezygnował z zamówienia, albo ktoś stojący w kolejce przed nią w markecie otrzymywał połączenie i miał ustawiony ten sam dzwonek, co jej nieżyjący narzeczony, albo Thomas... on niszczył jej codzienność najczęściej. Właśnie wtedy musiała zastanowić sie i wybierać, czy brnąć dalej, czy próbować wszystko od nowa. Jeśli emocje były melodią, jej własne grały bez wprawy, gubiły rytm, fałszowały, z niepewności i dziwnej trwogi były zbyt ciche. Niesłyszalne. Emmie wtedy brakowało tchu, podpory, kogoś kto ją zrozumie, lub chociażby wysłucha. Kogoś, kto jej powie, że jest dzielna.
Uśmiechnęła się miękko, na jej twarzy pojawiło się ciepło i zrozumienie, gdy Antonio wspomniał o rodzinie, o mamie i siostrze. Podniosła oczy i odpowiedziała tym samym spojrzeniem, pełnym zrozumienia i troski. Zawiesiła jasne tęczówki na tych ciemnych, które przypominały jej błyszczące paciorki. Oboje kochali swoich bliskich i chyba oboje za nimi w jakiś sposób tęsknili, bo życie pchało ich w inne strony. To jak mówił o innych mówiło o nim więcej, niż wszystkie te pozy, którymi musiał bronić się przed światem.
- Wygląda na to, że wszyscy w twojej rodzinie są artystami - pochwaliła.
Emma spojrzała na niego z delikatnym uśmiechem, czując, jak w jej sercu rozlewa się cieplejsza nuta spokoju. Wątłe ramiona nieco opuściła, opadła jej garda. Antonio nie narzucał się, nie próbował wcisnąć w nią swojej troski, raczej pozostawał uważny i delikatny, jakby tkał wokół niej niewidzialną pajęczynę zrozumienia, w której mogła się schronić. Propozycja kąpieli i rzeczy na przebranie jednak ją zaskoczyły.
Obejrzała się w kierunku okna, było już późno, na zewnątrz niebo szarzało. Zawahała się wyraźnie. Czy miała tu zostać na noc? Czy może wolał odwieźć ją do domu później, gdy wieczór zapadnie na dobre lub zamówić jej ubera? Umówili się na kolację i zgodził się nie szukać żadnego lekarza... Chyba przyszła kolej na kolejny kompromis.
- Jest już dobrze - zapewniła i odruchowo ściągnęła łopatki, jakby musiała te słowa poprzeć jeszcze innym dowodem poza słownym zapewnieniem. - Byłoby cudownie, dziękuję - zgodziła się, bo choć sukienka prezentowała się bardzo ładnie i była wygodna, to jej krój nieco krępował ruchy, a poza tym Emma przywykła do ubrań nieco bardziej obszernych. Takich, w które można się schować. O kąpieli zaś marzyła od dłuższego czasu, a o takiej bez pospiechu od tygodni... może dłużej.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol8 marca 2026 13:28
Emma miała szczęście, bo gdy państwo White ją zaadoptowali była już w wieku szkolnym, a takie adopcje nie zdarzają się często i młodzież ma spore szanse utknąć w ramach systemu. Ona jednak otrzymała dom pełen miłości i cukiernia, którą teraz prowadziła, a spadło to na nią zbyt szybko, zbyt brutalnie i gwałtownie, to był wyraz sztuki jej mamy, do której pasję kobieta przelała i na nią. Może dlatego potrafiła zrozumieć i dostrzec, jak pięknym i bezpiecznym miejscem był dom i rodzina, o których wspominał niekiedy Antonio. Lubiła te momenty, gdy spojrzenie mu miękło, głos odrobinę zmieniał ton, ramiona się rozluźniały. Był wtedy czysty, bezbronny, bo nie musiał przecież na nic uważać. Był wtedy naprawdę piękny.
Ona sama z natury była łagodna i cicha, nikt nie kazał jej czuć, że zawadza, a jednak miała wysoką wrażliwość i była uważna na to, co dzieje się wokół. W bidulu uciekała skryta przed silniejszymi, a po adopcji po prostu nauczyła się akceptować to, że uszczęśliwia ją robienie czegoś dla innych, nawet bez zrozumienia i wdzięczności. Patrzyła z uwagą ludzi, na to jak ją przyjmują i jak ona odnajduje się w ich przestrzeni. Gdy Antonio wpatrywał się w nią nieco dłużej, czuła w takich momentach, że może coś jest nie tak... Że może nadwyręża jego przyjaźń i jest to nie fair, bo ona nie może odwdzięczać się tym samym.
Odetchnęła głebiej i lekko spięła ramiona. Nie ulżyło jej po tych słowach, wręcz przeciwnie. Antonio był zbyt dobry. Odprowadziła go spojrzeniem, nieco zaszklonym z wzruszenia i odniosła kubek i talerzyk po deserze do kuchni. Lubiła porządek i schludność.
Potem odebrała od niego koszulę, ręcznik i poszła do wskazanej łazienki. Nie czuła się jak gość, a jak intruz i to uczucie nasiliło się w momencie, gdy została sama z odbiciem, które wpatrywało się w nią, przeszywając jasnymi oczami. O tej porze powinna być w mieszkaniu, powinna przypilnować, aby Thomas wziął swoje leki, które nie działają przez picie i powinna nastawiać już budzik na przed piątą rano, aby z rana być w cukierni i szykować świeże masy do zamówionych tortów. Tak wyglądał jej schemat, codzienność była uporządkowana i miała wyraźne, ciasne ryzy. To że przebywała w innym miejscu, miała na sobie ładną sukienkę, a przede wszystkim w własnym mieszkaniu była nieobecna... zaczynało do niej docierać, że za to zapłaci. I jednocześnie nie chciała być już nigdzie indziej, bo tu była cisza, która nie siała trwogi, która była miękka i ciepła. Był Antonio, którym głosem, spojrzeniem, a nawet samą obecnością, przyjemnie otulał ją w sposób, który koił drżące serce i pozwalał światu zwalniać. Tu nie tylko mogła czuć sie bezpiecznie. Tu była bezpieczna.
Po chwili dłuższej nieco niż kwadrans, gdy w domu zapanowała spokojna harmonia, Emma wyszła z łazienki z bosymi stopami, przebrana w koszulę, która zasłaniała ją do pół uda, z dłońmi przykrytymi niepodwiniętymi mankietami i kilkoma ciemniejszymi kroplami na dekolcie od wilgoci, która spłynęła z jej końcówek krótszych kosmyków przy twarzy. Zmyła makijaż, odświeżyła się, zostawiła za sobą sukienkę i ręcznik, nie chcąc walczyć z przebiegiem wieczoru. Miała tu przyjść, odetchnąć, zjeść kolację i wrócić do siebie, ale... Nie chciała uciekać. Nie chciała nic zmieniać.
Jej spojrzenie padło na Antonio, który znów siedział na kanapie, jakby próbując odnaleźć w głębi siebie oddech po tym intensywnym dniu. W powietrzu unosiła się delikatna mieszanka zapachu mydła i świeżo wypranych ubrań, które Antonio wybrał specjalnie dla niej, a Emma chwilę wcześniej nie tylko gładziła palcami cienki materiał na swoim ciele, ale z przyjemnością zauważyła, że bardzo odpowiada jej ten delikatny zapach środków piorących i aromatu, który kojarzy jej się z Włochem.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol27 marca 2026 18:45
Pozwalała mu przyjąć i zaakceptować, lub odrzucić swoją obecność, miękką i cichą, ostrożną. Była gotowa na upomnienie i wskazanie granic, które przekraczali dziś oboje. Wyczuła napięcie w męskim ciele, a potem wraz z oddechem rozluźnienie, gdy Antonio przyjął jej troskę tak, jakby właśnie teraz przyszedł na to odpowiedni moment. Uśmiechnęła się poniekąd rozczulona tym, że pozwala jej na te drobne, niewinne gesty i na to, aby mimo wszystko ona też zajęła się troszkę nim.
- Przecież to nie jest niemożliwe - zauważyła rozsądnie, pozwalając palcom wędrować i prześlizgiwać się po kosmykach z czymś, co nie zostało jeszcze uchwycone w słowa. - Ale nie chcę i nigdy nie chciałam dla ciebie krzywdy - zapewniła, aby nie tylko wierzył, ale też usłyszał to z jej ust.
Emma była prostolinijną osobą, nie lubiła półprawd, nie odnajdywała się w plotkowaniu i spiskach, ale sama stosowała uniki i białe kłamstwa. Może wcale nie była tak szlachetna i szczera, ale czy pragnienie ochrony kogoś kto jest jej drogi, nie było wystarczającym usprawiedliwieniem dla jej łgarstwa? Miała nadzieję, że nigdy się nie dowie.
Jej dotyk był ostrożny, delikatny, ale dokładny. Wiedziona intuicją pozwalała świadomie opuszkom z odpowiednim naciskiem masować tył głowy Antonio, a jego ramię które opadło za nią, uświadomiło jej jego bliskość. To dzisiaj wyjątkowo nie sprawiało dyskomfortu.
Emma wciąż czuła na sobie jego spojrzenie, a jej oddech był lekko przyspieszony. Miała chłodne stopy, a na policzkach malował się speszony rumieniec.
- To bardzo ładna koszula, Antonio - oznajmiła cicho, zupełnie bagatelizując fakt, że nie prezentuje się najlepiej i Antonio jej to poniekąd wytknął, najwidoczniej mocniej zmartwiony od niej. Miał rację, oboje powinni odpocząć, porządnie się do tego przyłożyć i znaleźć czas dla siebie. Z tą różnicą, że jemu wystarczyłby może weekend, albo kilka dni, a Emma czuła, że dla niej kolejne lata to zbyt mało.
Ten wieczór nie miał tak wyglądać, ona nie zakładała takiego scenariusza, ale bez słowa wstała i poszła za mężczyzną. Nie odezwała się, gdy uciekł jej spod palców, gdy jeszcze przez sekundę mrowiły ją opuszki, gdy zabrakło im ciepła i faktury włosów Włocha i poruszała nimi jakby wciąż był bliżej. Nie miała sił walczyć. Nie powinna zresztą sprawiać mu przykrości. Nie chciała wracać do domu.
Przez chwilę stała na środku sypialni, niepewnie rozglądając się wokół, jakby szukając w tym miejscu czegoś więcej niż tylko przestrzeni. Koszula, którą miała na sobie, miała w sobie coś prostego i delikatnego, jakby sama w sobie była wyrazem jej nieśmiałej próby wyrażenia uczuć, których jeszcze nie potrafiła w pełni nazwać. Pociągnęła jasne mankiety w dół, zakrywając dłonie i złapała za krawędź ubrania przy udach, przyciskając do smukłych nóg.
Obróciła się w stronę mężczyzny i odetchnęła głębiej, rozchylając usta jak ktoś, komu brak tchu. Przysunęła się nieco bliżej Antonio, to był drobny krok, a Emma czuła jak bardzo nie chce być sama w tym momencie. Jej policzki były lekko zarumienione, a z oczu które odważyła się unieść na jego twarz, biła mieszanka troski i niepewności.
- To bardzo ładny pokój - oceniła cicho, a słowa uleciały puste, nie pasowały. Czuła, że należy coś powiedzieć, ale nie znajdywała słów, które byłyby odpowiednie.
Jej palce lekko drżały, gdy dotknęła ręki Antonio, jakby obawiała się, że zaraz się wycofa. Musnęła silną dłoń, jakby w obawie, że to ona spłoszy mężczyznę, a potem złapała za jeden guzik zawstydzona swoim zachowaniem - ten guzik przy przy kołnierzyku i odwróciła wzrok.
- Dziękuję - powiedziała kolejny raz dzisiaj, ale to wydawało się zbyt małe. Szczere, ale nieporównywalne do tego, co otrzymywała.

Emka 💕
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol7 kwietnia 2026 11:13
Jego świat tkany był z emocji, którym nadawał dźwięki, rozumiał codzienność w melodii niewypowiedzianych słów, oraz subtelnych przekazów, znaczeń które zwykle umykały w niepozornych gestach, jakie nadawały życiu rytm. Czytał z niej i może wiedział o niej więcej, niż wydawało jej się, że sama zdradziła. Jeśli tak było, to dobrze, bo w całej swojej skrytej i nieśmiałej naturze, White potrafiła się zbyt szczelnie zamknąć i nie do końca mierzyć z uczuciem samotności, jakie budowała nieumyślnie. Chciała chronić siebie, chciała ustrzec innych od przykrości, a ostatecznie była tylko ona i to, co chowała pod długimi swetrami.
W pokoju panowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było delikatny szelest przewracanej kartki albo cichy oddech Antonio, gdy Emma weszła do pokoju w środku nocy. Nie paliła świateł, nie burzyła porządku tego domu, z lekko zaczerwienionym jednym policzkiem od poduszki, włosami bardziej rozczochranymi niż wieczorem i zmęczonymi oczami, bezszelestnie w drobnych krokach podeszła do mężczyzny. Boso, z mankietami naciągniętymi na dłonie, zimnymi dłońmi zatrzymała się przed Włochem.
- Mogę z tobą posiedzieć? - spytała, poprosiła, wskazując miejsce na kanapie obok.
Nie miała zamiaru wracać do łóżka, nie potrafiła i nie chciała. Jej serce biło mocno, a oddech był nieco przyspieszony, może śniła koszmar, a może znów czuła się winna, że zajmuje mu czas. Przestraszona, że może mu przeszkadzać, chciała znaleźć odrobinę spokoju w tym cichym zakątku domu.
Czując, jak podłoga pod jej stopami wydaje się być twarda i chłodna, przystąpiła z nogi na nogę. Jej nogi objął dreszcz, a ręce zaciskały się na brzegu koszulki, gdy próbowała zasłonić jak najwięcej skóry. Spojrzała w stronę okna, gdzie światło księżyca rzucało delikatne srebrne refleksy na podłogę. Powoli, nieśmiało, przysiadła na brzegu i prześledziła uważnie, na tyle na ile pozwalały jej zmęczone oczy ilość kartek. Nie powinien pracować o tej porze. Powinien odpocząć.
Przybliżyła się do niego nieznacznie, jakby obawiała się, że zaraz zniknie, albo że jej niechciane uczucia znowu ją zawiodą.
- Moja mama robiła kakao, gdy nie mogłam spać... mogę nam przygotować, jeśli pokażesz mi gdzie je trzymasz - zaproponowała miękko, z uwagą wędrując spojrzeniem po jego dłoniach, po długich palcach i zgrabnych nadgarstkach. Gdy tu weszła, wydawał się zamyślony, może zatroskany, bardziej spięty niż wieczorem, gdy życzyli sobie dobrej nocy, więc teraz w obawie że ujrzy jakieś rozdrażnienie, nie podnosiła spojrzenia. Miał prawo być zły, chociażby na nią, że burzyła jego spokój, nawet jeśli intencje miała szlachetne.
Emma się nie narzucała, nie była głośna, ani twarda, częściej ustępowała, niż broniła swojego zdania, ale z Antonio nie musiała się pilnować. Pozwalał jej na to, by była swobodna, wycofana i cicha, czuła, że ją taką akceptuje, a ona ufała mu coraz bardziej; z każdym kolejnym spotkaniem, rozmową, wymienionym spojrzeniem. Gdy się poznali i powiedziała o tym, jak przejęła cukiernię, cisza miedzy nimi nie gniotła, nie ciążyła, a Antonio pozwalał jej przeżywać swoje rozterki w tempie, które jej odpowiada. Pozwalał jej na wiele, a ona czuła się przy nim bezpiecznie i to dlatego nie chowała się za zamkniętymi drzwiami, a wyszła tutaj po kolejnym koszmarze, który wybudził ją po trzeciej, gdy zorientowała sie, że on również nie śpi i szelest wertowanych notatek dotarł do niej przez zamkniete drzwi.
A teraz siedziała przy nim, nieco zgarbiona, wciąż niewyspana, nie chcąc wracać do łóżka. To co mogła mu dać, to troska, odrobinę swojego ciepła, a przecież robił dla niej znacznie więcej i oboje zdawali sobie z tego sprawę.

Emka 💕
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Ayliri11 kwietnia 2026 15:22
[Hej!
Co prawda my nie mamy jeszcze wątku, ale chętnie dołożę coś do Twojego stosiku, gdybyś miała chęć, haha :D
Myślę, że mogłybyśmy coś fajnego wyczarować, szczególnie że Antonio jest kompozytorem i pomyślałam, że może stworzył muzykę pod występ Vasyi w 2025, kiedy wygrała Grand Prix i mistrzostwa świata? To nam otwiera drzwi do współpracy :D Chętnie omówię szczegóły mailowo, więc możesz mnie łapać na: ayliri.lunah@gmail.com
Co złego to nie ja! ♥]

