Geneviev Ashworth
Gennie 一 30 lat 一 urodzona 31 listopada 1996 roku w Nowym Jorku 一 ratownik medyczny w New York - Presbyterian Hospital 一 mieszkanie przy Fort Washington Avenue 一 wieczory lubi spędzać przy dobrej książce 一 córka weterana wojennego oraz nauczycielki biologii一 sektor ochrony zdrowia 一 powiązania i historie
Czuje szybkie bicie serca, szum w uszach. Widzi tłum ludzi w okół niej, szepty o tym, co się stało. Spogląda na twarz młodej dziewczyny. Jest poobdzierana, z plamami krwi na skórze. Później widzi jej spojrzenie - przestraszone, szukające wsparcia, czekające na to dobrze przez wszystkich znane wszystko będzie dobrze. Wyciąga kilka potrzebnych rzeczy, opatruje rany, podaje leki uspokajające, monitoruje czynności życia. I w duchu cicho prosi, by ta młoda dziewczyna wyszła cało z tego wypadku, bo przecież przed nią jeszcze tyle życia i możliwych rzeczy do zrobienia. Nie lubi tego zdania, że wszystko będzie dobrze. Dlatego nie mówi go za często, za to prosi o opowiedzenie jakiejś historii, żeby odwrócić na moment myśli od bólu i chaosu wokół. Nie daje pewności, bo najzwyczajniej w świecie boi się, że przecież zawsze może kogoś nie uratować, nawet jeśli starałaby się z całych sił.
Oddycha głęboko, opierając się plecami o chłodną ścianę budynku. Wypuszcza powoli dym z ust, który szybuje w górę. Ona też podnosi spojrzenie, patrzy na górujące nad nią budynki. Wybija szósta rano, a ona, zamiast iść do domu i odespać zmianę, rusza na siłownię, bo przecież w domu i tak nikt na nią nie czeka.
Szukamy wszystkiego. Wizerunek: Hanna de la Vega. W razie czegokolwiek > pandaczerwona0@gmail.com
(Ulalala Niunia <3)
OdpowiedzUsuńŚwit nad Manhattanem ledwo co rozcinał purpurowe niebo, gdy przekraczał próg siłowni. Ciężki, chłodny metal gryfu idealnie leżał w jego dłoniach, a zapach potu i gumy był dla niego o wiele bardziej naturalny niż luksusowe perfumy. Mimo potwornego zmęczenia po całonocnej sesji tatuowania, jego żelazna samodyscyplina po raz kolejny wygrała. Wybierał te godziny celowo – puste sale, brak zbędnych spojrzeń i absolutna cisza, w której liczył się tylko rytmiczny oddech i opór mięśni.
Właśnie kończył serię martwego ciągu, gdy ciszę przerwał znajomy, energiczny głos.
— Brandt! Nie mów, że znowu nocujesz na siłowni — zawołała Skyler, jego menadżerka i jedna z niewielu osób, które tolerował w swoim sterylnym świecie.
Mężczyzna powoli opuścił sztangę na podłogę, a głuchy łomot żeliwa przetoczył się po gumowej macie. Wyprostował się niespiesznie i rzucił okiem na zegarek, po czym na jego twarzy wykwitł ten specyficzny, leniwy uśmiech.
— Ktoś musi pracować na ten luksus, Sky. Poza tym, o tej porze przynajmniej nikt nie rozprasza mnie gadaniem — odparował nisko, sięgając po leżący na ławce ręcznik.
Dopiero gdy przetarł kark, w pełni skupił wzrok na osobie stojącej obok jego menadżerki. Towarzyszka Skyler natychmiast przykuła jego chłodną, analityczną uwagę. W jego oczach pojawił się rzadki, błyskotliwy błysk. Miała w sobie coś magnetycznego. Dzikość ukrytą pod hipnotyzującym spojrzeniem, idealną figurę i tatuaże, które jako artysta potrafił docenić w ułamku sekundy – linie współgrały z jej ciałem w sposób, który wręcz go fascynował.
Obserwował ją bezczelnie, acz na tyle dyskretnie, by nie wydać się nachalnym. Gdy ich spojrzenia w końcu zderzyły się w przestrzeni industrialnej sali, nie odwrócił wzroku. Zamiast tego na jego twarzy wykwitł leniwy, pewny siebie półuśmiech, będący niemym zaproszeniem do gry, której zasady znał tylko on.