Vasilisa Dragunova ⛸️✨
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Ayliri11 kwietnia 2026 18:43
Vasya lubiła dyscyplinę, której nauczyła się jeszcze w Rosji. Poranne wstawanie, bieganie, trening i rozciąganie, a potem długie godziny, podczas których wymagano od niej perfekcji. Trenerka kazała jeździć jej tak długo, aż będzie zadowolona z każdego najmniejszego szczegółu; z kąta uniesienia podbródka, z wejścia w skok, z lądowania, które musiało być czyste i pewne, z obrotów. Nie mogła być „wystarczająco dobra”, bo albo robiło się coś idealnie, albo powtarzało od nowa, aż ciało przestawało protestować i zaczynało się łamać pod wpływem presji i ciągłych poprawek. Vasya przywykła do tego wszystkiego tak bardzo, że bez treningów czuła się nieswojo, zupełnie jakby nagle odarto ją z czegoś, co przez lata stanowiło o porządku jej życia.
Obudziła się wcześnie, jeszcze zanim słońce zdążyło się całkowicie pokazać. Była przyzwyczajona do porannego wstawania, ale teraz, kiedy dochodziła do siebie po kontuzji, wcale nie musiała zaczynać swojego dnia tak szybko. Przez kilka sekund leżała nieruchomo, wpatrzona w sufit, z jedną dłonią wsuniętą pod poduszkę, drugą przyciskała do wadliwego biodra.
Wstała jednak, podnosząc się i łapiąc za telefon komórkowy. Przejrzała social media, ubierając się w luźny, sportowy strój i odpisała kilku znajomym; wysłała też wiadomość do Antonio, potwierdzając dzisiejszą włoską kolację, choć doskonale wiedziała, że nie powinna jeść zbyt dużo i zbyt tłusto. Łyżwiarstwo nauczyło ją bardzo wcześnie, że ciało jest narzędziem, kaprysem i wrogiem, a utrzymanie formy wymaga nie tylko katorżniczych treningów, ale też dyscypliny przy stole. Dlatego tego ranka przygotowała sobie gęsty jogurt z garścią borówek, kilkoma plasterkami banana i niewielką ilością orzechów. Zrobiła też czarną kawę, mocną, bez cukru. Jadła wolno przy kuchennej wyspie, wiedząc, że przez resztę dnia powinna ograniczyć kalorie, bo nawet teraz, kiedy trenowała mniej i wciąż się rehabilitowała, pilnowała swojej linii. Ostatecznie każdy dodatkowy kilogram wydawał się czymś, co mogło odebrać jej lekkość skoku albo wydłużyć czas powrotu do formy.
Po śniadaniu sprzątnęła po sobie i zaczęła trening w salonie. Beżowa mata była tam już rozłożona, gumy oporowe zwinięte, a obok leżały małe hantle. Zaczęła się rozgrzewać, a potem wykonywać ćwiczenia rehabilitacyjne; stabilizacja miednicy, napięcie pośladków, powolne przenoszenie ciężaru z jednej strony na drugą. Każde ćwiczenie wykonywała z należytą starannością, wiedząc, że jeśli zrezygnuje z tej perfekcji, może stracić szansę, aby wygrać zbliżające się mistrzostwa, a liczyła się tylko wygrana, nic innego, zawsze.
U Antonio pojawiła się w ciemnych, dobrze skrojonych jeansach z prostą nogawką i miękkim, jasnym swetrze z kaszmiru. Do tego dobrała wygodne buty i dłuższy płaszczyk z miękkiej wełny, podszyty gładką satynową podszewką, bo mimo że był już kwiecień, wieczory w Nowym Jorku potrafiły być chłodne. Włosy związała w kucyk przewiązany ciemną kokardką – zrezygnowała z makijażu i innych dodatków, bo kolację przygotowaną przez Antonio miała zjeść u niego, a nie w pięciogwiazdkowej restauracji. Wychodząc z mieszkania, spryskała się karmelowo-waniliowymi perfumami.
Nie przyszła do Caruso z pustą ręką. W dłoniach trzymała papierową torbę z drobnymi przekąskami; oliwkami, pudełkiem ciastek z rodzynkami, cienkimi paluszkami grissini, chipsami o smaku oliwy i octu, a także z truskawkami w czekoladzie i jej ulubionymi czerwonymi winogronami, które musiał być bez pestek.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol13 kwietnia 2026 19:27
Musiała marznąć w stopy, bo nie dał jej skarpetek. Dostała tylko koszulę do spania, miłą, pachnącą, miękka i ładną. Taką, której materiał mieliła w palcach już wielokrotnie, której kołnierzyk stawiała wysoko wokół swojej szyi, aby otulić się i zaciągnąć zapachem Antonio dogłębnie, a gdy uświadamiała sobie te gesty... peszyła się. Niby zdawała sobie sprawę z tego, jak czarujący jest Włoch, ale dopiero teraz zdawała sobie sprawę również z tego, jak ona sama jest nim oczarowana.
Posłała mu ciepły uśmiech, objęła koc nim zsunął się z jej ramion, muskając jeszcze szczupłe palce mężczyzny, gdy cofał ręce. Przecież oddychała, czasem zbyt płytko i niespokojnie, gdy topił ją swoim spojrzeniem, ale oddychała. Tutaj, w tym domu i przy nim, nie było to trudne i Emma wiedziała, jak zgubna może być jej swoboda. Jak łatwo może się do tego przyzwyczaić.
Poszła za nim, obrzucając stertę kartek uważnym spojrzeniem przez ramię jeszcze raz na odchodne. On dziś się zmartwił, gdy zasłabła, ale ona zaczynała się martwić o niego nieustannie, gdy tonął w pracy. Nie miała jak mu pomóc, nie miała ani metod, ani środków, aby go odciążyć, a czułe słowo troski to wydawało się za mało, ale nic więcej nie miała mu do podarowania. Stanęła przy nim w kuchni, przyglądając mu się uważnie i musnęła palcami badawczo zimny blat szafek. W jednej chwili zadarła głowe, szukając opakowania o znajomej grafice na wyższych półkach, a w kolejnej już sama była na górze.
- Co ty....? - zaskoczona odruchowo się spięła, chciała przytrzymać blatu tak, by zostać na dole, w znanej statecznej pozycji, ale jego głos był przewodnikiem, który koił. Posłuchała i wyciągnęła dłoń wyżej, zgarniając małe pudełko, które było im niezbędne na tę noc.
Ramiona, które się wokół niej znalazły były pewne, stabilne i ciepłe, a gdy znów znalazła się w dole, czuła, jak policzki palą ją od głębokiego rumieńca. Sprawiał, że traciła równy rytm oddechu, że jej skóra ją zdradzała, że zapominała o rozsądku i do diaska... był w tym tak uroczy, że nie umiała się na niego złościć. Emma poczuła, jak ciepło z jego dłoni przeniknęło w tych kilku sekundach przez koszulę i dosięgło jej skóry, jakby cały świat wokół chciał zostawić na niej ślad i ten moment. Jej oddech był jeszcze nieco płytki, ale z każdym kolejnym wydechem czuła, jak skrępowanie opuszcza jej ciało, jakby Antonio swoim spokojem i delikatnością odczarowywał jej niepewność. Patrzyła, jak dosypuje cynamonu, jak niewzruszony jej reakcją i rumieńcem po prostu trwa w swojej łagodności i nie pozwala jej się chować, bo nie wytyka niczego.
Poprawiła koszulę, pociągnęła materiał w dół na udach i lekko podwinęła rękaw przy prawym nadgarstku, ostrożnie i z uwagą, aby nie odsłonić zbyt wiele, bo ostatnie siniaki od Thomasa jeszcze się nie wygoiły do końca. Postąpiła do przodu, przejęła pudełko i odebrała mu z dłoni łyżkę, mierząc odpowiednią ilość kakao, aby zagotować wszystko z mlekiem, a nie tylko zalać kubki. W ciszy, która nie gniotła i w skupieniu zamieszała, dodała odrobiny cukru i czekając jeszcze tylko chwilę, aż napój będzie gotowy, obróciła się w jego stronę z ciepłym uśmiechem. Nie było w niej napięcia, nie było żadnej obawy, gdy podeszła bliżej i uniosła dłoń powoli, aby nie spłoszyć zarówno jego, jak i siebie.
- Wiesz, Antonio - zaczęła cicho, patrząc na niego spod rzęs, za którymi oczy błyszczały jej od emocji - Czasami najprostsze rzeczy są tymi najważniejszymi - stwierdziła w lekkością, z pewną nostalgią, z zamyśleniem, muskając wierzchem dłoni krótkie lubiące się kręcić kosmyki przy jego skroni, gdy odsłaniała jego twarz, zaczesując je czule w tył. - To nie tylko kakao. To takie chwile, kiedy można przystanąć na moment, zapomnieć o wszystkim i po prostu być tu i teraz - powiedziała, patrząc mu w oczy i lekko muskając ostrożnie palcami jego policzek i krawędź żuchwy. - Moja mama dodawała specjalny składnik, taki, który sprawiał, że świat zwalnia, a wtedy można odetchnąć. Dzisiaj nie mogę ci powiedzieć co to jest, ale już go posmakujesz - obiecała miękko.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol16 kwietnia 2026 20:04
Pozwalał jej na wiele, a ona za każdym razem była ogromnie zdumiona, kiedy sam cierpliwie ustępował pod naporem jej uwagi i troski i przyjmował te drobne gesty i małe słowa, którymi mogła go ukoić. Gdy zostawali sami, miała wrażenie jakby ich oddechy zwalniały, a świat na moment stawał w miejscu, zupełnie jakby mogli sobie ofiarować chwilę wyciszenia. Jego uwaga osiadała na jej ciele miękko, a oczy patrzyły łagodnie, lecz z uwagą, której pozwalała sie otulać coraz bardziej odkryta. Emma ufała Antonio już na tyle, by przy nim nie drżeć, lecz wciąż starała się strzec go przed tymi najcięższymi sekretami, które ją zatruwały.
Kąciki ust znów jej lekko drgnęły ku górze, kiedy musnął jej dłonie, odbierając kubek, a gdy smakował kakao, czekała na werdykt. Jej jasne oczy czule prześlizgnęły sie po jego twarzy, po ciemnych oczach, w których kryło się dla niej coś nieujarzmionego i po ustach, które wykrzywione w testowaniu smaku, wcale nie były brzydsze niż zwykle. Odetchneła głebiej i sama znów zamoczyła wargi w ciepłym napoju zadowolona, gdy przyznał, że mu smakuje. Miał racje, ten składnik był bardzo ważny - najważniejszy; i o tym składniku kiedyś mu powie.
Gdy postąpił krok bliżej i sięgnął do jej ręki, nie mając kontroli nad odruchem ciała, spięła się w oczekiwaniu. W jej spojrzeniu błysnęło coś, czego nie było tam chwilę wcześniej. Nie rozumiała tego gestu, spłoszona spojrzała na męską dłoń sięgającą jej, a gdy dotknął skóry, nie odsłaniając rękawa, jakby już rozumiał, zatrzymała spojrzenie znów w jego oczach. Jej oddech był lekki, a ona poruszyła delikatnie jasnymi palcami, powoli, bez pośpiechu, chłonąc jego bliskość. Nie uciekła. Przyzwyczajała się do tego dotyku, nie opuszczając spojrzenia. Pozwalała mu na to, czego potrzebował, sama gubiąc się w tym momencie. Był ciepły, miał ostrożny dotyk, badawczy. I miły. Niekrzywdzący. Pozwoliła mu zbadać fakturę swojej dłoni, objąć szczupły nadgarstek, musnąć palcami, przekonać się, że to nie jest dla niej za wiele.
Kiedy się odsunął, Emmy stała przez chwilę przy blacie, jakby zamarzła w miejscu, niepewna, czy to wszystko, co się właśnie wydarzyło, miało miejsce naprawdę. Czy miało jakiekolwiek znaczenie.
- Tak - odpowiedziała równie cicho i ruszyła za nim.
Objęła swój kubek szczelniej dłońmi i powoli wypuściła powietrze, krocząc z powrotem do salonu za brunetem. Jej zimne bose stopy nie zostawiły śladów, nie rozniosły się dźwiękiem po mieszkaniu, jakby w rzeczywistości jej tu nigdy nie było. Niektóre chwile z Antonio były intensywne przez intymność, która się wkradała w ich wspólny czas, a White nie chciała z tego rezygnować, choć wiedziała, że nie może być chciwa i pragnąć tego dla siebie. Usiadła ostrożnie obok niego, nie starając się zachować dystansu, nie chcąc wyplenić miękkości między nimi. Nie wiedziała, czy chce się zbliżyć, czy też już uciec, więc po prostu siedziała obok, czując ciepło jego sylwetki przy sobie i próbując znaleźć w tym jakąkolwiek wskazówkę, co powinna zrobić albo powiedzieć. Nie była nigdy dobra w słowach, to jej gesty i obecność wyrażały wszystko, co czuła i czego nie umiała nazwać.
- Jest w porządku, dziękuję - zapewniła wzruszona jego troską, gdy Antonio okrył ją kocem.
Znów złapała za krawędź materiału i jak wcześniej wieczorem znów musnęła jego palce już nieprzypadkowo. Dziś w każdym ruchu potrzebowała przekonywać się o jego obecności. Nie cofała się jak wcześniej, nie bała. Teraz poczuła, jak coś w niej się rozluźnia. Uśmiechnęła się wyraźniej, bez wątpliwości, bez obawy w spojrzeniu. Pochyliła głowę, przygryzła wargę, zerkając na jego kubek, z którego kakao cudownie znikało i czując jak na rumiane, ciepłe policzki opada kilka kosmyków, lekko przechyliła głowe na bok, aby nie przysłaniały jej oczu.
- Dlaczego nie śpisz, Antonio? - spytała łagodnie, wciąż cicha i nienachalna, jakby mógł w każdej chwili na nowo wyznaczyć granice, które pokonywali do tej pory razem. - Opowiedz mi - poprosiła na zachętę, dając mu przestrzeń do decyzji, czy chce z nią rozmawiać.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol16 kwietnia 2026 22:11
Ten jeden moment zepsuł spokój nocy. Rozlane kakao, jej drżące ręce, prawie już zapłakane oczy i nierówny oddech przecięły łagodność chwili. W pośpiechu i rosnącym popłochu, zainicjowała chaos porządku. Jedna za drugą chusteczka nasiąkała kakao, gdy wycierała stół, próbowała uratować dywan od wsiąkającej plamy, a gdy Antonio znalazł się nagle przy niej, po prostu pękła.
Bez złości, krzyku i pretensji odciągnął ją od bałaganu. Skupił się na niej i dał jej coś, czego nie smakowała od dawna w obliczu takich emocji. Zrozumienie. Poddała się jego rękom, słowom i bliskości; wypuściła chusteczki z palców i czując stabilne ramiona wokół siebie, pozwoliła sobie na słabość. Przestała trzymać tarcze, opuściła ją. Odsłoniła się ufnie, gdy wskazał jej rytm oddechu. Rozpłakała się, bezbronnie opierając o bruneta. Schowała się w nim. Coś zadrżało niebezpiecznie w jej piersi, a Emma zacisnęła powieki, próbując złapać powietrze, gdy na koszulce Antonio odcisnęły się jej łzy. Drobna kobieca sylwetka poddała się jego sile, aby na niej polegać.
Emma nadal drżała, choć jej oddech powoli się uspokajał z każdą chwilą. Czuła jego ramiona wokół siebie, jego dłonie uspokajająco gładzące plecy, włosy i głos który koił. Słuchała zapewnień, że nic się nie stało, że jest dobrze . Jej głowa opadła na jego ramię, a ona sama czuła, jak mięśnie się rozluźniają, choć jeszcze nie do końca. W półmroku pokoju, czuła się jakoś bezpieczniej, choć serce wciąż biło jej mocno w piersi.
Czuła jego spojrzenie, nie chciała aby teraz na nią patrzył. Przysunęła się, może pierwszy raz korzystając tak bezczelnie z jego troski i opieki, po czym musnęła dłońmi po koszulce przy jego żebrach, łapiąc oddech i zacisnęła palce niespokojnie na materiale jego ubrania. Gest, niemal prośba, aby jej nie odsuwał. Aby pozwoli jej jeszcze przez moment przy sobie trwać.
- Przepraszam - wyszeptała w jego stronę, wciąż ukryta, wciąż roztrzęsiona.
Spojrzała na niego przez chwilę, niepewna, czy powinna się odsunąć, czy może jeszcze chwilę zostać, dopiero gdy zapanowała nad płaczem i drżeniem ciała. Jego ciche słowa i delikatny dotyk wydawały się jakby wyciągać ją z chaosu, w którym się znalazła. Po chwili, powoli, skinęła głową.
- Nie ... chyba powinnam.. - wyszeptała, urywając niepewnie, bo przecież nie powinna już nic robić. Nie wiedziała, co powiedzieć. Pora nie sprzyjała ani sprzątaniu, ani ucieczce, która teraz wydawała się wygodna, ale nieodpowiednia i dobrze to wiedziała.
Zwróciła uwagę na to, jak mocno sama go obejmuje, jak rękaw jego koszuli podwinął się i nierozważnie pozwoliła wyjść na świat sinym śladom na swoich rękach. Cofnęła powoli dłonie, poprawiła materiał, odwijając mankiety, by zasłoniły jej dłonie aż po palce. Spojrzała na niego znów niepewna i wycofana, na jej twarzy wciąż malowały się ślady emocji, a policzki lśniły od mokrych ścieżek.
- Przepraszam - powtórzyła cicho, przykładając złączone dłonie do siebie, jak osłonę.
Emma spojrzała na niego, jeszcze lekko zdezorientowana całym zajściem, swoją niezdarnością i zdumiona brakiem złości, ale czuła, że to, co się działo z strony Antonio, było jak oddech świeżego powietrza po długim, dusznym tunelu. Wzięła więc sama głęboki oddech i rozejrzała po dywanie i zalanym stoliku.
- Nie chciałam... - dodała, choć on to wiedział, ona wiedział, że wie. Tego nie musiała mówić, ale teraz każde słowo wydawało się nieodpowiednie i zarazem bardzo cenne.
- Mogę zostać tutaj... z tobą. Niczego nie będę ruszać - dodała cicho, a jej głos zabrzmiał jak prośba, którą naprawdę sama chciała usłyszeć. Aby nie znikała.
Emma spojrzała na niego z wdzięcznością, czując, jak powoli opada z niej napięcie. Słuchała jego oddechu z obserwowała oczy. Bez napięcia, ale niepewna. Była zagubiona.

Emi 💕
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol21 kwietnia 2026 18:32
Jej oddech zwolnił, a ciało zmiękło w jego objęciach, gdy Emma oparła się ufnie o sylwetkę Włocha, wyciszając się wraz z nim, gdy ją uspokajał. Czuła przez cienki materiał koszuli jak jej skóra ubiera się w dreszcze, a przecież od emocji było jej zbyt ciepło. Jego obecność odbierała ciężar jej wybuchu i z chwili na chwilę, pozwalała fizyce pociągnąć ją bliżej mężczyzny i oparcia kanapy. Nie walczyła, ułożyła policzek na jego ramieniu, jedną z dłoni wsparła na szerokiej piersi, a oddychając, karmiła się męskim zapachem - skórą i tym, co nieuchwytne i zawsze bardzo jego. Bez gwałtowności i poruszenia, pozwalała samej sobie ochłonąć, wyschnąć łzom na ciepłych policzkach i sklejonych mokrych rzęsach. Dłoń, którą przesuwał po jej plecach, nie wyznaczyła dystansu, nie narysowała nowej granicy, a ona ku własnemu zdumieniu nie próbowała również budować nowych murów. Nie tłumaczyła się, nie próbowała bagatelizować swojej reakcji. Nie oszukiwała ani siebie, ani jego.
Wiedziała, że to tylko wypadek, wylane kakao, ubrudzony dywan i zalany stolik, że wszystko da się uporządkować, wyprać i wyczyścić. Wiedziała, że wypadki się zdarzają i jej reakcja mówi więcej, niż słowa, za którymi się chowała. Rozumiała, jak to wygląda, ile zdradza jaj drżąca ręka, nerwowy ruch, próba maskowania się, wystraszone spojrzenie i ucieczka. Nie pojmowała tylko, dlaczego Antonio wciąż jest dla niej tak łagodny i wyrozumiały. Dobry.
Poczuła jak w powietrzu zawisła delikatna, krucha równowaga. Ta chwila między nimi wydawała się zawieszona w próżni, pełna niewypowiedzianych słów i emocji, które nie chciały się ujawnić, ale też nie dawały o sobie zapomnieć. Jego troska, jej strach, ich wzajemne ciepło... to sprawiało, że moment wydawał się wyjątkowy, a Emma nie chciała go stracić. Spojrzała na dywan, poczuła ucisk w piersi i obróciła twarz, łapiąc znów powietrze tak, jakby się wystraszyła. Wiedziała, że gdy jutro wyjdzie z tego mieszkania, będzie musiała poszukać usług w pralni, albo nowego dywanu dla Antonio - nie chciała tego tak zostawić.
Noc była spokojna, jakby nic się nie stało. Ona też ją za to lubiła, za ciszę i to, że czas zwalniał, gdy niebo osnute było ciemnym płaszczem. Czując na sobie jego spojrzenie, odchyliła głowę lekko do tyłu, próbując złapać oddech, choć jej ciało jeszcze odrobinę drżało, już nie od emocji, a chłodu i zmęczenia. Nie wiedziała, czy powinna się odsunąć, czy zostać, czy może powiedzieć coś, co rozluźni sytuację. W głębi serca czuła, że Antonio nie zamierza się unosić, ani jej odsuwać, że jest tu, z nią - i to ją uziemiało. Nie mówiła więc nic, pozwalając karmić się swoim oczom tym, co ma przed sobą; jego bursztynowym spojrzeniem, które wpada w głęboki ciepły brąz, w rysy prostej urody, jego spokojem i zrozumieniem. Akceptował ją, z wszelkimi niedoskonałościami i pęknięciami, choć nie wiedział, jak głęboko sięgają. Nie korygował jej, nie poprawiał... Pozwalał jej tu przy sobie być i nawet nie mógł wiedzieć, ile to dla niej znaczy.
- Dziękuję... - wyszeptała w końcu cicho, niepewnie, jakby bojąc się, że jej słowa mogą przerwać tę ulotną harmonię. - Za to, że jesteś tu, mimo wszystko.
Uniosła dłoń, powoli i ostrożnie, jakby bała się, że teraz to Caruso jest z porcelany i go zburzy z całym jego stoicyzmem. Musnęła opuszkami jego policzek, czule, z wdzięcznością i bez pośpiechu, pozwalając mu odtrącić jej dłoń, lub odsunąć się w każdym momencie. Kiedy tego nie zrobił, wciąż badawczo mu się przyglądając, patrząc mu prosto w oczy, które zdradzały najwięcej, przyłożyła dłoń niżej do jego ciepłej szyi, czując jak tętni w nim życie. Czuła pulsowanie pod opuszkami i to, jaki był ciepły, a skóra przyjemnie miękka. Był niesamowicie żywy, prawdziwy i rzeczywisty, a czasami wydawał jej się bajką.

Emka 💖
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol22 kwietnia 2026 21:20
Emma powoli pozwalała sobie przy nim na coraz więcej ufności, pokazywała własne ubytki i pęknięcia, łamliwość, której nie chciała już chować. W jej oczach pojawił się delikatny błysk czegoś głębszego, co się zakotwiczało w jej wnętrzu, a oddech stawał się spokojniejszy. Czuła, jak miękkość jego gestów rozpuszcza jej opory, jak ciepło jego ciała przenika przez fragmenty odważnej maski, którą jeszcze niedawno nosiła, choć ta odwaga nie była głośna, ani twarda. Powoli, krok po kroku, z każdym oddechem, oddawała się tej chwili, tej bliskości, która zaczynała wypełniać jej serce spokojem i pewnością.
Jej dłonie, choć jeszcze niepewne, odrobinę drżące od emocji, zaczęły delikatnie odpowiadać na jego dotyk; przesunęła opuszkami delikatnie po jego szyi na rękę, którą objął jej szczupłe palce, zacisnęła je lekko na jego dłoni, jakby szukając potwierdzenia, że wszystko, co się dzieje, jest prawdziwe i dobre. I że nie ma jej za złe tego, jaka jest roztrzęsiona i zagubiona. W jej głowie pojawiła się myśl, że może w końcu pozwolić sobie na to, przed czym od dawna się ukrywała – na odrobinę słabości, na pełne oddanie się chwili, by nie uciekać i nie zasłaniać się przed samą sobą. Czując, jak Antonio ją obejmuje, jak się nie odsuwa i zarazem nie pozwala jej uciekać, poddała się zmęczeniu i jej ciało swobodnie odnalazło w nim ukojenie. Drobna kobieca sylwetka oparła się o Włocha, wtulając ufnie, potulna i odkryta z wszelkich złudzeń. Czuła jego oddech przy swojej skórze, gdy musnęła przypadkowo wargami odsłonięty obojczyk nad koszulką, ciepłe ciało zamkniete wokół niej i przy niej, dudnienie serca przy piersi na koszuli, którą jej dał na tę noc. Nie chciał narzucać niczego na siłę, rozumiała to, był wobec niej uważny, łagodny i ostrożny, zupełnie jakby czytał z niej, zanim jeszcze wypowiadała słowa. W jego spojrzeniu widziała troskę, nie chciała jednak szukać niczego głębiej, nie miała przecież do tego prawa, ale jej własne oczy wylewały na niego czułość, bo Emma gotowa była się już bardziej otworzyć. Nie wiedział o niej wszystkiego, ale wiedział wystarczająco, by poznać jej ciemne zakamarki.
W ciszy i spokoju nocy, w tej chwili pełnej subtelnych gestów i krótkich słów, Emma pozwalała sobie samej na wytchnienie w objęciach mężczyzny. Dzieliła z nim moment, w którym zdjęła maskę, odkryła się i przestała bać. Gdy on objął ją pewniej, ona przytuliła go mocniej.
- Słyszę twoje serce - powiedziała cicho, bezdźwięcznym szeptem, nie wykonując jednak żadnego gestu, żadnego ruchu, który by ich od siebie oddalił.
Powoli, uważnie, bez lękliwej ostrożności jej dłoń pogładziła ciepłą szyję mężczyzny kolejny raz. Jej chłodne palce pod jego dłonią nie naciskały za mocno, lecz dotyk pozostawał czuły i świadomy, gdy przesunęła je do karku. Objęła go inaczej. Dokładniej. Koc okrywał jej ramiona i plecy, ale to nie koc dawał jej teraz najwięcej ciepła.
Przyłożyła policzek do jego torsu na nowo, jakby to pomogło jej naprawdę lepiej słyszeć całe wnętrze Caruso. Całą jego własną muzykę. Opuściła powieki, odetchnęła głębiej i czuła, że w tym momencie nie potrzebuje więcej.

Emka ❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol23 kwietnia 2026 18:54
Dzisiaj Emma opowiedziała Antonio o sobie wszystko to, co drzemało na dnie jej poranionej duszy. O tęsknocie, o cieple, o pragnieniu, czułości i całej reszcie, która ją oplatała i trzymała nisko przy ziemi. Dzisiaj się odsłoniła, pozwalając samej sobie mu zaufać i uwierzyć w niego na tyle, by zyskać przekonanie, że jej nie skrzywdzi.
Bez kontroli nad tym, co się dzieje i bez potrzeby panowania nad sytuacją, była jeszcze bardziej miękka, łagodna i uległa w jego rękach, tonęła zaś w jego spojrzeniu. Odsłoniła się bardziej, niż planowała i zakładała że to możliwe, a w końcu gdy zasypiała, nadal trzymała kurczowo zaciśnięte jasne palce na jego boku, jakby to on, a nie wieczór, nie ta kanapa i okrywający ją koc, pozwalały jej czuć się bezpiecznie. Wyznała mu swoje zauroczenie, swoją ufność i to, że chce być przy nim, bez słów, bez wielkich gestów i podkreślania chwili - to wypłynęło samo między nimi, płynnie i niepostrzeżenie osiadając między Emmę i Antonio.
Przespała noc spokojnie, otulona zapachem gospodarza, a także ciepłem, które przyjemnie wkradało jej się pod skórę z przekonaniem, że nic jej nie grozi. Emma obudziła się powoli, czując na sobie jeszcze przyjemny ciężar pościeli i delikatny szelest porannego świata, który budził się za oknem wraz z nią. Smugi jasnego światła wpadały już przez okno, gdy spojrzała w tamtą stronę, nasłuchując odgłosów z domu. Przez chwilę leżała spokojnie, z zamkniętymi oczami, słuchając tego, co działo się za drzwiami. Wiedziała, że musi się podnieść, choć ciało jeszcze odczuwało zmęczenie, którego nie potrafiła do końca pokonać. Powoli wreszcie wstała, rozczesała kosmyki rozsypane wokół twarzy palcami i zaczęła zbierać swoje rzeczy, aby jak najszybciej się przebrać i przygotować do wyjścia.
Nie chciała zabierać Caruso więcej czasu, a na wspomnienie wieczoru i tego całego zamieszania z kakao, czuła się po prostu głupio. Nie chodziło o niezdarność, a całą nerwowość i reakcje, które zdradzały zbyt wiele, gdy Emma chciała utrzymać swoje sekrety z dala od mężczyzny, by mu nie zaszkodzić. To jak za to później zachowali się oboje, sprawiało, że nie wiedziała zupełnie jak się czuje, bo to było... niezwykłe. Przejmujące. I miała wrażenie, że o wiele głębsze, niż mogło jej się wydawać.
Pośpiesznie, ale starannie, założyła na siebie swoje własne ubranie i wyszła z pokoju, kierując się do łazienki. Prosta sukienka leżała dobrze i skromnie, ale czuła że bez makijażu wygląda niezdrowo i blado. Po szybkim odświeżeniu się, skierowała się do kuchni, gdzie zastała Antonio, który właśnie rozkładał na stole talerze do pełnego, bardzo bogatego śniadania. Przystanęła zaskoczona, czując że znów, kolejny raz nadwyręża jego dobroć i gościnność. Zerknęła w stronę jasnego dywanu i stolika, plama nadal była widoczna, choć już wsiąkła w materiał. Było widać, że wczorajszy chaos powoli zamienia się w spokojny poranek.
— Dzień dobry — powiedziała cicho, podchodząc do niego i zatrzymując się po drugiej stronie szerokiego blatu. Czuła, jak lekki uśmiech pojawia się na jej twarzy wraz z rumieńcami na myśl o tym, jak delikatny i troskliwy był wczoraj. I jak ona sama traktowała go czule, zupełnie nieskrępowanie obejmując go i pozwalając czuć przy sobie każdym skrawkiem ciała pokutującego w samotności.
Nie patrzyła na stół, jej jasne, dziś znów niepewne spojrzenie zatrzymało się i śledziło jego twarz. Chciała i potrzebowała zobaczyć jego oczy. Chciała mieć pewność, że nic między nimi wczoraj nie popsuła.