---
Wieczór przeniósł go w zupełnie inną scenerię. Jeden z najbardziej prestiżowych, zamkniętych klubów w Nowym Jorku pulsował basem i neonowymi światłami. Otoczony wianuszkiem znajomych i Skyler, odpoczywał po intensywnym tygodniu. Kontrola, którą tak obsesyjnie pielęgnował na co dzień, tej nocy nieco się rozmyła pod wpływem luźnej atmosfery.
Wokół loży zrobiło się głośno. Mężczyźni z jego ekipy, podkręceni muzyką i klimatem imprezy, zaczęli popisywać się swoimi zdolnościami fizycznymi. Dotychczas stojący z boku jako chłodny obserwator, dał się ponieść chwili. Dumny i nieco chwiejny, postanowił pokazać, na co go stać, i wykonać salto w tył z podestu loży.
Wybicie było mocne, ale chwila nieuwagi opóźniła refleks. Przy lądowaniu jego stopa ześlizgnęła się z krawędzi. Stracił równowagę i z impetem runął do tyłu, uderzając potylicą o kant marmurowego stolika. Ciemność nadeszła natychmiast. Muzyka ucichła w jego uszach, a zaniepokojone, krzyczące towarzystwo natychmiast rzuciło się w jego stronę, podczas gdy Skyler drżącymi rękami wybierała już numer na pogotowie.
Świat wracał do niego powoli, pulsując tępym, rozsadzającym bólem z tyłu głowy. Ostre, białe światło jarzeniówek zmusiło go do przymknięcia powiek. Kiedy jednak uniósł je ponownie, obraz zaczął się ostrzyć.
Nad nim pochylała się sylwetka w ciemnogranatowym, profesjonalnym mundurze ratownika medycznego. Gdy jego wzrok skupił się na jej twarzy, na chwilę zapomniał o pulsującym bólu. To były te same oczy, ta sama magnetyczna dziewczyna z siłowni, która teraz profesjonalnie badała jego reakcję źrenic na światło.
Odetchnął ciężko, a na jego blade usta, mimo oszołomienia, wkradł się ten sam, lekko bezczelny uśmiech, który posłał jej o poranku. Spojrzał na nią głęboko, chrypiąc cicho:
— Czy ja... trafiłem do nieba? Bo przysiągłbym, że widzę pięknego anioła.
A
[Coś tu ostatnio dużo tych samotnych postaci... A ten wizerunek przyciąga jak zawsze niczym magnez, bo koło takiego uśmiechu nie da się przejść obojętnie.
OdpowiedzUsuńŻyczę powodzenia z kolejną bohaterką i w razie czego zapraszam.]
[Ale śliczna pani. Nieco indiański klimacik, ale jest cudnie. ♥ Niech wam się tutaj wiedzie, zostańcie jak najdłużej! :)]
OdpowiedzUsuńAndrea Wilson, Debbie Grayson & Evan Roth
Światło latarki diagnostycznej paliło żywym ogniem, zmuszając źrenice Alexandra do szalonego, bolesnego tańca. Jednak nawet ten pulsujący, tępy ból w rozwalonej potylicy nie był w stanie popsuć mu humoru. Szczególnie teraz, gdy sytuacja nabrała tak interesującego obrotu. Mrużąc z wysiłkiem oczy, chłopak próbował poskładać w całość otaczający go chaos: basy dudniące gdzieś w głębi klubu, bliską paniki, bladą jak ściana Sky i ją.
OdpowiedzUsuńRatowniczkę medyczną z jego siłowni. Tę samą dziewczynę, którą jeszcze kilkanaście godzin temu odprowadzał wzrokiem na sali treningowej, zastanawiając się, jak zwrócić na siebie jej uwagę. Los, choć dość brutalny, okazał się nad wyraz pomysłowy.
Alexander poczuł chłód jej profesjonalnych, a zarazem delikatnych palców, kiedy stanowczo zacisnęła dłoń na jego żuchwie, stabilizując odcinek szyjny. Musiał zaliczyć naprawdę twarde lądowanie na klubowym parkiecie, skoro zjawili się tu z całym sprzętem, ale szczerze? Patrząc na nią z dołu, uważał, że bilans zysków i strat wychodzi na plus.
— Kręci mi się w głowie, owszem — wymruczał Alexander, a na jego usta, na przekór narastającym mdłościom, wypełzł ten sam bezczelny, pewny siebie uśmiech co rano. — Ale przez moment myślałem, że umarłem i trafiłem do nieba. Bo nade mną stoi anioł, na dodatek pachnący o niebo lepiej niż ten cały klub.
Siedzący obok Chris, drugi z ratowników, parsknął głośnym śmiechem. O mało nie upuścił tabletu, na którym pospiesznie wprowadzał dane do karty pacjenta.
— Słyszałaś to, Gen? — zawołał rozbawiony, kręcąc z niedowierzaniem głową. — Gość ma dziurę w głowie, prawdopodobnie wstrząśnienie mózgu, a wyjeżdża ci tu z aniołami i podrywa na zapach proszku do prania i potu po dwunastu godzinach dyżuru. Klasyk gatunku!
Alexander całkowicie zignorował kpiący ton partnera dziewczyny, skupiając cały swój wzrok wyłącznie na niej. Widział, jak mocno stara się maskować jakiekolwiek emocje pod maską profesjonalizmu, co w jego oczach tylko dodawało jej uroku.
— Kołnierz ortopedyczny? Ostry dyżur? Ostro. Lubię, jak kobieta przejmuje kontrolę już na pierwszej randce — ciągnął brunet, choć syknął cicho przez zęby, gdy palce Gennie mocniej docisnęły opatrunek do krwawiącej rany. — A co do rachunku za tę całą przejażdżkę... Jeśli usiądziesz ze mną z tyłu ambulansu i obiecasz, że nie dasz mi umrzeć z nudów, zapłacę podwójnie.
W tym momencie nad nimi wyrosła Sky. Trzęsła się jak galaretka, patrząc na swoją przyjaciółkę z autentycznym przerażeniem, kompletnie zagubiona w migających światłach stroboskopów.
— Gen... Genny, czy on... wszystko z nim będzie dobrze? — wykrztusiła łamiącym się głosem, kurczowo zaciskając dłonie. — On po prostu nagle stracił równowagę. Rozmawialiśmy i nagle poleciał bezwładnie do tyłu.
— Słyszałaś, Sky, nic mi nie jest. Jestem w najlepszych możliwych rękach — rzucił w stronę koleżanki, posyłając jej szybkie, uspokajające mrugnięcie oka, po czym znów bezczelnie zawiesił wzrok na swojej ratowniczce. — Więc jak, pani ratownik? Często ratujesz nieznajomych z siłowni w środku nocy, czy jestem twoim jakimś wyjątkowym przypadkiem? Następnym razem moglibyśmy po prostu skoczyć na zwykłą kawę, zamiast od razu angażować w to sygnały dźwiękowe i całą tę oprawę.
Chris znowu zarechotał, sprawnie rozkładając nosze i przygotowując deskę ortopedyczną do transportu.
— Stary, za sam ten tekst o aniele dopiszę ci do rachunku ekstra opłatę za szkodliwe warunki pracy dla mojej partnerki — skomentował wesoło Chris, łapiąc za uchwyty. — Dobra, na trzy przekładamy. Raz, dwa... trzy.
Gdy sprawnie i synchronicznie przenieśli go na nosze, Alexandra na moment całkowicie zatkało od nagłej fali ostrego bólu, która przetoczyła się przez jego czaszkę. Świat przed oczami zawirował niebezpiecznie, ale chłopak nie zamierzał odpuszczać tej chwili. Kiedy wieźli go w stronę wyjścia ewakuacyjnego, przez korytarz utworzony z gapiów i migających świateł dyskotekowych, zdołał wykrztusić ostatnie, ledwo słyszalne, ale wciąż pełne determinacji pytanie:
— Zatańczysz ze mną... jak już mnie tam na górze zszyjesz i oficjalnie wypuścisz?
Alex.
Alex skrzywił się lekko, kiedy światło latarki w końcu zniknęło z jego pola widzenia, ale na jego twarz szybko powrócił ten sam irytująco pewny siebie, lekki uśmiech. Nawet z kołnierzem ortopedycznym, który skutecznie ograniczał mu ruchy i upodabniał go – w jego własnym mniemaniu – do nienaturalnie usztywnionego robota, nie zamierzał tracić fasonu.