Emka ❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol29 kwietnia 2026 19:12
Jego uwaga i spojrzenie były dzisiaj inne, głębsze, sięgające dalej niż wcześniej, zakotwiczające się pod jej skórę. Czuła to, chłonęła, przyjmowała z zaskakującym spokojem i lekkością, która obejmowała czułe serce. Nie osaczał jej, nie kontrolował, nie weryfikował żadnej poprawności. Nie wspomniał o dywanie, o kakao i jej reakcji, nie chciał nic wyjaśniać, ani jej upominać. Zachowywał się tak naturalnie, jakby wspólne śniadania były ich codziennością. Nie pozwalał jej przez to na wahanie i niepewność, a ona tak jak usiadła na krześle idąc za jego ruchem, miękko i cicho, tak samo zaadaptowała się do tego poranka i jego obecności.
Emma słuchała go uważnie, czując, jak w jej sercu zaczyna rosnąć czułość, mimo że jeszcze tak niewiele o nim wiedziała, choć jednocześnie wiedziała już całkiem sporo. Antonio mówił spokojnym, łagodnym głosem, a ona nie mogła powstrzymać się od podziwu dla tego, jak naturalnie potrafił tworzyć atmosferę komfortu i bezpieczeństwa. Każde jego słowo wydawało się wyważone, jakby znał siłę prostych gestów i słów, które potrafią dotknąć najdelikatniejszych strun w człowieku, a jednocześnie nie było w tym nic wystudiowanego. Był naturalnie troskliwy, pozwalał jej przy sobie odetchnąć i odpocząć od codzienności, którą za sobą chowała starannie i z coraz większym trudem.
Spojrzała na jego twarz, próbując odczytać coś więcej, niż tylko to, co mówił. Oddawała mu dziś takie same spojrzenia, jakimi on obdarzał ją — dłuższe, intensywniejsze, bardziej uważne. Jakby widziała go dzisiaj inaczej niż wcześniej. W jego oczach widziała troskę, czuła ją jak ciepłe światło rozlewające się po całym wnętrzu mieszkania i wokół nich. To było tak rzadkie w jej życiu, tak cenne, że chwytała się tych spojrzeń, tej uwagi i słów, które jej dawał, jakby miała zachować je na zawsze w swej pamięci jak drogocenną pamiątkę. Czuła, jakby Antonio mówił do niej nie tylko słowami, ale też własnym spojrzeniem i postawą, a wszystko zdawało się mówić, że jest tu z nią i liczy się z jej obecnością.
Uśmiechnęła się, powoli wyciszając rytm serca, bez paniki i bez lęku, że przywoła jej łzy i drżące dłonie z wczoraj. Objęła filiżankę obiema dłońmi, jej zimne palce potrzebowały ogrzania i na chwilę oderwała spojrzenie od jego twarzy, aby jasnymi tęczówkami prześledzić suto zastawiony stół. Wszystko wyglądało wspaniale, ale ona nie potrzebowała tego wszystkiego i przez chwilę mogła wydawać się przytłoczona, lub nawet zmieszana. Jego obecność była przecież wystarczająca.
Gdy zapytał, czy dobrze spała, poczuła, jak jej serce lekko drga, jakby chcąc się do niego wyrwać, choć jeszcze nie potrafiła tego wyartykułować nawet w swojej głowie. Uśmiechnęła się delikatnie, karmiąc się jego słowami, które wydawały się tak czułe i pełne troski, jakby Antonio sam tonął w swojej opiekuńczości. Podniosła filiżankę do ust, czując, jak ciepło kawy rozchodzi się po jej dłoni, a aromat otula jej twarz i upiła ostrożnie pierwszy łyk.
— Tak, dziękuję — przyznała po chwili, jej głos zabrzmiał trochę ciszej, niż zamierzała, ale pełen był wdzięczności. — Spałam dobrze, choć może było trochę za mało snu… ale to nic, martwi mnie jednak to, że ty też nie przespałeś spokojnie nocy — powiedziała, na krótką chwilę, zatrzymując spojrzenie znów w jego oczach. Dzisiaj przy promieniach poranka, wydawały się jaśniejsze, niemal jak bursztyny.
Spojrzała na swój talerzyk, na ustawione obok sztućce i wstała od stołu, aby zabrać to i filiżankę z kawę z stołu. Obeszła stół i odsunęła krzesło obok Antonio, aby usiąść przy nim, by nie dzieliło ich nawet to śniadanie. Oparła plecy o krzesło i zawiesiła znów oczy na nim, dzisiaj wyjątkowo mocno przyciągał do siebie jej uwagę.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol29 kwietnia 2026 23:10
Skórę miała ciepłą i gładką, policzki jej płonęły, ale w oczach błyszczało coś, co zdradzało, że Emma nie wątpi w ten moment, który dzielą. Jej delikatny ruch, łagodny głos i obecność, która zaraz może się rozmyć jak cień zalany słońcem gdy znika, nie były wyraźne, bo ona nie próbowała zaznaczyć tutaj siebie. Była taka jak zawsze, mdła, stopiona z tłem, ale obecna w sposób, który Antonio akceptował i rozumiał. Dla niej to było wszystko, czego potrzebowała, dla niej to znaczyło więcej, niż umiałaby nazwać.
Uśmiechnęła się wyraźniej, jej usta rozciągnęły się i ten wyraz radości dosięgnął jej oczu. Skinęła powoli głową, chciała iść na spacer, na obiad, spędzić z nim czas. Chciała się złapać tej obietnicy, chwycić i przechować na zawsze jego słowa, że podaruje jej swój czas. Nie odezwała się, z zrozumieniem i wdzięcznością wpatrywała się w niego, oddając i przyjmując tyle samo uwagi, ile on podarował jej. Mieszkanie wydawało się cichsze niż wcześniej, słyszała ich oddechy, ale szum miasta znikał.
Czuła na swojej dłoni jego palce, to jak troskliwie i z uwagą badał jej skórę, jak świadomie pozwalał sobie na ten dotyk. Pod własnymi opuszkami za to odkrywała ciepło od jego ciała przez cieniutki materiał koszulki, jaką założył. Była przejęta, spokojna, ale budowało się w niej napięcie, którego dawno nie czuła. Smakowało oczekiwaniem. Coś się w nich zmieniało, czuła to od poprzednich spotkań, choć nie dopuszczała do siebie myśli, która nasunęłaby mylne, pozorne wnioski. Nie chciała złudnych nadziei. Nie chciała komplikować ułożonego życia Antonio. Relacja jaką mieli była prosta i mimo wszystko wydawała się krucha. Nie chciała go skrzywdzić — dokładnie jak mu powiedziała niedawno. Ale nie chciała również rezygnować z jego bliskości, czułego spojrzenia i słów pełnych troski. Karmił ją swoim ciepłem, a ona potrzebowała tylko tego do przetrwania kolejnych trudnych dni.
Filiżanka parzyła już jej wrażliwe palce drugiej dłoni, a gdy Antonio uparcie odsunął od niej chęć naprawienia szkód na dywanie, cicho westchnęła. Odłożyła kawę na stół i obróciła się w jego stronę, nadal bez słów, pozwalając by czytali dziś z siebie w wyjątkowej aurze skupienia. Nie chodziło tylko o pranie i plamę, a o to że chciała mu pokazać, że również potrafi o niego zadbać i oddać mu tyle samo w ich przyjaźni, co otrzymywała. Mógł nie dbać o rzeczy materialne, ale to w staranności i porządku ukrywała się niezauważalna często troska.
Emma poczuła, jak serce bije jej mocniej, gdy Antonio bez pośpiechu i z spokojem, jakby wszystko miało swój porządek, nachylił się ku niej i jej usta spotkały się z jego. To pierwsze muśnięcie było tak naturalne, jakby nie było ich pierwszym, a drobny dreszcz przebiegł jej po plecach, gdy zadarła podbródek spragniona czegoś jeszcze. Była świadoma tego, co się działo, ale mimo zaskoczenia nie czuła już wahania, które wcześniej ją dręczyło. Jej oddech był miękki, delikatny, jakby chciała zatrzymać ten moment. Odpowiedziała na pocałunek z ciepłem i pełnym zaufaniem, przyjmując go z taką samą delikatnością, jakiej od niego oczekiwała. Nie planowała tego, nie wyobrażała sobie nawet tej chwili, to... to było magiczne. Jej dłonie, które wcześniej spoczywały na filiżance i ramieniu Caruso, teraz pewnie spoczęły na jego torsie, mógł poczuć że palce bliżej serca są cieplejsze od porcelany z śniadaniowej zastawy, gdy lekko zacisnęła je na jego koszulce, chcąc przytrzymać go blisko.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol30 kwietnia 2026 21:06
Emma wiedziała, że serca nie można kontrolować, że uczucia nie podlegają kalkulacjom i schematom, a nieprzewidywalność jest ich główną cechą i siłą. Sądziła też, że nigdy już nie pozna smaku miłości ponownie, nie zaufa i nie otworzy się na tyle, by pozwolić komuś stanąć bliżej siebie, więc to co teraz się działo... przeczyło wszystkiemu, w co wierzyła i co zakładała. Porywało ją w swoje sidła i nieuchronnie spychało w spiralę pragnienia czegoś więcej. Bo Antonio nie był dla niej już tylko przyjacielem, nie gdy patrzył na nią w ten sposób, gdy dotykał jej tak, aż miała dreszcze, gdy całował, mieszając ich oddechy. Była ostrożna, lękliwa i wycofana, ale nie była głupia.
Emma czuła, jak jej serce bije szybciej, a oddech staje się bardziej nierówny pod wpływem chwili. Czuła na ustach jego wargi, ostrożne i czułe pocałunki, a na ciele mocne dłonie, które obejmowały ją z wyczuciem, jakby doskonale wiedziały, gdzie ją chwycić i z jaką siłą. To, co się działo, było jak nieznany, nieodkryty jeszcze ląd, jak pociągająca fascynacja i zarazem coś, co musiało się wydarzyć. Z jednej strony pragnęła mu zaufać, pozwolić, by ta chwila trwała bez końca, z drugiej w jej głowie wciąż szeptał drżący głos, który ostrzegał, że to wszystko może się rozpaść, że to jest zbyt blisko, zbyt intensywne, zbyt prawdziwe, by mu ufać bez zastrzeżeń. Znał jej historię, wiedział ile bliskich osób straciła i że jej życie zawsze naznaczone było cieniem, bo była niechciana i porzucona już jako dziecko, ale teraz... teraz to wszystko bladło, traciło na znaczeniu. Liczył się Antonio. I ta chwila.
Przez moment zamknęła oczy, starając się złapać oddech, który zdawał się uciekać. Przecząco pokręciła głową, gdy odezwał się tak nieroztropnie, wpuszczając między nich nić zawahania. Wiedziała, że chłonie jego obecność jak powietrze — bo to było wszystko, czego potrzebowała, by poczuć się choć na chwilę bezpieczna i żywa. W głębi duszy jednak tliła się niepewność, a Emma prawie zadrżała, jakby każdy gest, każde słowo, było próbą odczytania, czy może mu ufać, czy może to wszystko jest tylko chwilowym złudzeniem, które zaraz zniknie. Nie chciała go stracić, nie chciała narażać ich relacji. Nie mogła znów zostać sama.
Czuła, jak jej ręce same sięgnęły do jego twarzy, delikatnie przesuwając się po policzku, jakby próbując utrwalić ten moment, zanim wszystko się rozproszy. Nie chciała go wystraszyć, nie chciała, żeby zniknął. Pragnęła tylko jeszcze trochę zostać jak w tej chwili, jeszcze trochę chłonąć tę bliskość, jakby to była ostatnia chwila w jej życiu, którą mogła mieć tylko z nim. Sięgnęła dłońmi dalej, zatrzymała jedną na jego karku, czując pod opuszkami miękką ciepłą skórę, drugą objęła jego ramię. Nie musiała otwierać oczu, jej dotyk był jej zmysłami,, których potrzebowała, aby go poznać. Nie zdawała sobie do tej pory z tego sprawy, ale Włoch był nie tylko opanowany, miły, troskliwy i czuły, był też silny, przystojny i dbał o siebie w sposób, który przyciągał kobiety.
Spojrzała mu w oczy, jej własne pełne były płomiennej pewności, ale też głębokiego pragnienia, które się w niej tliło już od dawna. W głosie miała cichy szept, pełen emocji.
— Antonio, ja... — zaczęła, ale zatrzymała się na moment, jakby bojąc się, że powie coś, czego może potem żałować, coś co go zrani, albo rozczaruje — Nie jestem pewna, czy jestem gotowa na to, co czuję... Ale nie chcę tego zatrzymywać — wyznała cicho.
W jej oczach błyszczała mieszanka strachu, nadziei i czegoś gorącego, co osiadało nisko w brzuchu, a w głębi duszy wiedziała, że musi mu ufać, musi się odsłonić, choć to było dla niej tak trudne. Bo mimo wszystko, mimo tej niepewności, chłonęła jego obecność tak bardzo, jakby to było jedyne powietrze, którego potrzebowała, żeby przetrwać. I choć jej zaufanie jeszcze nie było pełne, nie w tej sferze w którą wkraczali teraz, czuła, że właśnie w tej chwili, w tym momencie, pozwala mu się zbliżyć jeszcze bardziej, choćby na tyle, na ile sama odważy się na to pozwolić.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol3 maja 2026 22:24
W tym jak ją całował, jak zacisnął dłoń na jej sukience przy biodrze w pewnym momencie, jak ułożył tę drugą między łopatkami przy falujących końcówkach jej włosów, a w końcu jak cicho westchnął i potem łapał oddech, oddając się jej pieszczotom, odnajdywała potwierdzenie, że czują to samo. Że nic jej sie nie wydaje. Że nie ma złudzeń i Antonio jak ona, dzisiaj dał się ponieść chwili, ale również pragnieniom, które w sobie nosił. Że być może podobnie do niej, pozwolił granicom miękko ustąpić, a kontroli na te kilka chwil odejść w zapomnienie. Bo mogli sobie zaufać i nie musieli się bronić. Bo byli tu razem, ze sobą, z osobami które nie krzywdziły.
Kiedy podniosła na niego oczy i dostrzegła ten szelmowski uśmiech, inny, nowy, sama się uśmiechnęła. Delikatnie, tylko kącikami ust, rozczulona, zadowolona, troszkę niepewna, co powinno wydarzyć się teraz po tej salwie przyjemności. Czuła ciepło na wargach, na twarzy, ramionach i talii, wszędzie gdzie dotykał jej przyciągając do siebie tak znacząco i z pewnością, że wie, gdzie powinno być jej miejsce. Ona też to poczuła, że może tu zostać, że nie musi uciekać.
- Nie znałam tego uśmiechu - zauważyła, odkrywając że dzisiejszy poranek pełen jest niespodzianek w nim i w niej.
Kiedy Antonio zaczął jeść, Emma wciąż czuła na sobie również jego spojrzenie, jakby próbował odczytać coś, czego ona sama jeszcze nie do końca rozumiała i do czego wstydziła się przyznać. Serce biło jej nadal szybko, a oddech był lekko nieregularny, gdy wreszcie dostrzegła, że rękawy sukienki także podwinęły jej się za wysoko i odsłoniły kilka niemiłych śladów. Poprawiła się szybko, lecz bez gwałtowności i znów jej wzrok uciekł do mężczyzny. Nie potrafiła oderwać oczu od jego ust, od tej mieszanki pewności i delikatności, którą w sobie nosił i którą jej podarował. W końcu sama chwyciła ponownie filiżankę i upiła łyk kawy, powoli wracając do rzeczywistości. Nie wiedziała jeszcze, co się zmieni i jak bardzo, ale nie chciała, aby ta chwila ich od siebie oddaliła. Z drugiej zaś strony, nie chciałaby o tym zapominać.
Jedzenie stało się tłem dla wydarzeń sprzed chwili i uczuć, które jeszcze niedawno były tak wyraźne, a teraz zdawały się cicho czekać na kolejne słowa, gesty, albo może na coś więcej, na kolejny zryw i impuls, by przemówić. Nic w niej nie gasło, nie opadało w nieprzyjemnym ciężarze, a tliło się gdzieś głeboko w jej wnętrzu, zupełnie jakby Antonio rozbudził coś, co było dla niego gotowe od dawna. Ona wiedziała, że przestała się pilnować i to właśnie w tym momencie najbardziej się odsłoniła. Wiedziała też, że nie chce za to przepraszać, ani tego żałować, bo to było szczere i prawdziwe, nie wiedziała tylko że ją stać na tyle uczuć. Że wciąż potrafi taka być. Tak... żywa.
Emma odchyliła się nieco na krześle, chwyciła w dłonie talerzyk z rogalikiem i marmoladą. Teraz te owoce na języku smakowały inaczej, a ona nie miała ochoty na nic innego, co stało na stole przed nią. Spojrzała na niego z nieśmiałym uśmiechem, który miał wyrazić zarówno zaskoczenie, tym co się wydarzyło, jak i nadzieję, że niczego nie zepsuła. Bo w zasadzie tego się bała... że straci przyjaciele, który stawał się z każdą chwilą dla niej coraz droższy.
- Wszystko będzie dobrze...? - spytała w końcu po dłuższej chwili, gdy rogalik zniknął z jej talerza, a Antonio nie miał już kawy w swojej filiżance.
Nie miała oczekiwań, nie chciała wywierać presji, ani żadnej obietnicy. Chciała nadal być po prostu obok, obecna w ten niewymuszony i prosty sposób przy Caruso. W ten sposób, który już znali, który nic nie wymagał poza tym, aby oboje chcieli z sobą rozmawiać z swobodą, jakiej nie musieli się wstydzić. Chciała nadal poznawać go krok po kroku, ale musiał wiedzieć, że dla niej to coś ważnego i nic sie nie stanie, jeśli teraz ją odsunie i cofnie się o krok. Byle tylko nie zniknął.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol7 maja 2026 22:58
Gdy poczuła delikatne muśnięcie przy włosach, poczuła też, jak w oczach stanęły jej łzy, a policzki znów płoną od intensywności emocji, jakie się w niej kotłowały. Było tego zbyt wiele. To że Antonio górował nad nią niemal o głowę, było w tej chwili jej błogosławieństwem, bo nie mógł dostrzec, jak wzrusza się zbyt łatwo, zbyt szybko, a uczucia i pragnienia które wypłynęły z niej pod jego dotykiem tak gwałtownie, tak intensywnie, aż niemal wybuchły, mimo intensywności były kruche, były cieniutkie jak pergamin, wiotkie, delikatne i przerażały ją równie mocno, jak utrata kontroli przerażała Caruso. Emma nie bała się zranienia, bo ufała Włochowi, wierzyła w niego, nie czekała na cios. Ona bała się, że Antonio zniknie, że pocałunek wymaże ich wzajemne zaufanie i swobodę, a on tak samo wymaże ją z swojego życia.
Splotła ich palce, powoli, delikatnie i lekko, a choć wiedziała, że mężczyzna nie cofnie teraz swojej dłoni, pozwalała mu na to, nie ściskając ich rąk za mocno. Ułożyła je na swoim udzie, lekko opuściła głowę, pozwalając aby krótsze kosmyki przysłoniły jej oczy i policzki i patrzyła jak opalona skóra południowych genów, odcinała się od granatowego materiału i jej niemal białej jak mleko skóry. Poruszyła kciukiem, gładząc czule wierzch jego dłoni i odetchnęła głebiej. Nie tarasowała sobie drogi obok niego gwałtownie, nie była hałaśliwa, ani niecierpliwa, właściwie... nie sądziła, że znajdą się w takiej relacji. Była skromna, nigdy chciwa, brała tyle czasu Antonio, ile mógł jej dać, tyle jego towarzystwa, obecności i uwagi, ile miał ochotę podarować. Wiedziała, że jest bardzo zajętym człowiekiem, nie mościła się obok niego na siłę, poznawała go powoli, nienachalnie, w rytmie, które wybijały ich wzajemne wolne chwile między tuzinami obowiązków, jakich się podejmowali w codziennym życiu. Nie wiedziała nawet kiedy dokładnie zaczęła mu ufać, polegać na jego opinii, wyczekiwać kolejnych spotkań. Nie pamiętała, kiedy stał się kimś, o kim myślała, gdy wydarzyło się coś, czym mogłaby się podzielić. Zakradł się do niej, cicho i łagodnie, naturalnie, odnalazł wszystkie wyrwy w jej krawędziach i wpasował się w nie tak, jakby oboje tworzyli dopełnienie swoich potłuczonych odłamków. Nie chciała uciekać, nie chciała się przy nim bać, otwierał w niej to, co ukrywała najgłębiej i otulał sobą, przynosząc ukojenie. Chciała odkryć z nim wszystko, co dawno zakopała i uświadomiła sobie to teraz, w tej chwili, gdy trzymała go za rękę, a on niczego nie komentował, pozwalając jej nawet na to, by sama biła się z swoimi myślami.
Uniosła podbródek, patrząc na jego profil i łapiąc się obietnicy, jaką właśnie złożył. Nie ucieknie. Ale zaraz większą uwagę Emmy skupiły słowa o koszuli i to, co za nimi szło. Dostrzegła, że Antonio się nieco speszył, a to wywołało w niej ogromną falę czułości. To, ile miał w sobie emocji i jak w nim grały, potrafiło ją absolutnie zaskoczyć i rozbroić. Nieczęsto się odsłaniał, czasami właściwie musiała głęboko wypatrywać w nim tego, co skrywał pod spokojem, ale udawało jej się go rozszyfrować, bo się przed nią nie chował, nie zasłaniał, nie uciekał. Ufał jej, wiedziała to. Widziała, że Antonio wie, że z jej strony nic mu nie grozi.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol9 maja 2026 07:56
Cisza nie była ciężka, a jednak czuła ją wyraźniej niż wcześniej. Oblepiała przestrzeń inaczej, gęściej niż dotychczas. Emma była teraz bardziej uważna na bliskość Antonio, na jego gesty, jego postawę, to jak stawiał kroki, jak zerkał w jej stronę, upewniając się, czy nadal jest obok; jak porządkował przestrzeń, nie pozwalając panoszyć się chaosowi. Miała wrażenie, że choć między nimi nie zawisło nic ciężkiego, rośnie w niej pewna ostrożność, jakby teraz należało starać się bardziej, by go nie zawieść.
Uśmiechnęła się miękko, z wdzięcznością, muskając ciepły szal, który Caruso położył na jej ramionach. Znów ten zapach, ta troska, ciepło, które przenikało pod skórę, to co docierało do jej serca bardziej, niż wielkie słowa. Poprawiła płaszcz, opatuliła się szalem tak, by otoczył ją i chronił przed zimnem i skierowała za mężczyzną. Powietrze było zbyt ostre, zadrżała i przysunęła się bliżej Włocha, równając z nim krok. Nie przeszkadzało jej to, że nie rozmawiają, czasami miała wrażenie, że ich wzajemna obecność, spojrzenia pilnujące się nawzajem, wyrażają więcej. To jej wystarczyło. To było aż nadto.
Nie potrafiła się oprzeć tej głębokiej, intensywnej wrażliwości, którą do niej emanował. Nie umiała nie ulegać opanowaniu, którym był otoczony. Przyglądała się drodze, mijanym budynkom, ale jej spojrzenie raz po raz zatrzymywało się na nim, gdy uważnie studiowała jego profil, chcąc zapamiętać to skupienie, powagę, prostą linię nosa i cień rzucany przez ciemny zarys przy szczęce. Uśmiechnęła się czule, widząc drobny gest w kierunku jej dłoni, wyprostowała palce, chcąc sama go dosięgnąć. Chciała go zapewnić, że będzie odważna. I że nie ucieknie.
Im bliżej byli centrum, tym bardziej jej myśli krążyły wokół tego, jak zostanie odebrana przez jego współpracowników, skoro pojawić się miała w teatrze niespodziewanie, bez makijażu, nieprzygotowana na kolejne spotkania, i z tym uczuciem, które coraz bardziej ją obejmowało. Nie przygotowała się na to, ale nie chciała zawrócić. Zastanawiała się, czy Antonio zauważy w jej oczach to niepokojące rozdarcie, niepewność, czy to dobry moment, czy ona jest odpowiednia. Nigdy nie pozwolił jej w siebie zwątpić, ale nigdy nie wyszli poza ramy, które opuszczali teraz. Może to ona sama wydawała się zbyt wycofana, zbyt pełna własnych wątpliwości? Czy jego oczekiwania nie okażą się zbyt wysokie, zbyt odległe od tego, kim naprawdę była?
W samochodzie, choć czuła się bezpiecznie, w jej głowie rozbrzmiewały głosy obaw. Zacisnęła dłoń na pasie przy brzuchu, od wypadku żadna jazda nie była w stu procentach komfortowa. Przesunęła dłonią po kolanie, próbując znaleźć choć odrobinę pewności, której tak bardzo jej w tym momencie brakowało. Spojrzała na Antonio, obracając głowę i opierając skroń o fotel z głebokim oddechem. Ogarnęła ją mieszanka emocji, z jednej strony ciekawość, a z drugiej obawa, że to, co się między nimi rodzi, może okazać się zbyt skomplikowane, zbyt nieprzewidywalne i dla niej za trudne. Nie wątpiła w niego, a samą siebie. Zastanawiała się, czy Antonio dostrzeże to, jak bardzo jej serce przyspiesza, jak teraz bije mocniej na myśl o nim. Jak bardzo jej zależy.
- Wyglądam tak jak wczoraj na spektaklu - zauważyła cicho, jakby właśnie to, że się nie przebrała, nie pomalowała, nie postarała bardziej na ten dzień rozpoczęty w tak niespodziewany sposób, było winne jej nagłej niepewności. Wiedziała, że Antonio to zauważy, że wyczuje to delikatne drżenie pod jej ramionami, że domyśli się, co kobieta czuje. Nie chciała go zawieść. Nie chciała, aby się przez nią zawstydził. Chciała wejść w jego świat, poznać każdy ten ważny dla niego aspekt z uniesioną głową, choć od dawna jej oczy po prostu uciekały w dół i ustępowała innym.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Mama Muminka9 maja 2026 17:24
Maxine nie bywała na Times Square często. Dziś pojawiła się tam tylko dlatego, że jej grupa z projektu dyplomowego wcześniej skończyła zajęcia i z tej okazji padła propozycja wspólnego relaksu w Central Parku. Relaks ten sprowadził się do długiego, bo półtorej godzinnego spaceru, z przystankami na lemoniadę i watę cukrową, sprzedawanych w charakterystycznych budkach, kryjących się w niektórych z alejek odbiegających od West Drive, którą ich pięcioosobowa grupa przemierzała Central Park po długości. Potem weszli w Siódmą Aleję, wstąpili do Mia’s Brooklyn Bakery po kawę na wynos, a następnie każde rozeszło się w swoją stronę.
Zmierzającą na stację Times Square–42nd Street Maxine lekko bolały nogi, ale zmęczenie, które odczuwała, mogła zaliczyć do tego z rodzaju przyjemnych. Pogoda dopisywała, dzień był słoneczny i temperatura sięgała dwudziestu stopni, a na dodatek wiał lekki wietrzyk, przez co nie było duszno. Riley z chęcią zamarudziłaby dłużej na mieście, szczególnie w okolicy Central Parku, gdyby nie to, że po słodkiej lemoniadzie i jeszcze słodszej wacie cukrowej czuła się trochę ociężała i rozespana, a kawa z dodatkiem syropu karmelowego dodatkowo tę ciężkość wzmagała. Max miała ochotę najzwyczajniej w świecie wyciągnąć się na łóżku i zmrużyć oko, by bliżej wieczora zabrać się za zadania powiązane z realizacją projektu i dlatego żwawo przebierała nogami, chcąc czym prędzej złapać metro i dotrzeć do domu.
Do zatrzymania się zmusiło ją dopiero czerwone światło na przejściu dla pieszych. Przystanęła na skrzyżowaniu Alei Siódmej i Brodwayu, znalazłszy się w samym sercu Times Square i mocniej ścisnęła palcami papierowy kubeczek z kawą, zabezpieczony wieczkiem z tworzywa. Wokół było mnóstwo ludzi, co zresztą nie było niczym dziwnym – tutaj, w tym konkretnym miejscu, zawsze było mnóstwo ludzi, niezależnie od pory dnia czy nocy, bo choć dochodziła dopiero czternasta, Maxine wiedziała z doświadczenia, że o dwudziestej drugiej było tu dokładnie tak samo tłumnie. Times Square tętnił życiem i jeśli Nowy Jork nigdy nie zasypiał, to u zbiegu Alei Siódmej i Brodwayu znajdowało się epicentrum jego bezsenności.
Światło zmieniło się na zielone i Maxine ruszyła. Zresztą nawet, gdyby je przegapiła, popchnęliby ją ludzie stojący za nią. Nie miała innego wyjścia, jak złapać wspólny rytm z tłumem, tętniący rytmem kroków i pulsujący dźwiękiem klaksonów, rozmigotany od wszechobecnych reklam świetlnych.
I nagle to wszystko zgasło. Tak po prostu. Nowy Jork, a konkretnie Times Square się zatrzymał. Zatrzymali się wszyscy ludzie, w tym także Maxine, przystając na środku pasów i rozejrzała się wokół, robiąc to w dokładnie ten sam sposób, co pozostałe piętnaście tysięcy osób wypełniających place dla pieszych, przejścia przez jezdnię czy schody do metra.
Ktoś krzyknął. Powietrze przeciął ostry dźwięk policyjnego gwizdka, bo u zbiegu Brodwayu i Alei Siódmej zawsze znajdował się co najmniej jeden patrol czuwający, a w razie potrzeby kierujący ruchem tak pieszych, jak i samochodów. Tłum zadrżał, a potem ten tłum ogarnęła panika.
Ktoś trącił Maxine tak, że ta wypuściła kubek z kawą z dłoni, a może to była kwestia zaskoczenia? Może tak bardzo dziwiła się temu, co miało miejsce i nie pojmowała tego, że poluźniła palce? Popatrzyła za kubkiem, który potoczył się prosto pod czyjeś stopy, a został zgnieciony już przez inną parę butów. Wieczko odskoczyło z impetem, kawa rozbryznęła się na nogi pozostałych przechodniów. Riley widziała to jak w stopklatce, klatka po klatce, a jednocześnie czuła napierający na nią z każdej strony tłum i miała wrażenie, jakby ten zaraz miał ją zgnieść. Nim jednak to nastąpiło, ludzie ruszyli, zgodnie, w jedną stronę i Max, nie mając innego wyjścia, poddała się tej fali, lecz ta okazała się na tyle rwąca, że po kilkunastu krokach upadła, nie wiedząc, czy potknęła się o własne, zmęczone nogi, czy to ludzie popchnęli ja zbyt mocno, a może wydarzyły się obie te rzeczy na raz?
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Ayliri15 maja 2026 22:25
— To nie podejrzane, tylko uprzejme — odparła gładko. Nie lubiła przychodzić z pustą ręką tak po prostu, zawsze miała ze sobą albo jakiś upominek, albo jedzenie. Antonio powinien się już do tego przyzwyczaić.
— Nonna in incognito? — powtórzyła, a kącik jej ust drgnął. — To komplement?
Spojrzała za przyjacielem, a potem ruszyła jego śladem. Wsłuchała się w bulgoczący sos i domowy zapach jedzenia, które chyba nigdy nie było dla niej czymś prostym. Funkcjonowała w świecie, w którym każdy posiłek miał znaczenie, każda nadprogramowa przyjemność wymagała usprawiedliwienia, a ciało pozostawało nie tylko narzędziem, ale też projektem, przepustką do zdobycia złota. Pilnowanie linii nie było dla niej kaprysem ani okresem przed zawodami, a raczej stałym rytmem, czymś tak oczywistym, że przestała nawet myśleć o tym jak o wyrzeczeniu. Po prostu wiedziała, ile może sobie pozwolić zjeść, by nie czuć się winna.
Dlatego podobne wieczory miały w sobie coś rzadkiego. Nie spotykała się z Antonio aż tak często, jakby pewnie chciała albo jak wypadałoby, skoro był jej przyjacielem od kilku lat. Zawsze było coś pomiędzy – i Vasya to po prostu akceptowała.
Rozejrzała się po mieszkaniu, omiotła wzrokiem garnek na kuchence i odwróciła głowę do Antonio.
— Poza tym nie przesadzaj. Gdybym naprawdę chciała przejąć kontrolę nad twoją kolacją, to zrobiłabym to tak, żebyś nawet nie zauważył — skwitowała i uśmiechnęła się odrobinę szerzej. — Ale skoro jestem dziś taka łaskawa, to zadbam o twoją reputację… ale pod jednym warunkiem: kolacja ma być naprawdę dobra, bo inaczej wrócimy do wersji z ośmioma garnkami i opinią o każdym sosie w promieniu pięciu kilometrów.
Vasya rzadko gotowała samodzielnie. Nie dlatego, że nie umiała, a dlatego, że zwyczajnie nie starczyłoby jej czasu, aby pogodzić pilnowanie diety w ten sposób z planem treningowym, który w sezonie zamieniał się w istne piekiełko. Lubiła ten czas, gdy jedyne, co było w jej głowie, to chęć poprawienia postawy i zdobycie kolejnego zwycięstwa podczas mistrzostw. Wszystko inne było wtedy mniej ważne, bo w jej świecie liczyło się przede wszystkim to, co jest w stanie osiągnąć.
Antonio był jednym z niewielu jej przyjaciół, z którym wciąż miała kontakt. Przez swoją pracę i intensywność tego, co działo się wokół, zazwyczaj przestawała być osobą, z którą ktoś chciał wychodzić czy się spotykać, bo wszystko było uzależnione od jej kalendarza. Teraz jednak było nieco inaczej. Vasya musiała zwolnić przez kontuzję. I... nie znosiła tego. Dla niej rehabilitacja oznaczała irytujące ograniczenia – do tego dochodziło jeszcze to, że po raz pierwszy Dragunova musiała zrozumieć, że tym razem nie przyspieszy niczego samą ambicją i przekraczaniem własnych granic. Potrzebny był czas i cierpliwość. Bywała więc przez to bardziej drażliwa niż zwykle, bardziej cięta, bardziej skłonna odgryźć się za byle co.
Kolacja z Antonio miała urozmaicić jej rutynę, dlatego się zgodziła, gdy zaproponował spotkanie. Nie chodziło nawet o samo jedzenie, tylko o wyrwanie się przytłaczającym myślom, które od urazu krążyły po jej głowie: biodro, powrót, zbliżające się zawody, ambicja sięgnięcia po złoto, presja. Dlatego chciała dzisiaj po prostu sobie odpuścić.
Oparła się lekko biodrem o blat i przez chwilę obserwowała mężczyznę przy kuchence. Od zawsze widziała w Antonio swojego starszego brata, był dobrym facetem, który doskonale wiedział, czego chce i jak to zdobyć. Vasilisa lubiła w nim tę cechę, bo ona także dobrze zdawała sobie sprawę z tego, co chce osiągnąć.
Pochyliła się lekko nad kuchenką, gdy Antonio zamieszał sos, a potem złapała za małą łyżeczkę i posmakowała jego popisowego dania. Przez krótką chwilę milczała, jakby zastanawiała się, czy powiedzieć prawdę, czy nieco się podrażnić.
— Dobre — przyznała. — Naprawdę dobre.