OdpowiedzUsuń– Łapówki? Ja? Panno ratownik, to był wyraz czystej wdzięczności za ratowanie życia, a nie korupcja polityczna – zażartował, choć lekki grymas na czole zdradził, że ból głowy daje o sobie znać przy każdym głośniejszym uderzeniu basu. – Poza tym, zgłoszenie tego oznaczałoby papierkową robotę, a sama mówiłaś, że marzysz tylko o jedzeniu i łóżku. Po co marnować czas?
Kiedy Chris i Geneviev sprawnie unieśli nosze, Alex przez moment musiał mocniej zacisnąć zęby. Karuzela w głowie przyspieszyła, ale gdy tylko poczuł chłodniejsze powietrze korytarza ewakuacyjnego, a potem rześką, nocną aurę na zewnątrz klubu, odetchnął z ulgą. Przenikliwy ziąb, na który narzekała, jego akurat nieco rozbudził.
– Dużo wypiłem? Obrażasz moją wydolność – prychnął cicho, odprowadzany wzrokiem przez przejętą Sky. – Dwa drinki. No, może trzy, ale to były te rozwodnione, klubowe klasyki. Moja równowaga ucierpiała przez ten przeklęty, śliski stopień, a nie przez promile. To była dywersja architektoniczna, a nie alkohol.
Gdy załadowali go do wnętrza karetki, a drzwi zatrzasnęły się, odcinając ich od dudnienia klubu, Alex natychmiast spróbował się podeprzeć na łokciach i usiąść.
– Ej, ej, leżeć – rzucił ostrzegawczo Chris, szykując dokumentację dokumentację medyczną. – Masz w ogóle przy sobie jakiś dowód osobisty? Musimy cię wpisać do systemu.
Alex, ignorując protesty własnego karku, zdołał usiąść wygodniej. Wolną ręką sięgnął do kieszeni, wyłowił z niej plastikowy dokument i zamiast Chrisowi, z błyskiem w oku podał go bezpośrednio Geneviev.
– I wypraszam sobie tego „osiłka z siłowni” – oburzył się z teatralną urazą, zerkając na nią w jasnym, sterylnym świetle ambulansu. – To, co widzisz, to efekt starannie pielęgnowanej, wrodzonej charyzmy i okazjonalnego podnoszenia kubka z kawą, a nie bezmyślnego przerzucania żelastwa. Poza tym, z tym kołnierzem wyglądam teraz bardziej jak arystokrata z siedemnastowiecznego portretu niż kulturysta. Tracisz szansę na taniec życia, herbatopijco. Swoją drogą, świetne tatuaże. Naprawdę robią wrażenie i pasują do tego twojego surowego, medycznego wizerunku.
Zauważył jednak bladość na jej twarzy i to, jak bezwiednie masowała sobie skroń, próbując walczyć z narastającym bólem głowy.
– Dobra, żarty na bok – zaczął cokolwiek łagodniej, choć wciąż z tym samym błyskotliwym zacięciem. – Wyglądasz gorzej niż ja, a to ja mam dziurę w głowie. Długo już jesteś na tym dyżurze? Bo jeśli mam być twoim ostatnim pacjentem, to obiecuję, że będę naprawdę bardzo cicho.
A
Alex uniósł lekko jedną brew, a w kąciku jego ust błąkał się cień rozbawienia, gdy sprawne, profesjonalne dłonie Gennie zaczęły rozpinać kolejne guziki jego koszuli. Choć sytuacja była poważna, w tym jednym momencie pozwolił sobie na odrobinę przekory. Kiedy jednak padło pytanie o nudności i ból, jego wyraz twarzy subtelnie się zmienił. Zmrużył oczy, wbijając w nią swoje przenikliwe, głębokie spojrzenie, które zdawało się niemal namacalnie rewidować każdy jej ruch.
OdpowiedzUsuń— Serce mnie boli, że nazywasz mnie osiłkiem, skoro nawet mnie nie znasz — powiedział cicho, a w jego niskim głosie, mimo narastającego osłabienia, pobrzmiewała wyraźna, nieco kpiąca nuta. — Dodałbym nawet, że to bardzo niegrzeczne, pani ratownik. Ocenianie pacjenta po pozorach nie przystoi profesjonalistce.
Gdy temat zszedł na Sky, napięcie na moment z niego opadło, a na wspomnienie wspólnej znajomej delikatnie skinął głową.
— Jakieś dwa lata — odpowiedział, a w jego tonie pojawił się autentyczny szacunek. — Od razu zauważyłem, że Skyler to prawdziwa artystka, a nie tylko rzemieślnik z maszynką w ręku. Swoimi pracami momentalnie powaliła mnie na kolana. Ma niesamowite wyczucie linii i detalu.
Mówiąc to, powoli, bez pośpiechu przesunął wzrokiem po odsłoniętej skórze Geneviev, badając zdobiące ją wzory. Jego wzrok zatrzymał się na dłużej w jednym miejscu, skupiając się na misternym motywie roślinnym.
— Ten z motywem kwiatów jest świetny. Naprawdę ma klasę i dobrze na tobie leży — skomplementował z uznaniem, a w jego oczach błysnęła szczerość. Słysząc z kolei o jej morderczym, kilkunastogodzinnym dyżurze i bezlitosnych nadgodzinach, znów uniósł brew, tym razem z wyraźnym, niemal podziwem. — Dwanaście, czternaście godzin w tym tempie? No, no... Twardzielka z ciebie, Gennie.
W tym samym momencie ryk syren na zewnątrz wydawał się głośniejszy, a kardiomonitor za ich plecami piknął gwałtowniej, burząc dotychczasowy rytm. Linie na wykresie ciśnienia zaczęły gwałtownie skakać w górę, uderzając w alarmujące rejestry. Alex poczuł, jak zalewa go nagła, potężna fala gorąca. W ułamku sekundy jego twarz i szyja zrobiły się mocno czerwone, a klatka piersiowa uniosła się w ciężkim, rwącym się wysiłku. Powietrze, które jeszcze przed chwilą wdychał bez trudu, nagle stało się rzadkie i ciężkie – ewidentnie zaczęło mu go brakować.
Mimo że jego ciało wysyłało sygnały alarmowe, a organizm wyraźnie odmawiał posłuszeństwa, w jego oczach nie pojawił się nawet cień paniki. Zacisnął mocniej dłoń na krawędzi noszy, walcząc o kontrolę nad własną słabością. Chcąc za wszelką cenę utrzymać luźny ton i nie dać po sobie poznać, jak bardzo sytuacja się pogarsza, zmusił się do ponownego spojrzenia na Geneviev.
— Jesteś… z Nowego Jorku? — wykrztusił chropowatym głosem, podczas gdy na jego czole i skroniach natychmiast wystąpiły drobne krople potu. Wziął głębszy, choć wyraźnie wymuszony i urwany wdech, po czym dokończył pytanie, starając się zakotwiczyć wzrok na jej twarzy: — I długo już… pracujesz w tym szpitalu?
A
Alex odprowadził ją wzrokiem, gdy pewnym krokiem podchodziła do lekarza dyżurnego, by zdać oficjalny raport. Nawet w tym chaotycznym, sterylnym otoczeniu szpitalnego oddziału ratunkowego, pośród pikania aparatur i pośpiesznych kroków personelu, Geneviev biła profesjonalizmem, który facetom jego pokroju imponował znacznie bardziej, niż pewnie sama by przypuszczała. Słuchał, jak chłodno i rzeczowo referuje jego przypadek — „27 lat, uraz głowy, chwilowa utrata przytomności, alkohol...” — i musiał w duchu przyznać, że ta jej poza niedostępnej twardzielki miała w sobie coś cholernie magnetycznego.
OdpowiedzUsuńKiedy lekarz skinął głową, wpisując coś pośpiesznie do komputera, i odszedł na moment, by zorganizować salę oraz zlecić wspomniany tomograf, Alex uznał, że czas na jego ruch. Uniósł wolną dłoń i z powolną, niemal ostentacyjną swobodą zsunął maskę tlenową z nosa i ust, pozwalając jej opaść na podbródek. Na jego usta natychmiast wrócił ten sam, lekko błąkający się uśmieszek, który tak bardzo próbowała wcześniej zignorować.