Vasilisa Dragunova ⛸️✨
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol21 maja 2026 20:31
Usiadła w trzecim rzędzie, nie pierwszym - by nie rozpraszać ludzi i nie zwracać na siebie uwagi, ale też nie całkiem z tyłu - by nie zginąć w ciemności. Znała te fotele, choć zwykle spektakle oglądała z dalszych rzędów, ale dziś miękkość oparcia, atłasowe wykończenie podłokietnika, a nawet głebokość fotela wywierała na niej inne wrażenie. Nowe. Sala wydawała się większa, dźwięk mocniejszy, Antonio bardziej skupiony. I surowy. Wszystko było wyrazistsze. Ona sama zaś czuła się mniejsza i bardziej skupiona... na nim. Tylko na nim. Nie rozpraszała jej publika, a muzycy i pozostali członkowie zespołu pracujący nad próbą, rozmywali się, tworząc po prostu tło. Jej jasne oczy błyszczały, a palce muskały brzeg fotela z przejęciem, gdy śledziła każdy ruch i każdy krok Włocha na scenie, z sceny, przed sceną, albo gdy na moment znikał za kulisami, by ustalać poprawki. Czuła na ustach mrowienie po poranku, na plecach przyjemne ciepło od dotyku dłoni, o którym nie mogła zapomnieć. Nie chciała zapomnieć.
Z jednej strony, czuła się jakby wkroczyła do innego świata, miejsca które tętniło życiem, choć tym razem było pełne chaosu i nieuporządkowanych dźwięków, dopiero nabierających pożądanych kształtów. Widząc Antonio w tym wszystkim, była świadoma jego pasji i zaangażowania, co tylko potęgowało jej fascynację. Z każdym jego ruchem, spojrzeniem i gestem czuła, jak jej serce przyspiesza, choć starała się nie dać po sobie poznać, jak bardzo jest nim zauroczona. Była oczarowana, jak Antonio jest naturalny w tym środowisku, jak pewnie porusza się po scenie, jak wychwytuje i reaguje na błędy, jak jego twarz wyraża skupienie i pasję. Obserwowała go z delikatnym uśmiechem, nie mogąc odwrócić wzroku, a serce biło jej mocniej przy każdym jego spojrzeniu, które skierowane było właśnie na nią. Czując na sobie jego uwagę w tych momentach, czuła się jakby była częścią tego magicznego, chaotycznego świata, choć jednocześnie była też trochę zagubiona w tym wszystkim. Poniekąd obca.
Podczas próby, mimo chaosu i pewnego napięcia przygotowań, Emma odczuwała coś delikatnego i czułego. Jakby cały świat wokół się zatrzymywał. Jakby na ramionach było jej lżej, w piersi nieco cieplej. To uczucie było tak silne, że aż trudno było jej je zdefiniować i pochwycić. Siedziała wzruszona, w jej oczach błyszczały emocje i osiadały wilgocią na rzęsach tym, czego nie wypowiedziała na głos. Kiedy spotkanie dobiegło końca, ludzie zaczęli się rozchodzić, a Antonio do niej podszedł, poczuła ciepło na twarzy. Rumieniec na jej policzkach się wyraźnie wyostrzył, a ona usiadła prosto, obracając się nieco w jego stronę, aby przez chwilę przyglądać mu się z bliska. Wyglądał na zmęczonego, ale również usatysfakcjonowanego próbą, to dodawało tych charakterystycznych iskier jego oczom, które tak lubiła.
- Brzmi świetnie - odetchnęła głęboko i z ulgą, że nie kończą już tego wspólnego dnia , a jej dłoń zniknęła w jego większej, wsunęła się pod palce Antonio całkiem naturalnie, bez nadmiernej i niepotrzebnej ostrożności, choć w cieniu spojrzenia White wciąż czaiła się niepewność. Wstała, nie przejmując się już tym, że nie ma makijażu, ani że sukienka jest wczorajsza, bo teraz nie przejmowała się absolutnie niczym. Caruso otrzymał całą jej uwagę, a przy nim Emma potrafiła pierwszy raz od dawna oddychać głęboko i swobodnie, odcinając się od tego, do czego musi wrócić niedługo.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol27 maja 2026 19:41
Dopiero dzisiaj, podczas oglądania Antonio na próbie, do Emmy docierało, jak bardzo mężczyzna potrzebuje panować nad sytuacją. Jak zwraca uwagę na szczegóły, wyłapuje te które wymykają się poza szablon, jak wszystko układa wedle wyznaczonego przez samego siebie porządku. Nie dopuścił jej wcześniej tak blisko, nie pozwolił patrzeć, słuchać i wiedzieć. Nie wiedziała jeszcze, jak wiele zmienił poranek, ale trzymała się jego słów. Jest dobrze. Niczego niepotrzebnie nie wyciągała, nie komentowała, po prostu chłonęła tę stronę Włocha, która zaskakiwała ją w pewien niepokojący sposób, jakby od początku znała tę twarz Caruso i całkiem swobodnie przyjęła jej istnienie. Jakby gotował była czekać, aż się odsłoni i ją przyjmie, obnażając własne przyzwyczajenia. Aż sam pozwoli jej siebie poznać tak, jak nie chciał, aby znali go inni. Bo przecież nie było to zaskoczeniem, miała okazję przekonać się wielokrotnie, że Antonio nie łatwo zaskoczyć, a on na wszelkie ewentualności zawsze jest gotów. No, może prawie... Lubiła w nim to.
Potrzebowała chwili, by wyłapać pewną zmianę w jego zachowaniu. Chłonęła jego bliskość, niezmienny spokój i przyjmowała czulsze gesty, tę otwartość, która zakradła się między nich dwoje tak, jakby przebywała z nimi od dawna i wreszcie ośmieliła pokazać. Patrzyła na niego częściej, dłużej, wyciągała po niego ręce tak, jakby tęskniła za każdym dotykiem, nawet tym najsubtelniejszym i niewinnym jak muśnięcie dłoni. Rejestrowała z rumieńcami na twarzy to, co teraz wydawało się jej najbardziej intensywne. Uwagę. Antonio dziś obchodził się z nią w sposób, którego wcześniej nie pozwalał jej doświadczać. Jego dłoń na jej plecach. Jego bliskość przy samochodzie i drzwiach. Jego spojrzenie, które osiadało na niej bez ciężkości, ale dosadnie. Była wyczulona, gdy ktoś poświęcał jej uwagę, gdy ktoś na nią patrzył dłużej niż przez przypadek, gdy ktoś jej dotykał. Dziś miała wrażenie, że wszystko skupia się i zamyka na nim i że sama przyciąga go tak, że nie jest w stanie jej pominąć.
Wchodząc do lokalu, patrzyła przed siebie z zamyślonym wyrazem twarzy, choć jej oczy pozostawały miękko roziskrzone, w ten charakterystyczny i rozemocjonowany sposób, który wyrażał więcej niż słowa i więcej jeszcze niż milczenie. Antonio zwalniał dla niej, dostosowując krok, nie kazał jej się spieszyć, nie oczekiwał od niej zmiany, jakby oboje odszukiwali wspólny rytm, w rozmowie, w tempie kroków, w tym jak cieszą się dzisiaj sobą. Dostrzegała to, wzruszało ją to. To było inne, nowe, niepodobne do tego, co działo się między nimi wcześniej. Niepodobne do tego, co miało prawo się wydarzyć.
Emma spojrzała na niego z lekkim uśmiechem, czując, jak w jej wnętrzu wciąż tli się ciągle ta sama mieszanka napięcia i ciepła. Była niepewna i podekscytowana zarazem, była poruszona i całkowicie poddawała się chwili, niczego nie oczekując. Jej spojrzenie zatrzymało się na jego oczach, głębokich, ciemnych i przenikliwych, pełnych jakiegoś nieuchwytnego tajemniczego światła, który ją przyciągał. Lokal był przyjemny, dla niej nieco zbyt głośny, ale to zapewne z powodu tego że od wielu miesięcy po prostu nigdzie nie wychodziła poza kilkoma wybiórczymi miejscami. Odzwyczaiła się od towarzystwa, od tłumu, a przede wszystkim od tego, że nie jest niewidzialna. Teraz uderzało to w nią z zdwojoną mocą.
-Twoja mama często przylatuje? - zaciekawiona pochyliła się nieco w jego stronę, by głosy wokoło jej nie rozpraszały. - Kiedy ty ostatnio byłeś w rodzinnym domu? - zagadnęła jeszcze, bo miała wrażenie, że Antonio tonie w pracy podobnie do niej w ten nieroztropny, nierozsądny nadmiarowy sposób. Ona w pracę uciekała, to było jej wytchnienie, jej odpoczynek od koszmarów na jawie, od tego co ją dręczyło i było też poniekąd jakąś własną tułaczką. Miała jednak wrażenie, że w przypadku mężczyzny, może to być zbyt duże poświęcenie. Może on też przed czymś uciekał.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol27 maja 2026 21:57
To było tak przyjemne patrzeć na Antonio, gdy się rozluźniał, gdy uśmiechał szerzej, miękł w ten charakterystyczny sposób, gdy mówi się o czymś drogim i bliskim sercu. Wiedziała, że jest rodzinny, że rodzice, rodzeństwo, wszyscy z domu znaczą dla niego niezwykle dużo, że on sam jest dla nich ważny i wszyscy są z sobą bardzo zżyci i wnieśli w świat to, by o sobie pamiętać i się wspierać. Nie musiał tego mówić, mówiły jego oczy. To jak zmieniała się jego sylwetka, gdy siadał bardziej rozluźniony i swobodny, a oczy mu wtedy błyszczały i usta rozciągały się w uśmiechu bardziej leniwym, ciepłym. Bezkompromisowo szczęśliwym. Jakby w chwilach, gdy wspominał rodzinę i dom Antonio odpoczywał, tak naprawdę, zdejmując na kilka chwil tytuł i maskę muzycznego geniuszu, który wymagał od niego wystudiowanej perfekcji. Emma przyglądała mu się i sama czuła rosnące ciepło pod sercem i coś, co było cięższe i solidniejsze niż przywiązanie.
- Tęsknisz za nimi, gdy jest za cicho? - spytała łagodnie, nie chcąc naruszyć obszarów, których jeszcze nie był gotów jej pokazać.
Bywała na wielu jego występach, gdy tylko mogła dostać bilety, gdy mogła wygospodarować czas, gdy miała siłę wyjść po pracy i okazje, aby uciec z domu. Była na wielu, ale nie widziała jego rodziny... bo trzymała się z tyłu. Wycofana, wystraszona. Może niesłusznie, to jak opowiadał o mamie... ona momentalnie zatęskniła za swoją. Tą pełną zrozumienia, miłości i wsparcia, tą która dodawała jej odwagi do sięgania po marzenia.
- Chciałabym - przytaknęła cicho, czując ucisk gdzieś pod gardłem, jakby waga tych słów była większa, niż pozór tej rozmowy. Nie chciała cofać słów, ani obracać tego w żart, nie uciekła też spojrzeniem w menu, które leżało przed nią na blacie stolika, choć z przyzwyczajenia złapała się na tym, że to był właśnie pierwszy odruch w odpowiedzi na podchwycenie rozmowy.
Spojrzała na niego z delikatnym uśmiechem, jakby chciała nieco ukryć, jak jest zaskoczona tym kolejnym pytaniem, choć w jej oczach tliła się równie silna ciekawość, co zwykła radość. Przez chwilę milczała, jakby zastanawiała się, co tak naprawdę znaczą słowa Caruso i jednocześnie co w jej marzeniach najbardziej ją pociąga. To nie miejsce, ale wspólne przeżycia, które mogłyby się z tym wiązać. Coś co oznaczało towarzystwo - bliskość, bezpieczeństwo i stałość, taka pewność, jakiej nie sądziła, że zazna. Nie wyobrażała sobie przyszłości, nie planowała ani wycieczek, ani nawet nie fantazjowała o wyjazdach, ona po prostu... od wypadku trwała w tym co jest tu i teraz. Miażdżyła ją trudna codzienność. I przetrwanie w niej.
Oparła drobne palce na krawędzi stolika przy menu, spojrzała na swoje nadgarstki, lekko wyglądającą jasną skórę spod rękawów granatowej sukienki. Nadal się chowała, nadal wątpiła, nadal intensywność tego, co przyszło wcześniej niż poranek, a z nim zyskało pewność, było zaskakujące i trudne do przyjęcia. Silne jak wiatr i obecne wszędzie. To uczucie nie ustępowało, a wrażenie że coś się zmieniło, nie pozwalało napięciu opuścić jej ciała.
- Myślę, że najbardziej ciekawi mnie Mediolan - powiedziała w końcu nie bez powodu, a jej głos zabrzmiał miękko, pełen lekkiego zachwytu i czułości, bo to było miejsce, z którego wywodził się Antonio. - Chciałabym zobaczyć te wszystkie malownicze uliczki, domy i ogrody tonące w słońcu, a także poczuć tę zupełnie inną kulturę. I… chciałabym to zrobić z kimś, kto potrafi docenić taką podróż - powiedziała cicho, nieco speszona tym, jak się odsłania, jak wyznaje w oczywisty sposób, że to nie cel podróży jest najważniejszy, a towarzystwo i sama podróż. On.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol28 maja 2026 21:16
Emma poczuła, jak jej dłoń delikatnie drży pod wpływem ciepła jego palców. Patrzyła w dół na splecione ręce, niepewna, czy sama do tej pory tak ostrożna i zwykle wycofana, nie spieszy się nagle za bardzo z przyznaniem, jak wiele znaczy dla niej mężczyzna. Był dla niej wyjątkowym przyjacielem i w ciągu chwili, stawał się kimś więcej. To było łatwe, zbyt proste. Nie powinien nic jej obiecywać, a ona nie powinna zapominać, gdzie jest jej miejsce i jak bardzo niepoprawne są marzenia. Zerknęła na niego po chwili, wypuszczając z płuc powietrze powoli przez rozchylone usta, gdy czuła jak gładzi jej miękką skórę z troską, która sięgała gdzieś głebiej. Przyglądała mu się uważnie, jakby chciała odczytać każdy niuans tego, co próbował jej przekazać, choć słowa wydawały się tutaj tylko dodatkiem. W jego oczach dostrzegła coś, co przypominało spokój, ale i ukryte pragnienie, które z każdym słowem zdawało się narastać. Czuła to samo... ale czy powinna?
Emma wiedziała, że więcej ich dzieli, niż może połączyć. Od wypadku i utraty bliskich, nie szukała wcale żadnych relacji, nie chciała się przywiązywać i nie pozwalała nikomu być na tyle blisko, by naprawdę zobaczył, jaką jest osobą. Zamknęła mocno swój świat wokół cukierni, Thomasa, żałoby i samej sobie nie pozwalała ocknąć się po tym, co się wydarzyło. Chciała chronić samą siebie, ale i nie rozczarować, ani przysporzyć zmartwienia nikomu. A jednak teraz, siedząc w restauracji z Antonio, zbyt łatwo przychodziło jej wyobrażanie sobie ich wspólnego wylotu do Europy. Zupełnie tak... jakby to naprawdę mogło się wydarzyć. Jakby tak właśnie powinno dalej toczyć się ich życie.
- Tam musi być naprawdę cudownie - zauważyła cicho, słuchając nie tylko jego słów, ale tonu, pełnego rozmarzenia, sentymentu i tej tęsknoty, która zawsze towarzyszy człowiekowi na myśl o domu. Chciałaby to wszystko zobaczyć, poczuć, doświadczyć. W tej chwili była bliska uwierzenia, że naprawdę kiedyś się tam znajdzie.
Cofnęła się do oparcia, zabrała dłoń spłoszona , gdy kelner pojawił się obok. Zaskoczył ją i speszył, jakby zrobiła coś złego tylko tym, że w jej sercu tliła się nadzieja, a w spojrzeniu odbijało zauroczenie, które obejmowało jej serce coraz mocniej i ciaśniej, lśniąc już jasno i wyraźnie. Jakby zawstydziła się tym, że to istniało od dawna i dopiero teraz z mocnym tąpnięciem wychodziło z cienia i obcy świadek mógł wszystko zobaczyć.
Emma czuła, jak serce mocniej jej bije, ale oddech staje się spokojniejszy. Nie bała się, nie chciała uciekać i cofać. Nie rozpychała się w życiu Caruso, była jedynie obok tak długo i tak blisko, na ile on sam jej pozwalał. Nie pojawiły się żadne nowe oczekiwania, nie była nawet pewna, co teraz powinno się wydarzyć. Odnajdywała się przy nim bez obawy o potknięcie, bez poczucia, że nie może popełnić błędu i każde źle dobrane słowo spotka się z konsekwencją. Pozwalał jej przy sobie odetchnąć i złapać chwilę dla siebie. Ufała mu i wierzyła, że zna ją na tyle, by nie skrzywdzić. To wystarczyło, to naprawdę było wiele i gdyby tak miało zostać, tak jak było jeszcze tydzień temu, nigdy nie poczułaby ani żalu, ani tęsknoty za czymś, czego nie dosięgnie. Jednak teraz wszystko się zmieniło i choć jeszcze Emma nie wiedziała jak bardzo, nie chciała aby to nie miało znaczenia. Być może nie umiałaby odsunąć się od Antonio na dystans, nawet ten niewielki sprzed kilku dni, bo poruszył w niej zbyt wiele.
Kelner powrócił z zamówieniem, a ona na chwilę odsunęła od siebie te skołtunione myśli, jakby zbyt mocno zatopiona w nich nie chciała, by cokolwiek ją rozproszyło. Potrzebowała czasu, potrzebowała się nie spieszyć i stawiać kolejne kroki rozważnie. Nie chciała nikogo zawieść, ani jego, ani samej siebie, a to co się miedzy nimi teraz działo było kruche, delikatne... Ona sama możliwe, że może wiele utrudnić swoim wahaniem, ale... była tu. Chciała tu być.
- Kto to wszystko zje, Antonio? - spytała z rozbawieniem, bo porcji było kilka, a oni tylko dwoje. Uśmiechnęła się szeroko, odgarnęła włosy z twarzy w tył i z zaciekawieniem patrzyła na kolejne talerze, które lądowały przed nimi.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol30 maja 2026 10:41
Siedzieli tak przez chwilę w lokalu pełnym życia, a Emma miała wrażenie, że jej świat mocno zwalnia, że czas buntuje się przeciwko znanemu porządkowi i specjalnie dla niej zmienia bieg, aby mogła się nacieszyć tym momentem. Patrzyła na niego z tą łagodnością w spojrzeniu, która zapewniała, że niczego nie będzie wymagać, niczego nie trzeba zmieniać na siłę i po prostu chce być obok. Uśmiechał się, żartował, ale próbowała zrozumieć w tym, czy na pewno zdaje sobie sprawę, że za mało o siebie dba. Pędził, wirował, nie zatrzymywał się po potrzebny oddech... Martwiło ją to. Jednak w jego oczach dostrzegała tę nutę powagi, jakby w tych słowach kryła się jakaś głębsza refleksja. Jakby rozumiał sens ukryty pod żartem.
- A co byś zrobił, gdybyś mógł zatrzymać się na chwilę? - zapytała cicho, nie odrywając wzroku od jego twarzy, ale rejestrując ruch oczu Antonio, które wędrowały od jej własnych do ust.
Odważyła się uśmiechnąć. Nie potrzebowała odpowiedzi, jego uwaga, uważność na nią, te gesty które dostosowywały do niej jego przestrzeń, były wystarczające. Były prawdziwe.
Gdy się ożywił i zaczął opowiadać o jedzeniu trudno jej było podzielić uwagę między tym, co leżało na stole i jego ekspresją, której nie chciała przeoczyć. Błysk w oku, miękki uśmiech, niższy ton głosu, gdy mówił o czymś, co jest dla niego dobre. Powoli odsłaniał się, wpuszczał ją głebiej do swojego świata, pozwalał zajrzeć za kurtynę, za scenę i dziś cały dzień czuła ucisk czułości, poruszenia pod sercem. I to napięcie, lekką niepewność, dokąd to ich zaprowadzi.
- Spróbuję wszystkiego - zapewniła z uśmiechem, sięgając po widelec i wędrując od talerza do talerza dokładnie w odwrotnej kolejności, jaką wskazał - zaczynając od końca.
Podążała za jego wskazówkami, za ścieżką którą wskazał bez wahania, ufnie. Ten wyznaczony szlak poprowadził ją do nowych smaków, ale i pokazał, że Emma nie boi się mu uwierzyć i polegać na nim. I znów, nie chodziło tylko o jedzenie i polecenie ulubionych dań, a o to że poniekąd potrzebowała kogoś bliskiego. Kogoś kto zna świat lepiej od niej. Kto nie boi się brnąć do przodu, nie waha się i nie zatrzymuje. I chce się z nią czymś podzielić.
Emmie smakowały najbardziej krewetki i choć początkowo była ostrożna, z każdym kolejnym kęsem kolejnego dania czuła, jak jej twarz rozświetla delikatny uśmiech, a ramiona opadają w rozluźnieniu i komforcie. Ziemniaki i jajka, połączone z cebulą, miały w sobie coś prostego, a jednocześnie niepowtarzalnego. To jak powrót do domu po długim dniu, ciepło i bezpieczeństwo zamknięte w jednym kęsie i tak też pomyślała o powodzie, dla którego Antonio lubił to szczególnie. Potrzebował czegoś, co otrząśnie go z napięcia po ciężkim i wymagającym dniu.
- To naprawdę pyszne - powiedziała i aż westchnęła z zadowolenia, sięgając po serwetkę, aby zetrzeć oliwę z warg. - Nie sądziłam, że proste składniki mogą tak dobrze smakować razem, chociaż... w tortach to też się sprawdza. I w zbyciu. Czasem najprostsze rzeczy są najlepsze - spojrzała na niego z szerszym uśmiechem i lekko przechyliła w bok, aby na krótką chwilę z wdzięcznością oprzeć swoje ramię o niego, prawie jak przytulenie.
W powietrzu unosiła się nuta czosnku i oliwy, idealnie to pasowało do wnętrza lokalu. Nie jadała na mieście, zwykle nie pozwalała sobie na takie wyjścia, nie ze względów finansowych, a z prostego powodu - braku towarzystwa. Przyzwyczaiła się i nauczyła odnajdywać w swojej samotności. Tam było bezpieczniej. A jednak teraz nie wyobrażała sobie i nawet nie myślała o tym, że niedługo to co ją teraz otacza zniknie, bo będzie musiała wrócić do siebie.
- Nie wiem, co smakuje mi najbardziej... wszystko jest smaczne - oceniła wreszcie, znów sięgając po szklankę chłodnej wody, bo czuła, że policzki ją zdradzają. To nie kolacja była najważniejsza.