— Tomograf? Ostro. Czyli jednak aż tak bardzo zależy ci na tym, żeby zajrzeć w głąb mojej głowy? — zaczął cicho, a jego głos, nieco chropowaty od podawanego tlenu, brzmiał intymnie w tym całym SOR-owskim uniwersum. — A co do tego picia... Wypraszam sobie te insynuacje, pani ratownik. Poczucie humoru to ty masz równie ostre co te igły, którymi we mnie celujesz. Nie piję zbyt często. Po prostu mam za sobą morderczy miesiąc w firmie, robota non stop na najwyższych obrotach, zero snu i tona stresu. Chciałem się po prostu, po ludzku, raz wyluzować. No, ale jak widać, kiedy ja próbuję odpocząć, wszechświat natychmiast zsyła mi anioła stróża z ciętym językiem.
Poruszył się minimalnie na noszach, chcąc ułożyć się wygodniej, ale nagły puls ból z tyłu głowy sprawił, że na ułamek sekundy zmrużył oczy i syknął cicho przez zęby. Nie pozwolił jednak, by ta drobna słabość popsuła mu nastroje do przekomarzania się. Szybko odzyskał rezon i zerknął na monitor, na którym zielone cyfry ciśnienia powoli, posłusznie wracały do bezpiecznych wartości.
— Zresztą, spójrz na to. Twoja obecność i te czary ze strzykawką działają cuda. Ciśnienie spada, chociaż logicznie rzecz biorąc, przy tak atrakcyjnej kobiecie pochylającej się nade mną powinno raczej skoczyć w kosmos — rzucił z ironicznym półuśmiechem, nie spuszczając z niej wzroku. — I nawet nie myśl, że złożę na ciebie skargę. Za bardzo podoba mi się to, jak stanowczo wydajesz rozkazy. „Najcichszy pacjent zmiany”, tak? O rany, Gennie... Gdybym wiedział, że lubisz dominować i tak sprawnie rządzisz facetami, zachowywałbym się grzeczniej od samego początku. Może nawet nie zrzuciłbym tych ubrań tak szybko.
Przeniósł na moment rozbawione spojrzenie na swoją rozpiętą koszulę, pod którą wciąż widniały poprzyklejane elektrody, a potem z powrotem popatrzył prosto w jej oczy, jawnie ignorując dystans, jaki próbowała wokół siebie zbudować.
— A wracając do tych kolesi z siłowni i wygranej na loterii... Może i natura dała mi ładną twarz, nie będę się kłócił, ale wnętrze też mam całkiem znośne. Jak już mnie stąd wypiszą i przeżyję ten twój tomograf, będę musiał ci to udowodnić. W końcu sama powiedziałaś, że podziękuję ci później. Osobiste podziękowania przy dobrej kawie brzmią chyba uczciwie, co? Bo przecież nie pozwolisz, żeby twój ulubiony i najbardziej kłopotliwy pacjent dzisiejszej zmiany tak po prostu zniknął bez słowa „dziękuję”.
A
Słysząc te profesjonalne, a zarazem na swój sposób urocze pouczenia o alkoholu i „syndromie niezniszczalności”, Alexander miał ochotę parsknąć śmiechem, ale ból rozsadzający mu czaszkę skutecznie zmusił go do zachowania powagi. Zamiast tego z nieskrywaną fascynacją odprowadził Geneviev Ashworth wzrokiem, gdy nachyliła się nad jego noszami. Zapamiętał jej zmęczone, ale niezwykle bystre oczy i te chłodne, choć podszyte ukrytą troską słowa: „Dziękuję za uratowanie życia, Gen, tyle mi w zupełności wystarczy”
OdpowiedzUsuńJasne, Gennie. Akurat wystarczy – pomyślał wtedy, odprowadzając wzrokiem jej oddalającą się sylwetkę. Alexander nie należał do facetów, którzy tak łatwo odpuszczają, zwłaszcza gdy jakaś kobieta potrafiła mu się tak bezczelnie i celnie odgryźć. A ta konkretna ratowniczka medyczna zaintrygowała go jak żadna inna.
Dwa tygodnie później....
Głowa już nie pulsowała tak nieznośnie, a szwy, choć zostawiły na czole całkiem drapieżną pamiątkę, przestały rwać przy każdym uniesieniu brwi. Alexander z ulgą wrócił do swojego naturalnego środowiska – tam, czuł się najlepiej i gdzie chaos kontrolował on sam, a nie pędzące na złamanie karku karetki. Jego studio tatuażu było jego królestwem, przepełnionym zapachem tuszu, profesjonalnych detergentów i dźwiękiem cicho grającej w tle rockowej muzyki.