😋❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol30 maja 2026 12:25
Nie potrafiła powstrzymać wzruszenia, które wilgotną mgłą zaszło jej spojrzenie. Gdy Antonio mówił o rodzinie, o wspólnych posiłkach i tych zwyczajach, które nadawały sens rodzinie, czuła jak ucisk pod sercem rośnie. Nie było to nic złego, żadna przykrość, nawet nie smutek, raczej świadomość, jak cenne są chwile z bliskimi i każdy taki niuans dodaje im wyjątkowości. Przecież to właśnie wspólną degustację każdy będzie wspominał, a nie oburzenie, nawet nie to co z tego talerza znikało na cudzym widelcu.
- Brzmi jak prawdziwa taktyczna wojna - uśmiechnęła się szerzej, czulej, zadając sobie sprawę że jego dom musi być pełen chaosu, który paradoksalnie oznacza pierwotny porządek. - Kto zazwyczaj wygrywał i zbierał najwięcej punktów? Ty? - zgadywała, potrafiąc sobie z łatwością wyobrazić, jak Antonio wstaje i sięga po smakołyk z talerza siostry, brata, albo własnej mamy z drugiego końca stołu dla zabawy. Była w nim ta pogoda ducha, która nie obrażała nikogo złym gustem czy brakiem taktu.
Odsunęła się odrobinę, minimalnie, aby popatrzeć na spokój na twarzy Antonio i znów być blisko. Chciała poczuć, że naprawdę tu jest, że się nie oddala. Nie dostrzegła jeszcze, że ta chwila przypomina mu o zburzonym porządku, o tym co mu umyka, o czym powinien pamiętać. Wiedziała, że jego świat jest uporządkowany i musi taki być, by mógł nadążyć za wszystkim, co za nim goni, a choć już sam przyznał, że powinien zwolnić, to nie była jej rola, aby mu wskazywać nowy kierunek. Postanowiła nie wracać do tego tematu, nie wtrącać się, nie pouczać, nawet jeśli z troską chciała też coś zrobić dla mężczyzny.
Emma zaśmiała się nagle cicho, spontanicznie, czując, jak w jej głowie pojawia się obraz jej własnych rodzinnych obiadów, pełnych śmiechu i małych zzyczajów.
- Kiedy wychodziliśmy z rodzicami do restauracji, zawsze każdy brał inne danie i dzieliliśmy się bez podkradania - wspomniała miękko z uśmiechem, sięgając znów po krewetkę. Tak, były nieuczciwe, wciągały bez litośnie, ale Emma też specjalnie z tym nie walczyła, a czerpała wszystko z tej chwili. Smak, aromat, bliskość, dźwięki. To zakotwiczało ją w teraźniejszości. Wiedziała, że niedługo ten moment pryśnie, chciała się tym po prostu nacieszyć, może odrobinę bardziej, na zapas.
Oparła się o krzesło wygodniej, patrząc że jedzenia z zastawionego przed nimi stołu nie ubywa i przechyliła głowę, patrząc na profil mężczyzny. W krótkim zamyśleniu, wyciszeniu, łapiąc ich śmiech i smak popołudnia, nie pomyślała nawet o tym strachu, który nieustannie od miesięcy coraz ciaśniej zaciskał się na niej niczym pętla. Rozluźniła się, odpuściła sobie ostrożność. Odstawiła widelec i zerknęła na talerz Antonio, jakby kalkulowała, czy opłaca się jej samej spróbować tej strategii z jego domu, podkradania i wspólnej degustacji. Nie zrobiła nic takiego, za to uśmiechnęła szerzej, spokojniej, niemal leniwie.
- A kiedy mama robiła szarlotkę... to była prawdziwa batalia, jak igrzyska, razem z tatą biegaliśmy do piekarnika na zmianę po kolejne porcje - wspomniała jeszcze. - To od niej nauczyłam się piec pierwsze przepisy, ale one nigdy nie wychodzą tak dobre. Jedzenie to jest moment, zgadzam się z twoja mamą - przytaknęła pogodnie i znów rozejrzała po tym, czego jeszcze warto spróbować, co pominęła.

😋❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol30 maja 2026 14:22
To jak mówił o bliskich przywracało lawinę wspomnień, tych najlepszych, najcieplejszych, które nigdy nie znikną. Emma doskonale wiedziała, że wszystko co się dzieje teraz, nigdy nie wymaże tego, jak mocno była kochana, jak wiele miała szczęścia, jak wiele otrzymała od życia. Może tak musiało być, może... to równowaga przywracała odpowiedni balans i jeśli wcześniej była szczęśliwa, teraz ponosi za to cenę.
- Na pewno było bardzo dobrze - podchwyciła i uniosła dłoń, by leciutko palcem wskazującym zatrzymać jego kącik ust w górze, aby ten szeroki, ładny uśmiech zastygł na twarzy Antonio na dłużej. Za rzadko się uśmiechał w ten sposób, za często chciał kontrolować wszystko wokół. Dziś dostrzegała to wyraźniej, dzisiaj pozwalał jej to zobaczyć. Jej dłoń ledwie musnęła ciepłą skórę jego twarzy i tyle wystarczyło by znów poczuła, jak kompletnie ulega urokowi Antonio, jak on i to wszystko, co budował wokół niej, odciąga ją od tego, co przeżywa na co dzień.
Jego gest był jak pocałunek rano, jakby było na to wszystko odpowiednie miejsce i odpowiedni czas. Bez nacisku, pospiechu i jakichkolwiek oczekiwań. Nawet się nie spięła, nie zestresowała, przyjęła ten ruch ramienia i nagłą bliskość tak, jakby nie było w tym nic nadzwyczajnego. Może właśnie to było w tym najbardziej niebezpieczne, że chłonęła wszystko ze strony mężczyzny tak, jakby potrzebowała tego równie mocno jak wody i powietrza. Jakby to był naturalny porządek świata, że Antonio jest obok, za jej plecami jego ramie, jego ciepły oddech słyszalny nad uchem i spojrzenie, które choć nie zatrzymywało się teraz na niej bezpośrednio, uciekało gdzieś bliżej, bo Włoch wciąż zwracał uwagę na to, co się z nią dzieje i co dzieje się między nimi. I Emma w tej chwili siedziała spokojnie, z uwagą wędrując jasnymi oczami, w których błyszczało coś jaśniutko, po jego dłoni gdy sięgał po kolejny kęs z stołu, lub po profilu z cieniem ciemnego zarostu, gdy mówił. Rejestrowała jego bliskość wszystkimi zmysłami i czuła... że chciałaby mieć więcej takich chwil. Wspólnych. Do wspominania i do przeżywania.
- Upiekę szarlotkę... sprawdzimy, kto jest szybszy - zaproponowała miękko, ciszej, jakby nie chciała aby ta rozmowa wypłynęła dalej. Jakby potrzebowała sama zreflektować się i przemyśleć, czy jakikolwiek plan ma sens. Rozmawiali dzisiaj tak, jakby czekało ich mnóstwo, a przecież niczego nie mogli być pewni.
Dla Emmy to było coś więcej niż tylko gest, to jak potwierdzenie że była dla niego ważna, że potrafił wyczuć jej obecność w tłumie w których zwykle przebywał, wśród słów i świateł, hałasu i prędkości wydarzeń. W tej ciszy, którą dzielili, czuła się bezpieczna, jakby całe problemy się rozpierzchły na chwilę, zostawiając ich samych. To, było przypomnienie, jak ważne jest bycie obecnym, jak ważne jest czasem po prostu być i czuć, nie próbując wszystkiego kontrolować czy wyrażać słowami.
Oparła się o niego swobodniej, nie uciekając, nie cofając się. Powtórzyła wędrówkę po stole, próbując jeszcze raz potraw i wskazując te, które szczególnie jej smakowały. Ciepło, które biło od jego ciała było kojące, wyciszało i ją i pęd codzienności. Pozwalało również jej zwolnić, odgrodzić się od tego co trudne i nieprzyjemne, by zatrzymać się na tym momencie.
- Uwielbiam robić zamówienia dla rodzin jak torty weselne, albo wypieki na rocznice, jubileusze, urodziny... rozmawiam wtedy z klientem i zwykle z jego całą rodziną w tle, bo każdy chce mieć wpływ i widzę, jak ludzie chcą spędzać z sobą chwile przy stole... tęsknie za tym - przyznała powoli, spokojnie, bez roztrzęsienia.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol31 maja 2026 15:46
Zaśmiała się cicho, gdy jej gest nazwał kradzieżą i pokręciła głową, bo nie, to nie był przypadek. To był wybór i nie potrzebowała aby zamawiali więcej jedzenia. Potrzebowała jego, obecności, świadomego wyboru bycia obok. Pewności. Tego co mieli do tej pory, swobody, łagodności, zrozumienia. Ale też chłonęła to, co się zmieniało i nabierało zaskakującej intensywności.
- Nie musisz zamawiać więcej, ja też chciałabym dzielić się z tobą - wyznała cicho, przyglądając się jego profilowi z tym napięciem, które przywiązywało ją nadal w miejscu. Nie czekała na żadne wielkie słowa, ani deklaracje, a jednak miała wrażenie, że dzisiaj rozmawiają inaczej, że każde słowo opada w niej ciężko, zostaje na dłużej i znaczy więcej.
Pragnęła tej nowej głębi, tego zrozumienia, pragnienia by to trwało. Zauroczenia. To wszystko działo się od tygodni, może miesięcy, budowali wzajemne zaufanie, poznawali się, byli przy sobie bez tego pośpiechu i nachalności, bez przymusu, które obserwowała wokół. Niczego nie oczekiwała i może właśnie dlatego dzisiaj było jej tak łatwo tonąć w jego słowach, w spojrzeniu, poddawać się gestom. Wierzyła mu.
Obróciła dłoń na stole wnętrzem do góry, aby sięgnąć jego palców, spleść je razem z swoimi, objąć tak jak wcześniej. Schować swoją drobniejszą dłoń w jego ciepłej, bezpiecznej i pewnej. W tym momencie chciała podzielić się z nim wszystkim co ma i nie wahałaby się ani sekundy. On ją nie tylko rozumiał, on ją znał. Dostrzegał to, co kryła pod pozorami, pod spojrzeniem wbitym w ziemię, za bladym uśmiechem i wymijającymi odpowiedziami, które odcinały obcych od jej życia. Czuła to, że Antonio dostrzega jej wyrwy i skazy, że je akceptuje i nie uważa nawet za brzydkie. Nie była tylko pewna, czy naprawdę wie, z czym się to wiążę i czy gdyby wiedział, nadal by ją akceptował. Jakaś malutka cząstka jej duszy, nadal kazała jej uważać. I chronić go, za wszelką cenę.
- Czy to oficjalne zaproszenie? - spytała, czując jak serce bije jej nieco mocniej w piersi. Przesunęła opuszkami po jego dłoni, kojąco, czule, powoli dotykając skóry mężczyzny przy nadgarstku na widok utraty jego zwyczajowej pewności siebie. Nigdy nie wychodzili razem, mijali się, widywali rzadko, oboje zapracowani. Gdy zapraszał ją na swoje występy, przychodziła dla niego i dla koncertu, później znajdując czas, by po wszystkim dać mu kolejne nowe wypieki i spędzić wspólnie kilka chwil. Teraz robił jej miejsce przy sobie. Chciał ją obok.
Uśmiechnęła się szerzej, łagodnie i pogodnie. Nie potrzebowała nazywać tego oficjalnie, nawet nie pytała, czy to właśnie ich pierwsza randka i czy jego występ za trzy tygodni też powinna tak potraktować. Objęła jego dłoń pewniej, splotła znów ich palce i przechyliła głowę na bok, zaglądając w piwne oczy Antonio swoimi jasnymi, w których zieleń i bura niebieskość migotały roziskrzone emocjami.
- Antonio, bardzo chętnie pójdę tam z tobą - odpowiedziała, czując, że musi znaleźć w sobie odwagę, by samej sobie pozwolić się otworzyć, wyjść z cichego, ciemnego zaułka, w jaki wpadła. Ceniła jego muzykę, to jak sama się czuła, gdy go słuchała, a jednocześnie chciała być kimś więcej niż widzem. Chciała w tym uczestniczyć. Chciała odzyskać i jeszcze raz poczuć to wszystko, za czym tęskniła. Dziś już to poczuła.
Wyprostowała się, opierając o krzesło i jego ramię zarazem, nie chciała, aby powaga przyćmiła to, że po prostu dobrze się bawią. Że czują się z sobą swobodnie i nie muszą analizować każdego kolejnego ruchu.
- Obiecaj mi tylko, że jeśli chaos będzie za duży, uciekniemy - dodała z szerszym uśmiechem, muskając jego palce swoimi. Nie mówiła poważnie, wiedziała, że jego obecność będzie wypatrywana, wręcz kluczowa, że Caruso będzie w centrum uwagi. Była gotowa również tam być, bo przecież nic się nie stanie, nie miała powodu do jakichkolwiek obaw.