Siedział właśnie przy wysokim, drewnianym blacie recepcji, leniwie przeglądając tablet z kalendarzem elektronicznym. Przesuwał palcem po kolejnych rezerwacjach na dany dzień, dopóki jego wzrok nie zamarł na jednym, konkretnym nazwisku. Geneviev Ashworth.
System pokazywał jasno: zapisała się na popołudniową sesję, a zgłoszenie przyjmowała Skyler, menadżerka salonu.
Na twarzy Alexandra natychmiast wykwitł szeroki, nieprzyzwoicie zadziorny uśmiech. Los – albo po prostu jej podświadomość, jak lubił to sobie w duchu tłumaczyć – podsunął mu idealną okazję do rewanżu za tamten zimny prysznic. Odłożył tablet i spojrzał na siedzącą obok dziewczynę.
— Skyler, słonko — rzucił w stronę menadżerki, przybierając swój najbardziej czarujący uśmiech, który zazwyczaj zwiastował kłopoty. — Wyglądasz dzisiaj na potwornie zmęczoną. Pracujesz na pełnych obrotach od samego rana. Wiesz co? Masz dzisiaj wolne od popołudnia. Zwijaj się do domu, ja zajmę się resztą dzisiejszych klientów i zamknę studio.
Skyler zmrużyła oczy, patrząc na niego z głębokim sceptcyzmem. Doskonale znała swojego szefa i wiedziała, że rzadko miewa tak nagłe napływy czystego altruizmu.
— Serio, Alexander? Przecież dopiero co wróciłeś ze zwolnienia po tym swoim popisowym salcie. Masz siłę stać z maszynką? — zapytała podejrzliwie, nawiązując do jego niefortunnej, akrobatycznej próby po alkoholu, która skończyła się rozbitym czołem.
Gdy jednak zobaczyła jego uparty, roziskrzony i absolutnie nieznoszący sprzeciwu wzrok, westchnęła ciężko i uniosła ręce w geście poddania.
— Dobra, nie pytam. Twoja strata, twój kręgosłup. Idę do domu, zanim się rozmyślisz — dodała, pakując swoje rzeczy do torebki, po czym pożegnała się i opuściła lokal.
Alexander został sam. Przez następną godzinę krzątał się po studiu, przygotowując stanowisko, ale jego myśli bez przerwy krążyły wokół pięknej ratowniczki.
W końcu dzwoneczek zawieszony nad szklanymi drzwiami studia cicho brzdęknął, ogłaszając przybycie nowego klienta. Alexander natychmiast uniósł głowę. Do środka weszła ona.
Tym razem nie miała na sobie luźnego, czerwonego munduru ratowniczego, który nosiła na dyżurze w karetce. Wyglądała świetnie, choć wciąż biła od niej ta sama, surowa pewność siebie, która tak bardzo zaintrygowała go w szpitalu.
Alexander oparł się luźno łokciami o blat recepcji, powoli skrzyżował ramiona na piersi i pozwolił, by na jego usta wypłynął ten najbardziej bezczelny, flirtujący uśmiech, na jaki było go stać. Ostentacyjnie, powolnym ruchem uniósł dłoń i dotknął palcem świeżej, lekko zaróżowionej blizny na swoim czole, nie spuszczając z Geneviev rozbawionego, prowokującego wzroku.
Usuń— No proszę, proszę... Kogo my tu mamy? — zaczął przeciągle, a jego niski głos wręcz ociekał czystą satysfakcją. — Moja ulubiona pani ratownik. I co, Gennie? Przyszłaś skontrolować stan techniczny swojego pacjenta, czy po prostu nie mogłaś o mnie zapomnieć przez cały ten tydzień?
Odepchnął się od blatu i zrobił powolny krok w jej stronę, mrużąc lekko oczy i bezwstydnie, centymetr po centymetrze, lustrując jej sylwetkę od stóp do głów. Stanął na tyle blisko, by mogła poczuć zapach jego perfum.
— Bo o ile dobrze pamiętam, jeszcze kilka dni temu z wielką dumą mówiłaś mi, że nie umawiasz się ze swoimi pacjentami i nie masz czasu na bzdury... — zawiesił głos, uśmiechając się jeszcze szerzej i rzucając jej wyzywające spojrzenie. — Więc powiedz mi... Co cię do mnie sprowadza?
A