❤️❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol31 maja 2026 17:22
W Emmie było wiele wątpliwości i lęku, nie wobec Antonio, a relacji, której nie chciała narażać na turbulencje i ryzyko utraty. Był jej portem, kotwicą, zatrzymywał ją w miejscu, pozwalał złapać oddech, wyciszyć skołatane serce, uspokoić rozszalałe w pędzie myśli. uspokajał ja, łagodził trudne chwile. Dziś dawał jej tyle czułości, uwagi i troski, że znów czuła się ważna, istotna i jeszcze bardziej chciała być przy nim. Zmieniał zasady gry codzienności, a Emma czuła, że jeśli zniknie... to ona naprawdę nie będzie w stanie szybko się pozbierać. To wszystko drżało, było kruche, dopiero zaczynało istnieć, a jednak wyjątkowo łatwo przyjęła ten dzień i jego przebieg i jeszcze łatwiej było jej wyobrazić sobie, że tak może być każdego dnia.
Przesunęła spojrzenie za ruchem jego dłoni i zawiesiła je na ustach, które musnęły jej skórę przy palcach. Poczuła ciepło, mrowienie i coś, co rozlało się znów pod skórą, aby z nią zostać. Coś stałego, czego nie wypatrywała wcześniej. Jej spojrzenie zmiękło rozczulone i odetchnęła głębiej, nie puszczając jego dłoni. Antonio nawet nie mógł wiedzieć, ile to dla niej znaczy, jak jest ogromnym przełomem, jak zaklina jej rzeczywistość od koszmarów. Sama jego uwaga znaczyła bardzo dużo, a teraz to... to było wiele. Bardzo wiele, jednak nie czuła się osaczona, ani przytłoczona. Nie chciała się jednak spieszyć, nie chciała być nieostrożna i go zawieźć. Pragneła, aby był pewien, aby się nie rozczarował, bo tak naprawdę nie miała wiele do zaoferowania. Świadomość własnych braków bardzo jej dokuczała, choć nie chciała, aby to przysłoniło cokolwiek innego, tę radość, którą czuła, to ciepło i wszystko inne, co się dzisiaj wydarzyło.
- Chciałabym. Nawet bardzo - zapewniła cicho, przyjmując jego wzrok na swojej twarzy i ciepłe, pewne palce obejmujące jej tak, jakby i on starał się zapamiętać na zawsze te wspólne chwile.
Nie poświęciła kelnerowi już dodatkowej uwagi, oddając całą Antonio. Tonęła w jego oczach, dostrzegając w tęczówkach złote iskierki i bursztynowy blask. Zatapiała się w uczuciach, jakie jej przynosił samym sobą i choć wszystko toczyło się nieco za szybko, działo się samo, bez ingerencji, bez popędzania. Może tak właśnie powinno być, może tak się działo właśnie, gdy spotykało się dwoje odpowiednich ludzi.
Emma udawała, że nie zawisło niewypowiedziane ale w jej odpowiedzi. Nie chciała się wahać, nie chciała uważać, nie chciała się martwić. To wszystko do niej wróci, ale nie miała zamiaru pozwolić, by to strach dyktował jej warunki, bo pozwalała na to już zbyt długo. Miała zamiar strzec swoich koszmarów, sekretów i lęków, miała zamiar je schować głeboko i nie pozwolić, by cokolwiek dosięgło Antonio. Będzie ostrożniejsza, będzie uważać, będzie się pilnować i... i już wszystko będzie dobrze, ułoży się. Nie wiedziała, jak powinna rozumieć jego słowa, żeby została po, ale to też nie było coś, o czym chciała dyskutować. Było jeszcze za wcześnie, a ona czuła się poniekąd oszołomiona wszystkim, co jeszcze nie zeszło z niej po poranku.
Nie wypuściła jego dłoni, gdy wychodzili z restauracji, a przysunęła się bliżej, kiedy znaleźli się na zewnątrz i poczuła na ramionach chłodniejszy wiatr. Popatrzyła przed nich, na nieco opustoszały o tej porze widok ulicy i uśmiechnęła się kącikami ust. To miasto nigdy nie śpi, ale miała wrażenie, że ona dziś uśnie wyjątkowo szybko i będzie miała dobre sny.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol31 maja 2026 18:18
Emma zdawała sobie sprawę, jak jest spłoszona, jak bardzo wszystko wokół ją potrafi przytłoczyć, jak reaguje niekiedy zbyt nerwowo, zbyt strachliwie. Jak po niej widać to, co ją otacza. Jak zdradzają ją odruchy, gesty, wyuczone odpowiedzi, spojrzenie kierowane w bok. Nie była głupia, nie była też naiwna, wiedziała kiedy musi pilnować się bardziej, ile jeszcze nad tym popracować. Antonio przynosił jej spokój, niczego nie wymagał, na nic nie czekał, niczego nie żądał. Przy nim była spokojniejsza, rozluźniała sie, odkrywała samą siebie na nowo, jakby ta dawna Emma, zakopana przed miesiącami powoli próbowała wyjrzeć na powierzchnie z dziury głęboko wykopanej w ziemi, w której jednak jej nie pochowano.
Odwzajemniła uśmiechem i zatrzymała palce na jego dłoni, gdy poprawił jej płaszcz przy kołnierzyku. Znów splotła ich palce, jakby już zdążyła się w tym krótkim czasie przyzwyczaić do jego dotyku.
- To będzie naprawdę cudowny wieczór - powiedziała, przekonana co do tego niezależnie czy odnajdzie się w tłumie obcych osób, czy będzie czuć totalnie zagubiona i stłamszona.
Do tej pory ona również uważała, że Antonio ma nad wszystkim kontrole, że pilnuje w swoim życiu każdej dziedziny i każdego elementu, że nic nie jest w stanie go zaskoczyć. A jednak jej się dzisiaj udało. I wydawało jej się, że cały dzień jest dla niego niespodzianką, od poranka, aż po ten wieczór. Poruszyła palcami, delikatnie gładząc jego skórę dłoni i uśmiechnęła się szerzej, do własnych myśli. Wiedział, gdzie jest czas i miejsce na oddech... To dobrze, chciała, aby dobrze się bawił, rozwijał, odnajdywał, ale też miał miejsce, gdzie byłby w stanie odpocząć. Wiedziała bardzo dobrze, że każdy potrzebuje takich i to ważne, aby je mieć.
Nie widziała nigdy, by prowadził bez powagi i skupienia, tak rozluźniony jak teraz. Dzisiaj rano gdy jechali do teatru, już uzbrajał się w uważność potrzebną na próbie. Wczoraj był spięty i zatroskany jej omdleniem. Gdy zaczął nucić i stuknął palcami do rytmu w kierownicę, uśmiechnęła się szeroko, zapadła głebiej w fotel i obróciła twarz, przyglądając mu się otwarcie. Śledziła z jasnością w oczach jak jego usta układają się do słów, jak w kącikach oczu zbierają się drobne załamania od uśmiechu i jak cały Antonio po prostu cieszy się momentem. Ona też znała ten kawałek, gdy chwycił ją za rękę, zanuciła cicho razem z nim, tak.... szczęśliwa. Po prostu. Bez warunków, bez komentarzy, bez tłumaczeń i udawania czegokolwiek. Szczęśliwa, z lekkością na duszy.
Gdy minęli kilka ulic i zbliżali się już do cukierni, przycichła. Oparła plecy mocniej w fotel, poprawiła pas poluźniając go, jakby ją dusił. Palce lekko jej zesztywniały w bezruchu, a w oczach pojawiło się coś, czego nie chciała pokazać Caruso. Patrzyła prosto, na ulice przed nimi, jakby nagle bardziej nieobecna, jakby się oddalała gdzieś w nieznane miejsce.
- Trzy tygodnie to bardzo długo - powiedziała nagle gdzieś w tle piosenki z radia. - Zobaczymy się wcześniej?
Jej oddech uciekł z cichym świstem, jakby w tym pytaniu zawarła cały ciężar, który dopiero przyjdzie. Jakby czekanie też było trudne.

❤️❤️❤️
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol31 maja 2026 22:41
W samochodzie zapanowała chwila ciszy, tylko oddechy było miękko słychać między słowami piosenki z radia. Czuła na sobie jego uwagę, jak Antonio spojrzał na nią ponownie, gdy stanął na światłach i potem gdy dojeżdżali, a on zwolnił, by zatrzymać auto. Zaczynało ją to peszyć, bo w tym momencie powoli uzbrajała się w siłę, której potrzebowała, gdy zostawała sama. Dzisiaj było dobrze, to był piękny dzień, naprawdę wyjątkowy, odpoczęła od tego co ją zwykłe gnębiło i teraz jej dłonie nawet nie drżały. Wiedziała, że przez to też będzie czekać jeszcze bardziej na spotkanie, że będzie wspominać ich rozmowy, to jak trzymali się za ręce i jak dzisiejszy poranek zmienił między nimi wszystko, przesuwając granicę tej znajomości o wiele bardziej, niż przypuszczała, że kiedykolwiek się wydarzy. Będzie tęsknić.
Uśmiechnęła się, gdy pozwolił jej troszkę sobie przeszkadzać, a wręcz zachęcił, by pierwsza się odezwała. Jakby już wyznaczył obok siebie miejsce, w którym będzie mogła się odnaleźć, lub zagubić pod jego czujnym okiem. Uśmiech ten był delikatny i miękki, a w jej spojrzeniu pojawił się ciepły błysk, jak zawsze gdy sięgało to jej serca. Obróciła twarz w jego stronę, a choć w spojrzeniu już czaiła się niepewność, Emma chwilę patrzyła w oczy Włocha z wdzięcznością.
- Nie pozwolę ci tyle czekać - obiecała cicho. - Ty też mi nie pozwól - poprosiła jeszcze.
Ryzykowała tymi słowami, doskonale to wiedziała. Jej świat nie bez powodu był zamknięty, nie bez przyczyny nie wpuszczała do niego nikogo. Jej świat był maleńki, jak ciemny zaułek o ciasnych, śliskich ścianach. Taki z którego chce się szybciej wyjść, zawrócić, uciec. Nie chciała, aby Antonio to zobaczył, nie chciała go tracić, a była pewna... Była pewna, że wiele umiałby zrozumieć, ale tego by jednak nie potrafił. Bo ona sama nie rozumiała, czemu w tym tkwi i czemu to ją spotkało.
Podobało jej się, że znów w ten spokojny, nienachalny sposób pozwalał jej być blisko. Im być razem po prostu... Kiedy się uda. Bez planów, bez oczekiwań. Wystarczyło, że mieli chęci, a resztę jakoś już się dostosuje. Jakby nie było między nimi przepaści, jakby nic nie stanowiło przeszkód.
Oczy Emmy rozświetliły się lekko, choć jeszcze nie była gotowa na pełną pewność. Zamiast tego, odwróciła głowę, patrząc znów przez przednią szybę na szereg znajomych budynków z pewną determinacją. W jej spojrzeniu pojawiła się iskra nadziei, jakby nowy oddech odnalazła w tych ostatnich słowach mężczyzny.
Kiedy Antonio zaparkował, Emma odpięła pas, poczekała aż mężczyzna przytrzyma jej drzwi i ujęła wyciągniętą dłoń tak, jakby jego gest był już ich codziennością. Jakby wkradł się między nich nawyk tej wzajemnej troski, nie dziś, nie wczoraj, ale od dawna im to towarzyszyło. Wysiadła, przytrzymując się jego dłoni i niechętnie rozluźniając palce, choć nie puściła go do konca. Nadal panowała nad emocjami, nie drżała, nie obejrzała się nerwowo po ulicy, choć świadomość jak blisko jest mieszkania i jak rosło ryzyko nieprzyjemnego spotkania z kimś, kogo Antonio nie zna, zaciskało jej zimną pętlę na gardle.
— Dziękuję — odezwała się cicho, a jej głos tym razem lekko zachwiał się od emocji. Podeszła z nim kilka kroków do cukierni. Weszła na jeden wysoki schodek, który był przed drzwiami i obróciła się w kierunku Antonio przodem, układając czule dłoń przy jego torsie. — To był cudowny dzień - uśmiechnęła się łagodnie, doceniając ile dziś dla niej zrobił. Ile robił dla niej cały czas, rozumiejąc, że Emma nie potrafi się spieszyć, a pod presją ucieka, chowa się i jest nieporadna w strachu.
Wielka szklana witryna była zasłonięta antywłamaniowymi żaluzjami, a szyld nad drzwiami w kolorach pastelowego różu i pomarańczy wyblakł od słońca. Chciała, żeby mogli rozmawiać, poznać się tak, żeby odkryć się przed sobą, zrobić wiele nowych rzeczy razem, bez pośpiechu i bez napięcia. Po prostu... być. I chciała też pokazać mu to, co kocha najbardziej, tę cukiernię, to ile potrafi, co ją uszczęśliwia i co ceni. Chciała, aby mieli na wszystko czas.

❤️🤭
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol1 czerwca 2026 21:56
Emma czuła, jak serce jej bije mocniej, jakby cały świat zwalniał i wyciszał na moment, by skupić się tylko na nich dwojgu. Coś w jej oczach błysnęło z zdumieniem, gdy Antonio pochylił się ku niej, a dłoń lekko napieła, opuszki drobnych palców naparły na materiał przy męskiej piersi. Jakby wciąż nie rozumiała, choć dzieliła wraz z nim już jedno marzenie. Jakby wciąż bała się uwierzyć. Czuła jego ciało, ciepło, obecność i oddech, a później słodki pocałunek, który zatrzymał ją w tym momencie. Delikatny dotyk na jej policzku, ciepłe wargi na własnych i bliskość, która niosła coś, czego nie smakowała od dawna... Tonęła w tym. Zapadała się coraz głębiej. Poddawała miękko, bez walki. Ulegle. Ufnie. Z pragnieniem wzajemności.
Oddała pocałunek bez gwałtowności, smakując go dokładnie i czule. Powoli, jakby potrzebowała zapamiętać każdą wspólną sekundę. Jakby nie potrafiła jeszcze się pożegnać. Jakby jeszcze nie chciała go wypuszczać z swoich rąk. Oddychała głęboko, próbując złapać równowagę, choć każdy oddech wywoływał w niej falę ciepła, której nie potrafiła stłumić. Jej palce drżały lekko, gdy przesunęła nimi w górę, obejmując go za kark przy kołnierzu kurtki, jakby chciała jeszcze zatrzymać tę chwilę, zatrzymać czas, który zdawał się zwolnić tylko dla nich.
- Ten wieczór... Ten dzień jest nadal za krótki - powiedziała cicho, nadal gdzieś blisko jego ust, patrząc z poruszeniem, wzruszona w jego oczy. Znów pod skórą rozlewało się coś ciężkiego i lepkiego, słodkiego jak miód. Znów chciała aby został z nią na dłużej, znów chciała... Aby świat był inny.
Nie bała się pokazać delikatności i drżenia. Nie bała się odkryć i zaufać, wierząc że Włoch obejmie każdą jej wrażliwość i jej nie skruszy, znając słabe punkty. Ochroni. Nie pozwoli być samej. Ani cierpieć. Ani się bać.
- Antonio... - wypowiedziała jego imię cicho, szeptem, jak zaklęcie, urywając ostatnią głoskę głucho. Jakby nie chciała się jeszcze żegnać, nie zebrała dość odwagi, by go puścić. Jakby on obok niej, był stanem zbyt naturalnym, by to zburzyć. Jakby już teraz nie potrafiła się odnaleźć.
W jej oczach prócz wzajemności, kryło się jeszcze coś, jakby obawiała się, że zaraz wszystko runie, jeśli tylko odsunie się o krok za daleko, albo wykona zbyt gwałtowny ruch. W końcu, z taką samą czułością, jaką lgnęła do niego podczas pocałunku, osunęła dłoń z jego karku i przesunęła nią po ramieniu mężczyzny, znów układając na jego torsie, nieco wyżej, by pod palcami czuć ciepło skóry przez cienki materiał przy obojczykach. Czuła jak oddycha, jak serce mocno, pewnie mu bije, jak cały jest żywy. Postąpiła drobny krok do przodu, niewielki, niszcząc przestrzeń która ich jeszcze dzieliła, by lekko musnąć go w wargi, delikatnie i wciąż ostrożnie. To naprawdę się działo? Zadarla lekko głowę, tylko odrobinę i jeszcze raz pocałowała go, dłużej, chcąc zapamiętać jego smak, miękkość ust, to jak czuła się sama, gdy był blisko.
Trzy tygodnie wydawały się już karą.

💋
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol2 czerwca 2026 17:59
Zacisnęła mocniej usta, chcąc powiedzieć, że przecież może zostać jeszcze kilka godzin. Dni. Na zawsze. Że ona wcale nie ma ochoty go opuszczać, ani samej odsuwać się po to, by znów otoczyła ją pustka. Nie wiedziała, jak to możliwe ale Antonio zmienił jej rzeczywistość i zmieniał coś w samej Emmie. Coś czego nie nie umiała dostrzec, ale nie umiała też tego zatrzymać. Jej serce budziło się do życia, dudniło głośno w drobnym kobiecym ciele, czekało cierpliwie, by podzielić się tym co w nim drzemie.
Opuściła powieki, pochyliła głowę. Odetchnęła cicho, jakby bała się, że westchnie z żalem na to pożegnanie. Mógłby uznać to za przesadę, prawda? Emma nie była dobra w dzieleniu się tym, co ją trapi, jej słowa były małe i ciche, oszczędzała się mocno w odsłonięciu swoich słabości. Wciąż w środku drżała, niepewna komu ufać i czy może sobie na to pozwolić. Przy nim jej granice pękały, a jednocześnie bała się jeszcze bardziej tego, co nastąpi gdy Włoch w pełni wkroczy do jej świata i zrobi znów to co robił dziś od poranka. Porwie ją do własnego. Ile się zmieni? Od czego zdoła wtedy uciec? Czy będzie potrafiła odnaleźć w miejscu, które on dla niej widział? A co jeśli to wszystko to tylko chwila i zweryfikuje ich życie? Wątpliwości mnożyły się w niej zbyt łatwo, ale wiedziała dlaczego to się już dzieje. Zależało jej.
Oparła policzek na jego ramieniu, gdy poczuła na plecach męską dłoń. Przylgnęła do niego ufnie, bez słowa, słuchając tembru niskiego głosu i czując na sobie drżenie ciała, gdy mówił. Uśmiechnęła się kącikiem ust i lekko wygładziła zagniecenie w kurtce na jego ramieniu.
- To nie jest koniec... Obiecałeś właśnie zadzwonić - powiedziała pogodnie, lekko. Z rozbawieniem, które odebrało jej tej ciężkości pożegnania. Chciała mu wierzyć, chciała bardzo, aby dziś jeśli coś się zmieni, to nie po to, by wszystko prysło. By trwało, by płynęło. By dotarli gdzieś razem.
Potrzebowała jeszcze chwili, aby nacieszyć się jego bliskością. Aby zebrać się w sobie nim po prostu wrócić
do dni i nocy, gdy musi być silna i nie ma przy sobie nikogo. Wyprostowała się w końcu i popatrzyła na niego z łagodnym uśmiechem. Uniosła dłoń, musnęła wierzchem palców policzek Antonio, idąc opuszkami za cieniem wyznaczonym przez zarost. Był zmęczony, widziała to, kąciki jego oczu były głębsze, ramiona opuszczone. Nie powinna go przy sobie dłużej przytrzymywać, nie miała prawa i dlatego uśmiechnęła się szerzej, jakby chciała i jego zapewnić, że będzie dobrze.
- Zobaczymy się niedługo - oznajmiła z spokojem, bez presji, bez oczekiwań. Jakby wiedziała, że to się wydarzy, bo oboje zbyt tego będą chcieć.
Cofnęła się o krok, zabrała ręce którymi go obejmowała i spojrzała w dół do torebki, by odnaleźć klucze. Teraz cukiernia była zamknięta i niedostępna, ale jeśli następnym razem Antonio ją odwiedzi w ciągu dnia tutaj, zobaczy, jakie wszystko jest jasne, kolorowe, pełne smaku i życia. Jak wszystko to czego Emma nie pokazywała, a miała w sobie cały czas.
Żadne z nich nie zostawiło za sobą pytania, ani deklaracji, ale Emma czuła, że to zawisło gdzieś nad nimi. Wrócili do swoich żyć, do własnego tempa, problemów i spraw, a jednak nie umiała wymazać tego dnia z pamięci. Ani poranka, ani próby w teatrze, wspólnej kolacji i tego przejmującego pożegnania. Nie potrafiła i nie chciała. Uczucie ciepła w piersi nie mijało na myśl o tym, a uśmiech sam kwitł na jej ustach na wspomnienie tych szczerych rozmów i pełnych czułości gestów. Antonio odkrywał się przed nią z innej strony, zaś ona w odpowiedzi pokazywała mu samą siebie, tę prawdziwą i skrytą, tę pełną marzeń, których jeszcze nie pokazała światu. Chciała, aby ją poznał. Aby ją zobaczył ponad morzem pozorów, w których tonęła. I nic nie było w stanie sprawić, że jej uczucia zblakną, nawet te najtrudniejsze momenty, w których znów była sama.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol3 czerwca 2026 21:51
Emma miała w sobie naprawdę wiele sił, ale nie starczyło ich na to, by udawać kogoś kim nie jest. Silniejszego, dzielniejszego. Wytrwalszego. Cicha, łagodna i stojąca na uboczu, bez potrzeby wychylania się i grania pierwszych skrzypiec, nie parła przez życie imponując innym. Płynęła z nurtem, jaki wyznaczała codzienność. Była skromna, pracowita i to przynosiło efekty, może niezbyt widowiskowe, może nawet nic nie znaczące, ale te drobne sukcesy dawały jej satysfakcję. Była ambitna, ale mierzyła siły na zamiary. Nie mogła zbyt wiele, musiała... po prostu być. Antonio widział w niej autentyczność, bo ona była prawdziwa. W każdym aspekcie i w każdej chwili, nie grała, nie układała słów pod scenariusz. I może dlatego tak trudno było jej się otworzyć, bo wierzyła, miała właściwie pewność, że to co może dać, to niewiele. Może zbyt mało.
Ich wieczorne rozmowy stały się jej rytuałem. Po całym dniu pracy w cukierni nad zamówieniami i za ladą, wracała bardzo późno do mieszkania, chowała się w najdalszym kącie swojego pokoju, który zamykała na noc. Tam zwijając się na skrawku łóżka, słuchała jego głosu, zaciskając palce na telefonie, aż pobolewały ją czasem palce i tak zasypiała, lub słuchała jego oddechu przez kilka minut, gdy Antonio pierwszy oddawał się ramionom nocy. Dziś też sądziła, że tak zakończą dzień i potrzebowała tego bardziej niż wczoraj, przedwczoraj i pierwszego wieczoru, gdy się rozeszli spod jej cukierni. Dziś potrzebowała, aby otulił ją czulej cicho wypowiadanymi słowami, znajomym tonem, spokojem który wybrzmiewał w każdej głosce. Dziś potrzebowała usłyszeć go wyjątkowo mocno, aby ukoił jej ból, uśmierzył rodzącą się w niej od nową rozpacz i wyciszył budzą się się tęsknotę. Chciała zapomnieć na chwilę o wszystkim, co jest wokół niej, co otacza ją gdy nie ma obok Antonio.
Wejście niespodziewanego gościa oznajmione dzwoneczkiem znad drzwi i odgłosem kroków przyniosło do wnętrza również wieczorny chłód, od którego aż się wzdrygnęła, ale gdy uniosła spojrzenie znad monitora, na jej twarzy już widniał miły uśmiech. Potem brwi drgnęły jej do góry w zaskoczeniu i uśmiech zmienił się na szerszy, cieplejszy. Znaczący. Przesunęła spojrzeniem po jego wysokiej, eleganckiej sylwetce, a choć w garniturze i dopasowanym płaszczy prezentował się niezwykle oficjalnie i formalnie, dla niej nie mógł być właśnie teraz bardziej bliski.
- Dobry wieczór, Antonio - przywitała się miękko, zablokowała ekran i odsunęła odrobinę w bok, aby stanąć naprzeciw mężczyzny. Przyjęła jego spojrzenie z ulgą, z radością na to spotkanie i sama dostrzegła większe niż poprzednio oznaki zmęczenia w mężczyźnie. Wydawał się bledszy, bardziej napięty, strudzony i wiedziała, że musiał znów się przepracowywać, pomijać posiłki, spać zbyt krótko. Patrzyła na niego jednak z uśmiechem, z ciepłem w oczach, bez nagany i upomnienia, bez krytyki.
Jej ramiona opadły nieco bardziej, jakby dopiero teraz, przy nim, pozwoliła sobie odetchnąć i bardziej się rozluźnić. Kąciki ust drżały uniesione, jakby sama jego obecność budziła w niej zbyt wiele wzruszenia. Jakby nadal to wszystko co dzielili, wymykało jej się z wyrysowanych kształtów w życiu, których była pewna i nad którymi panowała.
- Przyszedłeś w samą porę - powiedziała cicho, poniekąd w odpowiedzi na jego słowa, choć nie znała włoskiego i nie mogła go zrozumieć. Ostatnio co prawda próbowała nieco się poduczyć podstaw, ale nadal poświęcała temu zbyt mało czasu.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol4 czerwca 2026 15:41
Była jedna rzecz, jakiej obawiała się od ostatniego spotkania i nie mogła mieć pewności, że mimo ich wzajemnych spojrzeń i słów, które były pełne zapewnień, to sie nie wydarzy, nie pojawi między nimi i nie stąpnie pośrodku, odbierając im swobodę i zaufanie. Niezręczność. Zawód. Bała się tracić Antonio, jego towarzystwo i obecność, które sprawiały, że sama odnajdywała się w rzeczywistości z jakąś cudowną lekkością, którą odnajdywała z nim na nowo i nawet była w stanie zapomnieć o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Nie wątpiła w niego. Nigdy. Martwiła się jedynie o to, że mężczyzna dostrzeże jak była niedoskonała. I gdy pojawił się teraz nagle przed nią, bez zapowiedzi, naturalnie, z uśmiechem i zmęczeniem w oczach, coś w jej sercu drżało z czułości i tej niepewności... Nie chciała go stracić, ani rozczarować. To była cicha obawa, drzemiąca gdzieś głęboko, schowana. Wątpliwość w samą siebie.
Uśmiechnęła się w rozbawieniu, gdy podszedł to tematu dzisiejszego telefonu praktycznie.
- Ale jesteś tutaj... To dobrze, że jesteś - zapewniła, lekko poruszając palcami przy brzegu własnego rękawa, jakby nie do końca wiedziała, czy może zrobić z rękoma coś innego.
Była gotowa nie spać do rana, aby usłyszeć jego głos jeszcze raz przez telefon w środku nocy, gdy stąd wyjdzie. Była gotowa na jeszcze więcej, aby uśmiechał się i patrzył na nią dokładnie tak, jak w tej chwili. Mogła nie rozumieć słów, jakie wypowiadał po włosku, ale rozumiała ich znaczenie. Emma wyłapywała je w miękkim tonie, w czułym spojrzeniu, w tym jak mocno cała jego uwaga skupiała się na niej. Czuła to, czego żadne nie wypowiadało na głos i wierzyła, że Antonio odwzajemnia każdy drobny skrawek dokładnie tego samego.
Jej spojrzenie się zmieniło, a ciało drgnęło w nagłej ostrożności, gdy Antonio podszedł bliżej. Dostrzegła jak jej się przygląda i na czym skupiają się jego piwne oczy. Jak zauważa to, co starała się ukryć. Odetchnęła płytko, cicho, z rezygnacją. Od dawna wiedziała, że Caruso nie pozwala, aby cokolwiek mu umykało, a jedynie z szacunku wobec jej granic, pozostawiał pewne kwestie bez komentarza. On pozwalał jej milczeć, przyjmował to, czym była gotowa i chciała się dzielić, zupełnie tak jak ona, bez gwałtowności, bez siły, odnajdując się w wspólnej przestrzeni. Zaczerwienienie na skroni nie było już tak wyraźne jak na początku, ale bolało, od środka, wewnętrznie, bo znaczyło coś innego niż przypadkowy siniak.
- Antonio... - wypowiedziała jego imię inaczej, niepewnie, na wydechu, jakby chciała go prosić, by się zatrzymał. By nie pytał. Jakby bała się tego, dokąd dojdą, jeśli tym razem mężczyzna nie odpuści.
Nie cofnęła się jednak. Nie schowała i nie uciekła, czując jego dłoń na policzku. Zamknęła powieki i westchnęła, jak człowiek gotowy się poddać. Odsłonić. Odepchnąć od siebie wszystko co trudne i krzywdzące, by prosić o pomoc. Ratunek, którego potrzebowała. Opadły jej ramiona, a napięcie powoli opuściło kobiece ciało, gdy zacisnęła powieki mocniej, walcząc sama z sobą.
Nie zasługiwał na kłamstwa, a jednak Emma była pewna, że wpuszczenie go do swojej prawdy zburzy most, który dopiero budowali między swoimi światami. Opuściła głowę, uniosła dłonie, aby objąć go za nadgarstek. Nie odsunęła go, ale z drżeniem przytuliła policzek do ciepłych palców, które potem lekko musnęła w przypływie czułości i strachu, że zaraz to wszystko pryśnie i straci ten moment bezpowrotnie.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol5 czerwca 2026 20:01
Czuła, jak jego uwaga się zmienia, a skupienie intensyfikuje. Jak przyjmuje jej dotyk, łagodną prośbę, drżenie pod ramionami i nie mogła oprzeć się wrażeniu, że nie musi mówić nic więcej, a Antonio rozumie i po prostu wie, czego nie jest w stanie wyjawić. Dostrzega i słyszy więcej, niż ona chce i jest gotowa zdradzić. Było to niepokojące, bo chciała trzymać go od swoich trudnych spraw i problemów daleko, chciała go chronić, nie narażać, a z drugiej strony... czuła ulgę. I spokój, którego nie oczekiwała. Nie spodziewała się.
Nie pamiętała, ile czasu minęło, od kiedy naprawdę komuś ufała. Kiedy ostatni raz mogła powiedzieć naprawdę wszystko i odetchnąć swobodnie, nie kryjąc, nie dusząc w sobie niczego. Nie potrafiła zliczyć ile tygodni narastał w niej strach i kiedy dokładnie zrozumiała, że nigdy już nic nie będzie takie samo jak wcześniej. Kiedy już wiedziała, że nie jest w stanie uciec od tego, co się wokół zmieniło i czym się stało. Teraz, w tej chwili, gdy Antonio był wobec niej łagodny, delikatny, wyrozumiały, miała wrażenie, że naprawdę nie musi się z wszystkim mierzyć sama, choć... choć nie była do końca pewna, czy mężczyzna na pewno rozumie, od czego Emma stara się go trzymać z daleka.
Potrzebowała przestrzeni i aby pozwolił jej samej wykonać ten ostatni krok, pokonując dzielącą ich przestrzeń. Do tej pory Antonio bezbłędnie odczytywał, na co jest gotowa, nie wywierał presji i miała wrażenie, że on również niczego nie oczekiwał, a to co się ostatnio między nimi działo, zaskoczyło również jego. Nie wpuszczał ludzi do swojego życia łatwo, nie okazywał innym zaufania bez zastanowienia. Nie pozwalał zbliżyć się do siebie siłą. To ich łączyło, poznali się w tempie niespiesznym, którym odpowiadał im obojgu, ale teraz... Emma potrzebowała czasu. Jeszcze chwili. Bo nie chodziło o niego, a o nią i to wobec siebie miała wątpliwości. To sobie nie ufała.
Zamilkła, bo jedno słowo które wypowiedział, przygwoździło ją tak mocno do sytuacji, w jakiej ugrzęzła, że nie znajdowała już więcej słów. Uświadomił jej, co pozwala sobie robić. Opuściła oczy w dół, spięła łopatki i znów wydawała się bardziej od niego oddalać. Nie była bezpieczna. Od dawna nie była. Ale uczepiła się tych kolejnych słów, kolejnej obietnicy. Nie odejdzie, gdy będzie trudno. Nie zniknie. Nie zostawi jej.
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi
Sol6 czerwca 2026 09:30
Uwielbiała w nim to, że przyjmował ją z wszystkimi wadami, nie oceniał, nie korygował. Miała przy nim lżejszy oddech. Napięcie ustępowało pod naporem spokoju. Nie tylko się rozluźniała, ale coś co w środku niej drżało, powoli wyciszało się, aż pozostawało stabilne i bez chwiejności. Był jak najbardziej skuteczny lek na wszystko, co rozszarpywało ją od środka. Koił ją.
Nie zareagowała od razu, gdy stanął przy niej. Nie podniosła spojrzenia, nie odezwała się, nie odsunęła. Obróciła się do niego, a czując silne ramię wokół siebie, jej ciało odrobinę odpuściło i miękko oparła się o wysoką, solidną sylwetkę. Oczy miała zaczerwienione, rzęsy jeszcze wilgotne, ale na twarzy poza rumieńcem nie było widocznych już ścieżek emocji. Powoli podniosła ręce, gotującą się woda przestała mieć znaczenie , gdy zacisnęła palce na ciemnych klapach eleganckiego płaszcza. Czuła pod opuszkami mięsistość materiału i dopiero po chwili odważyła się unieść spojrzenie do jego twarzy.
Przy nim jej pęknięcia malały, a ich ostre krawędzie brzegów delikatnie się tępiły. Jego pewność i spokój pozwalały jej wierzyć mu jeszcze bardziej. W słowa. W gesty. W obietnice spojrzeń.
- Nie chcesz już herbaty? - spytała nieco naiwnie, cicho, jakby zmiana planów miała coś zburzyć.
Wyprostowała palce, wypuściła płaszcz i delikatnie pogładziła brzeg męskiej marynarki przy koszuli, bliżej ciała. Jakby próbowała się upewnić, że on nadal tu jest i naprawdę nie znika mimo jej... Tajemnic. Problemów. Dziwności.
- To brzmi bardzo dobrze - przyznała, czując że żołądek ma ściśnięty i choć nie będzie w stanie wiele przełknąć, to nic lepszego nie mógł jej zaproponować. I ona nie mogła lepiej spędzić końca dnia. - Dziękuję - dodała, choć miała wrażenie, że powtarza te słowo wobec niego tak często, że ono przestaje mieć tak wysoką wagę, jaką Emma chciała mu nadać.
Wpatrywała się w niego jeszcze chwilę, pozwalając mu coś dodać, albo się wycofać. Czasami czekała na to, aż usłyszy że powinna przestać się wygłupiać i oprzytomnieć. I nie powinna na nic liczyć. To by miało sens, bo wszystko co otrzymywała od Antonio ... Nie miało.
- Potrzebuję chwili, aby wszystko tu zamknąć, poczekasz? - spytała, jakby kolejny raz potrzebowała zapewnienia, że nie zniknie.
Mógł tego nie rozumieć. Mógł nawet uznać, że Emma w niego nie wierzy i mu nie ufa, a było całkowicie odwrotnie. Jej świat nie był wielki, ale zamykał się w określonych bezpiecznych, znanych i utartych ramach. Antonio swoją obecnością nadawał wszystkiemu inne zasady i choć Emma się w nich nie gubiła, nie chciała pewnego dnia obudzić się bez niczego, bo wszystkim stanie się mężczyzna. Stawało się to samoistnie, bez jej kontroli już od jakiegoś czasu. Niebezpiecznie szybko. Niebezpiecznie łatwo.
Zalała filiżanki, nie wykonując kroku w tył. Z drugą dłonią wspartą na jego piersi. Z spojrzeniem wciąż okraszonym łzami w kącikach oczu. Z ciszą, która nie ciążyła, ale była głębsza i znacząca niż zwykły brak słów. Był jak balsam na jej skaleczenia.
- To nie zajmie długo - zapewniła, znów wpatrując się w niego z pełnym zaufaniem. Odkryta. Odsłonięta. Pilnując tylko tych najskrytszych i bolesnych sekretów, które mogły skrzywdzić i jego.
Musiała rozliczyć dzień, przygotować gotówkę dla konwojenta i schować w sejfie, schować wszystko, czego nie udało się sprzedać do lodówki i sprawdzić, ile ma składników na świeże wypieki na jutro. Nie zajmie to długo, ale herbata zdążyłaby wystygnąć.

💖
OdpowiedzUsuń
Odpowiedzi

Dodaj komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

tablica informacyjna

11.03.2026, Nyx Hackett

2200. I saw potential

Pierwszą rzeczą, którą zarejestrowała, był ból głowy tak wielki, jakby czaszka pękała jej na pół albo jakby ściskano ją w imadle. Nyx jęknęła, otworzyła oczy i poruszyła się nieznacznie, a lodowate uczucie strachu zmroziło ją na moment, gdy uświadomiła sobie, że nic nie widzi. Po chwili jednak z ulgą dostrzegła zamglone kontury i doszła do wniosku, że wbrew pozorom wcale nie oślepła — jedynie pomieszczenie, w którym się znajdowała, było wyjątkowo ciemne.

Lista pozostałych postów fabularnych

Kliknij, aby przejść do listy wszystkich postów fabularnych, które zostały napisane przez autorów od początku istnienia bloga.

Informacje

Nowy szablon został wykonany przez Administrację NYC (a konkretnie przez liska, chwała jej za to!) przy współpracy z Chatem GPT.
Kontakt: nyc.vol.2@gmail.com

Witaj w mieście, które nigdy nie zasypia